@article{ 
author = {Hassanipour, Soheil and BagheriFaradonbeh, Saeed and Momeni, Khalil and Heidarifard, Zahra and Khosousi, Mohammad-Javad and Khosousi, Leila and Ameri, Hosein and Arab-Zozani, Mortez},  
title = {A systematic review and meta-analysis of pregnancy and COVID-19: Signs and symptoms, laboratory tests, and perinatal outcomes}, 
abstract ={Background: Coronavirus Disease 2019 (COVID-19) caused by severe acute respiratory syndrome coronavirus 2 appeared in December 2019 in Wuhan, China. Objective: To investigate the clinical manifestations including signs and symptoms, laboratory results, and perinatal outcomes in pregnant women with COVID-19. Materials and Methods: Scholarly databases such as PubMed via LitCovid hub, Embase, Scopus, Web of sciences, and Google scholar were searched on April 7, 2020. Meta-analysis was performed via comprehensive meta-analysis software using the Mantel-Haenszel method. The event rate with 95% CI was calculated for each variable. Results: Ten studies were selected. The pooled prevalence for fever, post-partum fever, cough, myalgia, fatigue, dyspnea, sore throat, and diarrhea were 66.8%, 37.1%, 35%, 24.6 %, 14.9%, 14.6%, 11.5%, and 7.6%, respectively. Laboratory test results were 49.8% for lymphopenia, 47.7% for leukocytosis, 83.7% for elevated neutrophil ratio, 57% for elevated C-reactive protein, and 71.4% for decreased lymphocyte ratio. The rate of cesarean section for delivery in all cases was 84%. Of the newborns of the corona-positive mothers, only one had a positive test result. Also, there was only one death due to a decreased lymphocyte ratio. Conclusion: Fever was the most common sign and symptom in pregnant women with COVID-19. Among the laboratory tests, the highest amount was related to elevated neutrophil ratio. It seems that due to the differences between pregnant women and the general population, special measures should be considered to treat these patients.  },  
Keywords = {COVID-19, Pregnancy, Diagnosis, Signs and symptoms, Meta-analysis.},
volume = {18},
Number = {12}, 
pages = {1005-1018}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {},
abstract_fa ={مقدمه: بیماری کروناویروس 2019 (کووید-19) یک سندروم حاد تنفسی است که در دسامبر 2019 برای اولین بار در ووهان چین گزارش شد. هدف: هدف از این مطالعه بررسی تظاهرات بالینی شامل علائم و نشانه­ها، تست­های آزمایشگاهی و پیامدهای قبل از زایمان در زنان باردار مبتلا به کووید-19 بود. مواد و روش ­ها: جستجو در پایگاه­های PubMed via LitCovid hub, Embase, Scopus, Web of sciences, و Google scholar در تاریخ 7 اپریل 2020 انجام شد. متا-آنالیز با استفاده از نرم­افزار جامع متا-آنالیز (CMA) و با استفاده از روش منتل-هنزل انجام شد. میزان رخداد هر یک از متغیرها با استفاده از دامنه اطمینان %95 محاسبه شد. نتایج: در نهایت 10 مقاله وارد این مطالعه شدند. میزان شیوع تجمعی برای تب، تب پس از زایمان، سرفه، درد عضلانی، خستگی، تنگی نفس، گلو درد و اسهال به ترتیب برابر با 8/66، 1/37، 35، 6/24، 9/14، 6/14، 5/11 و 6/7 درصد بود. نتایج تست­های آزمایشگاهی برای کاهش لنفوسیت، افزایش گلبول­های سفید، نسبت افزایش نوتروفیل، افزایش پروتئین در گردش و نسبت کاهش لنفوسیت به ترتیب برابر 8/49، 7/47، 7/83، 57 و 4/71 درصد بود. میزان سزارین در همه موارد 84 درصد بود. فقط یک نوزاد از مادرانی که کرونا مثبت بودند دراری تست مثبت بوده است. همچنین تنها یک مرگ وجود داشت که به دلیل کاهش نسبت نوتروفیل بود. نتیجه­ گیری: رایج­ترین نشانه در زنان بادار مبتلا به بیماری کووید-19، تب بود. از بین تست­های آزمایشگاهی بالاترین مقدار مرتبط با نسبت نوتروفیل­ها بود. به نظر می­رسد با توجه به تفاوت­های بین زنان باردار و جمعیت عمومی، برای درمان این بیماران اقدامات ویژه­ای باید در نظر گرفته شود.},
keywords_fa = {کووید-19, بارداری, تشخیص, نشانه ها و علائم, متا-آنالیز.},

doi = {10.18502/ijrm.v18i12.8022},
url = {http://ijrm.ir/article-1-1891-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-1891-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2020}  
}

