پنجشنبه 13 فروردین 1405
[Archive]
دوره 24، شماره 1 - ( 10-1404 )
جلد 24 شماره 1 صفحات 22-13 |
برگشت به فهرست نسخه ها
Ethics code: IR.IAU.BABOL.REC.1404.046
Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
Jebeli Eshrat Abadi A, Gharib F Z, Hosseini S M. Ivermectin mitigates 7,12-dimethylbenz(a)anthracene-induced reproductive toxicity in female wistar rats: An experimental study. IJRM 2026; 24 (1) :13-22
URL: http://ijrm.ir/article-1-3737-fa.html
URL: http://ijrm.ir/article-1-3737-fa.html
کاهش سمیت تولیدمثلی ناشی از 7،12-دی متیل بنز(a) آنتراسن توسط آیورمکتین در موشهای صحرایی ماده ویستار: یک مطالعهی تجربی. International Journal of Reproductive BioMedicine. 1404; 24 (1) :13-22
چکیده: (62 مشاهده)
مقدمه: 7،12-دیمتیلبنز[a]آنتراسن (DMBA) یک هیدروکربن آروماتیک چند حلقهای فراگیر محیطی است که اثرات ژنوتوکسیک و مختلکننده غدد درونریز را در بافتهای تولیدمثلی زنان اعمال میکند، که عمدتاً از طریق استرس اکسیداتیو و القای آپوپتوز است. ایورمکتین، یک عامل ضد انگلی مورد تأیید سازمان غذا و دارو، دارای خواص ضد التهابی و آنتیاکسیدانی نوظهوری است.
هدف: ما ارزیابی کردیم که آیا ایورمکتین میتواند از تخمدان و رحم در برابر آسیب ناشی از DMBA محافظت کند یا خیر.
مواد و روش ها: در این مطالعه تجربی، 20 موش صحرایی ماده ویستار (8 هفته، 5 ± 210 گرم) به 4 گروه (5 = n/ هر گروه) تقسیم شدند: کنترل، ایورمکتین (1 میلیگرم بر کیلوگرم)، DMBA (یک دوز 80 میلیگرم بر کیلوگرم) و DMBA + ایورمکتین (همان دوز). پس از 8 هفته، هورمونهای جنسی (استرادیول، پروژسترون، تستوسترون) با روش سنجش ایمونوسوربنت متصل به آنزیم (ELISA) اندازهگیری شدند. نشانگرهای استرس اکسیداتیو (مالوندیآلدئید، فعالیت سوپراکسید دیسموتاز و ظرفیت آنتیاکسیدانی کل) مورد سنجش قرار گرفتند. بافت تخمدان برای بیان ژنهای مرتبط با آپوپتوز (Bax، Bcl-2، کاسپاز-3، p53) مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت و بافتهای رحم و تخمدان برای تغییرات هیستوپاتولوژیک با رنگآمیزی هماتوکسیلین و ائوزین (H&E) ارزیابی شدند.
نتایج: یافتههای ما نشان داد که DMBA باعث ایجاد استرس اکسیداتیو و آسیب بافتی قابل توجه، همراه با اختلال هورمونی و افزایش بیان ژنهای پیشآپوپتوتیک شد. در مقابل، درمان همزمان با ایورمکتین تا حد زیادی این تغییرات را معکوس کرد، مانند کاهش مالوندیآلدئید سرم و افزایش سوپراکسید دیسموتاز و ظرفیت آنتیاکسیدانی کل. علاوه بر این، تعادل سطح هورمون به طور قابل توجهی به سمت مقادیر کنترل تغییر کرد. بررسی هیستوپاتولوژیک، آسیب تخمدانی ناشی از DMBA و دژنراسیون اپیتلیال رحم را نشان داد که به طور قابل توجهی توسط ایورمکتین کاهش یافت.
نتیجه گیری: ایورمکتین به طور قابل توجهی آسیب اکسیداتیو، اختلال غدد درونریز و سیگنالینگ آپوپتوز ناشی از DMBA را در موشهای ماده بهبود بخشید. این یافتهها پتانسیل ایورمکتین را برای محافظت از بافتهای تولیدمثلی در برابر آسیب سموم محیطی نشان میدهد.
هدف: ما ارزیابی کردیم که آیا ایورمکتین میتواند از تخمدان و رحم در برابر آسیب ناشی از DMBA محافظت کند یا خیر.
مواد و روش ها: در این مطالعه تجربی، 20 موش صحرایی ماده ویستار (8 هفته، 5 ± 210 گرم) به 4 گروه (5 = n/ هر گروه) تقسیم شدند: کنترل، ایورمکتین (1 میلیگرم بر کیلوگرم)، DMBA (یک دوز 80 میلیگرم بر کیلوگرم) و DMBA + ایورمکتین (همان دوز). پس از 8 هفته، هورمونهای جنسی (استرادیول، پروژسترون، تستوسترون) با روش سنجش ایمونوسوربنت متصل به آنزیم (ELISA) اندازهگیری شدند. نشانگرهای استرس اکسیداتیو (مالوندیآلدئید، فعالیت سوپراکسید دیسموتاز و ظرفیت آنتیاکسیدانی کل) مورد سنجش قرار گرفتند. بافت تخمدان برای بیان ژنهای مرتبط با آپوپتوز (Bax، Bcl-2، کاسپاز-3، p53) مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت و بافتهای رحم و تخمدان برای تغییرات هیستوپاتولوژیک با رنگآمیزی هماتوکسیلین و ائوزین (H&E) ارزیابی شدند.
نتایج: یافتههای ما نشان داد که DMBA باعث ایجاد استرس اکسیداتیو و آسیب بافتی قابل توجه، همراه با اختلال هورمونی و افزایش بیان ژنهای پیشآپوپتوتیک شد. در مقابل، درمان همزمان با ایورمکتین تا حد زیادی این تغییرات را معکوس کرد، مانند کاهش مالوندیآلدئید سرم و افزایش سوپراکسید دیسموتاز و ظرفیت آنتیاکسیدانی کل. علاوه بر این، تعادل سطح هورمون به طور قابل توجهی به سمت مقادیر کنترل تغییر کرد. بررسی هیستوپاتولوژیک، آسیب تخمدانی ناشی از DMBA و دژنراسیون اپیتلیال رحم را نشان داد که به طور قابل توجهی توسط ایورمکتین کاهش یافت.
نتیجه گیری: ایورمکتین به طور قابل توجهی آسیب اکسیداتیو، اختلال غدد درونریز و سیگنالینگ آپوپتوز ناشی از DMBA را در موشهای ماده بهبود بخشید. این یافتهها پتانسیل ایورمکتین را برای محافظت از بافتهای تولیدمثلی در برابر آسیب سموم محیطی نشان میدهد.
نوع مطالعه: Original Article |
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |
