@article{ 
author = {solgi, Torab and Amiri, Iraj and SoleimaniAsl, Sara and Saidijam, Massoud and Mirzaeiseresht, Banafsheh and Artimani, Tayebe},  
title = {Antiapoptotic and antioxidative effects of cerium oxide nanoparticles on the testicular tissues of streptozotocin-induced diabetic rats: An experimental study}, 
abstract ={Background: Cerium dioxide nanoparticles (CNPs) due to the antidiabetic and antioxidant activities are proposed for the treatment of oxidative stress-associated diseases. Objective: To examine the impact of CNPs on hyperglycemia-induced apoptosis and oxidative stress in the testis of diabetic rats. Materials and Methods: Twenty-four male rats were divided into four groups (n = 6/each) as diabetic rats, CNPs group, diabetic + CNPs rats, and controls. The control group was fed only with mouse food and water. Rats became diabetic through receiving streptozotocin (STZ) 60 mg/kg. CNPs were given to the rats at a dose of 30 mg/kg daily for two weeks. Malondialdehyde and total thiol group (TTG) levels were measured using spectrofluorometer. Expression of b-cell lymphoma protein 2-associated X protein (BAX) and b-cell lymphoma protein 2 (Bcl-2) were investigated using quantitative real-time polymerase chain reaction. Western blot analysis was used to examine caspase 3 protein levels. Results: The content of malondialdehyde significantly increased in the STZ-diabetic rats, while TTG levels demonstrated a remarkable decrease. Caspase-3, BAX, and BAX/Bcl-2 mRNA ratio raised significantly in the STZ-diabetic rats. On the other hand, Bcl-2 mRNA levels reduced in the testis of diabetic rats (p = 0.006). Intervention with CNPs caused a substantial increase in the TTG levels, while the malondialdehyde contents, caspase-3, BAX levels, as well as BAX/Bcl-2 mRNA ratio were considerably decreased following CNPs treatment. Administration of CNPs increased mRNA levels of Bcl-2 (p < 0.0001). Conclusion: CNPs treatment attenuates testicular apoptosis and oxidative stress induced by diabetes. This nanoparticle might be suggested for the treatment of diabetes-associated reproductive disorders.},  
Keywords = {Apoptosis, Nanoceria, Diabetes, Oxidative stress, Testis.},
volume = {19},
Number = {7}, 
pages = {589-598}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {اثرات ضد آپوپتوزی و ضد اکسید کننده ای نانوذرات اکسید سریم در بافت بیضه رت‌های دیابتی شده ناشی از استرپتوزوتوسین},
abstract_fa ={مقدمه: نانوذرات دی­اکسید سریم (CNPs)، به دلیل فعالیت­های ضد دیابتی و آنتی­اکسیدانی در درمان بیماری­های مرتبط با استرس اکسیداتیو پیشنهاد شده­اند. هدف: هدف از این مطالعه بررسی تأثیر CNP بر آپوپتوز ناشی از هایپرگلایسمی و استرس اکسیداتیو در بیضه رت­های دیابتی شده بود مواد و روش­ ها: تعداد 24 رت نربه 4 گروه دیابتی؛ CNP؛ گروه دیابتی­های دریافت­کننده CNP و کنترل تقسیم شدند .(n = 6) گروه کنترل فقط آب و غذا دریافت نموده در حالیکه در گروه دیابتی موش­ها با دریافت 60 میلی­گرم بر کیلوگرم استرپتوزوتوسین (STZ) دیابتی شدند. CNP نیز با دوز روزانه 30 میلی­گرم بر کیلوگرم به مدت دو هفته به موش­ها داده شد. مقادیر مالون دی آلدئید و تیول تام با استفاده از اسپکترو فتومتر اندازه­گیری شد. میزان بیان BAX و Bcl-2 نیز با کمک تکنیک ریل تایم PCR تعیین گردید. برای اندازه­گیری پروتئین کاسپاز 3 هم از تکنیک وسترن بلات استفاده شد. نتایج: محتوای مالون دی­آلدئید (MDA) به صورت معناداری در رت­های دیابتی شده افزایش نشان داد، در حالی که میزان گروه تیول کلی (TTG) بطور قابل ملاحظه­ای کاهش یافته بود. مارکرهای زیستی آپوپتوز شامل کاسپاز 3، پروتئین 2 لنفوم سلول بتا مرتبط به سلول ایکس (BAX)، نسبت mRNA BAX/ پروتئین 2 لنفوم سلول بتا (Bcl-2)، در رت­های دیابتی شده با STZ افزایش داشتند (006/0 = p). استفاده از CNP باعث افزایش قابل توجهی در سطح TTG از یک سو و کاهش قابل توجهی در محتوای MDA، سطوح کاسپاز 3 و BAX و همچنین نسبت mRNA BAX / Bcl-2 از سوی دیگر شد. تیمار با CNP باعث افزایش قابل ملاحظه­ای در بیان سطح mRNA Bcl-2 شد (0001/0 > p). نتیجه­ گیری: نتایج نشان داد که تیمار با CNP باعث کاهش آپوپتوز و استرس اکسیداتیو ناشی از دیابت در بیضه می­شود. از این رو، این نانوذره می­تواند برای درمان اختلالات تولید­مثل مرتبط با دیابت استفاده شود.},
keywords_fa = {آپوپتوز, CNP, دیابت, استرس اکسیداتیو, بیضه.},

doi = {10.18502/ijrm.v19i7.9465},
url = {http://ijrm.ir/article-1-1819-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-1819-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2021}  
}