@article{ 
author = {Adib, Maryam and Seifati, Seyed Morteza and DehghaniAshkezari, Mahmood and Khoradmehr, Arezoo and Rezaee-Ranjbar-Sardari, Roshan and Tahajjodi, Somayyeh Sadat and Aflatoonian, Behrouz},  
title = {The effect of the human cumulus cells-conditioned medium on in vitro maturation of mouse oocyte: An experimental study}, 
abstract ={Background: To increase the results of infertility treatment, many efforts have been made to improve the treatment methods. As assisted reproductive technology is mainly using cell culture methods, one of the approaches to improve this technology is conditioned medium from different sources. It is desirable to apply in vitro maturation (IVM) and use oocytes from normal cycles instead of stimulating ovulation. Objective: To investigate the effect of human cumulus cell condition medium (hCCCM) on the IVM of immature mouse oocytes and morphology. Materials and Methods: In this experimental study, 240 germinal vesile oocytes were collected from four-six wk-old mice after 48 hr of 5IU pregnant mare serum gonadotropin (PMSG) injection and cultured in hCCCM (test group, n = 120) and DMEM + 20% FBS (control group, n = 120). The IVM rates and changes in perivitelline space (PVS) and shape were investigated at 8, 16, and 24 hr following the culture. The mature (MII) oocytes were subjected to in vitro fertilization (IVF) and the fertilization rate was assessed in three days. Results: A significant difference was observed between the maturation rates in the hCCCM and control groups (24.16% vs 0%; p = 0.001), as well as morphologic changes between the two groups (p = 0.04, p = 0.05). The development rate for MII oocytes attained from IVM in the hCCCM group was 27.58% (2-cell) and 6.89% (4-cell). Data displayed that hCCCM is an effective medium for oocytes maturation compared to the control medium. Conclusion: hCCCM supports oocyte in vitro growth and maturation. Moreover, hCCCM changes the oocyte shape and size of perivitelline space. },  
Keywords = {Germinal vesicle, Cumulus cell, Conditioned medium, In vitro fertilization, In vitro maturation, Oocyte.},
volume = {18},
Number = {12}, 
pages = {1019-1028}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {اثر محیط شرطی شده سلول های کومولوس انسانی روی بلوغ آزمایشگاهی اووسیت موش: یک مطالعه تجربی},
abstract_fa ={مقدمه: برای افزایش نتایج درمان ناباروری، تلاش­های زیادی برای بهبود روش­های درمان انجام شده است. از آنجا که تکنیک­های کمکی تولیدمثل (ART) عمدتا از روش­های کشت­سلولی استفاده می­کنند، یکی از روش­های بهبود این فناوری، محیط­های شرطی­شده حاصل از منابع و گونه­های مختلف است. بهتر است به جای تحریک تخمک­گذاری، از بلوغ آزمایشگاهی (IVM) استفاده و از تخمک­های چرخه طبیعی استفاده شود. هدف: در این مطالعه تأثیر محیط شرطی­شده حاصل از سلول­های کومولوس انسانی (hCCCM) بر میزان IVM تخمک­های موش نابالغ و مورفولوژی آنها بررسی شده است. مواد و روش ­ها: در این مطالعه تجربی، 240 تخمک مرحله ژرمینال وزیکول (GV) از موش­های 4 تا 6 هفتگی نژاد NMRI پس از 48 ساعت تزریق 5 واحد   PMSGجمع­آوری شد. تخمک­های GV بدون کومولوس در hCCCM (گروه آزمون، 120 عدد) و DMEM + 20% FBS (گروه کنترل، 120 عدد) برای IVM کشت داده شدند. گروه کنترل شبیه گروه کنترلی است که در قسمت دیگر پروژه استفاده شده و اخیراً منتشر شده است. میزان IVM و تغییرات شکل و PVS در هر دو گروه آزمون و کنترل در 8، 16 و 24 ساعت بعد از کشت بررسی شدند. تخمک­های بالغ (MII) برای IVF استفاده شدند و میزان باروری بعد از 24، 48 و 72 ساعت ارزیابی شد. نتایج: تفاوت معنی­داری بین میزان بلوغ در گروه hCCCM و کنترل (16/24% در مقابل 0%؛ 001/0 =p) مشاهده شد. همچنین در تغییرات مورفولوژیکی بین دو گروه تفاوت معنی­داری مشاهده شد (05/0 =p و 04/0 =p). میزان تکوین تخمک های MII بدست آمده از IVM در گروهhCCCM  58/27 % (2 سلولی) و 89/6% (4 سلولی) بود. داده­های این مطالعه نشان داد که hCCCM یک محیط مؤثر برای بلوغ تخمک­های نابالغ در مقایسه با محیط کنترل است. نتیجه­ گیری: این یافته­ها تأیید می­کند که hCCCM از رشد و بلوغ آزمایشگاهی تخمک پشتیبانی می­کند. علاوه بر این، hCCCM شکل تخمک و اندازه فضای پری ویتلین تخمک را تغییر می­دهد.},
keywords_fa = {ژرمینال وزیکول, سلول کومولوس, محیط شرطی شده, باروری در شرایط آزمایشگاهی, بلوغ آزمایشگاهی, اووسیت.},

doi = {10.18502/ijrm.v18i12.8023},
url = {http://ijrm.ir/article-1-1883-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-1883-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2020}  
}

