@article{ 
author = {Bahreiny, Seyed Sobhan and Harooni, Elnaz and Dabbagh, Mohammad Reza and Ebrahimi, Rez},  
title = {Circulating serum preptin levels in women with polycystic ovary syndrome: A systematic review and meta-analysis}, 
abstract ={Background: Polycystic ovary syndrome (PCOS) is a prevalent endocrine disorder with complex pathogenesis and metabolic complications, such as insulin resistance. Among the new markers, preptin seems to play a significant role in metabolic disorders. Objective: This meta-analysis was conducted to determine the relationship between circulating preptin levels and PCOS. Materials and Methods: A systematic review and meta-analysis was performed to identify relevant articles in electronic databases such as PubMed, Web of Science, Scopus, Cochrane, EMBASE, and the Google Scholar search engine, using a predefined search strategy. A random-effects model was used to combine standard mean difference (SMD) and 95% CI to compare results between groups. Meta-regression and subgroup analysis were also performed to reveal the sources of heterogeneity. Results: The meta-analysis encompassed a total of 8 studies and 582 participants. The results indicate a statistically significant association between PCOS and serum preptin levels, with a pooled standardized mean difference (SMD = 1.35; 95% CI]: 0.63-2.08; p < 0.001). Further analysis suggested a significant difference in serum preptin levels between women with PCOS and higher homeostatic model assessment for insulin resistance ratio (SMD = 2.40; 95% CI: 1.17-3.63; p < 0.001) within the subgroup. Conclusion: Our meta-analysis shows that increased serum preptin levels are associated with PCOS, suggesting that preptin may be related to the pathogenesis of PCOS and may be recognized as a novel diagnostic biomarker for PCOS. However, further studies are needed to confirm our results.},  
Keywords = {Polycystic ovary syndrome, Proinsulin-like growth factor II, Preptin, Meta-analysis.},
volume = {21},
Number = {5}, 
pages = {367-378}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {بررسی میزان سطح سرمی پرپتین در زنان مبتلا به سندرم تخمدان پلی کیستیک: مروری سیستماتیک و متاآنالیز},
abstract_fa ={مقدمه: سندرم تخمدان پلی‌کیستیک (PCOS) یک اختلال غدد درون‌ریز رایج با بیماری‌زایی نامشخص و عوارض متابولیکی مانند مقاومت به انسولین است. در میان نشانگرهای جدید، به نظر می­رسد پرپتین نقش مهمی در اختلالات متابولیک ایفا می­کند. هدف: این بررسی متاآنالیز به منظور تعیین ارتباط بین سطوح پرپتین سرم و PCOS انجام شد. مواد و روش‌ها: یک بررسی سیستماتیک و متاآنالیز برای شناسایی مقالات مناسب فهرست ‌شده در پایگاه‌های اطلاعاتی الکترونیکی مانند PubMed،Web of Science ، Scopus، Cochrane،EMBASE  و موتور جستجوی Google Scholar با استفاده از استراتژی جستجو از پیش تعیین شده، انجام شد. یک مدل اثرات تصادفی با میانگین تفاوت استاندارد (SMD) و فاصله اطمینان 95٪ (CI) برای مقایسه نتایج بین گروه‌ها انجام شد. متارگرسیون و تجزیه و تحلیل زیر گروهی نیز برای نشان دادن ناهمگنی انجام شد. نتایج: در مجموع 582 شرکت‌کننده از هشت مقاله، در بررسی متاآنالیز وارد شدند. ما یک رابطه معنی‌دار بین PCOS و سطوح پرپتین سرم، با تفاوت میانگین استاندارد ادغام‌شده شناسایی کردیم (0001/0 > p، 08/2-63/0 :CI 95%، 35/1 = SMD) همچنین، تفاوت معنی­داری بین سطوح پرپتین سرم در بیماران مبتلا به PCOS و نسبت بالای HOMA-IR وجود دارد (0001/0 > p، 63/3-17/1 :CI 95%، 40/2 = SMD). نتیجه‌گیری: بررسی متاآنالیز ما نشان می‌دهد که افزایش سطح پرپتین سرم با PCOS مرتبط است، که این مسئله نشان می‌دهد پرپتین ممکن است با پاتوژنز PCOS مرتبط باشد و احتمالا به عنوان یک نشانگر تشخیصی جدید برای PCOS درنظر گرفته شود. با این حال، مطالعات بیشتری برای تأیید نتایج ما مورد نیاز است.},
keywords_fa = {سندرم تخمدان پلی‌کیستیک, فاکتور رشد شبه ‌انسولینی II, پرپتین, متاآنالیز.},

doi = {10.18502/ijrm.v21i5.13470},
url = {http://ijrm.ir/article-1-2650-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-2650-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2023}  
}

