@article{ 
author = {Soltani, Mahsa and Shojafar, Elham and Ghafarizadeh, Ali Asghar and Moslemi, Azam and JalaliMashayekhi, Farideh and Baazm, Maryam},  
title = {Comparison of the effects of platelet-rich plasma and nanocurcumin on the sperm quality parameters in frozen-thawed semen of men with asthenoteratozoospermia: A lab trial study}, 
abstract ={Background: Cryopreservation of sperm can adversely affect sperm quality, particularly in individuals with asthenoteratozoospermia. Various substances are added to the cryopreservation medium to prevent cellular damage. Objective: This study aimed to evaluate the effects of platelet-rich plasma (PRP) and nanocurcumin (nCur) on sperm parameters, DNA fragmentation, and oxidative stress levels in cryopreserved semen. Materials and Methods: In this lab trial study, semen samples of 20 men with asthenoteratozoospermia who referred to Rastak and Ghavamzadeh Infertility Centers, Arak, Iran from June-August 2024 were collected. Each sample was divided into 5 groups: control (no treatment), PRP50, PRP100, nCur10, and nCur20. The control samples underwent freezing without additives. Post-thawing assessments included sperm motility, viability, DNA fragmentation index, and malondialdehyde levels to evaluate oxidative stress. Results: Treatment with PRP50 (p < 0.001) and nCur20 (p = 0.001) significantly increased sperm motility compared to the control group. All treatment groups showed a significant increase in viable sperm following freezing (p < 0.001), with PRP50 demonstrating the most pronounced effects (p < 0.001). While no improvements in sperm morphology were observed after freezing, PRP and nCur significantly reduced DNA fragmentation index after freezing (p < 0.001), with PRP50 being the most effective (p < 0.001). Additionally, both PRP and nCur significantly decreased malondialdehyde levels compared to the control group (p < 0.001). Conclusion: PRP and nCur effectively improve sperm parameters in cryopreserved semen from individuals with asthenoteratozoospermia, particularly emphasizing the superior efficacy of PRP at a concentration of 50 in improving sperm quality. These results support the potential use of these agents as additives in sperm cryopreservation protocols to improve reproductive outcomes.},  
Keywords = {Cryopreservation, Spermatozoa, Asthenoteratozoospermia, Platelet-rich plasma, Nanocurcumin.},
volume = {23},
Number = {7}, 
pages = {533-544}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {مقایسه اثر پلاسمای غنی از پلاکت و نانوکورکومین بر کیفیت پارامترهای مایع منی مردان مبتلا به آستوتراتوزواسپرمی: یک مطالعه‌ی آزمایشگاهی},
abstract_fa ={مقدمه: انجماد اسپرم می­تواند اثرات مخربی بر کیفیت اسپرم به ویژه در افراد آستنوتراتوزواسپرمی وارد کند. برای جلوگیری از آسیب سلولی مواد مختلفی به محیط انجماد افزوده می­شود. هدف: این مطالعه با هدف ارزیابی اثرات پلاسمای غنی شده از پلاکت (PRP) و نانوکورکومین (nCur) بر پارامترهای اسپرم، شاخص قطعه­قطعه­شدن DNA و سطح استرس اکسیداتیو در نمونه­های مایع منی منجمد شده انجام شد. مواد و روش ­ها: در این مطالعه آزمایشگاهی، نمونه­های مایع منی از 20 مرد آستنوتراتوزواسپرمی که از خرداد تا مرداد 1403 به مراکز ناباروری رستاک و     قوام­زاده، اراک، ایران مراجعه کردند جمع­آوری شد. هر نمونه به 5 گروه تقسیم شد: کنترل (بدون درمان)،PRP50 ،PRP100 ، nCur10 و nCur20. نمونه­های کنترل بدون هیچ­گونه ماده افزودنی منجمد شدند. پس از ذوب، پارامترهای تحرک اسپرم، زنده­مانی، شاخص قطعه­قطعه­شدن DNA و سطوح مالون دی­آلدئید برای ارزیابی استرس اکسیداتیو اندازه­گیری شدند. نتایج: درمان با (001/0 > p) PRP50 و (001/0 = p)nCur20  به طور معنی­داری باعث افزایش تحرک اسپرم نسبت به گروه کنترل شد. همه گروه­های درمانی پس از انجماد افزایش معنی­داری در زنده­مانی اسپرم­ها نشان دادند (001/0 > p) که بیشترین اثر در گروه PRP50 مشاهده شد (001/0 > p). اگرچه پس از انجماد بهبودی در مورفولوژی اسپرم مشاهده نشد، اما PRP و nCur به طور معناداری شاخص قطعه­قطعه­شدن DNA را کاهش دادند (001/0 > p) که PRP50 مؤثرترین گروه درمانی بود (001/0 > p). همچنین، هر دو ماده PRP و nCur سطوح مالون دی­آلدئید را در مقایسه با گروه کنترل به طور قابل توجهی کاهش دادند (001/0 > p).  نتیجه ­گیری: PRP و nCur به طور مؤثری پارامترهای اسپرم را در نمونه­های مایع منی منجمد شده افراد آستنوتراتوزواسپرمی بهبود می­بخشند و به ویژه، PRP با غلظت 50 در بهبود کیفیت اسپرم تأثیر بیشتری نشان داد. این نتایج از کاربرد بالقوه این مواد به عنوان مواد افزودنی در پروتکل­های انجماد اسپرم برای بهبود باروری حمایت می­کند.},
keywords_fa = {انجماد, اسپرماتوزوآ, آستنوتراتوزواسپرمی, پلاسمای غنی‌شده از پلاکت, نانوکورکومین.},

doi = {doi.org/10.18502/ijrm.v23i7.19481},
url = {http://ijrm.ir/article-1-3613-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-3613-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2025}  
}