@article{ 
author = {Aslfalah, Hadise and Jamilian, Mehri and Ansarihadipour, Hadi and Abdollahi, Mahdi and Khosrowbeygi, Ali},  
title = {Effect of alpha-lipoic acid supplementation on the lipid profile and lipid ratios in women with gestational diabetes mellitus: A clinical trial study}, 
abstract ={Background: Evidence suggests that Oxidative stress has been shown to plays an important role in gestational diabetes mellitus (GDM) etiology. On the other hand, women with GDM are at an increased risk for complications such as endothelial dysfunction and cardiovascular diseases. Objective: To investigate the effects of alpha-lipoic acid (ALA) on the maternal circulating values of lipid profile and lipid ratios in women with GDM. Materials and Methods: Sixty women with GDM were participated in the present study. The ALA group (n = 30) received ALA (100 mg/day) and the placebo group (n = 30) received cellulose acetate (100 mg/day) for eight wk. The maternal circulating values of hemoglobin A1C, triglyceride (TG), total cholesterol, high-density lipoprotein cholesterol (HDL-C), low-density lipoprotein cholesterol, triglyceride-glucose (TyG) index, atherogenic index of plasma (AIP), non-HDL-C, and lipid ratios were assessed before and after the intervention. P-value < 0.05 was considered as statistically significant. Results: The values of TyG index (p < 0.001), TG (p = 0.006), TG/HDL-C (p = 0.003), and AIP (p = 0.005) decreased significantly in the ALA group after the intervention. Conclusion: Maternal circulating values of TyG index, TG, TG/HDL, AIP decreased after eight wk of ALA supplementation in women with GDM.},  
Keywords = {Lipoic acid, Gestational diabetes, Lipids, Triglycerides, Cholesterol.},
volume = {18},
Number = {12}, 
pages = {1029-1038}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {بررسی تأثیر مصرف مکمل آلفا لیپوئیک اسید بر روی مقادیر نیمرخ لیپیدی و نسبت های لیپیدی در زنان مبتلا به دیابت بارداری: یک مطالعه کارآزمایی بالینی},
abstract_fa ={مقدمه: شواهد حاکی از این است که استرس اکسیداتیو نقش مهمی را در بروز دیابت بارداری ایفا می­کند. از طرف دیگر زنان مبتلا به دیابت بارداری در معرض خطر ابتلا به ناهنجاری­هایی از قبیل نقص عملکرد اندوتلیال عروق و بیماری­های قلبی عروقی هستند. هدف: هدف از مطالعه حاضر بررسی تأثیر مصرف مکمل آلفا لیپوئیک اسید بر روی مقادیر خونی نیمرخ لیپیدی و نسبت­های لیپیدی در زنان مبتلا به دیابت بارداری بود. مواد و روش ­ها: در این مطالعه 60 خانم مبتلا به دیابت بارداری وارد مطالعه شدند. گروه دارو (30 نفر) روزانه یک عدد کپسول 100 میلی­گرمی لیپوئیک اسید و گروه دارونما (30 نفر) روزانه یک عدد کپسول 100 میلی­گرمی حاوی استات سلولز به مدت 8 هفته استفاده کردند. مقادیر خونی همگلوبین A1C، تری­گلیسرید (TG)، کلسترول تام (TC)، کلسترول لیپوپروتئین با چگالی بالا (HDL-C)، کلسترول لیپوپروتئین با چگالی پایین (LDL-C)، شاخص تری­گلیسرید-گلوکز (TyG)، شاخص آتروژنیک پلاسما (AIP)، کلسترول غیر HDL-C (non- HDL-C) و نسبت­های لیپیدی قبل و بعد از مداخله اندازه­گیری شد. مقادیر p کوچکتر از 05/0 از نظر آماری معنی­دار در نظر گرفته شد. نتایج: مقادیر شاخص TyG (001/0 >p )، TG (006/0 = p)، TG/HDL-C (003/0 = p) و AIP (005/0 = p) به طور معنی­داری در گروه دارو بعد از مداخله انجام شده کاهش نشان داد. نتیجه­ گیری: نتایج مطالعه حاضر نشان داد پس از 8 هفته مصرف مکمل آلفا لیپوئیک اسید در زنان مبتلا به دیابت بارداری مقادیر خونی شاخص TyG، TG، TG/HDL-C و AIP به طور معنی­داری کاهش نشان داد.},
keywords_fa = {لیپوئیک اسید, دیابت بارداری, لیپید, تری گلیسرید, کلسترول.},

doi = {10.18502/ijrm.v18i12.8024},
url = {http://ijrm.ir/article-1-1473-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-1473-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2020}  
}

@article{ 
author = {Sokhadze, Khatuna and Kvaliashvili, Sophio and Kristesashvili, Jenaro},  
title = {Reproductive function and pregnancy outcomes in women treated for idiopathic hyperprolactinemia: A non-randomized controlled study}, 
abstract ={Background: Few studies have focused to determine the peculiarities of the course of pregnancy and pregnancy outcomes after treatment in women with idiopathic hyperprolactinemia. Objective: To determine the peculiarities of the course of pregnancy and pregnancy outcomes in women treated for idiopathic hyperprolactinemia, with history of infertility and/or recurrent pregnancy loss. Materials and Methods: A non-randomized controlled study was conducted at the Center for Reproductive Medicine "Universe" and Medical Clinic “Medhealth” during 2016-2018, involving 96 women with idiopathic hyperprolactinemia, aged 20-44 yr with infertility and/or a history of recurrent pregnancy loss. Prolactin (PRL), follicle-stimulating hormone, luteinizing hormone, estradiol (E2), free testosterone, and progesterone were studied in blood serum using immunoassay analysis method. Before the occurrence of pregnancy, hyperprolactinemia was treated with bromocriptine. Dydrogesterone was used to support the luteal phase. Results: PRL levels decreased significantly and normalized within two-five months, regular menstrual cycle was restored in two-four months, ovulation was restored in three-seven months, and pregnancy was achieved in three-fourteen months. E2 and progesterone levels increased significantly (p < 0.001). Prior to the treatment, significant negative correlation between PRL and E2 (r = -0.386, p = 0.007), PRL and progesterone (r = -0.420, p = 0.003) was detected. Threatened early abortion prevailed among pregnancy complications. Pregnancy loss in the first trimester was recorded in 3.12% of cases. Conclusion: Pregnancy outcomes in women with idiopathic hyperprolactinemia are improved by prolonged and continuous treatment with bromocriptine before pregnancy and administration of dydrogesterone in support of the luteal insufficiency.},  
Keywords = {Hyperprolactinemia, Pregnancy outcome, Bromocriptine, Dydrogesterone.},
volume = {18},
Number = {12}, 
pages = {1039-1048}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {عملکرد باروری و نتایج حاملگی در خانم های درمان شده به خاطر هیپرپرولاکتینمی: یک مطالعه غیر تصادفی کنترل شده},
abstract_fa ={مقدمه: مطالعات معدودی بر روی خصوصیات و نتایج حاملگی در زنانی که به خاطر هیپر پرولاکتینمی درمان شده­اند انجام گرفته است. هدف: جهت بررسی خصوصیات دوران بارداری و نتایج حاملگی در زنان درمان شده به خاطر هیپر پرولاکتینمی ایدیوپاتیک با سابقه ناباروری و یا سقط مکرر. مواد و روش ­ها: یک مطالعه غیرتصادفی کنترل شده در مرکز طب تولید مثل "یونیورس" و کلینیک پزشکی "مدهلث" از 2016 تا 2018 بر روی 96 زن با هیپر پرولاکتینمی ایدیوپاتیک با سن 20 تا 44 سال و ناباروری و یا سابقه سقط مکرر انجام شد. پرولاکتین، هورمون محرک فولیکول، هورمون جسم زرد تخمدان، استرادیول، تستوسترون آزاد و پروژسترون در سرم خون بیماران با روش ایمنواسی مطالعه شد. قبل از اقدام برای بارداری، هیپرپرولاکتینمی با بروموکریپتین درمان شد. از دیدروژسترون برای حمایت فاز لوتئال استفاده شد. نتایج: سطح پرولاکتین به طور معنی­داری کاهش یافت و پس از 2 تا 5 ماه طبیعی شد. سیکل قاعدگی بعد از 2 تا 4 ماه منظم شد و تخمک­گذاری بعد از 3 تا 7 ماه از سر گرفته شد. حاملگی بعد از 3 تا 14 ماه به دست آمد. سطح استرادیول و پروژسترون سرم به طور معنی­داری افزایش یافت. قبل از درمان ارتباط معنی­دار منفی بین پرولاکتین و استرادیول و همچنین پرولاکتین و پروژسترون مشاهده شد. تهدید به سقط زودرس از بارزترین عوارض حاملگی بود. از دست رفتن حاملگی در سه ماهه اول در 12/3% موارد مشاهده شد. نتیجه ­گیری: نتیجه حاملگی در زنان با هیپرپرولاکتینمی ایدیوپاتیک با درمان پیوسته و طولانی بروموکریپتین در قبل از حاملگی و همچنین تجویز دیدروژسترون جهت حمایت فاز لوتئال بهبود می­یابد.  },
keywords_fa = {هیپر پرولاکتینمی, نتیجه بارداری, بروموکریپتین, دیدروژسترون.},

doi = {10.18502/ijrm.v18i12.8025},
url = {http://ijrm.ir/article-1-1710-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-1710-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2020}  
}

@article{ 
author = {Mehrabadi, Saeideh and JahanianSadatmahalleh, shahideh and Kazemnejad, Anoshirvan and Moini, Ashraf},  
title = {Association of acne, hirsutism, androgen, anxiety, and depression on cognitive performance in polycystic ovary syndrome: A cross-sectional study}, 
abstract ={Background: While polycystic ovary syndrome (PCOS) is often associated with psychological distress, its most frequent clinical characteristics include acne, hirsutism and increased level of androgen hormones. Objective: To evaluate the level of depression and anxiety, hirsutism, acne, and level of androgen hormones in PCOS and control group and its association with cognitive function. Materials and Methods: This cross-sectional study was conducted on 53 women with PCOS and 50 healthy women as a control group. Data were collected using a questionnaire including the samples’ demographic information, clinical features, clinical findings of hyperandrogenism, and the Beck Depression and Anxiety questionnaire. In addition, the acne and hirsutism levels of the subjects were evaluated using the global acne grading system and the Ferriman-Gallwey scoring system, respectively.  The Montreal Cognitive Assessment (MoCA) is a screening test for cognitive impairment that covers major cognitive domains. Results: A significant difference was found between the two groups in the mean levels of acne, hirsutism, total testosterone, free androgen index, depression, and anxiety. However, some mean values of the MoCA were lower in the women of case group compared to the control group. Additionally, a significant difference was observed between the two groups in the domains of visual-spatial ability (p = 0.009), executive function (p = 0.05), attention (p = 0.03), and total MoCA scores (p = 0.002). Conclusion: The PCOS women demonstrated significantly lower performance on the tests of executive function, attention, and visual-spatial function than the healthy control women.},  
Keywords = {PCOS, Cognitive function, Androgen, Depression and anxiety.},
volume = {18},
Number = {12}, 
pages = {1049-1058}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {رابطه آکنه، هیرسوتیسم، آندروژن، افسردگی و اضطراب بر عملکرد شناختی در زنان مبتلا به سندرم تخمدان پلی‌کیستیک: یک مطالعه مقطعی},
abstract_fa ={مقدمه: در حالی که سندرم تخمدان پلی­کیستیک (PCOS) غالباً با پریشانی روانی همراه است، بیشترین مشخصات بالینی آن شامل آکنه، پرمویی و افزایش سطح هورمون­های آندروژن می­باشد. هدف: ارزیابی میزان افسردگی و اضطراب، هیرسوتیسم، آکنه و سطح هورمون­های آندروژن در PCOS و گروه کنترل و ارتباط آن با عملکرد شناختی. موارد و روش ­ها: این مطالعه مقطعی روی 53 بیمار مبتلا به PCOS و 50 زن سالم به عنوان گروه کنترل انجام شد. داده­ها با استفاده از پرسشنامه­ای شامل اطلاعات دموگرافیک نمونه­ها، پرسشنامه افسردگی و اضطراب بک، ویژگی­های کلینیکی و یافته­های آزمایشگاهی هیپراندروژنیسم بود. علاوه بر این، سطح آکنه و هیرسوتیسم افراد به ترتیب توسط سیستم درجه­بندی آکنه جهانی و سیستم امتیازی فریمان-گالوی مورد ارزیابی قرار گرفت. ارزیابی شناختی مونترال (MoCA) ارزیابی یک آزمایش غربالگری برای اختلال شناختی است که حوزه­های عمده شناختی را پوشش می­دهد. نتایج: از نظر میانگین سطح آکنه (02/0 =p)، هیرسوتیسم (001/0 <p)، تستوسترون کل (008/0 =p) شاخص آندروژن آزاد (009/0 =p)، افسردگی     (001/0 =p) و اضطراب (01/0 =p) اختلاف معنی­داری بین دو گروه مشاهده شد. ارزیابی دو گروه از نظر MoCA نشان داد که در مقایسه با گروه کنترل، میانگین مقادیر در زنان گروه مورد کمتر است. اختلاف نمرات در دو گروه در زمینه­های توانایی بینایی-مکانی (009/0 =p)، عملکرد اجرایی (05/0 =p)، توجه (03/0 =p) و کل نمرات MoCA از نظر آماری معنی­دار بود (002/0 =p). نتیجه­ گیری: بیماران PCOS نسبت به زنان کنترل سالم در آزمون­های عملکرد اجرایی، توجه و عملکرد بینایی و فضایی از کارایی کمتری برخوردار بودند.},
keywords_fa = {PCOS, عملکرد شناختی, آندروژن, افسردگی و اضطراب, مطالعه کوهورت.},

doi = {10.18502/ijrm.v18i12.8026},
url = {http://ijrm.ir/article-1-1601-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-1601-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2020}  
}

@article{ 
author = {Vahidi, Serajeddin and Moein, Mohammad Reza and Yazdinejad, Fatemeh and Ghasemi-Esmailabad, Saeed and Narimani, Nim},  
title = {Iranian temporal changes in semen quality during the past 22 years: A report from an infertility center}, 
abstract ={Background: Despite numerous reports about temporal changes in semen quality from all over the world, the debates continue. The latest systemic review has shown an overtime decrease in semen quality worldwide. Objective: To assess the temporal changes in the semen quality among Iranian population referred to an infertility center. Materials and Methods: In this retrospective cross-sectional study, semen parameters including concentration, motility, and morphology were compared between Iranian men reffered to Research and Clinical Center for Infertility, Yazd between 1990 to 1992 (group 1, n = 707) and 2010 to 2012 (group 2, n = 1108). Demographic characteristics and semen analysis were collected from the records. The effect of age on semen parameters was also investigated. Results: Despite the increase in sperm concentration l in group 2, sperm with normal morphology decreased significantly (p < 0.001). Grade-A motility decreased (p < 0.001), grade B motility increased (p < 0.001), and grade C and D motile sperm remained constant (p = 0.303 and p = 0.315, respectively). Also, no significant correlation between the age and semen parameters were observed. Conclusion: This study showed inconsistent temporal changes in the participant semen quality. Significant temporal decline were obtained between various semen parameters, sperm morphology and grade A motility. These results should be further evaluated by larger studies in the future.},  
Keywords = {Infertility, Semen quality, Temporal changes.},
volume = {18},
Number = {12}, 
pages = {1059-1064}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {بررسی تغییرات کیفیت سمن ایرانیان طی 22 سال گذشته: یک گزارش از یک مرکز ناباروری},
abstract_fa ={مقدمه: اگرچه گزارش­های متعددی در مورد تغییرات زمانی در کیفیت مایع منی از سراسر جهان وجود دارد. در آخرین بررسی شاهد کاهش پیش از حد در کیفیت اسپرم در سراسر جهان بوده­ایم که این مقاله اولین گزارش از این نوع بررسی در کشور ما است. هدف: ارزیابی تغییرات زمانی بر کیفیت مایع منی در میان جمعیت ایرانی که به پژوهشکده ناباروری مراجعه کرده­اند. مواد و روش­ ها: از طریق یک مطالعه گذشته­نگر, پارامترهای مایع منی 707 مرد مراجعه­کننده به مرکز ناباروری در بین سال­های 1990 تا 1992 (گروه اول) با 1108 مرد مراجعه­کننده در بین سال­های 2010 تا 2012 (گروه دوم) مقایسه شدند. نتایج: با وجود افزایش غلظت اسپرم از 44/84 از گروه اول تا 55/95 در گروه دوم ولی مورفولوژی طبیعی اسپرم از 2/62 به 4/44 کاهش یافت و گرید A اسپرم (اسپرم با حرکت سریع) از 6/38 تا 6/30 کاهش و گرید B (اسپرم با حرکت آهسته) از 30/21 تا 3/30 افزایش داشتیم و گرید C و گرید D ثابت باقی ماندند. همچنین اثر سن بر پارامترهای اسپرم در هر گروه بررسی کردیم. نتیجه­ گیری: تغییرات منسجم در کیفیت مایع منی در طول زمان را مشاهده کردیم که نتایج باید از گروه­های بزرگتری در آینده مورد بررسی قرار گیرد.},
keywords_fa = {ناباروری, کیفیت سمن, تغییرات وابسته به زمان.},

doi = {10.18502/ijrm.v18i12.8027},
url = {http://ijrm.ir/article-1-1281-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-1281-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2020}  
}