@article{ 
author = {Nasrolahei, Shahla and Hosseini, Seyedeh Arezoo and Hosseini, Seyedeh Azadeh and Hosseini, Seyedeh Narjes Khatoon and Hosseini, Seyedeh Sahar and MoradianLotfi, Pars},  
title = {Effect of nifedipine with and without sildenafil citrate for the management of preterm labor in pregnant women: A randomized clinical trial}, 
abstract ={Background: Preterm labor is one of the main causes of neonatal mortality and its treatment is still challenging. Objective: The study aimed to compare the effectiveness of nifedipine (Nif) with and without sildenafil citrate (SC) for the treatment of preterm labor in pregnant women. Materials and Methods: In this clinical trial study, 126 pregnant women referred to the Fatemieh hospital, Hamadan, Iran with a complaint of preterm labor were evaluated. Participants were randomly divided into 2 groups of Nif 20 mg orally (single dose), then 10 mg every 6-hr, and at the same time vaginal SC 25 mg every 8 hr (Nif + SC) or Nif alone. Treatment was continued for 48-72 hr if uterine contractions did not resolve in both groups. Delivery rates at the time of hospitalization and neonatal outcome were compared between the 2 groups. Results: No statistically significant difference was observed between the 2 study groups in terms of mean age, gestational age, body mass index, and parity. 76.2% of Nif + SC participants in the first 72 hr of hospitalization and 57.2% of Nif participants remained without delivery (p = 0.02). The neonatal hospitalization rate of the Nif + SC group in the neonatal intensive care unit was 25.4% and in the Nif group was 42.9% (p = 0.03). Conclusion: Nif with SC is superior to Nif alone in women at risk of preterm labor due to increasing gestational age and better neonatal outcomes.},  
Keywords = {Nifedipine, preterm labor, Sildenafil citrate, Randomized trial.},
volume = {21},
Number = {5}, 
pages = {379-386}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {تأثیر نیفیدیپین با و بدون سیلدنافیل سیترات بر درمان زایمان زودرس در زنان باردار: یک کارآزمایی بالینی},
abstract_fa ={مقدمه: زایمان زودرس یکی از علل اصلی مرگ­‌و­میر نوزادان می­باشدکه مدیریت درمان آن همچنان چالش­‌برانگیز است. هدف: از انجام این مطالعه مداخله‌ای مقایسه اثربخشی نیفیدیپین به تنهایی یا همراه با سیلدنافیل سیترات در درمان زایمان زودرس در زنان باردار بود. مواد و روش ­ها: در این مطالعه کار آزمایی بالینی 126 زن باردار 15 تا 45 ساله که با شکایت زایمان زودرس به بیمارستان فاطمیه همدان در سال 1399 مراجعه کردند بررسی شدند. بیماران به‌طور تصادفی و مساوی به دو گروه نیفیدیپین (Nif) 20 میلی­گرم خوراکی (تک دوز)، سپس 10 میلی­گرم به فاصله هر 6 تا 8 ساعت و هم‌زمان سیلدنافیل (Nif+SC) واژینال 25 میلی‌گرم هر 8 ساعت و یا نیفیدیپین (Nif) به تنهایی قرار گرفتند. درمان 48 تا 72 ساعت در صورت عدم برطرف شدن انقباضات رحمی در هر دو گروه تکرار شد. میزان زایمان در زمان بستری و پیامد نوزادان بین دو گروه مقایسه شد. نتایج: هر دو گروه مطالعه از نظر میانگین سنی، سن بارداری، شاخص توده بدنی و پاریتی تفاوت آماری معنی‌داری نداشتند. 2/76% بیماران گروه‌ Nif+SC در 72 ساعت اول بستری و 2/57% بیماران گروه Nif بدون زایمان باقی ماندند (02/0 =p ). میزان بستری نوزادان گروه Nif+SC در بخش مراقبت ویژه 4/25% و در گروه  Nif9/42% بود (03/0 = p). نتیجه ­گیری: نیفیدیپین همراه با سیلدنافیل سیترات در زنان با خطر زایمان زودرس به دلیل افزایش سن حاملگی و پیامد بهتر نوزادان نسبت به نیفیدپین به‌ تنهایی برتری دارد.},
keywords_fa = {نیفیدپین, زایمان, سلیدانافیل سیترات, کارآزمایی بالینی.},

doi = {10.18502/ijrm.v21i5.13471},
url = {http://ijrm.ir/article-1-2511-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-2511-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2023}  
}

