en مقایسه متفورمین و پیکولینات کروم در بیماران مبتلا به سندرم پلی کیستیک تخمدان مقاوم به کلومیفن سیترات Original Article Original Article <strong><span style="font-family:b mitra;">مقدمه:</span></strong> <span style="font-family:b mitra;">پیکولینات کروم می&shy;تواند در بیماران مبتلا به سندروم تخمدان پلی&shy;کیستیک مقاوم به درمان با کلومیفن سیترات مؤثر باشد.</span><span dir="LTR"></span><br> <strong><span style="font-family:b mitra;">هدف:</span></strong><span style="font-family:b mitra;"> هدف از انجام این مطالعه، مقایسه اثر پیکولینات کروم و متفورمین در بیماران مبتلا به سندروم تخمدان پلی&shy;کیستیک مقاوم به درمان با کلومیفن</span> <span style="font-family:b mitra;">سیترات بود.</span><br> <strong><span style="font-family:b mitra;">مواد و روش&shy;ها: </span></strong><span style="font-family:b mitra;">کارآزمایی بالینی- تصادفی حاضر بر روی 92 بیمار مبتلا به تخمدان پلی&shy;کیستیک مقاوم به کلومیفن سیترات مراجعه&shy;کننده به مرکز نازایی دانشگاه علوم پزشکی شیراز انجام شد. بیماران به&shy;طور تصادفی به دو گروه تقسیم شدند: در یک گروه پیکولینات کروم 200 میکروگرم روزانه و گروه دیگر 1500 میلی گرم متفورمین روزانه برای سه ماه مصرف کردند. مشخصات هورمونی و انتروپومتریک هر دو گروه قبل و بعد از درمان اندازه&shy;گیری و مقایسه شد. میزان تخمک&shy;گذاری و بارداری در دو گروه نیز مطالعه شد.</span><br> <strong><span style="font-family:b mitra;">نتایج:</span></strong><span style="font-family:b mitra;"> پیکولینات کروم به&shy;طور واضح باعث کاهش قند خون ناشتا بعد از سه ماه درمان شده بود (0/042=</span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">p</span></span></span><span style="font-family:b mitra;">). به همین ترتیب سطح سرمی انسولین کاهش و باعث افزایش حساسیت به انسولین اندازه&shy;گیری شده توسط اندکس </span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">QUICKI</span></span></span> <span style="font-family:b mitra;">شد (0/014=</span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">p</span></span></span><span style="font-family:b mitra;">). سطح تستوسترون و تستوسترون آزاد بعد از سه ماه درمان در بیماران دریافت&shy;کننده متفورمین کاهش بیشتری به نسبت گروه کروم داشت (به ترتیب 0/001=</span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">p</span></span></span><span style="font-family:b mitra;"> و 0/001=</span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">p</span></span></span><span style="font-family:b mitra;">). در هر دو گروه میزان تخمک&shy;گذاری و بارداری یکسان بود (به ترتیب 0/417=</span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">p</span></span></span><span style="font-family:b mitra;"> و 0/5=</span><span dir="LTR"><span style="font-family:times new roman,serif;"><span style="font-size:10.0pt;">p</span></span></span><span style="font-family:b mitra;">).</span><br> <strong><span dir="RTL"><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:11.0pt;">نتیجه&shy;گیری:</span></span></span></strong><span dir="RTL"><span style="font-family:b mitra;"><span style="font-size:11.0pt;"> پیکولینات کروم باعث کاهش قند خون ناشتا و سطح انسولین می&shy;شود. بنابراین در بیماران مبتلا به تخمدان پلی&shy;کیستیک مقاوم به کلومیفن سیترات باعث افزایش حساسیت به انسولین می&shy;شود. اثرات کروم با متفورمین قابل مقایسه است ولی اثرات کاهش تستوسترون در مصرف متفورمین واضح&shy;تر است. در کل کروم بهتر از متفورمین تحمل می&shy;شود ولی میزان تخمک&shy;گذاری و بارداری در هر دو گروه یکسان بود.