@article{ 
author = {Wiweko, Budi and Afdi, Quamila Fahrizani and Harzif, Achmad Kemal and Pratama, Gita and Sumapraja, Kanadi and Muharam, Raden and Hestiantoro, Andon and Zakirah, Sarah Chairani},  
title = {Analysis of factors associated with ovarian reserve in a group of poor responders to in vitro fertilization: A cross-sectional study}, 
abstract ={Background: Poor ovarian reserve and a high rate of pregnancy failure associated with low quality and quantity of oocytes are observed in poor responders to in vitro fertilization. Objective: To assess the effect of age, body mass index (BMI), endometriosis, and history of ovarian surgery on ovarian reserve in a group of poor responders. Materials and Methods: In this cross-sectional study 749 women who referred to Yasmin Clinic of Dr. Cipto Mangunkusumo National General Hospital from January 2013 to June 2017 were enrolled. Two definitions of poor responders and Poseidon criteria and consecutive sampling techniques were used. Participants were divided into good and poor responder groups based on the ovarian reserve test; participant with oocyte ≤ 3 was classified as a poor responder. Based on this, 188 participants with nine (4-47) oocytes were included in the poor responder group. While, good responder comprised of two (0-3) oocytes. Results: Age and anti-Mullerian hormone level (AMH) were significantly associated with ovarian reserve in the poor-responder group (p < 0.001). However, in multivariate analyses, age was the only significant predictor of ovarian response in the poor-responder group (p = 0.004). While endometriosis was the significant predictor of Poseidon groups 1 and 4, surgical history was the significant predictor of Poseidon groups 2 and 3. Meanwhile, an increase in BMI decreased the risk of classification under Poseidon group 3. Conclusion: Age, AMH, BMI, endometriosis, and history of ovarian surgery affected the risk of classification of the Poseidon group.},  
Keywords = {Ovarian reserve, Poseidon, In vitro fertilization.},
volume = {18},
Number = {12}, 
pages = {1065-1072}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {بررسی عوامل مرتبط با ذخیره تخمدان در یک گروه با پاسخ ضعیف به لقاح آزمایشگاهی: یک مطالعه موضعی مقطعی},
abstract_fa ={مقدمه: ذخیره پایین تخمدان و میزان بالای عدم موفقیت حاملگی با تخمک­های با تعداد کم و کیفیت نامناسب در افرادی که پاسخ ضعیف به لقاح آزمایشگاهی دارند مشاهده شده است. هدف: بررسی اثر سن، میزان توده بدنی، آندومتریوز و سابقه جراحی تخمدان بر روی ذخیره تخمدان در یک گروه با پاسخ ضعیف به لقاح آزمایشگاهی. مواد و روش ­ها: در این مطالعه موضعی مقطعی 749 زن که به کلینیک یاسمین بیمارستان عمومی ملی دکتر سیپتومانگونکوسومو ارجاع شده بودند از ژانویه 2013 تا ژوئن 2017 مورد مطالعه قرار گرفتند. دو تعریف پاسخ ضعیف و کریتریای پوسیدون استفاده شد و نمونه­گیری به روش متوالی انجام شد. شرکت­کنندگان بر اساس آزمایش ذخیره تخمدان به دو گروه با پاسخ ضعیف و خوب تقسیم شدند. شرکت­کنندگانی که کمتر یا مساوی 3 تخمک داشتند در گروه با پاسخ ضعیف قرار گرفتند. بر این اساس 188 شرکت­کننده با 9 تخمک (4 تا 47) در گروه با پاسخ ضعیف قرار گرفتند در حالیکه گروه با پاسخ خوب 2 تخمک (0 تا 3) داشتند. نتایج: سن و هورمون آنتی­مولرین به طور معنی­داری در ارتباط با ذخیره تخمدان در گروه با پاسخ ضعیف بود. در آنالیز چند متغیره سن تنها پیشگویی­کننده پاسخ تخمدان در گروه با پاسخ ضعیف بود. آندومتریوز پیش­گویی­کننده معنی­دار در گروه­های پوسیدون 1 و 4 بود در حالیکه سابقه جراحی پیشگویی­کننده معنی­دار در گروه­های پوسیدون 2 و 3 بود. نهایتا افزایش توده متوسط بدنی باعث کاهش ریسک طبق­بندی شدن در گروه 3 پوسیدون شد. نتیجه­ گیری: سن، هورمون آنتی­مولرین، متوسط توده بدنی، آندومتریوز و سابقه جراحی تخمدان می­توانند ریسک طبقه­بندی شدن در گروه­های پوسیدون را تحت تأثیر قرار دهد.},
keywords_fa = {ذخیره تخمدان, پوسیدون, لقاح آزمایشگاهی.},

doi = {10.18502/ijrm.v18i12.8028},
url = {http://ijrm.ir/article-1-1607-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-1607-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2020}  
}

