دوره 22، شماره 11 - ( 8-1403 )
جلد 22 شماره 11 صفحات 918-907 |
برگشت به فهرست نسخه ها
چکیده: (1567 مشاهده)
مقدمه: انتخاب جنین برای انتقال در درمانهای کمکباروری اهمیت حیاتی دارد. وجود DNA در حفره بلاستوسل در بلاستوسیستهای انسانی به عنوان نتیجهای از ناهنجاریهای کروموزومی رایج پیش از لانهگزینی در نظر گرفته میشود.
هدف: این مطالعه به بررسی رابطه بین مقدار DNA مایع بلاستوسل (BF-DNA) و شدت نوار ژل الکروفورز BF-DNA تکثیرشده، با در نظر گرفتن اثر وضعیت پلوئیدی بر آن میپردازد.
مواد و روشها: در این مطالعه مقطعی، جنینهای بلاستوسیست بر اساس نتایج هیبریداسیون ژنومی مقایسهای (aCGH) از طریق نمونهبرداری تروفواکتودرم به دو گروه یوپلوئید و آنوپلوئید تقسیمبندی شدند. پس از امتیازدهی مورفولوژیک، نمونهبرداری از مایع بلاستوسل برای تکثیر کل ژنوم انجام شد و سپس شدت نوار و میزان BF-DNA ارزیابی گردید. رابطهی بین مقدار BF-DNA، شدت نوار، وضعیت پلوئیدی مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.
نتایج: مقدار BF-DNA در گروه آنوپلوئید نسبت به گروه یوپلوئید بالاتر بود، اما رابطه معنیداری بین آنها وجود نداشت (2/0 = p). ما مشاهده کردیم که شدت نوار تحت تأثیر وضعیت پلوئیدی جنینها قرار میگیرد، اگرچه این تفاوت از نظر آماری معنیدار نبود (059/0 = p). تمام بلاستوسیستهای آنوپلوئیدی که دچار از دست دادن کروموزوم بودند، نوارهای قوی روی ژل نشان دادند. بین مورفولوژی جنین و پلوئیدی کروموزوم ارتباطی وجود نداشت (8/0 = p).
نتیجه گیری: یافتههای ما نشان میدهد که شدت نوار BF-DNA تکثیرشده در حال حاضر بهعنوان یک روش برای ارزیابی کیفیت جنین قبل از لانهگزینی کاربرد ندارد. به نظر میرسد جنینهای دچار از دست دادان کروموزوم، بیشتر مستعد رهاکردن DNA به BF هستند. عدم ارتباط مورفولوژی جنین با پلوئیدی نیاز به توسعه روشهای کمتهاجمی غربالگری مبتنی بر وضعیت کروموزومی را نشان میدهد.
هدف: این مطالعه به بررسی رابطه بین مقدار DNA مایع بلاستوسل (BF-DNA) و شدت نوار ژل الکروفورز BF-DNA تکثیرشده، با در نظر گرفتن اثر وضعیت پلوئیدی بر آن میپردازد.
مواد و روشها: در این مطالعه مقطعی، جنینهای بلاستوسیست بر اساس نتایج هیبریداسیون ژنومی مقایسهای (aCGH) از طریق نمونهبرداری تروفواکتودرم به دو گروه یوپلوئید و آنوپلوئید تقسیمبندی شدند. پس از امتیازدهی مورفولوژیک، نمونهبرداری از مایع بلاستوسل برای تکثیر کل ژنوم انجام شد و سپس شدت نوار و میزان BF-DNA ارزیابی گردید. رابطهی بین مقدار BF-DNA، شدت نوار، وضعیت پلوئیدی مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.
نتایج: مقدار BF-DNA در گروه آنوپلوئید نسبت به گروه یوپلوئید بالاتر بود، اما رابطه معنیداری بین آنها وجود نداشت (2/0 = p). ما مشاهده کردیم که شدت نوار تحت تأثیر وضعیت پلوئیدی جنینها قرار میگیرد، اگرچه این تفاوت از نظر آماری معنیدار نبود (059/0 = p). تمام بلاستوسیستهای آنوپلوئیدی که دچار از دست دادن کروموزوم بودند، نوارهای قوی روی ژل نشان دادند. بین مورفولوژی جنین و پلوئیدی کروموزوم ارتباطی وجود نداشت (8/0 = p).
نتیجه گیری: یافتههای ما نشان میدهد که شدت نوار BF-DNA تکثیرشده در حال حاضر بهعنوان یک روش برای ارزیابی کیفیت جنین قبل از لانهگزینی کاربرد ندارد. به نظر میرسد جنینهای دچار از دست دادان کروموزوم، بیشتر مستعد رهاکردن DNA به BF هستند. عدم ارتباط مورفولوژی جنین با پلوئیدی نیاز به توسعه روشهای کمتهاجمی غربالگری مبتنی بر وضعیت کروموزومی را نشان میدهد.
واژههای کلیدی: : آنوپلوئیدی، بلاستوسیست، مایع بلاستوسل، جنین انسانی، آزمایش ژنتیکی پیش از لانهگزینی.
نوع مطالعه: Original Article |
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |