@article{ 
author = {AkbariSene, Azadeh and Saeedzarandi, Maryam and Yazdizadeh, Maryam and Ghaffari, Seyede Razieh and Amjadi, Fatemehsadat and Zandieh, Zahra and Moradi, Yousef},  
title = {The effect of myo-inositol on assisted reproductive technology outcomes in women with polycystic ovarian syndrome: A systematic review and meta-analysis of randomized clinical trial studies}, 
abstract ={Background: Conflicting evidence from clinical trials on the effects of myo-inositol and D-chiro-inositol on assisted reproductive technology (ART) outcomes in women with polycystic ovarian syndrome (PCOS) necessitates a systematic review and meta-analysis. Objective: To evaluate the effect of myo-inositol and D-chiro-inositol on ART outcomes in women with PCOS. Materials and Methods: A comprehensive search was conducted in PubMed, Scopus, Web of Science, EMBASE, ClinicalTrials.gov, and the Cochrane Library for studies published from January 2000-2023. Statistical analyses were performed using STATA version 17. Results: 17 intervention studies were included. myo-inositol/D-chiro-inositol supplementation significantly increased the clinical pregnancy rate (RR: 1.64, 95% CI: 1.25-2.15; I² = 13.5%; p = 0.32) and top-grade embryos (RR: 1.12, 95% CI: 1.02-1.23; I² = 85.43%; p = 0.0001). However, it was associated with reductions in antral follicle count (WMD: -0.78, 95% CI: -1.07 to -0.49; I² = 97.37%; p = 0.001) and anti-Mullerian hormone levels (WMD: -0.46, 95% CI: -0.67 to -0.25; I² = 91.95%; p = 0.001). Conclusion: This meta-analysis provides reliable evidence on the effects of myo-inositol/D-chiro-inositol on fertility and ovarian function in women with PCOS undergoing ART.},  
Keywords = {D-chiro-inositol-galactosamine, Inositol, Assisted reproductive techniques, Polycystic ovarian syndrome, Evidence synthesis.},
volume = {23},
Number = {5}, 
pages = {353-376}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {تأثیر میو-اینوزیتول بر نتایج درمان کمک ‌باروری در زنان مبتلا به سندرم تخمدان پلی‌کیستیک: یک مرور نظام‌مند و متاآنالیز مطالعات کارآزمایی بالینی تصادفی‌سازی شده},
abstract_fa ={مقدمه: یافته‌های متناقض حاصل از کارآزمایی‌های بالینی درباره اثرات میو-اینوزیتول و دی-کایرو-اینوزیتول بر نتایج درمان کمک ‌باروری در زنان مبتلا به سندرم تخمدان پلی‌کیستیک، انجام یک مرور نظام‌مند و متاآنالیز را ضروری می‌سازد. هدف: هدف از انجام مطالعه ارزیابی تأثیر میو-اینوزیتول و دی-کایرو-اینوزیتول بر نتایج درمان کمک ‌باروری در زنان مبتلا به سندرم تخمدان پلی‌کیستیک بود. مواد و روش­ ها: جستجوی جامعی در پایگاه‌های PubMed، Scopus، Web of Science، EMBASE، ClinicalTrials.gov و  Cochrane Library برای مطالعات منتشر شده از ژانویه 2000 تا ژانویه 2023 انجام شد. تحلیل‌های آماری با استفاده از نرم‌افزار STATA نسخه 17 صورت گرفت. نتایج: در این مطالعه، مجموعاً 17 مقاله مداخله ­ای در تحلیل نهایی در نظر گرفته شدند. مکمل میو-اینوزیتول/دی-کایرو-اینوزیتول به طور قابل توجهی میزان بارداری بالینی (32/0 = p، 5/%13 = I2، 15/25-2/1 :CI 95%، 64/1 :RR) و جنین­ های درجه یک (0001/0 = p، 43/%85 = I2، 23/02-1/1 :CI 95%، 12/1 :RR) را افزایش داد. هر چند این افزایش با کاهش تعداد فولیکول آنترال (001/0 = p، 37/%97 = I2، 49/0- to 07/1- :CI 95%، 78/0- :WMD) و سطح آنتی­مولرین هورمون (001/0 = p، 95/%91 = I2، 25/0- to 67/0- :CI 95%، 46/0- :WMD) همراه بود. نتیجه­ گیری: این متاآنالیز شواهد قابل اعتمادی در مورد اثرات میو-اینوزیتول/دی-کایرو-اینوزیتول بر باروری و عملکرد تخمدان در زنان مبتلا به سندرم تخمدان پلی‌کیستیک که تحت درمان‌های کمک‌باروری قرار دارند، ارائه می‌دهد.},
keywords_fa = {دی-کایرو-اینوزیتول-گالاکتوزامین, اینوزیتول, روش‌های کمک‌باروری, سندرم تخمدان پلی‌کیستیک, ترکیب شواهد.},

doi = {doi.org/10.18502/ijrm.v23i5.19260},
url = {http://ijrm.ir/article-1-3318-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-3318-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2025}  
}

@article{ 
author = {Khalili, Abbas},  
title = {The role of tacrolimus in women with unexplained infertility: A narrative review}, 
abstract ={Several autoimmune and immunological disorders can cause infertility. About 10-20% of infertility cases are related to fetal-maternal immune factors. The use of immunological treatments in women with infertility is an emerging strategy. Tacrolimus, a calcineurin inhibitor, has been shown in some studies to prevent fetal rejection and promote tolerance by inhibiting activated natural killer cells, natural killer T cells, and macrophages. In this review, we will evaluate the effects of tacrolimus on recurrent pregnancy loss and assisted reproductive technology failure. The search strategy for relevant articles was conducted in PubMed, Scopus, Google Scholar, and Web of Science databases using MeSH terms and keywords including Tacrolimus [mh], FK506, infertility [mh], abortion, spontaneous [mh], recurrent miscarriage, recurrent pregnancy loss, and recurrent implantation failure. We sought the most recent and reliable studies in the field of infertility. Tacrolimus is relatively safe and effective during pregnancy, with no major fetal-maternal complications. It is beneficial for with an elevated T helper-1/T helper-2 cell ratio. However, more studies should be designed to clarify the optimal dosage, treatment duration, and timing of initiation and cessation of tacrolimus to maximize its safety and efficacy during pregnancy.},  
Keywords = {Infertility, Tacrolimus, Habitual abortion, Pregnancy, Assisted reproductive techniques.},
volume = {23},
Number = {5}, 
pages = {377-382}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {نقش تاکرولیموس در زنان مبتلا به نازایی با علت ناشناخته: یک بررسی مروری},
abstract_fa ={اختلالات ایمونولوژیک و اتوایمیون متعددی می­توانند باعث نازایی شوند. حدود 20-10% نازایی­ها مربوط به فاکتورهای ایمنی مادر و جنین می­باشد. استفاده از درمان­های ایمونولوژیک در زنان مبتلا به نازایی یک رویکرد درمانی جدیدی است. تاکرولیموس یک مهارکننده کلسینورین است که در برخی مطالعات مشخص شده می­تواند با ایجاد تولرانس و مهار سلول­های Natural killer cell و Natural killer T cell و ماکروفاژها از سقط جنین جلوگیری کند. ما در این مطالعه اثرات تاکرولیموس در سقط جنین و شکست متدهای کمک­باروری را مورد ارزیابی قرار می­دهیم. جستجوی مقالات در پایگاه­های PubMed، Scopus، Google Scholar و Web of Science با استفاده از کلمات کلیدی و Mesh Term هایTacrolimus [mh], FK506, infertility [mh], abortion, spontaneous [mh], recurrent miscarriage, recurrent pregnancy loss, and recurrent implantation failure صورت گرفت. ما معتبرترین و جدیدترین تحقیقات در زمینه نازایی را مورد ارزیابی قرار دادیم. تاکرولیموس نسبتا در طی حاملگی بدون عارضه بود و هیچ­گونه عوارض عمده­ای در جنین و مادر نداشت. تاکرولیموس در زنانی که نسبت T helper-1/T helper-2 افزایش یافته داشتند مفید بود. در آینده مطالعاتی باید طراحی شود که دوز مؤثر، دوره درمان، زمان شروع تاکرولیموس، و زمان قطع درمان را مشخص کند.},
keywords_fa = {نازایی, تاکرولیموس, سقط مکرر, بارداری, روش‌های کمک باروری.},

doi = {doi.org/10.18502/ijrm.v23i5.19261},
url = {http://ijrm.ir/article-1-3472-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-3472-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2025}  
}

@article{ 
author = {Aringazina, Raisa and Zholdassova, Nurgul and Berdesheva, Gulshara and Nurgaliyeva, Zhansulu and Kurmanalina, Gulnara and Zhanalina, Bakhyt and Sharlovych, Zoi},  
title = {Metabolic syndrome in reproductive age: A cross-sectional study}, 
abstract ={Background: Obesity and metabolic syndrome (MetS), as components of excess body weight, have reached global epidemic levels. Objective: The study aimed to investigate the features of the MetS course in men and women of reproductive age. Materials and Methods: This cross-sectional study was conducted with 140 participants aged between 35 and 49 yr at City Polyclinics No. 1, 3, and 4, Aktobe, Kazakhstan from March 2016-2019. Participants were divided into 2 subgroups based on diagnosis of MetS. The case group (with MetS), and the control group (without MetS) (n = 70/each consisted of 40 women and 30 men). Anthropometric, instrumental, and laboratory methods were used to confirm the diagnosis of MetS and determine its features in both groups. Results: The results showed an increase in the uric acid level in the blood to 431.00 ± 66.37 μmol/L and 5.47 ± 0.90 mol/day in the urine. Dyslipidemia was also noted in the case group of individuals with high-density lipoprotein levels of 1.22 ± 0.27 mmol/L vs. 1.32 ± 0.47 mmol/L in the control group. The testosterone level was 16.4 ± 3.04 nmol/L in the case group and 20.3 ± 5.6 nmol/L in the control. The difference in testosterone level was found to be statistically significant (p ˂ 0.01). Conclusion: The analysis of sex hormone levels did not reveal any stable trends that could be considered diagnostic. That may indicate a correlation with the reproductive age characteristics of the examined individuals (men and women): significant differences between hormone levels were fixed in the case and control groups.},  
Keywords = {Metabolic syndrome, Abdominal obesity, Dyslipidemia, Insulin resistance, Sex hormones.},
volume = {23},
Number = {5}, 
pages = {383-396}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {سندرم متابولیک در سنین باروری: یک مطالعه مقطعی},
abstract_fa ={مقدمه: چاقی بیش از حد و سندرم متابولیک (MetS)، به عنوان نتایج وزن اضافی بدن، به سطح اپیدمی جهانی رسیده‌اند. هدف: این مطالعه با هدف بررسی ویژگی‌های دوره سندرم متابولیک در مردان و زنان در سنین باروری انجام شد. مواد و روش ­ها: این مطالعه مقطعی بر روی ۱۴۰ مراجع با سن بین 49-35 سال در پلی‌کلینیک‌های شهری شماره ۱، ۳ و ۴، آکتوب، قزاقستان از مارس ۲۰۱۶ تا ۲۰۱۹ انجام شد. مراجعین بر اساس تشخیص سندرم متابولیک به ۲ زیرگروه تقسیم شدند. گروه مورد (با سندرم متابولیک) و گروه کنترل (بدون سندرم متابولیک) (۷۰ نفر/هر کدام شامل ۴۰ زن و ۳۰ مرد). از روش‌های آنتروپومتریک، ابزاری و آزمایشگاهی برای تأیید تشخیص سندرم متابولیک و تعیین ویژگی‌های آن در هر دو گروه استفاده شد. نتایج: نتایج نشان­دهنده افزایش سطح اسید اوریک به میزان μmol/L 37/66 ± 00/431 و mol/day 90/0 ± 47/5 در ادرار بود. اختلال چربی خون در گروه مورد با سطح لیپوپروتئین با چگالی بالا mmol/L 27/0 ± 22/1 در مقابل mmol/L 47/0 ± 32/1 در گروه کنترل مشاهده شد. سطح تستوسترون در گروه مورد nmol/L 04/3 ± 4/16 و در گروه کنترل nmol/L 6/5 ± 3/20 بود. تفاوت در سطح تستوسترون از نظر آماری معنی دار بود (01/0 > p). نتیجه­ گیری: تجزیه و تحلیل سطح هورمون­های جنسی هیچ روند پایداری را که بتوان آن را به عنوان مارکر تشخیصی در نظر گرفت، نشان نداد. این ممکن است نشان‌دهنده‌ی همبستگی با ویژگی‌های سن باروری افراد مورد بررسی (زن و مرد) باشد. تفاوت‌های معنی‌داری بین سطح هورمون‌ها در گروه‌های مورد و شاهد مشاهده شد.},
keywords_fa = {سندرم متابولیک, چاقی شکمی, اختلال چربی خون, مقاومت به انسولین, هورمون‌های جنسی.},

doi = {doi.org/10.18502/ijrm.v23i5.19262},
url = {http://ijrm.ir/article-1-3321-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-3321-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2025}  
}

@article{ 
author = {Sohani, Yasaman and Azarnia, Mahnaz and Zeinali, Hadis and Khaledi, Sajed and MehdinezhadRoshan, Mehdi},  
title = {Effect of estradiol on in vitro maturation of immature oocytes in cyclophosphamide-induced premature ovarian failure in NMRI mice: An experimental study}, 
abstract ={Background: Premature ovarian failure (POF) is a condition characterized by the loss of ovarian function, leading to infertility. Objective: This study aims to examine how estradiol supplementation impacts the in vitro maturation of immature oocytes in NMRI female mice exhibiting cyclophosphamide-induced POF. Materials and Methods: In this experimental study, 15 female NMRI mice (8-10 wk, 30 ± 5 gr) were divided into 3 groups: control, sham, and treatment. The treatment group was divided into 3 categories. Treatment group 1, which added 0.5 μg/ml estradiol to the basic culture medium, and treatment groups 2 and 3, which were added to the culture medium, respectively. They added 1 and 1.5 µg/ml of estradiol to their basic culture medium. The treatment group received cyclophosphamide injections for 21 days to induce POF and then was treated with different doses of estradiol. The sham group also received all necessary interventions except estradiol treatment. After the induction, histological studies were conducted on the ovaries of all groups. Additionally, after stimulating and separating the ovules from the ovary, they were cultured in in vitro. Results: Analysis of oocyte maturity stages showed distinct features. Germinal vesicle oocytes' lowest percentage was in control (3.13%), and highest in sham (76.25%) (p < 0.0001). Estradiol dose inversely affected immature oocyte maturation, with the lowest in treatment group 3. Germinal vesicle breakdown oocyte percentage increased with estradiol dose. Metaphase II oocytes' highest maturation was in control (64.00%), and lowest in sham (5.00%) (p < 0.0001). Treatment groups showed varying rates. Degenerate oocyte percentages were lowest in control (1.80%), and highest in sham (10.27%) (p < 0.0001). Conclusion: Our study showed that using a dose of 1.5 μg/ml estradiol in vitro results in the highest oocyte maturation in the POF condition and contributes to the existing knowledge on POF and provides insights into potential therapeutic interventions aimed at improving fertility outcomes in individuals with POF.},  
Keywords = {In vitro egg maturation, Estradiol, Cyclophosphamide, Premature ovarian failure.},
volume = {23},
Number = {5}, 
pages = {397-408}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {اثر استرادیول بر بلوغ آزمایشگاهی تخمک‌های نابالغ در نارسایی زودرس تخمدان ناشی از سیکلوفسفامید در موش NMRI: یک مطالعه تجربی},
abstract_fa ={مقدمه: نارسایی زودرس تخمدان (POF) وضعیتی است که با از دست دادن عملکرد تخمدان مشخص و منجر به ناباروری می­شود. هدف: هدف از این مطالعه بررسی چگونگی تأثیر مکمل استرادیول بر بلوغ آزمایشگاهی تخمک‌های نابالغ در موش‌های ماده NMRI بود که POF ناشی از سیکلوفسفامید را نشان می‌دهند. مواد و روش ­ها: در این مطالعه تجربی، 15 موش ماده NMRI (8-10 هفته، 5 ± 30 گرم) به 3 گروه ،کنترل، شم و مدل تقسیم شدند که گروه مدل به مدت 21 روز برای القای POF تزریق سیکلوفسفامید دریافت کرد و سپس با دوزهای مختلف استرادیول تیمار شد و به سه گروه تیمار تقسیم گردید: گروه تیمار 1 که به محیط کشت پایه μg/ml 5/0 استرادیول اضافه شد و گروه تیمار 2 و 3 که به ترتیب به محیط کشت آنها مقدار 1و 5/1 μg/ml استرادیول اضافه شد. گروه شم نیز تمام مداخلات لازم به جز درمان با استرادیول را دریافت کردند. پس از القا، مطالعات بافت­شناسی بر روی تخمدان همه گروه­ها انجام شد. همچنین پس از تحریک و جداسازی تخمک­ها از تخمدان، آنها در شرایط آزمایشگاهی کشت داده شدند. نتایج: تجزیه و تحلیل مراحل بلوغ تخمک ویژگی‌های متمایزی را نشان داد. کمترین درصد تخمک­های GV در گروه شاهد (13/3%) و بیشترین درصد در تخمک­های گروه شم (25/76%) (0001/0 p <) بود. دوز استرادیول به طور معکوس بر بلوغ تخمک نابالغ تأثیر می‌گذارد که کمترین آن در گروه تیمار 3 بود. درصد تخمک GVBD با دوز استرادیول افزایش یافت. بالاترین بلوغ تخمک­های MII در گروه شاهد (00/64%) و کمترین آن در شم (00/5%) (0001/0 p <) بود. گروه­های تیمار نرخ­های متفاوتی را نشان دادند. درصد تخمک دژنره شده در گروه شاهد کمترین (80/1%) و بالاترین در شم (27/10%) (0001/0 p <) بود. نتیجه­ گیری: مطالعه ما نشان داد که استفاده از دوز μg/ml 5/1 استرادیول در شرایط آزمایشگاهی منجر به بالاترین بلوغ تخمک در شرایط POF می‌شود و به دانش موجود در مورد POF کمک می‌کند و بینش‌هایی را در مورد مداخلات درمانی بالقوه با هدف بهبود نتایج باروری در افراد مبتلا به POF ارائه می‌کند.},
keywords_fa = {بلوغ تخمک در شرایط آزمایشگاهی, استرادیول, سیکلوفسفامید, نارسایی زودرس تخمدان.},