@article{ 
author = {Tajabadi, Elham and Javadi, Abdolreza and AhmadiAzar, Nasim and Najafi, Masoud and Shirazi, Alireza and Shabeeb, Dheyauldeen and EleojoMusa, Ahme},  
title = {Radioprotective effect of a combination of melatonin and metformin on mice spermatogenesis: A histological study}, 
abstract ={Background: The spermatogenesis system includes highly radiosensitive cells. Hence, this system is a potential target for toxic effects of ionizing radiation during radiotherapy of abdomen and pelvis cancers, as well as after accidental radiation events. Accordingly, metformin and melatonin are two important radioprotectors that have shown an ability to prevent cell death through neutralization of free radicals and stimulating DNA damage responses. Objective: To evaluate the radioprotective effects of melatonin and metformin on mice spermatogenesis when administered alone or as a combination. Materials and Methods: In this histological Study, 40 (6-8 wk, 30 gr) NMRI mice were divided into 8 groups (n = 5/each) as control, metformin, melatonin, melatonin + metformin, radiation, radiation + melatonin, radiation + metformin, and radiation + melatonin + metformin. 37 days after the irradiation, the testicular tissues were collected for histological evaluation. Results: Single administration of melatonin could ameliorate effectively radiation toxicity in mice testis. Metformin showed radioprotective effects on some parameters such as the numbers of spermatogonia and mature sperms. Interestingly, the melatonin and metformin combination reversed the reduced number of sperms rather than single drug administration. Conclusion: The combination of melatonin with metformin can protect mice spermatogenesis against ionizing radiation more effectively compared to the single forms of these drugs.},  
Keywords = {Radiation, Testis, Leydig cells, Melatonin, Metformin, Spermatogenesis.},
volume = {18},
Number = {12}, 
pages = {1073-1080}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {ارزیابی اثر محافظت پرتوی ترکیب ملاتونین و متفورمین بر سیستم اسپرماتوژنسیس موش سوری: مطالعه هیستوپاتولوژی},
abstract_fa ={مقدمه: سیستم اسپرماتوژنسیس شامل سلول­هایی با حساسیت پرتوی بالا مثل اسپرماتوگونی که اسپرم­های بالغ را بوجود می­آورند، می­باشد. از این رو این سیستم هدفی است برای اثرات سمی بودن پرتوهای یونیزان در طول رادیوتراپی سرطان شکم و لگن و نیز پرتودهی تصادفی. بعضی مطالعات استفاده از رادیوپروتکتورها را برای محافظت از سلول­های با حساسیت بالا به پرتو درون بیضه­ها پیشنهاد کرده­اند. ملاتونین و متفورمین دو رادیوپروتکتور مهمی هستند که توانایی آنها در محافظت از مرگ سلول­ها از طریق خنثی کردن رادیکال­های آزاد و تحریک پاسخ به DNA آسیب دیده نشان داده شده است. هدف: این مطالعه به هدف ارزیابی اثرات رادوپروتکتیوی ملاتونین و متفورمین روی سیستم اسپرماتوژنسیس موش­ها وقتی بصورت تنها و ترکیبی تزریق می­شوند انجام شده است. مواد و روش ­ها: موش­ها به هشت گروه تقسیم می­شوند: کنترل، ملاتونین، متفورمین، متفورمین + ملاتونین، تابش پرتو، متفورمین+پرتو، ملاتونین+ پرتو، و متفورمین+ملاتونین+ پرتو. 37 روز پس از پرتودهی بافت­های بیضه برای ارزیابی هیستولوژیکی جمع­آوری می­شوند. نتایج: تزریق ملاتونین به تنهایی اثرات سمی پرتوها در بیضه­ی موش­ها را بطور موثری بهبود می­بخشد. متفورمین اثرات محافظت پرتوی روی برخی پارامترها مثل تعداد اسپرماتوگونی و تعداد اسپرم­های بالغ را نشان می­دهد. ترکیب ملاتونین و متفورمین بطور موثری می­تواند کاهش تعداد اسپرم­های را در مقایسه با تزریق هریک از این داروها به تنهایی به طور موثرتری جبران نماید. نتیجه­ گیری: ترکیب ملاتونین با متفورمین می­تواند بطور موثری سییستم اسپرماتوژنسیس موش­ها را در برابر پرتوهای یونیزان نسبت به تزریق هر یک به تنهایی محافظت کند.  },
keywords_fa = {پرتو, بیضه, اسپرماتوگونی, ملاتونین, متفورمین, اسپرماتوژنسیس.},

doi = {10.18502/ijrm.v18i12.8029},
url = {http://ijrm.ir/article-1-1629-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-1629-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2020}  
}