@article{ 
author = {Hajshafiha, Masoumeh and Oshnouei, Sima and Mostafavi, Mahdieh and Dindarian, Sina and Kiarang, Nazila and Mohammadi, Sedr},  
title = {Evaluation of the relationship between serum estradiol levels on human chorionic gonadotropin administration day and intracytoplasmic sperm injection outcomes: A retrospective population-based study}, 
abstract ={Background: The correlation between high estradiol (E2) levels induced by controlled ovarian hyperstimulation (COH) and pregnancy is controversial. Objective: To assess the effect of serum E2 levels on the day of human chorionic gonadotropin administration on the intracytoplasmic sperm injection (ICSI) outcome. Materials and Methods: The study included 551 participants who had undergone ICSI between May 2014 and May 2016. Based on E2 levels, the individuals aged < 37 yr (n = 502) and aged 37-42 yr (n = 49) were categorized into six and three groups, respectively. ICSI outcomes including the number of retrieved oocytes (NRO), number of embryos (NE), pregnancy rate, and abortion rate were analyzed in both groups. Results: Among participants below 37 yr, the NRO and NE were 8.69 ± 3.82 and 5.24 ± 2.32, respectively and they had a significant correlation with the E2 level on human chorionic gonadotropin administration day (p < 0.001 for both). Among participants above 37 yr, NRO and NE were 5.18 ± 3.17, 3.40 ± 2.23, respectively and the NRO (p < 0.001), NE (p < 0.001), pregnancy rate (p < 0.001), abortion rate (p = 0.007) and the number of grade A and B embryos (p = 0.003) had a significant association with the E2 level. Conclusion: COH is a costly procedure that may have negative effects on endometrial receptivity. Thus, in order to prevent these effects and also to reduce the costs of COH, we recommend gaining optimum number of oocytes rather than maximum number during the procedure.  },  
Keywords = {Intracytoplasmic sperm injection, In vitro fertilization, Estradiol, Pregnancy.},
volume = {19},
Number = {7}, 
pages = {599-606}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {بررسی ارتباط بین سطوح سرمی استرادیول در روز تجویز گنادوتروپین کوریونی انسانی و نتایج تزریق داخل سیتوپلاسمی اسپرم: یک مطالعه گذشته‌نگر مبتنی بر جمعیت},
abstract_fa ={مقدمه: ارتباط بین سطوح بالای استرادیول تحت تأثیر تحریک تخمک‌گذاری کنترل ‌شده و حاملگی بحث‌برانگیز است. هدف: هدف از این مطالعه، بررسی تأثیر سطوح سرمی استرادیول در روز تجویز گنادوتروپین کوریونی انسانی بر نتیجه تزریق داخل سیتوپلاسمی اسپرم است. مواد و روش ­ها: در این مطالعه، 551 شرکت‌کننده‌ای که بین اردیبهشت 1393 تا اردیبهشت 1395 تحت تزریق داخل سیتوپلاسمی اسپرم قرار گرفته بودند، بررسی شدند. بر اساس سطوح استرادیول، افراد زیر 37 سال (502 = n) به شش گروه و افراد 37 تا 42 ساله (49 =n ) به سه گروه تقسیم شدند. نتایج تزریق داخل سیتوپلاسمی اسپرم شامل تعداد تخمک‌های بازیابی شده، تعداد جنین‌های تشکیل شده، میزان حاملگی و میزان سقط در دو گروه تجزیه و تحلیل گردید. نتایج: در بین افراد زیر 37 سال، تعداد تخمک‌های بازیابی شده و تعداد جنین‌های تشکیل شده به ترتیب 82/3 ± 69/8 و 32/2 ± 24/5 بود و تعداد تخمک‌های بازیابی شده (001/0 >p ) و تعداد جنین‌های تشکیل شده (001/0 > p) با سطح استرادیول در روز تجویز گنادوتروپین کوریونی انسانی ارتباط معناداری داشت. در بین افراد 37 ساله و بالاتر نیز تعداد تخمک‌های بازیابی شده و تعداد جنین‌های تشکیل شده به ترتیب 17/3 ± 18/5، 23/2 ± 40/3 بوده و تعداد تخمک‌های بازیابی شده (001/0 >p )، تعداد جنین‌های تشکیل شده (001/0 >p )، میزان حاملگی (001/0 >p )، میزان سقط (007/0 =p ) و میزان تشکیل جنین گرید A و B (003/0 =p ) با سطح استرادیول ارتباط معناداری داشت. نتیجه­ گیری: تحریک تخمک‌گذاری کنترل شده پروسیجری هزینه‌بر است که می‌تواند اثراتی منفی بر روی قدرت پذیرش آندومتر داشته باشد. در نتیجه، جهت جلوگیری از بروز این اثرات و همچنین به منظور کاهش هزینه‌های تحریک تخمک‌گذاری کنترل شده، توصیه ما به دست آوردن تعداد اپتیموم تخمک به جای تعداد ماکزیمم آن در طی انجام پروسیجر است.},
keywords_fa = {تزریق داخل سیتوپلاسمی اسپرم, لقاح خارج رحمی, استرادیول, حاملگی.},

doi = {10.18502/ijrm.v19i7.9470},
url = {http://ijrm.ir/article-1-1524-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-1524-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2021}  
}