@article{ 
author = {Soltani, Salman and Aghaee, Atena and Zakavi, Seyed Rasoul and Mottaghi, Mahdi and Emadzadeh, Maryam and Rahmani, Sahar and KasaeianNaeini, Soheil},  
title = {Effects of radioiodine therapy on fertility indicators among men with differentiated thyroid cancer: A cohort study}, 
abstract ={Background: Following thyroidectomy, radioiodine therapy is the standard management of differentiated thyroid cancer. The effects of such treatment on testicular function remained a concern for cases and clinicians. Objective: We aimed to observe changes in fertility indicators in men treated with ablation. Materials and Methods: In this prospective cohort study, 18 men with differentiated thyroid cancer from June to December 2020 underwent thyroidectomy plus radioiodine therapy. Participants were grouped based on iodine dose (8 men with 30 mCi vs. 10 men with ≥ 150 mCi). Baseline values (VB) of the follicular stimulating hormone, luteinizing hormone, testosterone, and sperm analyses were measured 3 wk before iodine ablation and repeated 3 (V3) and 12 (V12) months later. They were analyzed once as a whole and once based on their groups via ANOVA and Friedman's tests where appropriate. Results: The mean age of participants was 35.61 ± 9.74 yr. Follicular stimulating hormone levels showed a significant trend among all participants (VB: 12.51 ± 1.72, V3: 13.54 ± 1.41, and V12: 13.10 ± 1.67 IU/mL; p < 0.001). Luteinizing hormone showed a similar pattern (VB: 4.98 ± 1.27, V3: 5.65 ± 1.29, and V12: 5.21 ± 0.95 IU/mL; p < 0.001). Testosterone levels did not differ significantly from baseline. Sperm count decreased at the first checkpoint and returned to normal after 12 months (VB: 38.22 ± 19.40, V3: 32.05 ± 17.96, and V12: 36.66 ± 18.81 million/mL; p < 0.001). Sperm motility and morphology did not change significantly. Conclusion: Our research showed that even less than 5 GBq irradiation could induce a transient testicular dysfunction in the first 3 months of therapy, but it was mostly reversible after 12 months.},  
Keywords = {Follicle-stimulating hormone, Iodine-131, Male infertility, Semen analyses.},
volume = {21},
Number = {5}, 
pages = {387-394}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {بررسی اثرات ید درمانی و نشانگرهای باروری در مردان مبتلا به سرطان تیروئید تمایز یافته: یک مطالعه مشاهده‌ای},
abstract_fa ={مقدمه: به دنبال جراحی تیروئید، درمان با ید رادیواکتیو به عنوان استاندارد درمانی در بیماران مبتلا به سرطان تیروئید تمایز یافته نظر گرفته می­شود. اثرات این درمان بر عملکرد بیضه­ها همچنان برای بیماران و پزشکان نگران­کننده است. هدف: هدف این مطالعه بررسی تغییرات نشانگرهای باروری در بین مردان درمان شده با ید رادیواکتیو است. مواد و روش­ها: از خرداد ۱۳۹۹ لغایت دی ماه ۱۳۹۹، ۱۸ مرد مبتلا به سرطان تیروئید تمایز یافته که غده تیروئیدشان برداشت شده بود درمان با ید رادیواکتیو قرار گرفتند. آنها بر اساس دز ید دریافتی به دو گروه تقسیم شدند (هشت بیمار در گروه 30 میلی­کوری و ده بیمار در گروه بالای 150 میلی­کوری). مقادیر پایه هورمون­های FSH، LH، تستسترون و آنالیز مایع منی سه هفته قبل از ید درمانی اندازه­گیری شد و به فاصله زمانی سه و دوازده ماه تکرار شد و تغییرات آن­ها یکبار بین تمام بیماران و یک بار بین گروه­ها مشاهده و مقایسه گردید. از تست آنالیز واریانس و فریدمن در موارد لازم استفاده شد. نتایج: میانگین سن تمام بیماران 74/9 ± 61/35 بود. تغییرات FSH الگویی معنی­دار را نشان داد (پایه: 72/1 ± 51/12، ماه سوم: 41/1 ± 54/13، یک­ساله: 67/1 ± 10/13؛ 001/0 p <). تغییرات LH نیز همانند FSH بود (پایه: 27/1 ± 98/4، ماه سوم: 29/1 ± 65/5، یک­ساله: 95/0 ± 21/5؛ 001/0 p <). تستوسترون تغییر معنی­داری نشان نداد اما تعداد اسپرم­ها نیز به صورت معنی­داری از الگوی LH و FSH پیروی کرد (پایه: 40/19 ± 22/38، ماه سوم:      96/17 ± 05/32، یک­ساله: 81/18 ± 66/36؛ 001/0 p <). تغییرات در شکل و تحرک اسپرم­ها معنی­دار نبود. نتیجه­گیری: مطالعه ما نشان داد که میزان پرتوگیری کمتر از 5 گیگابکرل می­تواند یک اختلال گذرا در سه ماه نخست دریافت ید رادیواکتیو ایجاد نماید که معمولا حدود یکسال بعد به حالت طبیعی باز می­گردد.},
keywords_fa = {هورمون محرک رشد, ید-131, ناباروری مردانه, آنالیز اسپرم.},

doi = {10.18502/ijrm.v21i5.13472},
url = {http://ijrm.ir/article-1-2543-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-2543-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2023}  
}