</span></span></span> <strong>Background:</strong> Chromium picolinate could be effective in clomiphen citrate resistant PCOS patients.<br> <strong>Objective:</strong> To compare the effects of chromium picolinate vs. metformin in clomiphen citrate resistant PCOS patients.<br> <strong>Materials and Methods:</strong> The present randomized clinical trial was performed on 92 women with clomiphen citrate-resistant PCOS at the clinics which were affiliated to Shiraz University of Medical Sciences, Shiraz, Iran. The subjects were randomly assigned to two groups receiving either chromium picolinate (200&mu;g daily) or metformin (1500mg daily) for 3 months. Anthropometric and hormonal profile were measured and compared both before and after the treatment. Ovulation and pregnancy rate was measured in the two study groups, as well.<br> <strong>Results:</strong> Chromium picolinate significantly decreased fasting blood sugar (FBS) after 3 months of treatment (p=0.042). In the same way, the serum levels of fasting insulin had significantly decreased leading to an increase in insulin sensitivity as measured by QUICKI index (p=0.014). In comparison to the patients who received chromium picolinate, those who received metformin had significantly lower levels of testosterone (p=0.001) and free testosterone (p=0.001) after 3 months of treatment. Nevertheless, no significant difference was found between the two study groups regarding ovulation (p=0.417) and pregnancy rates (p=0.500).<br> <strong>Conclusion:</strong> Chromium picolinate decreased FBS and insulin levels and, thus, increased insulin sensitivity in clomiphene citrate-resistance PCOS women. These effects were comparable with metformin; however, metformin treatment was associated with decreased hyperandrogenism. Overall, chromium picolinate was better tolerated compared to metformin; nonetheless, the two study groups were not significantly different regarding ovulation and pregnancy rates. پیکولینات کروم, متفورمین, سندرم تخمدان پلی کیستیک, مقاومت به کلومیفن. Chromium picolinate, Metformin, Polycystic ovary Syndrome (PCOS), Clomiphen resistant. 611 0 http://ijrm.ir/browse.php?a_code=A-10-1-513&slc_lang=en&sid=1 Sedigheh Amooee صدیقه عمویی sedighehamooee@gmail.com Yes Department of Obstetrics and Gynecology, Shahid Faghihi Hospital, Shiraz University of Medical Sciences, Shiraz, Iran بخش زنان ومامایی، بیمارستان شهید فقیهی، دانشگاه علوم پزشکی شیراز، شیراز، ایران Mohammad Ebrahim Parsanezhad محمدابراهیم پارسانژاد No Department of Obstetrics and Gynecology, Shahid Faghihi Hospital, Shiraz University of Medical Sciences, Shiraz, Iran بخش زنان ومامایی، بیمارستان شهید فقیهی، دانشگاه علوم پزشکی شیراز، شیراز، ایران Maryam Ravanbod Shirazi مریم روانبد شیرازی No Department of Obstetrics and Gynecology, Shahid Faghihi Hospital, Shiraz University of Medical Sciences, Shiraz, Iran بخش زنان ومامایی، بیمارستان شهید فقیهی، دانشگاه علوم پزشکی شیراز، شیراز، ایران Saeed Alborzi سعید البرزی No Department of Obstetrics and Gynecology, Shahid Faghihi Hospital, Shiraz University of Medical Sciences, Shiraz, Iran بخش زنان ومامایی، بیمارستان شهید فقیهی، دانشگاه علوم پزشکی شیراز، شیراز، ایران Alamtaj Samsami عالمتاج صمصامی No Department of Obstetrics and Gynecology, Shahid Faghihi Hospital, Shiraz University of Medical Sciences, Shiraz, Iran بخش زنان ومامایی، بیمارستان شهید فقیهی، دانشگاه علوم پزشکی شیراز، شیراز، ایران