@article{ 
author = {RahimiAsl, Fatemeh and Khosravi, Maryam and Hajikhani, Ramin and Solati, Jalal and Fahimi, Hossie},  
title = {Complementary effects of coenzyme Q10 and Lepidium sativum supplementation on the reproductive function of mice: An experimental study}, 
abstract ={Background: Coenzyme Q10 (CoQ10) and Lepidium sativum (LS) have therapeutic effects on infertility. Objective: To evaluate the combined effects of LS and CoQ10 on reproductive function in adult male NMRI mice. Materials and Methods: Eighty three-months-old male mice (35-40 gr) were divided into 4 groups   (n = 10/each) of: control (treated with water), CoQ10-treated (200, 300, and 400 mg/kg/body weight), LS-treated (200, 400, 600 mg/kg/body weight), and co-treated (LS [600 mg/kg/body weight] + CoQ10 [200 mg/kg/body weight]) groups. Serum testosterone, luteinizing hormone, follicle-stimulating hormone, and gonadotropin realizing hormone (GnRH) levels were measured using ELISA method. The sperm quality was assessed using Sperm Class Analyzer® (SCA) CASA system and GnRH mRNA expression levels were evaluated by real-time polymerase chain reaction. Results: The number of sniffing and following behavior was significantly higher in LS-treated (400 and 600 mg/ml/body weight) groups than the control group (p = 0.0007 and p = 0.0010, respectively). The number of mounting and coupling behaviors was significantly higher in the CoQ10 (300 and 400 mg/ml/body weight)-treated animals than the control group (p = 0.0170 and p = 0.0006, respectively). Co-treatment of CoQ10 (200 mg/ml/body weight) and LS (600 mg/ml/body weight) significantly increased all aspects of sexual behaviors as well as the levels of serum testosterone (p = 0.0011), luteinizing hormone (p = 0.0062), and follicle-stimulating hormone (p = 0.0001); sperm viability (p = 0.0300) and motility (p = 0.0010); and GnRH mRNA levels (p = 0.0016) compared to the control group. Conclusion: The co-administration of CoQ10 and LS significantly improves the activity of the hypothalamic-pituitary-gonadal axis and enhances the reproductive parameters in adult male mice.},  
Keywords = {Lepidium sativum, Coenzyme Q10, Infertility, Male reproductive function.},
volume = {19},
Number = {7}, 
pages = {607-618}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {اثرات مکملی کوآنزیم Q10 و عصاره گیاه شاهی برروی سیستم تولید مثلی در موش: یک مطالعه تجربی},
abstract_fa ={مقدمه:  Q10 (CoQ10)و گیاه شاهی (Lepidium sativum) اثرات درمانی بر روی ناباروری دارند. هدف: هدف از این مطالعه ارزیابی اثرات ترکیب گیاه شاهی (LS) و کوآنزیم Q10 برعملکرد تولید­مثلی موش­های نر بالغ نژاد NMRI بود. مواد و روش­ ها: 80 موش نر سه ماهه با وزن (35-40گرم ) به طور تصادفی به چهار گروه تقسیم شدند (تعداد = 10 در هر گروه): گروه کنترل (تحت درمان با آب)، گروه تحت درمان با کوآنزیم Q10 (200، 300 و 400 میلی­گرم/کیلوگرم/وزن بدن)، گروه تحت درمان با عصاره گیاه­شاهی (200، 400 و 600  میلی­گرم/کیلو گرم/وزن بدن) و گروه تحت درمان با ترکیب عصاره گیاه­شاهی (600 میلی­گرم/کیلوگرم/وزن بدن) و کوآنزیم  Q10(200 میلی­گرم/کیلوگرم/وزن بدن). سپس با استفاده از کیت‌ الایزا سطوح تستوسترون, هورمون لوتئین­کننده و هورمون تحریک­کننده فولیکول سرم انداره­گیری شد. کیفیت اسپرم نیز با استفاده از سیستم تجزیه و تحلیل منی با کمک کامپیوتر مورد ارزیابی قرار گرفت و همچنین سطح بیان mRNA GnRH با استفاده از RT-PCR اندازه­گیری شد. نتایج: یافته­های ما نشان داد که تعداد رفتارهای sniffing و  followingدر گروه‌های تحت درمان با عصاره گیاه­شاهی به طور معنی‌­داری بیشتر از گروه کنترل بود. علاوه بر این، تعداد رفتارهای mounting و coupling در گروه‌های تحت تیمار با کوآنزیم Q10 به طور معنی‌داری بیشتر از گروه کنترل بود. نتایج ما نشان داد که میزان هورمون‌های تستوسترون, LH و FSH در مقایسه با گروه کنترل به طور معنی‌داری افزایش ‌یافته است. مطالعه ما نشان داد که درمان هم زمان با LS و کوآنزیم Q10 کلیه رفتارهای جنسی و سطح تستوسترون، LH و FSH سرم را در مقایسه با گروه کنترل بهبود بخشید. درمان همزمان با کوآنزیم Q10 و LS همچنین منجر به افزایش بقا و تحرک اسپرم و همچنین میزان بیان mRNA GnRH شد. نتیجه ­گیری: درمان هم­زمان با کوآنزیم  Q10و LS ممکن است باعث بهبود فعالیت محور هیپوتالاموس-هیپوفیز-گناد و افزایش پارامترهای تولیدمثلی در موش‌های نر بالغ شود.},
keywords_fa = {گیاه شاهی, کوآنزیم Q10, ناباروری, سیستم تولید مثلی.},

doi = {10.18502/ijrm.v19i7.9471},
url = {http://ijrm.ir/article-1-1963-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-1963-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2021}  
}