@article{ 
author = {YildirimKopuk, Sule and UtkanKorun, Zeynep Ece and Yuceturk, Aysen and Karaosmanoglu, Ozge and Yazicioglu, Caglar and Tiras, Bulent and Cakiroglu, Yigit},  
title = {Does dual trigger improve euploidy rate in normoresponder? A cross-sectional study}, 
abstract ={Background: With the introduction of the dual triggering-gonadotropin-releasing hormone (GnRH) analog and recombinant human chorionic gonadotropin (hCG) combination, women with a history of low mature oocyte proportion and empty follicle syndrome were shown to benefit from the dual trigger. Objective: To investigate whether dual triggering of oocyte maturation with a GnRH agonist (GnRHa) combined with hCG can affect the euploidy rate and improve in vitro fertilization outcomes for normoresponder women. Materials and Methods: In this cross-sectional study, 494 women who underwent controlled ovarian stimulation with hCG (n = 274) or dual triggering (hCG+GnRHa, n = 220) at Acibadem Maslak hospital, Assisted Reproductive Unit, from January 2019-2022 were enrolled in this study. Preimplantation genetic testing for aneuploidy was performed on all participants. Results: Both groups had similar baseline and clinical characteristics. Of the 881 embryos biopsied, 312 (35.4%) were reported as euploid in the hCG trigger group; in the dual trigger group, 186 (29.8%) of 623 screening embryos were reported as euploid. The hCG group had a higher euploidy rate per biopsied embryo, although the difference was not statistically significant (31.4 ± 26.5 vs. 26.5 ± 33.3, p > 0.05). Conclusion: In normoresponders, adding GnRHa for final follicular maturation to hCG did not improve the euploidy rate.},  
Keywords = {Gonadotropin-releasing hormone, Chorionic gonadotropin, Preimplantation screening, Aneuploidy.},
volume = {21},
Number = {5}, 
pages = {395-402}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {آیا تحریک دوگانه باعث بهبود میزان یوپلویدی در زنان با پاسخ نرمال می شود؟ یک مطالعه مقطعی},
abstract_fa ={مقدمه: با معرفی آنالوگ هورمون محرک دوگانه آزاد­کننده گنادوتروپین (GnRH) و گنادوتروپین جفتی نوترکیب انسانی (hCG)، نشان داده شد که زنان با سابقه نسبت تخمک بالغ کم و سندرم فولیکول خالی از محرک دوگانه سود می­برند. هدف: بررسی اینکه آیا تحریک دوگانه بلوغ تخمک با آگونیست GnRH (GnRHa) همراه با hCG می‌تواند بر میزان یوپلویدی تأثیر بگذارد و نتایج لقاح آزمایشگاهی را برای زنان دارای پاسخ‌دهی طبیعی بهبود بخشد. مواد و روش­ ها: در این مطالعه مقطعی، 494 زن تحت تحریک کنترل‌شده تخمدان باhCG  (274 = n) یا تحریک دوگانه (220 = n hCG+GnRHa,) در بیمارستان Acibadem Maslak، بخش ناباروری، از ژانویه 2019 تا 2022 وارد شدند. آزمایش ژنتیک قبل از لانه­گزینی برای آنیوپلوئیدی بر روی همه شرکت­کنندگان انجام شد. نتایج: هر دو گروه ویژگی‌های پایه و بالینی مشابهی داشتند. از 881 جنین بیوپسی شده، 312 (4/35٪) به عنوان euploid در گروه محرک hCG گزارش شد. در گروه محرک دوگانه، 186 (8/29٪) از 623 جنین غربالگری شده به عنوان یوپلوید گزارش شد. گروه hCG نرخ یوپلویدی بالاتری به ازای هر جنین بیوپسی شده داشت، اگرچه این تفاوت از نظر آماری معنی­دار نبود (5/26 ± 4/31 در مقابل 3/33 ± 5/26، 05/0 < p). نتیجه ­گیری: در زنان با پاسخ نرمال، افزودن GnRHa برای بلوغ نهایی فولیکولی به hCG باعث بهبود میزان یوپلویدی نمی‌شود.  },
keywords_fa = {هورمون آزاد­کننده گنادوتروپین, گنادوتروپین کوریونی, غربالگری قبل از لانه­گزینی, آنیوپلوئیدی.},

doi = {10.18502/ijrm.v21i5.13473},
url = {http://ijrm.ir/article-1-2600-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-2600-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2023}  
}

