@article{ 
author = {GolshanTafti, Mohammad and Jafari, Marjan and Mirjalili, Seyed Reza and Fallah, Razieh and Shamsi, Farimah},  
title = {Prediction of underweight, short stature, and microcephaly based on brain diffusion-weighted imaging sequence in neonates with stage.2 of hypoxic-ischemic encephalopathy: A follow-up study}, 
abstract ={Background: Hypoxic-ischemic encephalopathy (HIE), caused due to reduced oxygenation and brain blood flow, occurs in 1-8 per 1000 live full-term births in developed countries and up to 26 per 1000 live in the developing world. The growth status of survivors of birth HIE has not been evaluated sufficiently. Objective: This study evaluated, the growth parameters (weight, height, and head circumference) of neonates with Sarnat stage.2 of HIE at 6, 10, and 12 months and its relationship with findings of neonatal brain diffusion-weighted imaging (DWI) sequence. Materials and Methods: Medical records and growth parameters of 35 neonates with gestational age > 34 wk who were admitted with stage.2 of HIE in Neonatal Intensive Care Unit of Shahid Sadoughi hospital, Yazd, Iran from March 2021-March 2022, and its relationship with neonatal brain DWI sequence finding was evaluated. Results: 15 girls and 20 boys with a mean birth weight of 2880.3 ± 221.8 gr were evaluated. Conventional magnetic resonance imaging and DWI were found to be abnormal in 6 (17.1%) and 18 neonates (51.4%). The most abnormal finding of DWI was high signal in basal ganglia/thalamus in 9 neonates (25.7%). Abnormal DWI is more frequent in neonates with seizures and low birth weight. Hospital stay days were more prolonged in neonates with abnormal DWI. Microcephaly at 12 months was more frequent in children with abnormal DWI. Conclusion: In survivors of moderate neonatal HIE, abnormal brain DWI sequence might predict inappropriate head growth, and need close medical and nutritional interventions for growth improvement.},  
Keywords = {Hypoxic ischemia encephalopathy, Magnetic resonance imaging, Diffusion weighted imaging, Microcephaly, Underweight.},
volume = {22},
Number = {1}, 
pages = {1-8}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {پیش‌بینی کم‌وزنی، کوتاه‌قدی و میکروسفالی بر اساس توالی تصویربرداری d‌iffusion weighted imaging مغز در نوزادان با مرحله 2 انسفالوپاتی هیپوکسیک-ایسکمیک: یک مطالعه از نوع پیگیری},
abstract_fa ={مقدمه: کاهش اکسیژن­رسانی و جریان خون مغز طبق تعریف انسفالوپاتی هیپوکسیک-ایسکمیک (HIE) در 1 تا 8 تولد از هر 1000 تولد کامل در کشورهای توسعه­یافته و تا 26 مورد در هر 1000 در کشورهای در حال توسعه رخ می­دهد. هدف: وضعیت رشد بازماندگان تولد HIE به اندازه کافی ارزیابی نشده است. در این مطالعه پارامترهای رشد (وزن، قد و دور سر) نوزادان مبتلا به سرنات مرحله 2 HIE در ماه‌های 6، 10 و 12 و ارتباط آن با یافته‌های تصویربرداری وزنی با انتشار مغز نوزادان (DWI) مورد بررسی قرار گرفت. مواد و روش­ ها: پارامترهای رشد 35 نوزاد با سن حاملگی بالاتر از 34 هفته که با مرحله 2 HIE در بخش مراقبت‌های ویژه نوزادان بیمارستان شهید صدوقی یزد از اسفند 1399 تا اسفند 1400 بستری شده بودند، از پرونده بیماران استخراج شد. ارتباط با یافته­های توالی DWI مغز نوزادان ارزیابی شد. نتایج: 15 دختر و 20 پسر با میانگین وزن هنگام تولد 8/221 ± 3/2880 گرم مورد بررسی قرار گرفتند. تصویربرداری رزونانس مغناطیسی معمولی (MRI) و DWI در 6 نوزاد (1/%17) و 18 نوزاد (4/%51) غیرطبیعی بود. غیرطبیعی­ترین یافته DWI سیگنال بالا در گانگلیون قاعده/تالاموس در 9 نوزاد (7/%25) بود. DWI غیرطبیعی در نوزادان مبتلا به تشنج و در نوزادان کم­وزن بیشتر است. روزهای بستری در نوزادان با DWI غیرطبیعی طولانی­تر بود. میکروسفالی در     12 ماهگی در کودکان مبتلا به DWI غیرطبیعی بیشتر بود. نتیجه­ گیری: در بازماندگان HIE نوزادان متوسط، توالی غیرطبیعی DWI مغز ممکن است رشد نامناسب سر را پیش‌بینی کند و برای بهبود رشد نیاز به مداخلات پزشکی و تغذیه‌ای دقیق دارند.  },
keywords_fa = {هایپوکسیک ایسکمیک انسفالوپاتی, تصویربرداری رزونانس مغناطیسی, تصویربرداری با وزن انتشار, میکروسفالی, کم وزنی.},

doi = {10.18502/ijrm.v22i1.15235},
url = {http://ijrm.ir/article-1-3153-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-3153-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {FattahiMeybodi, Neda and Eftekhar, Maryam and Gandom, Behnaz},  
title = {Intrauterine autologous platelet-rich plasma treatment in women with at least two implantation failures: A retrospective cohort study}, 
abstract ={Background: Finding the most effective way to improve implantation rate in women who are receiving assisted reproductive technology treatment is still a challenge. Objective: This study aimed to assess the pregnancy outcomes of intrauterine platelet-rich plasma (PRP) therapy in women with a history of at least 2 implantation failures. Materials and Methods: In this retrospective cohort study, data of 852 women who were candidates for frozen-thawed embryo transfer was extracted from their medical records from April 2017 to September 2021 at Yazd Reproductive Sciences Institute, Yazd, Iran. Of these, 432 received intrauterine PRP treatment 48 hr before transfer (PRP group), and the results of the pregnancy outcomes compared with 420 of the control group who did not receive the treatment before transfer. Results: Pregnancy outcomes, including chemical, clinical, ongoing pregnancy, and live birth rate were statistically significant in the PRP group (p < 0.001). However, when categorized according to the implantation history, this significant improvement in all 4 was only seen in women with at least 2 prior implantation failures. In women with a history of only one implantation failure, PRP therapy significantly improved the ongoing pregnancy and live birth rate (19.5%, p = 0.04). Also, in women who received donor eggs and had repeated implantation failure, PRP improved pregnancy outcomes clinically but not statistically (p = 0.15). Conclusion: PRP seems to be effective in improving the pregnancy rate in women with a history of 2 or more implantation failures and also shows an increase in the live birth rate in women with only one implantation failure.},  
Keywords = {Platelet-rich plasma, Embryo implantation, Assisted reproductive technology, Ovum donor, Live birth rate.},
volume = {22},
Number = {1}, 
pages = {9-16}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {درمان پلاسمای غنی از پلاکت اتولوگ داخل رحمی در زنان با حداقل دو شکست لانه-گزینی: یک مطالعه کوهورت گذشته نگر},
abstract_fa ={مقدمه: یافتن مؤثرترین راه برای بهبود میزان لانه­گزینی در زنانی که تحت درمان با تکنولوژی کمک باروری هستند هنوز یک چالش است. هدف: این مطالعه با هدف ارزیابی پیامدهای حاملگی درمان با پلاسمای غنی از پلاکت داخل رحمی (PRP) در زنان با سابقه حداقل دو شکست لانه­گزینی انجام شد. مواد و روش­ ها: در این مطالعه کوهورت گذشته‌نگر، داده‌های 852 زن کاندید انتقال جنین منجمد-ذوب شده از فروردین 1396 تا شهریور 1400 در پژوهشکده علوم تولید­مثل یزد ایران استخراج شد. از این تعداد، 432 مورد درمان PRP داخل رحمی 48 ساعت قبل از انتقال دریافت کردند (گروه PRP) و نتایج بارداری با 420 نفر (گروه کنترل) که درمان را قبل از انتقال دریافت نکردند مقایسه شد. نتایج: پیامدهای حاملگی شامل میزان حاملگی شیمیایی،کلینیکی، بارداری در حال پیشرفت و تولد زنده در گروه PRP از نظر آماری تفاوت معنی‌دار داشت (001/0 > p). اگرچه هنگامی که بر اساس تاریخچه تعداد موارد شکست لانه­گزینی طبقه­بندی انجام شد، این بهبود قابل توجه در هر چهار مورد تنها در زنان با سابقه­ی حداقل دو شکست لانه­گزینی دیده شد. در زنان با سابقه تنها یک شکست لانه­گزینی، درمان با پی­آر­پی به طور قابل توجهی باعث بهبود حاملگی در حال پیشرفت و میزان تولد زنده شد (5/19%، 04/0 = p). همچنین، در زنانی که تخمک اهدایی دریافت کردند و شکست لانه­گزینی مکرر داشتند، PRP باعث بهبود بارداری شد. اما از نظر آماری معنی­دار نبود (15/0 = p). نتیجه­ گیری: به نظر می‌رسد PRP در بهبود میزان بارداری در زنان با سابقه 2 یا بیشتر شکست لانه‌گزینی مؤثر بوده و همچنین افزایش نرخ تولد زنده را در بیمارانی که تنها یک بار لانه‌گزینی ناموفق داشتند نشان می‌دهد.},
keywords_fa = {پلاسمای غنی از پلاکت, شکست لانه‌گزینی جنین, فناوری کمک باروری, اهداکننده تخمک, میزان تولد زنده.},

doi = {10.18502/ijrm.v22i1.15236},
url = {http://ijrm.ir/article-1-3256-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-3256-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {Aghajanpour, Fakhroddin and Soltani, Reza and Afshar, Azar and Abbaszadeh, Hojjat-Allah and FadaeiFathabadi, Fatemeh and Moeinian, Nafiseh and Aliaghaei, Abbas and DehghaniNejad, Ali and MasteryFarahani, Reza and Norouzian, Mohsen and Abdollahifar, Mohammad-Ami},  
title = {Sertoli cell-conditioned medium can improve blood-testis-barrier function and spermatogenesis in azoospermia mice induced by scrotal hyperthermia: An experimental study}, 
abstract ={Background: An increase in the temperature of the testis is associated with damage to the epithelium of seminiferous tubules and disruption of sperm production. Objective: The current study aimed to investigate the effect of the Sertoli cell-conditioned medium (SCCM) on the blood-testis-barrier associated genes and spermatogenesis process following scrotal hyperthermia. Materials and Methods: In this experimental study, 40 adult NMRI mice (8 wk, 25-30 gr) were allocated into 4 groups: I) control, II) DMEM (10 μl Dulbecco's Modified Eagle Medium), III) scrotal hyperthermia, and IV) scrotal hyperthermia+SCCM (10 μl SCCM). Hyperthermia was induced by placing the mice scrotum in water at 43°C for 20 min every other day for 10 days. Mice were treated every other day for 5 wk. Then the animals were euthanized, and the tails of epididymis were removed to analyze sperm parameters, testis were taken for stereological assessment, reactive oxygen spices and glutathione levels, and the expression of Ocln, Gja1, Cdh2, and Itgb1. Results: The results of sperm analysis indicated that SCCM-treated mice significantly increased sperm count and motility and reduced DNA fragmentation. In addition, histological and molecular findings showed that the volume of testicular tissue, the number of germ cells, the glutathione level, and the expression of Ocln, Gja1, Cdh2, and Itgb1 genes were significantly increased in the SCCM-treated mice. Conclusion: Findings suggest that growth factors of SCCM stimulate the proliferation and differentiation of germ cells through paracrine effects and upregulate the blood-testis-barrier-associated genes in mice subjected to scrotal hyperthermia.},  
Keywords = {Testis, Sertoli cells, Culture media, Hyperthermia, Spermatogenesis.},
volume = {22},
Number = {1}, 
pages = {17-30}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {محیط کشت بهینه مشتق از سلول های سرتولی می تواند سبب بهبود عملکرد سد خونی-بیضه ای و اسپرماتوژنز در موش های مدل آزواسپرمی القا شده با هیپرترمی اسکروتال شود: یک مطالعه تجربی},
abstract_fa ={مقدمه: افزایش دمای بیضه با آسیب به اپیتلیوم لوله­های اسپرم­ساز و اختلال در تولید اسپرم همراه است. هدف: هدف از مطالعه کنونی بررسی اثرات محیط کشت بهینه مشتق از سلول­های سرتولی (SCCM) بر ژن­های مرتبط با سد خونی-بیضه­ای و فرآیند اسپرماتوژنز به دنبال القای هایپرترمی اسکروتال بود. مواد و روش­ ها: در این مطالعه 40 سر موش سوری نژاد NMRI بالغ 8 هفته با وزن 30-25 گرم به­صورت تصادفی به 4 گروه تقسیم شدند: (I کنترل،      DMEM (II، (III هایپرترمی اسکروتال، و IV) هایپرترمی اسکروتال+SCCM. هایپرترمی با قرار دادن ناحیه اسکروتال موش­ها در آب 43 درجه سانتی­گراد به مدت 20 دقیقه به صورت یک روز در میان و به مدت 10 روز القا گردید. موش­ها در گروه II و IV به مدت 5 هفته و به صورت یک روز درمیان به ترتیب   (μl 10) DMEM F/12 و (μl 10) SCCM دریافت کردند. سپس موش­ها قربانی شده و دم اپی-دیدیم آن­ها جهت بررسی پارامترهای اسپرم، بیضه­ها جهت مطالعات استریولوژیکال، سطح ROS و GSH، و بیان ژن­های Ocln, Gja1, Cdh2 و Itgb1 جدا شدند. نتایج: نتایج آنالیز اسپرم نشان داد که در موش­های تحت درمان با SCCM به­صورت معناداری تعداد و تحرک اسپرم­ها افزایش و از هم­گسیختگی DNA آن­ها کاهش یافته بود. همچنین، یافته­های بافتی و مولکولی نشان­دهنده افزایش حجم بافت بیضه، شمار سلول­های زایا، سطح GSH و بیان ژن­های Ocln, Gja1, Cdh2 و Itgb1 در گروه تحت درمان با SCCM در مقایسه با گروه هایپرترمی اسکروتال بود. نتیجه­ گیری: یافته‌ها نشان می‌دهد که فاکتورهای رشد SCCM تکثیر و تمایز سلول‌های زایا را از طریق اثرات پاراکرین تحریک می‌کنند و بیان ژن­های مرتبط با سد خونی-بیضه­ای را در موش­های تحت القای هایپرترمی اسکروتال تنظیم می­کنند.},
keywords_fa = {بیضه, سلول سرتولی, محیط کشت, هیپرترمی, اسپرماتوژنز.},

doi = {10.18502/ijrm.v22i1.15238},
url = {http://ijrm.ir/article-1-3259-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-3259-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {Dai, Xiaoli and He, Yuanyuan and Li, Suhuan and Sun, Yanyan and Sun, Wen and Tian, Zhanzhuang and Yu, Jian and Ablakimova, Nurgul Yerkinkyzy and Wang, Yonghong},  
title = {Modulating the RFamide-related peptide-3/G protein-coupled receptor 147 signaling pathway with nourishing Yin-removing fire herbal mixture to alleviate precocious puberty in female rats: An experimental study}, 
abstract ={Background: Precocious puberty (PP) involves early activation of the hypothalamic gonadotropin-releasing hormone (GnRH) generator. The RFamide-related peptide/G protein-coupled receptor 147 (RFRP3/GPR147) signaling pathway is vital in inhibiting GnRH and delaying puberty onset. The nourishing Yin-removing fire (NYRF) herbal mixture has shown promising results in treating PP. Objective: This study aimed to assess the impact of the NYRF herbal mixture on the RFRP3/GPR147 signaling pathway in the hypothalamus and its potential in alleviating PP in female rats. Materials and Methods: In a controlled experiment, 24 female Sprague-Dawley rats (11.20 ± 0.69 gr, postnatal day [PD5]) were divided into normal, model, normal saline, and NYRF groups (n = 6/each). PP was induced in the model, normal saline, and NYRF groups by subcutaneous injection of danazol at PD5. The NYRF herbal mixture or normal saline was administered from PD15. Serum sex hormone levels and hypothalamic samples were collected for mRNA and protein expression at PD30. Results: In the model group, hypothalamic GnRH and kisspeptin levels increased, while RFRP3 and GPR147 levels decreased, luteinizing hormone levels elevated, reproductive organ coefficients increased, and the vagina opened earlier compared to the normal group. Conversely, the NYRF group exhibited lower GnRH and kisspeptin levels but higher RFRP3 levels in the hypothalamus. Serum luteinizing hormone levels were reduced, reproductive organ coefficients were reduced, and the vaginal opening was delayed compared to the model and normal saline groups. Conclusion: The NYRF herbal mixture delayed sexual development in rats with PP by hypothalamic upregulating RFRP3 and downregulating GnRH and kisspeptin.},  
Keywords = {Nourishing Yin-removing fire, RFamide-related peptide-3, G protein-coupled receptor 147, Hypo-thalamus, Puberty, Precocious.},
volume = {22},
Number = {1}, 
pages = {31-42}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {تعدیل مسیر سیگنال دهی گیرنده 147 متصل به پروتئین پپتید-3/G مرتبط با RFamide با تجویز مخلوط گیاهی Yin-removing fire برای کاهش بلوغ زودرس موش های صحرایی ماده: یک مطالعه تجربی},
abstract_fa ={مقدمه: بلوغ زودرس (PP) شامل فعال شدن زودهنگام مولد هورمون آزاد­کننده گنادوتروپین هیپوتالاموس (GnRH) است. مسیر سیگنال­دهی گیرنده 147 متصل به پروتئین پپتید-3/G مرتبط با RFamide (RFRP3/GPR147) در مهار GnRH و به تأخیر انداختن شروع بلوغ حیاتی است. مخلوط گیاهی   Yin-removing fire (NYRF) نتایج امیدوارکننده­ای را در درمان PP نشان داده است. هدف: این مطالعه با هدف ارزیابی تأثیر مخلوط گیاهی NYRF بر مسیر سیگنالینگ RFRP3/GPR147 در هیپوتالاموس و توانایی آن در کاهش PP در موش‌های ماده انجام شد. مواد و روش­ ها: در یک آزمایش کنترل ‌شده، 24 موش صحرایی ماده نژاد Sprague-Dawley (69/0 ± 20/11 گرم، 5 روز پس از زایمان [PD5]) به گروه‌های نرمال، مدل، نرمال سالین و NYRF (هر کدام 6 رأس) تقسیم شدند. PP در گروه­های مدل، نرمال سالین و NYRF با تزریق زیر جلدی دانازول در PD5 القا شد. مخلوط گیاهی NYRF یا نرمال سالین از PD15 تجویز شد. سطح سرمی هورمون­های جنسی و نمونه­های هیپوتالاموس برای بررسی بیان mRNA و پروتئین در PD30 جمع­آوری شد. نتایج: در گروه مدل، سطوح GnRH هیپوتالاموس و کیسپپتین افزایش یافت، در حالی که سطوح RFRP3 و GPR147 کاهش یافت، سطح هورمون    لوتئینه­کننده افزایش یافت، ضرایب اندام تناسلی افزایش یافت و واژن نسبت به گروه عادی زودتر باز شد. در حالیکه برعکس، گروه NYRF سطوح GnRH و کیسپپتین کمتر اما سطوح RFRP3 بالاتری را در هیپوتالاموس نشان دادند. همچنین در این گروه سطح هورمون لوتئینیزه­کننده سرم کاهش یافت، ضرایب اندام تناسلی کاهش یافت و باز شدن واژن در مقایسه با مدل و گروه نرمال سالین به تعویق افتاد. نتیجه­ گیری: مخلوط گیاهی NYRF رشد جنسی در موش‌های مبتلا به PP را با افزایش RFRP3 هیپوتالاموس و کاهش GnRH و کیسپپتین به تأخیر انداخت.},
keywords_fa = {مخلوط گیاهی Yin-removing fire, پپتید-3 مرتبط با RFamide, گیرنده 147 متصل به پروتئین G, هیپوتالاموس, بلوغ, زودرس.},

doi = {10.18502/ijrm.v22i1.15240},
url = {http://ijrm.ir/article-1-3155-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-3155-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {Dorikhani, Arezoo and Omidi, Ameneh and Movahedin, Mansoureh and Halvaei, Im},  
title = {Chronic demyelination interferes with normal spermatogenesis in cuprizone-intoxicant C57/BL 6 mice: An experimental study}, 
abstract ={Background: Due to myelin and axonal insults in multiple sclerosis individuals, motor coordination problems and endocrine imbalance may develop. Objective: This study aims to evaluate the role of chronic demyelination on the hypothalamic-pituitary-gonadal axis in the mouse model of multiple sclerosis. Materials and Methods: 20 adult C57/BL6 male mice were divided into 2 groups (n = 10/each) as follows: the control group (CONT) received a regular diet for 17 wk; and the experimental group (cuprizone [CPZ]) was fed with 0.2% CPZ for 12 wk and, then CPZ was withdrawn for 5 wk. Serum testosterone, histopathology of the brain and testis, and sperm analysis were evaluated. Results: The hypothalamic myelin content was significantly decreased in the arcuate nucleus following the 12 wk of CPZ consumption compared to the CONT group, and the statistical difference remained until 17 wk. Testosterone levels declined significantly in the CPZ group compared to the CONT group in the 12th and 17th wk. A significant decrease was observed in the height of the seminiferous epithelium and the interstitial tissue area, and the number of seminiferous epithelial cells in the CPZ group compared to the CONT group in the 12th and 17th wk. The sperm count, motility, and viability in the CPZ group significantly decreased compared to the CONT group in the 12th and 17th wk of the study. Conclusion: Chronic demyelination induced by CPZ intoxication, maybe through damage to the hypothalamus arcuate nucleus, leads to the hypothalamic-pituitary-gonadal axis disturbance and damage to the testis and spermatogenesis subsequently.},  
Keywords = {Multiple sclerosis, Cuprizone, Hypothalamic-pituitary-gonadal axis, Spermatogenesis.},
volume = {22},
Number = {1}, 
pages = {43-54}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {دمیلیناسیون مزمن در روند اسپرماتوژنز طبیعی موش ای C57/BL 6 سمی شده با کوپریزون تداخل ایجاد می‌کند: یک مطالعه تجربی},
abstract_fa ={مقدمه: به دلیل آسیب­های وارده به میلین و آکسون سلول­های عصبی در افراد مبتلا به مولتیپل اسکلروزیس، ممکن است عدم هماهنگی حرکتی و عدم تعادل در ترشحات غدد درون­ریز ایجاد گردد. هدف: هدف این مطالعه، بررسی نقش دمیلیناسیون مزمن بر محور هیپوتالاموس-هیپوفیز-گناد در مدل موشی مولتیپل اسکلروزیس بوده است. مواد و روش­ ها: 20 رأس موش C57/BL 6 بالغ نر به دو گروه (10 راس در هر گروه) به شرح ذیل تقسیم شدند: گروه کنترل که یک رژیم غذایی معمول را به مدت 17 هفته دریافت کردند (CONT)، گروه آزمایش (cuprizone [CPZ]) که ابتدا به مدت 12 هفته با غذای حاوی 2/0% سم کوپریزون تغذیه شدند ولی سپس به مدت 5 هفته سم کوپریزون از رژیم غذایی قطع گردید. سطح تستوسترون سرم، هیستوپاتولوژی بافت­های مغز و بیضه، و همچنین پارامترهای اسپرم مورد ارزیابی قرار گرفت. نتایج: محتوای میلین هسته قوسی هیپوتالاموس به طور قابل توجهی پس از 12 هفته مصرف سم کوپریزون در مقایسه با گروه CONT کاهش یافت و این تفاوت آماری تا 17 هفته باقی ماند. سطح تستوسترون به طور قابل توجهی در گروه CPZ در مقایسه با گروه CONT در هفته­های 12 و 17 کاهش یافت. کاهش قابل توجهی در ارتفاع اپیتلیوم لوله­های منی­ساز و مساحت بافت بینابینی و همچنین تعداد انواع سلول­های اپیتلیال لوله­های منی­ساز در گروه CPZ نسبت به گروه CONT، در هفته 12 و 17 مشاهده شد. تعداد اسپرم، تحرک و زنده­مانی در گروه CPZ در مقایسه با گروه CONT در هفته 12 و 17 مطالعه به طور قابل توجهی کاهش یافت. نتیجه­ گیری: دمیلیناسیون مزمن القا شده با سم کوپریزون، ممکن است از طریق آسیب­رساندن به هسته قوسی هیپوتالاموس، منجر به اختلال در محور هیپوتالاموس- هیپوفیز- گناد و آسیب به بافت بیضه و متعاقباً تداخل در روند اسپرم‌زایی گردد.},
keywords_fa = {مولتیپل اسکلروزیس, کوپریزون, محور هیپوتالاموس- هیپوفیز- گناد, اسپرماتوژنز.},

doi = {10.18502/ijrm.v22i1.15241},
url = {http://ijrm.ir/article-1-3210-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-3210-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {NafisiMoghadam, Reza and Tamizi, Fatemeh and RazaviRatki, Seid Kazem and NafisiMoghadam, Amin and Javaheri, Atiyeh and Namiranian, Nasim},  
title = {Evaluation of diagnostic value of pelvic MRI in endometriosis in comparison with surgical findings: A cross-sectional study}, 
abstract ={Background: Endometriosis is a multifocal gynecologic disorder during the fertility period in women. Magnetic resonance imaging (MRI) is an important diagnostic modality for this disease and can be used either alone or along with transvaginal ultrasonography. Objective: This study aims to compare the accuracy of pelvis MRI in pelvic deep endometriosis with laparoscopic findings in women referred to Shahid Sadoughi hospital in one year. Materials and Methods: This cross-sectional study was conducted on 40 women suspicious of endometriosis who referred to Shahid Sadoughi hospital, Yazd, Iran from November 2020-2021. Based on clinical findings and history, participants were referred to the imaging center for pelvic MRI. Finally, the results of MRI and diagnostic laparoscopy were compared with pathologic findings. Results: The sensitivity and specificity of MRI for pelvic endometriosis were 94.8% and 20%, respectively. Also, the positive predictive value and negative predictive value of MRI were 90.2% and 33.3%, respectively. Conclusion: Laparoscopy is still the gold standard of endometriosis diagnosis, but MRI with susceptibility-weighted imaging sequence is the best noninvasive diagnostic method.},  
Keywords = {Deep infiltrating endometriosis, Magnetic resonance imaging, Diagnosis, Laparoscopy, Sensitivity, Specificity.},
volume = {22},
Number = {1}, 
pages = {55-60}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {مقایسه دقت تشخیصی MRI لگن در اندومتریوز با یافته های جراحی: یک مطالعه مقطعی},
abstract_fa ={مقدمه: اندومتریوز یک اختلال ژنیکولوژیک مولتی­فوکال طی دوره باروری است. MRI یک روش تشخیصی ارزشمند برای بیماران اندومتریوز است که می­تواند هم به تنهایی و هم به صورت همراه با TVS استفاده شود. هدف: این مطالعه با هدف مقایسه دقت تشخیصی MRI لگن در اندومتریوز عمقی با یافته­های جراحی در بیماران مراجعه­کننده به بیمارستان شهید صدوقی یزد در مدت یک سال انجام شد. مواد و روش ­ها: این مطالعه مقطعی بر روی 40 زن مشکوک به اندومتریوز مراجعه­کننده به بیمارستان شهید صدوقی یزد از آبان 1399 تا 1400 انجام شد. بیماران بر اساس علائم بالینی، سابقه­ی جراحی و یا درمان طبی به بخش رادیولوژی جهت مطالعات تکمیلی MRI ارجاع شدند. در نهایت پس از انجام اقدامات تشخیصی لاپاروسکوپیک، یافته­های مشاهده شده در MRI با نتایج پاتولوژیک لاپاروسکوپی مقایسه شد. نتایج: بر اساس یافته­های تصویربرداری MRI و مقایسه آن با یافته­های لاپاروسکوپیک به عنوان استاندارد طلایی تشخیصی، MRI حساسیتی برابر با 8/94%، و اختصاصیتی برابر با 20% در ارتباط با ضایعات مرتبط با اندومتریوز داشت. همچنین ارزش اخباری مثبت (PPV) تصویر­برداری MRI برابر با 2/90% و ارزش اخباری منفی (NPV) آن برابر با 3/33% است. نتیجه­ گیری: با وجود تلاش­های مستمر برای بهبود روش­های تشخیصی و پیشنهادات جدید مانند اضافه کرده سکانس به مدالیته­های تشخیصی MRI، همچنان لاپاروسکوپی به عنوان بهترین و قابل اعتمادترین روش تشخیصی اندومتریوزیز قرار دارد.},
keywords_fa = {اندومتریوز نفوذی عمیق, MRI, تشخیص, لاپاراسکوپی, حساسیت, ویژگی.},

doi = {10.18502/ijrm.v22i1.15242},
url = {http://ijrm.ir/article-1-2589-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-2589-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {Soheilipour, Farzad and Boozarpour, Sohrab and Aghaei, Shiva and FarashahiYazd, Ehs},  
title = {The genetically modified human foreskin fibroblast cell line (YhFF#8) stably expressing Cas9 gene: A lab resource report}, 
abstract ={Background: Stable Cas9 (CRISPR-associated protein 9)-expressing cell lines have emerged as valuable tools in genetic research, enhancing the efficiency of the CRISPR/Cas9 system and streamlining gene editing procedures. These cell lines enable simultaneous editing of multiple genes and reduce the overall editing time. Objective: This study aimed to develop a stable human fibroblast cell line capable of genetic conversion into a mutant form, serving as a cellular model for a specific genetic disease. The established cell line facilitates investigation of disease mechanisms, testing of potential treatments, and gaining insights into underlying molecular processes. Materials and Methods: Human embryonic kidney 293LTV cells were used to produce pseudo-virus particles, while Yazd human foreskin fibroblasts batch 8 (YhFF#8) cells were targeted for genetic modification. Transfection of human embryonic kidney 293LTV cells with pCDH-Cas9 plasmid DNA generated pseudo-viral particles. YhFF#8 cells were transduced and selected using antibiotics. Green fluorescent protein (GFP) detection confirmed successful transduction and selection. Relative expression levels of the Cas9 gene were determined by quantitative polymerase chain reaction. Results: The study validated the fidelity of the Cas9 gene cassette sequence and its transcriptional activity. Transduced YhFF#8 cells exhibited green fluorescence, with antibiotic selection resulting in nearly 100% transduced cells. A reporter GFP gene enabled real-time monitoring of YhFF#8-Cas9-GFP-PuroR cells using fluorescence microscopy. Conclusion: YhFF#8-Cas9-GFP-PuroR cells, labeled and susceptible to genomic editing, provide an optimal source for generating induced pluripotent stem cell lines for future biomedical research.},  
Keywords = {Fibroblasts, Cell line, Genetic transduction, CRISPR-Cas9.},
volume = {22},
Number = {1}, 
pages = {61-68}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {دودمانه سلولی تغییر ژنتیکی یافته فیبروبلاست پوست ختنه‌گاه انسان (YhFF#8) با بیان پایدار ژن Cas9: یک گزارش منبع آزمایشگاهی},
abstract_fa ={مقدمه: رده­های سلولی بیان­کننده پایدار  Cas9(پروتئین 9 مرتبط با CRISPR) به عنوان ابزار ارزشمندی در تحقیقات ژنتیکی پدیدار شده­اند که کارایی سیستم CRISPR/Cas9 را افزایش داده و روش­های ویرایش ژن را ساده می­کنند. این دودمان­های سلولی امکان ویرایش همزمان چندین ژن را فراهم کرده و زمان کلی ویرایش را کاهش می­دهد. هدف: این مطالعه با هدف ایجاد یک رده سلولی فیبروبلاست انسانی پایدار با قابلیت تبدیل ژنتیکی به شکل جهش یافته، به عنوان یک مدل سلولی برای یک بیماری ژنتیکی خاص انجام شد. خط سلولی ایجاد شده بررسی مکانیسم­های بیماری، آزمایش درمان­های بالقوه، و به دست آوردن بینش در مورد فرآیندهای مولکولی اساسی را تسهیل می­کند. مواد و روش‌ها: سلول‌های 293LTV کلیه جنینی انسان (HEK293LTV) برای تولید ذرات شبه­ویروس مورد استفاده قرار گرفتند و سلول‌های فیبروبلاست پوست ختنه‌گاه انسان یزد از سلول‌های دسته 8 (YhFF#8) برای تغییرات ژنتیکی هدف قرار گرفتند. ترانزفکشن سلول‌های HEK293LTV با DNA پلاسمیدی نوترکیب pCDH-Cas9 باعث تولید ذرات شبه­ویروسی شد. سلول‌های YhFF#8 ترانزداکت شده با استفاده از آنتی‌بیوتیک پورومایسین تحت انتخاب قرار گرفتند. درخشش پروتئین فلورسنت سبز (GFP) در سلول­های ترانزداکت شده قبل و بعد از انتخاب آنتی­بیوتیکی سلول­ها تصویربرداری شد. در ضمن سطح بیان نسبی ژن Cas9 در مقایسه با ژن­های GFP و GAPDH با روش کمی (qPCR) تعیین گردید. یافته‌ها: این مطالعه صحت توالی کاست ژن Cas9 و فعالیت رونویسی آن را تأیید کرد. سلول‌های YhFF#8 ترانزداکت شده، فلورسانس سبز نشان داده و با انتخاب آنتی‌بیوتیکی که منجر به خالص­سازی تقریباً 100% سلول‌های تبدیل شده شد. بیان ژن GFP با استفاده از میکروسکوپ فلورسانس، امکان رصد زنده سلول‌های YhFF#8-Cas9-GFP-PuroR را در محیط کشت را فراهم کرد. نتیجه‌گیری: سلول‌های YhFF#8-Cas9-GFP-PuroR، برچسب‌گذاری‌شده و مستعد برای انجام فرایند ویرایش ژنومی، منبع بهینه‌ای برای تولید رده­‌های سلول‌های بنیادی پرتوان القایی برای تحقیقات زیست‌پزشکی آینده فراهم می‌کنند.},