@article{ 
author = {Javaheri, Atiye and KabirpourAshkezar, Samane and Eftekhar, Maryam and GhanadzadeTafti, Seiede Zahr},  
title = {Ovarian reserve in women with endometriosis under total cystectomy compared to partial cystectomy: A randomized clinical trial}, 
abstract ={Background: The standard procedure for ovarian endometriosis is laparoscopic excision of ovarian cysts and complete removal of the cyst capsule using the Striping technique. The safety of this procedure, due to the possibility of reducing ovarian reserve and in some cases, the premature ovarian failure, is still remains to be known. Objective: The aim of this study was to compare the ovarian reserve in women with endometriosis underwent total cystectomy with partial cystectomy. Materials and Methods: In this randomized clinical trial, 50 women with endometriosis were randomly assigned into two groups (n = 25/each); total cystectomy and partial cystectomy. To assess the ovarian reserves, anti-müllerin hormone level before and three months after surgery was measured and compared in the two groups. Results: Anti-müllerin hormone level before (p = 0.52) and after surgery (p = 32) did not significantly different between the two study groups. However, the mean of anti-müllerin hormone reduction in the total cystectomy group to be significantly higher than partial cystectomy (p = 0.001). Conclusion: Cystectomy in women with endometriosis reduces ovarian reserve and can help maintain some ovarian reserve by performing partial instead of total cystectomy.},  
Keywords = {Anti-müllerin hormone, Endometriosis, Cystectomy, Ovarian reserve.},
volume = {19},
Number = {7}, 
pages = {619-624}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {بررسی میزان رزرو تخمدانی در زنان مبتلا به آندومتریوز تحت عمل جراحی توتال سیستکتومی در مقایسه با پارشیال سیستکتومی: یک کارآزمایی بالینی دوسوکور},
abstract_fa ={مقدمه: اپروچ استاندارد به آندومتریوز تخمدان برداشتن کامل کپسول کیست به روش لاپاراسکوپیک با تکنیک Striping است؛ ایمن بودن این روش به دلیل امکان کاهش رزرو تخمدانی و در مواردی ایجاد Pre Mature Ovarian Failure در زنان نابارور هنوز مورد بحث می­باشد. هدف: هدف این مطالعه مقایسه میزان رزرو تخمدانی در دو روش جراحی توتال سیستکتومی و پارشیال سیستکتومی در زنان مبتلا به آندومتریوز با استفاده از اندازه­گیری آنتی مولرین هورمون (AMH) بود. مواد و روش ­ها: در این کارآزمایی بالینی دوسوکور 50 زن مبتلا به آندومتریوز به طور تصادفی در دو گروه 25 نفره تحت توتال سیستکتومی یا پارشیال سیستکتومی بررسی گردیدند. جهت بررسی رزرو تخمدانی، میزان آنتی مولرین هورمون سه ماه بعد از جراحی در دو گروه اندازه­گیری و در دو گروه مقایسه شد. نتایج: میزان AMH قبل و بعد از عمل جراحی در دو گروه توتال و پارشیال سیستکتومی با یکدیگر اختلاف معناداری نداشتند (به ترتیب 52/0 = p و        32/0 =  p)؛ اما میانگین درصد کاهش AMH در دو گروه مداخله از نظر آماری معنادار بود (001/0 = p). نتیجه­ گیری: سیستکتومی در بیماران آندومتریوز باعث کاهش ذخیره تخمدان می­شود و می­توان با انجام پارشیال سیستکتومی به جای توتال سیستکتومی تا حدی به حفظ بیشتر ذخیره تخمدان به خصوص در بیماران آندومتریوز که اکثرا دچار نازایی هستند، کمک کرد.},
keywords_fa = {آندومتریوز, سیستکتومی, آنتی مولیرین هورمون, لاپاروسکوپی.},

doi = {10.18502/ijrm.v19i7.9472},
url = {http://ijrm.ir/article-1-1904-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-1904-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2021}  
}