doi = {doi.org/10.18502/ijrm.v23i5.19263},
url = {http://ijrm.ir/article-1-3450-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-3450-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2025}  
}

@article{ 
author = {Safarloo, Farnaz and Zamaniyan, Marzieh and Nazar, Eisa and SamadaeeGelehkolaee, Keshvar and Omid, Mahboubeh and Peivandi, Sepideh},  
title = {Comparison of clinical pregnancy rates between hormone replacement therapy and modified natural cycle for endometrial preparation in frozen embryo transfer cycles: An RCT}, 
abstract ={Background: Frozen-thawed embryo transfer (FET) during the endometrial receptivity window is important for implantation. Objective: This study aims to compare the clinical pregnancy rate in 2 methods of endometrial preparation in FET using the hormone replacement cycle (HRC) and the modified natural cycle (mNC). Materials and Methods: In this randomized clinical trial, 128 infertile women who visited the Imam Khomeini hospital infertility clinic, Sari, Iran between April and October 2024 were randomly assigned to 2 groups (n = 64/each): the mNC frozen embryo transfer group and the HRC group. In the mNC frozen embryo transfer group, ovulation was induced using human chorionic gonadotropin, and the timing of frozen embryo transfer was scheduled based on ovulation. The HRC group received estradiol valerate until the endometrial thickness reached 8 mm, then daily injections of progesterone were added and FET were performed. Results: The participants had no significant differences in demographic characteristics. The primary outcome was clinical pregnancy rate with no significant difference between two groups (p = 0.282). No significant differences were observed between the mNC and HRC groups regarding the secondary outcome, which included human chorionic gonadotropin positive rate, chemical pregnancy rate, implantation rate, ongoing pregnancy rate, early miscarriage, ectopic pregnancy, twin pregnancy, and cycle cancellation rate. Significant differences were observed in the number of monitoring visits between the mNC frozen embryo transfer and HRC groups (p = 0.001). Conclusion: Although the results indicate that the impact of both methods is similar, the fact that fewer visits are required in a natural cycle and there is also less need for hormones could make it preferable.},  
Keywords = {Embryo transfer, Pregnancy rate, Vitrification, Hormone replacement therapy, Ovulation induction.},
volume = {23},
Number = {5}, 
pages = {409-424}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {بررسی میزان بارداری کلینیکی در دو روش آماده‌سازی آندومتر با استفاده از چرخه جایگزینی هورمون و چرخه طبیعی اصلاح شده برای انتقال جنین منجمد: یک کارآزمایی بالینی},
abstract_fa ={مقدمه: انتقال جنین منجمد-ذوب شده (FET) در طول پنجره پذیرش آندومتر مهم است. هدف: این مطالعه با هدف مقایسه میزان بارداری کلینیکی در دو روش آماده­سازی آندومتر با استفاده از چرخه جایگزینی هورمون (HRC) و چرخه طبیعی اصلاح شده (mNC-FET) در سیکل انتقال جنین منجمد انجام شد. مواد و روش­ ها: در این مطالعه کارآزمایی بالینی تصادفی، 128 زن نابارور مراجعه­کننده به بیمارستان امام خمینی ساری از اردیبهشت تا مهر 1403 به صورت تصادفی به دو گروه (64 = n) FET-mNC و HRC تقسیم شدند. در گروه FET-mNC، تخمک­گذاری با استفاده از گنادوتروپین جفت انسانی القا شد و زمان انتقال جنین منجمد بر اساس تخمک­گذاری برنامه­ریزی گردید. شرکت­کنندگان در گروه HRC در صورت رسیدن ضخامت آندومتر به mm 8، استرادیول والرات دریافت کردند و تزریق روزانه پروژسترون انجام و انتقال جنین منجمد انجام گرفت. نتایج: تفاوت آماری معنی­داری بین دو گروه از نظر ویژگی­های جمعیتی مشاهده نشد. پیامد اولیه شامل میزان بارداری بالینی بود (282/0 = p). بین دو گروه تفاوت معنی­داری بین پیامدهای ثانویه شامل میزان مثبت بودن گنادوتروپین جفت انسانی، میزان بارداری شیمیایی، میزان لانه­گزینی، میزان بارداری در حال انجام، سقط جنین زودرس، بارداری خارج رحمی، بارداری دوقلویی و نرخ لغو سیکل مشاهده نشد. تفاوت معنی­داری در تعداد ویزیت­های مراقبتی بین دو گروه مشاهده گردید (001/0 = p). نتیجه­ گیری: اگرچه نتایج نشان می­دهد که تأثیر هر دو روش مشابه است ولی به لحاظ اینکه دفعات ویزیت کمتری در natural cycle نیاز است و نیاز به هورمون هم کمتر می­شود بنابراین می­توان ارجحیت داشته باشد.},
keywords_fa = {انتقال جنین, نرخ حاملگی, انجماد, درمان جایگزینی هورمون, القای تخمک‌گذاری.},