keywords_fa = {فیبروبلاست ها, دودمانه سلولی, ترانزداکشن ژنتیکی, کریسپر-کاس 9.},

doi = {10.18502/ijrm.v22i1.15243},
url = {http://ijrm.ir/article-1-3175-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-3175-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {Hantoushzadeh, Sedigheh and Behzadian, Arezoo and Hasheminejad, Mohammad Mehdi and Hasheminejad, Faezeh and HelalBirjandi, Alireza and Akbari, Mojtaba and Ghaemi, Marj},  
title = {Aspirin administration from early pregnancy versus initiation after 11 weeks of gestation for prevention of pre-eclampsia in high-risk pregnant women: Study protocol for randomized controlled trial}, 
abstract ={Background: Pre-eclampsia (PE) is a multiorgan disorder that affects 2-5% of all pregnant women. Present recommendations for when to start aspirin in high-risk women are after 11 wk of gestation. Objective: We present a protocol to investigate the effectiveness of aspirin use from early pregnancy, which is a randomized controlled trial to assess whether prescribed low-dose aspirin from early pregnancy reduces the prevalence of early and late-onset PE. Additionally, to compare the effectiveness of aspirin administration before and after 11 wk in reducing the occurrence of PE? Materials and Methods: All pregnancies at risk of PE, according to demographic and midwifery history, who are referred to the Maternal-Fetal Clinic of Tehran University hospital, Tehran, Iran were invited to take part in the trial. The outcomes of pregnancy and newborns will be gathered and analyzed. The first registration for the pilot study was in January 2023, and the participants were recognized as high-risk for PE. In addition, enrollment in the main study will begin as of October 2023.  },  
Keywords = {Pre-eclampsia, Aspirin, Color doppler ultrasonography, Pregnancy, First trimester, Pregnancy-associated plasma protein-A.},
volume = {22},
Number = {1}, 
pages = {69-80}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {مقایسه ی تجویز آسپرین از اوایل باداری نسبت به شروع مصرف آن از بعد از 11 هفته در پیشگیری از پره اکلامپسی در زنان باردار پرخطر: پروتکل یک مطالعه کارآزمایی بالینی},
abstract_fa ={مقدمه: پره­اکلامپسی یک اختلال چند ارگانی است که 5-2% زنان باردار تحت تأثیر قرا می­دهد. توصیه­های ارایه شده برای شروع آسپرین در زنان پرخطر پس از هفته 11 بارداری است. هدف: ما پروتکلی را برای بررسی اثربخشی مصرف آسپرین از اوایل بارداری ارایه می­دهیم که یک کارآزمایی تصادفی کنترل شده برای ارزیابی اینکه آیا آسپرین با دوز کم تجویز شده از اوایل بارداری شیوع پره­اکلامپسی زودرس و دیررس را کاهش می­دهد. علاوه بر این برای مقایسه­ی اثربخشی تجویز آسپرین قبل و بعد از 11 هفته در کاهش وقوع پره­اکلامپسی؟ مواد و روش ­ها: کلیه حاملگی­های در معرض خطر پره­اکلامپسی با توجه به سابقه جمعیت­شناختی و مامایی که به کلینیک مادر و جنین بیمارستان دانشگاه تهران مراجعه می­کنند برای شرکت در این کارآزمایی دعوت می­شوند. نتایج (پیامدهای) بارداری و نوزادان جمع­آوری و تجزیه و تحلیل خواهد شد. اولین ثبت نام برای مطالعه پایلوت از شرکت­کنندگان پرخطر برای پره­اکلامپسی از ژانویه 2023 بوده است. علاوه بر این ثبت نام در کارآزمایی اصلی از اکتبر 2023 آغاز خواهد شد.},
keywords_fa = {پره اکلامپسی, آسپرین, سونوگرافی داپلر رنگی, بارداری, سه ماهه اول, پروتئین پلاسمای مرتبط با بارداری-A.},

doi = {10.18502/ijrm.v22i1.15244},
url = {http://ijrm.ir/article-1-3231-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-3231-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2024}  
}