@article{ 
author = {HosseinpoorKashani, Mojdeh and Ramezani, Mina and Piravar, Zeinab},  
title = {The effect of acrylamide on sperm oxidative stress, total antioxidant levels, tyrosine phosphorylation, and carboxymethyl-lysine expression: A laboratory study}, 
abstract ={Background: Acrylamide (AA) is a reactive molecule produced during food processing at temperatures above 120ºC. Objective: To evaluate the impact of different concentrations of AA on human sperm parameters, oxidative stress and total antioxidant capacity (TAC). Materials and Methods: In this laboratory study, semen samples were obtained from healthy donors referred to the Taleghani Hospital, Tehran, Iran between June and July 2019. Samples were divided into four groups (n = 10/each): one control and three treatment groups (0.5, 1, and 2 mM of AA). After two hr of exposure to AA, the superoxide dismutase and malondialdehyde levels were measured based on colorimetric methods. The TAC was determined by the ferric-reducing antioxidant power assay. Flow cytometry was performed to measure the intracellular reactive oxygen species generation. Also, immunohistochemistry was done to determine the effect of AA on tyrosine phosphorylation and carboxymethyl-lysine expression. Results: Results of the study demonstrated that the motility and viability of spermatozoa were significantly decreased after AA exposure (p < 0.001). This decrease was also seen in the TAC and superoxide dismutase activity as well as in the phosphotyrosine percentage compared with the control (p < 0.01). However, the carboxymethyl-lysine and pro-oxidant activity including reactive oxygen species generation and lipid peroxidation level increased (p < 0.001). Conclusion: Overall, the results confirmed the detrimental effect of AA on human spermatozoa which may be due to oxidative stress and decreased total antioxidant levels. AA may reduce fertility by reducing sperm capacitation and motility.},  
Keywords = {Acrylamide, Oxidative stress, Antioxidant, Spermatozoa, Infertility.},
volume = {19},
Number = {7}, 
pages = {625-636}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {اثر آکریل آمید بر روی استرس اکسیداتیو، سطح تام آنتی اکسیدانت، فسفوریلاسیون تیروزین و بیان کربوکسی متیل لیزین اسپرم: یک مطالعه آزمایشگاهی},
abstract_fa ={مقدمه: آکریل آمید یک مولکول واکنشی است که طی فرآوری غذا در دماهای بالا تولید می­شود. انسان از طریق محصولات آزمایشگاهی و یا کارخانه­ای و اغلب از طریق فست­فودها و آب آشامیدنی در معرض آن قرار می­گیرد. هدف: در این مطالعه تصادفی کنترل شده، اثر آکریل آمید بر روی کیفیت اسپرم انسان از طریق بررسی سطوح گونه­های واکنشی اکسیژن (ROS)، ظرفیت تام آنتی­اکسیدانی (TAC)، و پراکسیداسیون لیپید انجام شد. مواد و روش­ ها: نمونه­های مایع منی (40 n =) از اهدا­کنندگان سالم مراجعه­کننده به بیمارستان طالقانی تهران بدست آمد. نمونه­ها به چهار گروه شامل کنترل و گروه­های تیمار (5/0، 1 و 2 میلی­مول آکریل آمید) تقسیم شدند. پس از 2 ساعت مجاورت با آکریل آمید سطوح سوپر اکسید دیس میوتاز (SOD) و         مالون­دی­آلدئید (MDA) بر اساس روش رنگ­سنجی اندازه­گیری شد. ظرفیت کل آنتی­اکسیدانی با آزمایش FRAP تعیین شد. برای اندازه­گیری تولید ROS داخل سلولی فلوسایتومتری انجام شد. همچنین ایمونوهیستوشیمی به منظور فهمیدن اثر آکریل آمید بر فسفوریلاسیون تیروزین و بیان کربوکسی متیل­لیزین انجام شد. داده­ها با روش آنوای یک طرفه تجزیه و تحلیل شدند. نتایج: داده­ها نشان داد که حرکت و زنده­مانی اسپرم­ها پس از مجاورت با آکریل آمید به طور معنی­داری کاهش یافت. همچنین این کاهش در میزان TAC و SOD و درصد فسفوتیروزین در مقایسه با کنترل مشاهده شد. برعکس فعالیت کربوکسی متیل­لیزین و فعالیت پیش­اکسیدانی شامل تولید ROS و LPO افزایش داشت. نتیجه ­گیری: در مجموع، نتایج اثر سوء آکریل آمید بر اسپرم انسانی را تأیید کرد که می­تواند در اثر ایجاد استرس اکسیداتیو و کاهش سطح کلی آنتی­اکسیدانی باشد. احتمالا آکریل آمید باروری را از طریق کاهش ظرفیت­پذیری و تحرک اسپرم کاهش می­دهد.},
keywords_fa = {آکریل آمید, استرس اکسیداتیو, آنتی اکسیدان, اسپرم انسانی, ناباروری.},

doi = {10.18502/ijrm.v19i7.9473 },
url = {http://ijrm.ir/article-1-1991-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-1991-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2021}  
}

@article{ 
author = {Muharam, Raden and Rizal, Muhammad Saiful},  
title = {Correlation of calprotectin serum levels with degrees of endometriosis: A cross-sectional study}, 
abstract ={Background: Endometriosis is closely associated with delayed diagnosis due to the lack of a definitive and sensitive noninvasive approach. The use of calprotectin in the inflammatory process has been demonstrated in various inflammatory diseases. Calprotectin has a significant correlation with high-sensitivity C-reactive protein (hs-CRP) and could be used as an inflammatory marker. No study thus far has evaluated the correlation between calprotectin and endometriosis. Objective: To determine the correlation of calprotectin with the degree of endometriosis in order to help clinicians in establishing better early detection and management. Materials and Methods: In this cross-sectional study, 46 women referred to the Cipto Mangunkusumo, Fatmawati, and Persahabatan Hospitals in Jakarta, Indonesia between July 2017 and April 2018 were enrolled, and their blood serum were taken a day before surgery. Calprotectin serum level was treated using the Phical® ELISA method. After the diagnosis of endometriosis was confirmed through pathological examination the final diagnosis of endometriosis could be established. The degree of endometriosis was classified according to the revised American Society for Reproductive Medicine (ASRM) classification. Results: The prevalence of minimal, mild, moderate, and severe degrees of endometriosis were 15.2, 39.1, 34.8, and 10.9%, respectively. The median serum calprotectin levels for minimal, mild, moderate, and severe endometriosis were 138.98, 121.49, 124.16, and 122.82 mg/mL, respectively. No correlation was observed between calprotectin and the degrees of endometriosis (r = - 0.16, p = 0.278). Conclusion: There is no correlation between calprotectin serum levels and the degrees of endometriosis.},  
Keywords = {Calprotectin, Endometriosis, C-reactive protein, Inflammation.},
volume = {19},
Number = {7}, 
pages = {637-644}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {همبستگی سطح سرمی کالپروتکتین با درجات آندومتریوز: یک مطالعه مقطعی},
abstract_fa ={مقدمه: آندومتریوز به دلیل فقدان یک رویه غیرتهاجمی قطعی و حساس، با تأخیر تشخیص ارتباط نزدیکی دارد. استفاده از کالپروتکتین در روند التهابی در بیماری­های مختلف التهابی اثبات شده است. کالپروتکتین با پروتئین واکنش پذیرC  با حساسیت بالا (hs-CRP) ارتباط معنی­داری دارد و می­تواند به عنوان یک مارکر التهابی استفاده شود. تاکنون هیچ مطالعه­ای ارتباط بین کالپروتکتین و آندومتریوز را ارزیابی نکرده است. هدف: تعیین همبستگی کالپروتکتین با درجه آندومتریوز به منظور کمک به پزشکان در تشخیص و مدیریت زودهنگام بهتر. مواد و روش ­ها: در این مطالعه مقطعی، 46 زن از ژوئیه 2017 تا آوریل 2018 به بیمارستان­هایCipto Mangunkusumo ، Fatmawati و Persahabatan در جاکارتا، اندونزی مراجعه کردند و یک روز قبل از جراحی سرم خون آنها گرفته شد. سطح سرمی کالپروتکتین با استفاده از روش Phical® ELISA اندازه­گیری شد. پس از تأیید تشخیص آندومتریوز از طریق معاینه پاتولوژیک، می­توان تشخیص نهایی آندومتریوز را انجام داد. درجه آندومتریوز طبق طبقه­بندی تجدید نظر شده انجمن پزشکی باروری آمریکا (ASRM) انجام شد. نتایج: شیوع درجات اندمتریوز مینیمال، خفیف، متوسط و شدید به ترتیب 2/15، 1/39، 8/34 و 9/10 درصد بود. سطح متوسط کالپروتکتین سرم برای مینیمال، خفیف، متوسط و شدید آندومتریوز به ترتیب 98/138، 49/121، 16/124 و 82/122 میلی­گرم در میلی­لیتر بود. هیچ ارتباطی بین کالپروتکتین و درجات آندومتریوز مشاهده نشد (278/0 = p، 16/0 = r). نتیجه ­گیری: هیچ ارتباطی بین سطح سرمی کالپروتکتین و درجات آندومتریوز وجود ندارد.  },
keywords_fa = {کالپروتکتین, آندومتریوز, پروتئین واکنشی C, التهاب.},