doi = {doi.org/10.18502/ijrm.v23i5.19264},
url = {http://ijrm.ir/article-1-3516-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-3516-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2025}  
}

@article{ 
author = {Sianturi, Marni and Syaifulanwar, Alauddin and Darmawi, Darmawi and Adikusuma, Wirawan and MuhammadIrham, Lalu and Yusuf, Muhammad and TiaraFani, Rifia and Febriani, Febriani},  
title = {Transcriptomic-based analysis of endometrial tissues from adenomyosis patients reveals significant inflammation biomarkers: A bioinformatics study}, 
abstract ={Background: Adenomyosis is a gynecological disorder characterized by the presence of endometrial tissue within the myometrium, with incidence rates ranging from 10-65% among women of reproductive age. Objective: This study utilized transcriptomic analysis to identify significant biomarkers associated with inflammation in endometrial tissue from patients with adenomyosis. Materials and Methods: In this bioinformatics study, we utilized publicly available transcriptomic datasets. The research involved the systematic analysis of RNA sequencing data obtained from the NCBI-GEO database. Using a high-throughput RNA sequencing database from GSE190580 and GSE157718, we compared gene expression profiles between endometrium tissues of adenomyosis patients and healthy controls. Subsequently, pathways implicated in adenomyosis were analyzed through the Kyoto Encyclopedia of Genes and Genomes and gene ontology. Results: Pathway analysis revealed the aberration of inflammation-related pathways, including tumor necrosis factor (TNF) and Ras-related protein 1 signaling. Furthermore, gene ontology analysis uncovered key biological processes, such as macrophage differentiation and extracellular matrix organization, which are central to the inflammatory response in adenomyosis. Candidate biomarkers, including transmembrane protein kinases, were identified as potential therapeutic targets. We found the top 5 genes that play a role in inflammation in adenomyosis, including TNF-α-induced protein 6, matrix metalloproteinase 7, TNF-α-induced protein 3, leukemia inhibitory factor, and serum and glucocorticoid-regulated kinase 1. Statistical significance was determined with adjusted p < 0.05. Conclusion: These findings enhance our understanding of the molecular mechanisms of adenomyosis and propose novel biomarkers for more effective diagnostic and therapeutic strategies.},  