@article{ 
author = {Tarfdari, Azadeh and Bandarian, Mahin and Hantoushzadeh, Sedigheh and Hadizadeh, Alireza and Shahsavari, Saeedeh and Razavi, Maryam alsadat},  
title = {Assessing the risk factors and management outcomes of ectopic pregnancy: A retrospective case-control study}, 
abstract ={Background: Ectopic pregnancy (EP) is the implantation of a fertilized egg outside the uterine cavity or in an unusual location. According to the clinical case reports, hormonal contraceptive failures may be related to emergency contraceptives and EP. EP may be treated medically, surgically, or expectantly. Currently, there is no consensus regarding whether a multiple- or double-dose regimen with methotrexate (MTX) or an additional dose could be more effective than a single-dose regimen. Objective: This study aimed to assess risk factors and treatment outcomes for EP. Materials and Methods: This case-control study was carried out in Tehran, Iran from March 2020-March 2021. The case group was comprised of all EP-diagnosed cases (n = 191). Based on the levels of β-human chorionic gonadotropin, MTX was administered to stable individuals with no surgical indications. Risk factors were assessed through 2 control groups: intrauterine pregnancy (n = 190) and nonpregnant groups (n = 180). Results: The medical treatment significantly improved with an extra dose of MTX, especially in individuals with higher β-human chorionic gonadotropin concentrations and gestational age > 7.5 wk (p = 0.002). Considering risk factors, it is assumed that hormonal contraceptive failures, including both oral and emergency contraceptives, may increase the EP likelihood (p < 0.001). Conclusion: Based on our findings, we recommended an additional dose of MTX for subjects who are further along in their pregnancy. It is also concluded that failure of contraceptive pills increases the chances of EP.},  
Keywords = {Contraception, Ectopic pregnancy, Intrauterine device, Levonorgestrel.},
volume = {21},
Number = {5}, 
pages = {403-414}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {ارزیابی عوامل خطر و پیامدهای درمان حاملگی خارج از رحم: مطالعه مورد شاهدی گذشته نگر},
abstract_fa ={مقدمه: حاملگی خارج از رحم نتیجه کاشت تخمک بارور شده در خارج یا در محل نامناسبی در حفره رحم است. گزارش‌های مورد بالینی نشان می‌دهد که ممکن است ارتباطی بین شکست پیشگیری از حاملگی با قرص­های هورمونی به‌ویژه داروهای ضدبارداری اورژانسی و حاملگی خارج از رحم وجود داشته باشد. حاملگی خارج از رحم به صورت انتظاری، جراحی یا دارویی مدیریت می­شود. در حال حاضر، هیچ اتفاق نظری در مورد اینکه آیا یک رژیم دوز چندگانه یا دوز با متوترکسات یا یک دوز اضافی می­تواند برتر از یک رژیم تک دوز باشد، وجود ندارد. هدف: این مطالعه به منظور ارزیابی عوامل خطر و پیامدهای درمان طراحی شد. مواد و روش ­ها: این مطالعه مورد-شاهدی از اسفند 1399 تا اسفند 1390 در شهر تهران انجام شد. همه مواردی که حاملگی خارج از رحم تشخیص داده شد (191 مورد) گروه مورد را تشکیل می­دادند. اگر بیمار هیچ اندیکاسیونی برای جراحی نداشت و از نظر همودینامیک پایدار بود، بیمار با MTX بر اساس سطوح    β-hCG درمان می­شد. عوامل خطر با دو گروه کنترل جداگانه مورد بررسی قرار گرفتند: حاملگی داخل رحمی (190 مورد) و گروه غیر باردار (180 مورد). نتایج: درمان دارویی با دوز اضافی متوترکسات به‌ویژه در بیمارانی که غلظت β-hCG بالاتری داشتند و سن حاملگی آنها بیش از 5/7 هفته بود به‌طور معنی‌داری بهبود یافت (002/0 = p). با توجه به عوامل خطر، فرض بر این است که شکست پیشگیری از بارداری با دارو­های هورمونی، هم در قرص‌های ضدبارداری خوراکی و هم داروهای ضدبارداری اورژانسی می‌تواند احتمال حاملگی خارج از رحم را افزایش دهد (001/0 > p). نتیجه ­گیری: بر اساس مطالعه ما دوز اضافی MTX را برای بیمارانی که در هفته بالاتری در حاملگی به سر می‌برند پیشنهاد می‌کنیم. همچنین نتیجه­گیری   می­شود که شکست قرص­های ضد­بارداری شانس ابتلا به EP را افزایش می­دهد.},
keywords_fa = {داروهای پیشگیری از بارداری, حاملگی خارج رحمی, آیودی, لوونورژسترن.},

doi = {10.18502/ijrm.v21i5.13475},
url = {http://ijrm.ir/article-1-2534-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-2534-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2023}  
}