doi = {10.18502/ijrm.v19i7.9474},
url = {http://ijrm.ir/article-1-1931-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-1931-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2021}  
}

@article{ 
author = {Eftekhar, Maryam and Mirzaei, Maryam and Mangoli, Esmat and mehrolhasani, yasami},  
title = {Effects of multiple doses of gonadotropin-releasing hormone agonist on the luteal-phase support in assisted reproductive cycles: A clinical trial study}, 
abstract ={Background: The effect of adding gonadotropin-releasing hormone (GnRH) agonist on the luteal phase support in assisted reproductive technique (ART) cycles is controversial. Objective: To determine the effects of adding multiple doses of GnRH agonist to the routine luteal phase support on ART cycle outcomes. Materials and Methods: In this clinical trial study, 200 cases who underwent the antagonist protocol at the Research and Clinical Center for Infertility, Yazd, Iran, between January and March 2020 participated. From them, 168 cases had inclusion criteria and equally divided into 2 groups. After receiving progesterone in the luteal phase in both groups, while the case group received GnRH agonist subcutaneously (0/1 mg triptorelin) zero, three, and six days after the fresh embryo transfer, the control group did not receive anything. Finally, chemical and clinical pregnancy rates, number of mature oocytes, fertilization rate, total dose of gonadotropin, and the estradiol level were determined. Results: The baseline characteristics were similar in both groups. No significant difference was observed between embryo transfer cycles. Clinical results showed that the differences between the fertilization rate, chemical and clinical pregnancy were not significant. Conclusion: The results showed that receiving multiple doses of GnRH agonist in the luteal phase of ART cycles neither improves embryo implantation nor the pregnancy rates; therefore, further studies are necessary.},  
Keywords = {Luteal phase, GnRH agonist, ART, Pregnancy rate.},
volume = {19},
Number = {7}, 
pages = {645-652}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {تأثیر دوزهای متعدد آگونیست GnRH در حمایت از فاز لوتئال سیکل های کمک باروری: کارآزمایی بالینی},
abstract_fa ={مقدمه: تأثیر اضافه کردن آگونیست GnRH در حمایت از فاز لوتئال در سیکل­های کمک باروری در مطالعات مختلف متناقض بوده است. هدف: تعیین اثر اضافه کردن دوزهای متعدد آگونیست GnRH به رژیم روتین در حمایت فاز لوتئال روی نتایج کلینیکی سیکل­های کمک باروری. مواد و روش­ ها: در این مطالعه کارآزمایی بالینی، 200 بیمار تحت درمان با پروتکل آنتاگونیست که در فاصله ماه­های ژانویه تا مارس 2020 به کلینیک ناباروری یزد مراجعه کرده بودند، شرکت کردند. از بین آنها، 168 بیمار که معیارهای ورود به مطالعه را داشتند بطور غیرتصادفی به دو گروه مساوی تقسیم شدند. هر دو گروه پروتکل آنتاگونیست دریافت کردند. در گروه مورد مطالعه در فاز لوتئال همه­ی زنان به همراه پروژسترون، در روزهای 6- 3- 0 بعد از انتقال جنین آگونیستGnRH  (1/0 میلی­گرم تریپتورلین) دریافت کردند و گروه کنترل فقط پروژسترون دریافت کردند. مهمترین هدف بررسی میزان حاملگی شیمیایی و کلینیکی بود. همچنین تعداد تخمک بالغ، میزان باروری، دوز کلی گنادوتروپین و میزان استرادیول نیز ارزیابی شد. نتایج: دو گروه مورد مطالعه از نظر اطلاعات پایه مشابه بودند. اختلافی در ویژگی­های چرخه تولیدمثلی و انتقال جنین در دو گروه مشاهده نشد (05/0 < p). طبق نتایج کلینیکی هیچ اختلاف معنی­داری در میزان باروری، حاملگی شیمیایی و کلینیکی در دو گروه مشاهده نشد. نتیجه­ گیری: نتایج مطالعه نشان داد با تجویز دوزهای متعدد آگونیست GnRH در حمایت از فاز لوتئال در سیکل­های کمک باروری، میزان لانه­گزینی و حاملگی بهبود نیافت و مطالعات بیشتری در این زمینه لازم است.},
keywords_fa = {فاز لوتئال, آگونیست GnRH, ART, میزان حاملگی.},

doi = {10.18502/ijrm.v19i7.9475},
url = {http://ijrm.ir/article-1-1910-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-1910-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2021}  
}