Keywords = {Adenomyosis, Bioinformatics, Biomarker, Inflammation.},
volume = {23},
Number = {5}, 
pages = {425-436}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {تجزیه و تحلیل مبتنی بر ترانسکریپتومیک بافت‌های آندومتر از بیماران آدنومیوز، نشانگرهای زیستی التهابی قابل توجهی را نشان می‌دهد: یک مطالعه بیوانفورماتیک},
abstract_fa ={مقدمه: آدنومیوز یک اختلال زنان و زایمان است که با وجود بافت آندومتر در میومتر مشخص می‌شود و میزان بروز آن در بین زنان در سن باروری بین 65-10% متغیر است. هدف: در این مطالعه از تجزیه و تحلیل ترانسکریپتومیک برای شناسایی نشانگرهای زیستی قابل توجه مرتبط با التهاب در بافت آندومتر متعلق به بیماران مبتلا به آدنومیوز استفاده شد. مواد و روش ­ها: در این مطالعه بیوانفورماتیک، ما از مجموعه داده‌های ترانسکریپتومیک در دسترس عموم استفاده کردیم. این تحقیق شامل تجزیه و تحلیل سیستماتیک داده‌های توالی‌یابی RNA به دست آمده از پایگاه داده NCBI-GEO بود. با استفاده از یک پایگاه داده توالی‌یابی RNA با توان عملیاتی بالا از GSE190580 و GSE157718، پروفایل‌های بیان ژن را بین بافت‌های آندومتر بیماران آدنومیوز و افراد سالم مقایسه کردیم. متعاقباً، مسیرهای دخیل در آدنومیوز از طریق دایره‌المعارف ژن‌ها و ژنوم‌های کیوتو Kyoto Encyclopedia of Genes and Genomes و هستی‌شناسی ژن gene ontology مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. نتایج: تجزیه و تحلیل مسیر، نشاندهنده  انحراف مسیرهای مرتبط با التهاب، از جمله سیگنالینگ فاکتور نکروز تومور (TNF) و پروتئین 1 مرتبط با Ras بود. علاوه بر این، تجزیه و تحلیل هستی‌شناسی ژن، فرآیندهای بیولوژیکی کلیدی، مانند تمایز ماکروفاژ و سازماندهی ماتریکس خارج سلولی را که در پاسخ التهابی در آدنومیوز نقش اساسی دارند، آشکار کرد. نشانگرهای زیستی کاندید، از جمله پروتئین کینازهای غشایی، به عنوان اهداف درمانی بالقوه شناسایی شدند. ما 5 ژن برتر که در التهاب در آدنومیوز نقش دارند، از جمله پروتئین 6 القا شده توسط TNF-α، متالوپروتئیناز ماتریکس 7، پروتئین 3 القا شده توسط TNF-α، فاکتور مهارکننده لوسمی و کیناز 1 تنظیم­شده توسط سرم و گلوکوکورتیکوئید را یافتیم. اهمیت آماری با 05/0 > p تعدیل شده تعیین شد. نتیجه­ گیری: این یافته‌ها درک ما را از مکانیسم‌های مولکولی آدنومیوز افزایش می‌دهد و نشانگرهای زیستی جدیدی را برای استراتژی‌های تشخیصی و درمانی مؤثرتر پیشنهاد می‌کند.},
keywords_fa = {آدنومیوز, بیوانفورماتیک, نشانگرهای زیستی, التهاب.},

doi = {doi.org/10.18502/ijrm.v23i5.19265},
url = {http://ijrm.ir/article-1-3514-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-3514-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2025}  
}