@article{ 
author = {Sills, E. Scott and Rickers, Natalie S and Wood, Samuel H},  
title = {Intraovarian insertion of autologous platelet growth factors as cell-free concentrate: Fertility recovery and first unassisted conception with term delivery at age over 40}, 
abstract ={Background: The use of autologous platelet-rich plasma as an ovarian treatment has not been standardized and remains controversial. Case Presentation: A 41½-year old woman with diminished ovarian reserve (serum anti- Müllerian hormone= 0.163 mg/mL) and a history of 10 unsuccessful in vitro fertilization cycles presented for reproductive endocrinology consult. She and her partner declined donor oocyte in vitro fertilization. They were both in good general health and laboratory tests were unremarkable, except for mild thrombocytosis (platelets = 386K; normal range 150-379K) discovered in the female. The patient underwent intraovarian injection of fresh platelet-derived growth factor concentrate administered as an enriched cell-free substrate. Serum anti- Müllerian hormone increased by 115% within 6 wks of treatment. Spontaneous ovulation occurred the month after injection and subsequently the serum human chorionic gonadotropin was noted at 804 mIU/mL. Following an uneventful obstetrical course, a male infant was delivered at term without complication. Conclusion: This is the first description of intraovarian injection of enriched platelet-derived growth factors followed by unassisted pregnancy and live birth. As a refinement of conventional ovarian platelet-rich plasma therapy, this procedure may be particularly valuable for refractory cases where prognosis for pregnancy appears especially bleak. A putative role for thrombocytosis is also viewed in parallel with mechanisms of action as advanced earlier. With continued experience in ovarian application of autologous platelet growth factors, additional research will evaluate laboratory protocol/sample preparation, injection technique, and patient selection.  },  
Keywords = {Ovarian rejuvenation, Platelet-rich plasma, Cytokines, Infertility, IVF.},
volume = {18},
Number = {12}, 
pages = {1081-1086}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {},
abstract_fa ={مقدمه: استفاده از پلاسمای غنی از پلاکت اتولوگ به عنوان درمان تخمدانی هنوز استاندارد نشده و محل مناقشه می­باشد. مورد: یک خانم 41 و نیم ساله با کاهش ذخیره تخمدان (هورمون آنتی­مولرین سرم 163/0 میلی­گرم در میلی­لیتر) و با تاریخچه 10 بار IVF ناموفق برای مشاوره اندوکرینولوژی مراجعه کرد. او و همسرش از قبول تخمک اهدایی خودداری کردند. هر دو در وضعیت خوب سلامتی بوده و تست­های آزمایشگاهی طبیعی بود بجز ترومبوسیتوز ملایم که در خانم مشاهده شد. بیمار تحت تزریق داخل تخمدانی عصاره فاکتور رشد پلاکتی تازه به همراه ماده بدون سلول غنی شده قرار گرفت. هورمون آنتی­مولرین سرم بعد از 6 هفته درمان به میزان 115% افزایش یافت. تخمک­گذاری خودبخودی در ماه بعد از تزریق مشاهده شد و سرم جفتی گونادوتروپین به میزان 804 میلی واحد در میلی­لیتر مشاهده شد. بعد یک حاملگی بی­خطر ترم یک نوزاد پسر بدون عارضه متولد شد. نتیجه­ گیری: این اولین مورد گزارش شده تزریق داخل تخمدانی عصاره فاکتور رشد پلاکتی تازه و به دنبال آن وقوع بدون کمک حاملگی و تولد یک نوزاد زنده می­باشد. به عنوان یک روش بهبود یافته درمان عرفی با پلاسمای غنی از پلاکت این روش ممکن است که در درمان مواردی که نتیجه درمان­های کمک به باروری قبلی شکست خورده، موفق­تر باشد. نقش عرفی ترومبوسیتوز به موازات عملکردهای دیگر اثبات شده است. با ادامه تجربه در استفاده از فاکتورهای رشد پلاکت اتولوگ در تخمدان، تحقیقات بیشتر پروتکل­های آزمایشگاهی / آماده­سازی نمونه، روش تزریق و انتخاب بیمار را مشخص خواهد نمود.},
keywords_fa = {جوان سازی تخمدان, پلاسمای غنی از پلاکت, یوتوکین ها, ناباروری, IVF.},

doi = {10.18502/ijrm.v18i12.8030},
url = {http://ijrm.ir/article-1-1952-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-1952-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2020}  
}

@article{ 
author = {Moradi, Fatemeh and Ghadiri-Anari, Akram and Dehghani, Ali and Vaziri, Seyed Reza and Enjezab, Behnaz},  
title = {Corrigendum to “The effectiveness of counseling based on acceptance and commitment therapy on body image and self-esteem in polycystic ovary syndrome: An RCT” [Int J Reprod BioMed 2020; 18: 243–252]}, 
abstract ={The authors have been informed of an error that occurred on table 3, page 248 in which correct form of the table is as follows:   Table III. Comparison of mean scores of body image concern and self-esteem and its changes before the intervention, after the intervention, and follow-up in two groups Variable Intervention group Control group P-value*  Body image concern    Before intervention 40.84 ± 13.50 44.07 ± 9.71 0.32*  After intervention 37.04 ± 12.69 44.46 ± 10.68 0.03*  Follow-up 36.22 ± 12.28 43.60 ± 10.91 0.03*  P-value** 0.001** 0.105**    Self-esteem  Before intervention 28.34 ± 5.69 29.11 ± 3.37 0.55*  After intervention 31.82 ± 4.96 29.42 ± 3.36 0.05*  Follow-up 30.59 ± 5.40 30.73 ± 4.30 0.92*  P-value** < 0.001** 0.006**   Data presented as Mean ± SD; *Independent t test; **Test of within-subject contrasts of repeated measures   On behalf of the author, the publisher wishes to apologize for this error. The online version of article has been updated on December 2020.},  
Keywords = {self-esteem, polycystic,Corrigendum},
volume = {18},
Number = {12}, 
pages = {1087-1087}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {},
abstract_fa ={},
keywords_fa = {},

doi = {10.18502/ijrm.v18i12.8143},
url = {http://ijrm.ir/article-1-2115-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-2115-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2020}  
}