@article{ 
author = {NamavarJahromi, Bahia and Borzou, Niloofar and Parsanezhad, Mohammad Ebrahim and Anvar, Zahra and Ghaemmaghami, Parvin and Sabetian, Soudabeh},  
title = {Associations of insulin resistance, sex hormone-binding globulin, triglyceride, and hormonal profiles in polycystic ovary syndrome: A cross-sectional study}, 
abstract ={Background: Insulin resistance (IR) occurs in 50-70% of women with polycystic ovary syndrome (PCOS) and can be applied as a pre-diabetic feature in PCOS. Objective: In this study, indirect methods including fasting blood sugar (FBS), fasting insulin (FI), FBS/FI ratio, and quantitative insulin sensitivity check index (QUICKI) were compared with the homeostasis model assessment of insulin resistance (HOMA-IR) as a standard technique. The association of IR to sex hormone-binding globulin (SHBG) and several hormones was also analyzed. Materials and Methods: This cross-sectional study was performed on 74 PCOS women. Sensitivity and specificity of each IR method was calculated based on HOMA-IR. Hormonal profiles of the patients were compared between the groups with defined normal and abnormal values of IR. Results: Triglyceride levels had a positive association with FBS and HOMA-IR (p = 0.002 and p = 0.01, respectively) with a negative association to QUICKI and SHBG (p = 0.02 and p = 0.02, respectively). SHBG showed a significant negative association with FBS (p = 0.001). Dehydroepiandrosterone sulfate showed a positive association with FI (p = 0.002). Seven PCOS women showed abnormal SHBG levels (< 36 nmol/L) while expressed normal values of the rest of the studied variables. FI and QUICKI had the highest sensitivity while FBS/FI and QUICKI had the highest specificity when HOMA-IR was applied as a standard test. Conclusion: SHBG and Triglyceride had a significant negative and positive association with IR, respectively. HOMA-IR followed by FI and QUICKI is the most sensitive test for the detection of IR. SHBG levels can be a helpful biomarker for the diagnosis of PCOS.},  
Keywords = {Polycystic ovary syndrome, Insulin resistance, Sex hormone-binding globulin.},
volume = {19},
Number = {7}, 
pages = {653-662}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {ارزیابی مقاومت به انسولین، گلوبولین متصل شونده به هورمون جنسی، تری گلیسیرید و پروفایل هورمونی در زنان مبتلا به سندرم تخمدان پلی کیستیک: یک مطالعه مقطعی},
abstract_fa ={مقدمه: مقاومت به انسولین در 50-70% زنان مبتلا به سندرم تخمدان پلی­کیستیک (PCOS) دیده شد، و می­تواند به عنوان راهکاری در جهت تشخیص به موقع پیش دیابت در نظر گرفته شود. هدف: این مطالعه با هدف مقایسه روش­های غیر­مستقیم اندازه­گیری مقاومت به انسولین و معرفی روش ایده­آل طراحی شد. ارتباط مقاومت به انسولین با سطح سرمی تری­گلیسیرید، گلوبولین متصل شونده به هورمون جنسی (SHBG) و هورمون­های مختلف از جمله آندروژن­ها مورد ارزیابی قرار گرفت. مواد و روش ­ها: این مطالعه مقطعی بر روی 74 زن مبتلا به PCOS انجام گرفت. سطح سرمی انسولین (FI)، گلوکز (FBS)، تری­گلیسیرید ((TG، گلوبولین متصل شونده به هورمون جنسی (SHBG) و هورمون­های مختلف از جمله آندروژن­ها به صورت ناشتا اندازه­گیری شد. حساسیت و ویژگی روش­های غیر­مستقیم شامل FI، FBS، FBS/FI و روش QUICKI با در نظر گرفتن HOMA-IR به عنوان روش استاندارد مورد مقایسه قرار گرفت. ارتباط مقاومت به انسولین با TG، SHBG و هورمون­های مختلف از جمله آندروژن­ها بین دو گروه با سطح مقاومت به انسولین نرمال و غیر­نرمال با انجام آزمون تی مستقل بررسی شد. نتایج: TG ارتباط مثبت معناداری با میزان FBS (002/0 = p) و HOMA-IR (01/0 = p) و ارتباط منفی معنادار با QUICKI (02/0 = p) و SHBG (02/0 p =) نشان داد. SHBG در این بیماران با افزایش FBS به صورت معنا­داری کاهش یافت (001/0 = p). هورمون دهیدرو اپی آندوسترون سولفات (DHEAS) با افزایش انسولین به صورت معناداری افزایش یافت (002/0 = p). هفت نفر از زنان PCOS در این مطالعه با وجود داشتن رنج نرمال در متغیرهای مقاومت به انسولین، هورمون­ها، و تری­گلیسیرید، سطح غیر­نرمال SHBG (< 36 nmol/L) را بروز دادند. در صورتیکه آزمون HOMA-IR به عنوان آزمون استاندارد در نظر گرفته شود، QUICKI و FI از بالاترین حساسیت و FBS/FI و QUICKI از بالاترین ویژگی برخوردار بودند. نتیجه ­گیری:SHBG  و TG به ترتیب ارتباط منفی و مثبت معناداری را با مقاومت به انسولین نشان دادند. بعد از HOMA-IR، QUICKI و FI به عنوان حساس­ترین روش غیر­مستقیم جهت اندازه­گیری مقاومت به انسولین شناخته شدند. بررسی سطح سرمی SHBG می­تواند به عنوان مارکر قابل توجه در شناسایی افراد PCOS در نظر گرفته شود.},
keywords_fa = {سندرم تخمدان پلی کیستیک, مقاومت به انسولین, گلوبولین متصل شونده به هورمون جنسی.},

doi = {10.18502/ijrm.v19i7.9476},
url = {http://ijrm.ir/article-1-1860-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-1860-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2021}  
}