@article{ 
author = {Bahrami, Nahid and Moini, Ashraf and Kashani, Ladan and Khodarahmian, Mahsh},  
title = {Association of blood progesterone levels on trigger day and low oocyte retrieval in cases with polycystic ovary syndrome undergoing in-vitro fertilization: A prospective cohort study}, 
abstract ={Background: The number of follicles aspirated during intracytoplasmic sperm injection (ICSI)/in vitro fertilization (IVF) treatment does not always match the number of oocytes recovered. Objective: This study aimed to assess the oocyte retrieval rate (ORR) distribution data and investigate the risk factors for low ORR in polycystic ovary syndrome (PCOS) cases undergoing IVF/ICSI. Materials and Methods: This prospective cohort study was conducted on 140 women aged between 18 and 40 yr with PCOS who were referred to Arash hospital in Tehran, Iran for ICSI/IVF treatment from March to November 2024. The ratio of obtained oocytes to follicles (≥ 17 mm) on the trigger day was used to determine the OPR. 140 women were split into 2 groups: one with a low ORR and one with a normal ORR, each separated by one standard deviation from the ORR mean. Results: No significant difference was observed between the low and normal ORR groups for progesterone levels. A statistically significant difference was observed in terms of estradiol/follicle ratio above 17, number of follicles above 17, and number of retrieved eggs between the low and normal ORR groups. Logistic regression analysis showed that serum estradiol/follicle ratio (≥ 17 mm) with (OR = 0.96, 95% CI [0.94-0.98], p = 0.001) was a factor affecting low ORR. Conclusion: Low ORR, which results in fewer embryos and more cycle cancellations, may be caused by low progesterone levels on the trigger day, low estradiol levels/follicles (≥ 17 mm), and the use of the progestin-primed regimen in PCOS cases.},  
Keywords = {Fertilization in-vitro, Oocyte, Polycystic ovary syndrome, Progesterone, Estradiol.},
volume = {23},
Number = {5}, 
pages = {437-446}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {ارتباط بین سطح پروژسترون خون در روز تحریک و بازیابی کم تخمک در موارد مبتلا به سندرم تخمدان پلی‌کیستیک تحت لقاح مصنوعی: یک مطالعه کوهورت آینده‌نگر},
abstract_fa ={مقدمه: تعداد تخمک‌های بازیابی شده همیشه با تعداد فولیکول‌های آسپیره شده در درمان لقاح آزمایشگاهی/تزریق اسپرم داخل سیتوپلاسمی (IVF/ICSI) مطابقت ندارد. هدف: هدف از انجام این مطالعه، بررسی توزیع داده­های میزان بازیابی تخمک (ORR) و بررسی عوامل خطر برای ORR پایین در بیماران مبتلا به سندرم تخمدان پلی­کیستیک (PCOS) تحت IVF/ICSI بود. مواد و روش­ ها: این مطالعه کوهورت آینده­نگر بر روی 140 زن باردار 40-18 ساله مبتلا به سندرم تخمدان پلی­کیستیک که از اسفند 1402 تا آبان 1403 برای درمان ICSI/IVF به بیمارستان عمومی زنان آرش تهران مراجعه کرده بودند، انجام شد. نرخ بازیابی تخمک به عنوان نسبت تعداد تخمک­های به دست آمده به تعداد فولیکول­ها (≥ 17 میلی­متر) در روز تحریک تخمدان محاسبه شد. شرکت­کنندگان به یک گروه ORR پایین و یک گروه ORR نرمال هر کدام با 70 زن با مرز یک انحراف معیار از مقدار میانگین ORR تقسیم شدند. نتایج: از نظر سطح پروژسترون بین گروه‌های ORR پایین و نرمال تفاوت معنی‌داری مشاهده نشد. از نظر نسبت استرادیول به فولیکول بالای 17، تعداد فولیکول­های بالای 17 و تعداد تخمک­های بازیابی شده بین گروه­های ORR کم و طبیعی تفاوت آماری معنی­داری وجود داشت. تجزیه و تحلیل رگرسیون لجستیک نشان داد که نسبت استرادیول به فولیکول سرم (≥ 17 میلی‌متر) با (001/0 = p {98/0-94/0} CI 95%، 96/0 = OR) یک عامل مؤثر بر ORR پایین بود. نتیجه­ گیری: ORR پایین، که منجر به جنین‌های کمتر و لغو سیکل‌های بیشتر می‌شود، ممکن است ناشی از سطوح پایین پروژسترون در روز شروع، سطوح پایین استرادیول/فولیکول‌ها (≥ 17 میلی‌متر) و استفاده از رژیم اولیه پروژسترون در موارد PCOS باشد.},
keywords_fa = {لقاح آزمایشگاهی, تخمک, سندرم تخمدان پلی‌کیستیک, پروژسترون, استرادیول.},

doi = {doi.org/10.18502/ijrm.v23i5.19266},
url = {http://ijrm.ir/article-1-3546-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-3546-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2025}  
}

@article{ 
author = {Shajari, Ahmad and Rostami, Masoud and Anoosheh, Vida Sadat},  
title = {Artificial intelligence: A novel tool for diagnosing and managing kidney problems in pregnant women}, 
abstract ={},  
Keywords = {},
volume = {23},
Number = {5}, 
pages = {447-448}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {},
abstract_fa ={},
keywords_fa = {},

doi = {doi.org/10.18502/ijrm.v23i5.19267},
url = {http://ijrm.ir/article-1-3584-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-3584-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2025}  
}