@article{ 
author = {Shoorei, Hamid and Jafarabadi, Mina and PourBayranvand, Shahram and Salehnia, Mojdeh},  
title = {Comparison of mouse ovarian follicular development and gene expression in the presence of ovarian tissue extract and sodium selenite: An experimental study}, 
abstract ={Background: Ovarian tissue extract (OTE) and sodium selenite (SS) enhance the growth and maturation of preantral follicles in a dose-dependent manner. Objective: The present study was designed to bring more information regarding the mechanism of OTE and SS on the mRNA expression of follicle-stimulating hormone receptors (FSHR) and the proliferation cell nuclear antigens (PCNA) of in vitro matured isolated follicles. Materials and Methods: The tissue extract was prepared from adult ovaries. The preantral follicles (n = 266) were isolated from 12-16-day-old mice and cultured in the control, experimental I (10 ng/ml SS), and experimental II (OTE) groups for 12 days. The follicular diameter, survival, and maturation rates, also, the production of 17-β-estradiol and progesterone, and the follicular expression of PCNA and FSH receptor genes were analyzed. Results: The survival rate of follicles in the SS-treated group (84.58%) was significantly higher than that OTE (75.63%; p = 0.023) and control (69.38%; p = 0.032) groups. The mean diameter of culture follicles in experimental group I (403.8 μm) and experimental group II (383.97 μm) increased significantly in comparison with the control group (342.05 μm; p = 0.032). The developmental rate of follicles, percentages of antrum formation, released metaphase II oocytes (p = 0.027; p = 0.019 respectively), production of hormones and the expression of 2 studied genes were significantly increased in both experimental groups in compare with control group (p = 0.021; p = 0.023 respectively). Conclusion: The OTE and SS have a positive effect on development of mouse preantral follicles via over-expression of FSHR and PCNA genes.},  
Keywords = {Follicle-stimulating hormone receptor, Ovary, Sodium selenite, Proliferation cell nuclear antigen, Mouse.},
volume = {21},
Number = {5}, 
pages = {415-424}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {مقایسه رشد فولیکولی تخمدان موش و بیان ژن در حضور سلنیت سدیم و عصاره بافت تخمدان: یک مطالعه تجربی},
abstract_fa ={مقدمه: سدیم سلنیت (SS) و عصاره بافت تخمدان (OTE) رشد و بلوغ فولیکول­های پره­آنترال را به صورت وابسته به دوز افزایش می­دهند. هدف: اثرات SS و OTE را بر بیان ژن­های رسپتور هورمون محرک فولیکولی (FSHR) و آنتی­ژن هسته­ای تکثیر سلولی (PCNA) در فولیکول­های بلوغ یافته بررسی شد. مواد و روش­ ها: عصاره بافت تخمدان از موش­های بالغ تهیه شد. فولیکول‌های پره­آنترال (266 = n) از موش­های 16-12 روزه جداشده و در سه گروه کنترل، تجربی I (10 نانوگرم بر میلی­لیترSS ) و تجربی II (OTE) به مدت 12 روز کشت شدند. قطر فولیکولی، بقا و میزان بلوغ فولیکولی، تولید 17-β استرادیول و پروژسترون و بیان ژن­های رسپتور هورمون محرک فولیکولی و آنتی­ژن هسته­ای تکثیر سلولی مورد بررسی قرار گرفت. نتایج: میزان بقا فولیکول­ها در گروه تحت درمان SS (58/84%) در مقایسه با گروه کشت شده با OTE (023/0 = p، 63/75%) و گروه کنترل (032/0 = p، 38/69%) افزایش معنی­داری داشت. میانگین قطر فولیکول‌ها (µm) در گروه تحت درمان با SS (8/403) و OTE (97/383) به‌طور معنی‌داری بیشتر از کنترل (05/342) (032/0 = p) بود. تکوین فولیکولی، شکل­گیری انتروم، و آزادسازی تخمک متافاز II (به ترتیب 019/0 = p، 027/0 = p) تولید هورمون­های 17 بتا استرادیول و پروژسترون، و بیان ژن­های مورد مطالعه در هر دو گروه آزمایشی به طور معنی­داری بیشتر از گروه کنترل بود (به ترتیب 021/0 = p، 023/0 = p). نتیجه ­گیری: اثرات مثبت OTE و SS بر رشد و بلوغ فولیکول‌های پره­آنترال موش از مسیر افزایش بیان ژن­های FSHR و PCNA می­باشد.  },
keywords_fa = {رسپتور هورمون محرک فولیکولی, تخمدان, سلنیت سدیم, آنتی­ژن هسته­ای تکثیر سلولی, موش.},

doi = {10.18502/ijrm.v21i5.13476},
url = {http://ijrm.ir/article-1-2612-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-2612-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2023}  
}