@article{ 
author = {Endut, Noraida and Bagheri, Reyhaneh and Azmawati, Azman Azwan and Hashim, Intan Hashimah Mohd and Selamat, Nor Hafizah and Mohajer, Leil},  
title = {The influence of men’s masculine gender-role attitudes and behaviours on sexual relationships and reproductive health in Malaysia: A cross-sectional study}, 
abstract ={Background: This article is an extension of a previous research on masculinity and sexual and reproductive health by applying a newly developed local masculinity scale, KANITA Masculinity Scale, to study men’s masculine gender-role attitudes and behaviors in Malaysia. Objective: To explore how Malaysian men’s masculine gender-role attitudes and behaviors influence sexual relationships and reproductive health. Materials and Methods: This cross-sectional study used the localized gender-equitable men scale to measure the attitudes of Malaysian men toward sexual relationships and reproductive health. A questionnaire survey was administered to a sample of 168 men of ages 20-64 yr, in Malaysia. Data were analyzed by using SmartPLS version 3.2.6. Results: The findings of the study showed that men’s traditional behaviors and controlling nature are positively associated with the inequality in sexual relationships (p < 0.05, t = 1.838; and p < 0.05, t = 3.750, respectively) and reproductive health (p < 0.05, t = 2.196; and p < 0.05, t = 4.133, respectively). In other words, men who offer stronger endorsement of traditional behaviors and control over women report more negative condom attitudes and greater priority of men’s desires in sexual relationships. In contrast, there were not significant relationships between men’s responses to family and feminine roles in men with sexual relationships and reproductive health. Conclusion: Our findings highlight the importance of considering traditional masculinity ideology when considering the role of men in sexual relationships and reproductive health. Our findings suggest gender transformative policies and programs seeking to inspire men for more gender-equitable relationships with their partners.   },  
Keywords = {Attitudes, Masculinity, Gender-role, Sexual health, Reproductive health, Malaysia.},
volume = {19},
Number = {7}, 
pages = {663-670}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {تأثیر نگرش ها و رفتارهای مردانه در مورد نقش جنسیتی مردان بر روابط جنسی و سلامت باروری در مالزی: یک مطالعه مقطعی},
abstract_fa ={مقدمه: این مقاله یک مطالعه گسترش یافته یک تحقیق قبلی در مورد مردانگی و سلامت جنسی و باروری است که با استفاده از یک مقیاس جدیدا توسعه یافته بومی شده مردانگی، مقیاس Masculinity KANITA، برای مطالعه نگرش­ها و رفتارهای مردانه در مالزی انجام گرفته است. هدف: بررسی چگونگی تأثیر نگرش­ها و رفتارهای مردانه در مالزی بر روابط جنسی و سلامت باروری. مواد و روش­ ها: در این مطالعه مقطعی از مقیاس جنسیتی مردانه بومی­سازی شده برای اندازه­گیری نگرش مردان مالزیایی نسبت به روابط جنسی و بهداشت باروری استفاده گردید. یک نظرسنجی پرسشنامه­ای برای نمونه­ای از 168 مرد در سنین 20-64 سال در مالزی انجام شد. داده­ها با استفاده از SmartPLS نسخه 3.2.6 تجزیه و تحلیل شد. نتایج: یافته­های این مطالعه نشان داد که رفتارهای سنتی و کنترل­کننده مردان با نابرابری در روابط جنسی (به ترتیب 05/0 > p، 838/1 = t، و 05/0 > p، 750/7 = t) و سلامت باروری (به ترتیب 05/0 > p، 196/2 = t، و 05/0 > p، 133/4 = t) رابطه مثبت دارد. به عبارت دیگر، مردانی که حمایت بیشتری از رفتارهای سنتی و کنترل بر زنان می­کنند، نگرش به کاندوم منفی­تر و دادن اولویت بیشتری به خواسته­های مردان در روابط جنسی را گزارش می­کنند. در مقابل، بین اهمیت مردان به خانواده و نقش­های زنانه در مردان با روابط جنسی و بهداشت باروری رابطه معناداری وجود نداشت. نتیجه گیری: یافته­های ما اهمیت در نظر گرفتن ایدئولوژی سنتی مردانگی را هنگام در نظر گرفتن نقش مردان در روابط جنسی و بهداشت باروری برجسته می­کند. یافته­های ما لزوم سیاست­ها و برنامه­های تغییر شکل­دهنده نقش جنسیتی را نشان می­دهد که می­تواند منجر به ایحاد انگیزه در مردان برای روابط بیشتر منصفانه جنسیتی با همسران خود گردد.},
keywords_fa = {نگرش ها, مردانگی, نقش جنسیتی, سلامت جنسی, سلامت باروری, مالزی.},

doi = {10.18502/ijrm.v19i7.9477},
url = {http://ijrm.ir/article-1-1587-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-1587-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2021}  
}