@article{ 
author = {Poormoosavi, Seyedeh Mahsa and Behmanesh, Amin and aryannejad, Sara and Janati, Sim},  
title = {Fresh embryo transfer in the cleavage and blastocyst stages and pregnancy outcomes: A retrospective cross-sectional study}, 
abstract ={Background: Advances in cell culture media have led to a trend of embryo transfer from the early cleavage stages to blastocyst stage. Objective: The study aims to compare the effects of fresh embryo transfer in cleavage and blastocyst stage on pregnancy outcomes. Materials and Methods: This cross-sectional study was conducted on 1422 cases referred to the Umm-al-Banin Infertility Clinic Center, Dezful, Iran, between July 2013 and December 2020 who were candidates for in vitro fertilization/ intracytoplasmic sperm injection for fresh embryo transfer. A total of 1246 cases were divided into 4 categories on days 2-5 or 6. Chemical and clinical pregnancy, abortion, multifetal pregnancy, ongoing pregnancy, and live birth rates were analyzed. Results: Fresh embryo transfer was performed in 28.5% of the cases on the 2nd day, 45.8% on the 3rd, 15.3% on the 4th day, and 10.4% on days 5 or 6. The overall clinical pregnancy and live birth rates were estimated at 20.6% and 17.6% in the cleavage, and 17% and 14% in the blastocyst stages, respectively. However, no significant difference was observed in either group. In addition, there was no significant difference between groups in terms of the abortion, multifetal pregnancy, and ongoing pregnancy rate (p ˃ 0.05). Conclusion: According to the results, the consequences of pregnancy in fresh embryo transfer at the blastocyst stage were not superior to embryo transfer at different stages of the cleavage process.},  
Keywords = {Embryo transfer, Cleavage, Blastocyst, Pregnancy outcomes.},
volume = {21},
Number = {5}, 
pages = {425-432}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {پیامدهای بارداری و انتقال جنین تازه در مرحله کلیواژ و بلاستوسیست: یک مطالعه گذشته نگر مقطعی},
abstract_fa ={مقدمه: پیشرفت­ها در زمینه کشت سلولی موجب تغییراتی در روند انتقال جنین از مراحل اولیه کلیواژ به انتقال جنین در مرحله بلاستوسیست شده است. هدف: مطالعه حاضر با هدف مقایسه اثرات انتقال جنین تازه در مرحله کلیواژ و بلاستوسیست بر پیامدهای بارداری انجام شده است. مواد و روش ­ها: این مطالعه مقطعی برروی 1422 بیمار مراجعه­کننده به مرکز ناباروری ام­البنین، دزفول، ایران طی سال­های 2013 ژولای-دسامبر 2020 جهت انجام لقاح آزمایشگاهی/تزریق داخل سیتوپلاسمی اسپرم (IVF/ICSI) و انتقال جنین تازه انجام شد. در مجموع 1246 پرونده بیماران واجد شرایط به چهار دسته دو تا پنج یا شش روزه تقسیم شدند. میزان حاملگی شیمیایی و بالینی، سقط جنین، حاملگی چندقلویی، بارداری در حال پیشرفت و تولد زنده مورد آنالیز قرار گرفتند. نتایج: انتقال جنین تازه در 5/28% از بیماران در روز دوم، 8/45% در روز سوم، 3/15% در روز چهارم و 4/10% در روزهای پنجم یا ششم انجام شد. میزان کلی حاملگی بالینی و تولد زنده در مرحله کلیواژ 6/20% و 6/17% و در مرحله بلاستوسیست 17% و 14% به ترتیب برآورد شد. با این حال، تفاوت معنی­داری در هر دو گروه مشاهده نشد. بعلاوه، ارتباطی بین سایر پیامدها از جمله میزان سقط جنین، حاملگی چندقلویی و حاملگی در حال پیشرفت مشاهده نشد (05/0 < p). نتیجه­ گیری: بر اساس نتایج، پیامدهای بارداری در انتقال جنین تازه در مرحله بلاستوسیست نسبت به انتقال جنین در مراحل مختلف کلیواژ برتری نشان نداد.},
keywords_fa = {انتقال جنین, کلیواژ, بلاستوسیست, پیامدهای بارداری.},

doi = {10.18502/ijrm.v21i5.13477},
url = {http://ijrm.ir/article-1-2348-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-2348-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2023}  
}

@article{ 
author = {Zohrabi, Tayebeh and Sheikhha, Mohammad Hasan and Jambarsang, Sara and Nadjarzadeh, Azadeh and Aflatoonian, Abbas and Mozaffari-Khosravi, Hass},  
title = {Effect of dietary approaches to stop hypertension, and standard diets with and without curcumin on interleukin-1 alpha, 5-alpha reductase gene expressions, and androgenic and glycemic profile in polycystic ovary syndrome women undergoing in vitro fertilization treatment: A study protocol}, 
abstract ={Background: Polycystic ovary syndrome (PCOS) is one of the most common endocrine diseases with major reproductive and metabolic complications with an impact on public health. Hyperandrogenism and chronic inflammation have been suggested as the leading cause of pathophysiology and clinical manifestations associated with PCOS. It seems that the altered expression of genes involved in the synthesis of pro-inflammatory cytokine and androgens contribute to the promotion of PCOS. Objective: This trial aims to determine the effects of dietary approaches to stop hypertension (DASH) and standard diets with and without curcumin supplementation on the gene expression of     interleukin-1 alpha (IL1α), 5α reductase and androgenic and glycemic profile among PCOS patients, who are candidates for in vitro fertilization. Materials and Methods: 96 infertile women with PCOS, aged 18-40 yr, will participate in this randomized, placebo-controlled clinical trial. Based on treatment conditions and body mass index, the participants will be randomly divided into 4 equal groups using a randomized block design. They will receive a DASH or standard diet containing 52% carbohydrate, 18% protein, and 30% total fat, with the same prescribed sodium, plus 500 mg twice daily curcumin or placebo for 12 wk. The mRNA expression of IL-1α, 5α reductase, and androgenic and glycemic profiles will be measured at baseline and at the end of the study. Conclusion: Concomitant administration of DASH diet and curcumin supplementation may reduce IL-1α, 5α reductase gene expressions, and improve glycemic and androgenic profiles.},  
Keywords = {Polycystic ovary syndrome, Dietary approaches to stop hypertension, Curcumin, Fertilization in vitro, Gene expression.},
volume = {21},
Number = {5}, 
pages = {433-442}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {تأثیر رویکردهای غذایی برای توقف فشار خون بالا و رژیم های غذایی استاندارد با و بدون کورکومین بر بیان ژن های اینترلوکین-1 آلفا، 5 آلفا ردوکتاز و پروفایل آندروژنیک و گلیسمی در زنان مبتلا به سندرم تخمدان پلی کیستیک تحت درمان لقاح آزمایشگاهی: یک پروتکل مطالعه},
abstract_fa ={مقدمه: سندرم تخمدان پلی­کیستیک (PCOS) یکی از شایع‌ترین بیماری‌های غدد درون­ریز با عوارض عمده تولید­مثلی و متابولیکی است که بر سلامت عمومی تأثیر دارد. هیپرآندروژنیسم و التهاب مزمن به عنوان علت اصلی پاتوفیزیولوژی و تظاهرات بالینی مرتبط با PCOS مطرح شده است. به نظر می­رسد که تغییر بیان ژن­های دخیل در سنتز سیتوکین­های پیش­التهابی و آندروژن­ها منجر به پیشرفت PCOS شود. هدف: هدف از این کارآزمایی تعیین تأثیر رویکردهای غذایی برای توقف فشار خون بالا (DASH) و رژیم­های غذایی استاندارد با و بدون مکمل یاری با کورکومین بر بیان ژن اینترلوکین-1 آلفا، 5 آلفا ردوکتاز و پروفایل آندروژنیک و گلیسمی در بیماران مبتلا PCOS است که کاندیدای لقاح آزمایشگاهی (IVF) هستند. مواد و روش­ ها: 96 زن نابارور مبتلا به PCOS در رده سنی 18 تا 40 سال در این کارآزمایی بالینی تصادفی‌سازی شده و کنترل‌شده با دارونما شرکت خواهند کرد. بر اساس شرایط درمان و شاخص توده بدنی، شرکت­کنندگان با استفاده از طرح بلوک­های تصادفی به چهار گروه مساوی تقسیم می­شوند. آنها یک رژیم غذایی DASH یا استاندارد، حاوی 52% کربوهیدرات، 18% پروتئین، و 30% چربی تام، با مقدارسدیم تجویزی یکسان، به علاوه 500 میلی­گرم کورکومین یا دارونما دو بار در روز به مدت 12 هفته دریافت خواهند کرد. بیان mRNA اینترلوکین 1 آلفا، 5 آلفا ردوکتاز و پروفایل­های آندروژنیک و گلیسمی در ابتدا و انتهای مطالعه اندازه­گیری خواهد شد. نتیجه­ گیری: تجویز همزمان رژیم غذایی DASH و مکمل کورکومین ممکن است بیان ژن اینترلوکین-1 آلفا و 5 آلفا را کاهش دهد و گلیسمی و آندروژنی را بهبود بخشید.},
keywords_fa = {سندرم تخمدان پلی کیستیک, رویکردهای غذایی برای توقف فشار خون بالا, کورکومین, لقاح آزمایشگاهی, بیان ژن.},

doi = {10.18502/ijrm.v21i5.13496},
url = {http://ijrm.ir/article-1-2608-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-2608-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2023}  
}