@article{ 
author = {Moradi, Mojtaba and Ghanbari, Elham and Rashidi, Zahra and Moradi, Saman and Shakeri, Ali and Faramarzi, Azit},  
title = {Carob extract restores testicular function and sperm quality in cadmium-exposed mice: An experimental study}, 
abstract ={Background: Cadmium (Cd) is a hazardous heavy metal, and its exposure can lead to a range of health issues, including significant adverse effects on reproductive health in animals and humans. Recently, there has been increasing recognition of the antioxidant benefits of Ceratonia siliqua extract (CSE). Objective: To evaluate the therapeutic potential of CSE in mitigating testicular injury and spermatogenesis impairment induced by Cd. Materials and Methods: In this experimental study, 40 adult male BALB/c mice (8-12 wk, 30 ± 5 gr) were randomly divided into 4 groups (n = 10/each): control, Cd (0.35 mg/kg), CSE (100 mg/kg), and CSE+Cd (100 mg/kg + 0.35 mg/kg). Adult male mice were intraperitoneally injected for one cycle of spermatogenesis (35 days). Sperm parameters, sperm DNA integrity, testicular histopathology status, testosterone hormone level, and testicular levels of malondialdehyde, nitric oxide, and total antioxidant capacity were assessed. Results: CSE restored spermatogenesis by improving sperm count, motility, viability, morphology, and chromatin integrity (p < 0.01). Testosterone levels and the histopathology of the testes also showed significant improvement in the CSE-administrated groups (p < 0.001). More notably, Cd administration significantly induced oxidative stress in testicular tissue (p < 0.001). Also, CSE restored antioxidant status by enhancing total antioxidant capacity levels and ameliorating nitric oxide and malondialdehyde levels (p < 0.001). Conclusion: Administering CSE could potentially enhance testis function and sperm parameters against chronic Cd exposure-induced reproductive toxicity, likely due to improving testosterone secretion and its antioxidant properties.},  
Keywords = {Cadmium, Ceratonia siliqua, Mice, Oxidative stress, Spermatozoa.},
volume = {23},
Number = {7}, 
pages = {545-558}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {عصاره خرنوب عملکرد بیضه و کیفیت اسپرم را در موش‌های در معرض کادمیوم بهبود می‌بخشد: یک مطالعه تجربی},
abstract_fa ={مقدمه: کادمیوم یک فلز سنگین خطرناک است که مواجه با آن می­تواند منجر به طیف وسیعی از مسائل بهداشتی، از جمله اثرات نامطلوب قابل توجهی بر سلامت باروری در حیوانات و انسان شود. اخیراً، شناخت فزاینده­ای از مزایای آنتی­اکسیدانی عصاره خرنوب (CSE) صورت گرفته است. هدف: بر این اساس، این تحقیق تلاش می‌کند تا پتانسیل درمانی خرنوب را در کاهش آسیب بیضه و اختلال اسپرماتوژنز ناشی از کادمیوم بررسی کند. مواد و روش ­ها: در این مطالعه تجربی، 40 موش نر بالغ نژاد BALB/c (8-12 هفته، 5 ± 30 گرم) به طور تصادفی به 4 گروه (10 = n در هر گروه) کنترل، کادمیوم (Cd) (35/0 میلی­گرم بر کیلوگرم)، CSE (100 میلی­گرم بر کیلوگرم)، CSE+Cd (100 میلی­گرم بر کیلوگرم + 35/0 میلی­گرم بر کیلوگرم) تقسیم شدند. موش­ها به مدت یک سیکل اسپرماتوژنز (35 روز) تحت تزریق داخل صفاقی قرار گرفتند. در پایان مطالعه، پارامترهای اسپرم، یکپارچگی DNA اسپرم، وضعیت هیستوپاتولوژی بیضه، سطح هورمون تستوسترون سرم، سطوح مالون دی­آلدئید، اکسید نیتریک و ظرفیت تام آنتی­اکسیدانی بیضه مورد ارزیابی قرار گرفت. نتایج: CSE با بهبود تعداد اسپرم، تحرک، زنده‌مانی، مورفولوژی و یکپارچگی کروماتین، اسپرماتوژنز را بهبود بخشید (01/0 > p). سطح تستوسترون و هیستوپاتولوژی بیضه­ها نیز بهبود قابل توجهی را در گروه­های تحت درمان با CSE نشان داد (001/0 > p). تجویز cd به طور قابل توجهی موجب القا استرس اکسیداتیو در بافت بیضه می­شود (001/0 > p). همچنین CSE وضعیت آنتی­اکسیدانی را با افزایش سطح ظرفیت تام آنتی­اکسیدانی و کاهش سطوح نیتریک اکساید و مالون دی­آلدهید بازیابی کرد (001/0 > p). نتیجه ­گیری: تجویز CSE می‌تواند به طور بالقوه عملکرد بیضه و پارامترهای اسپرم را در برابر تجویز مزمن cd بهبود دهد. این مورد می­تواند به دلیل بهبود ترشح تستوسترون و خواص آنتی­اکسیدانی CSE باشد.},
keywords_fa = {کادمیوم, خرنوب, موش, استرس اکسیداتیو, اسپرم.},

doi = {doi.org/10.18502/ijrm.v23i7.19482},
url = {http://ijrm.ir/article-1-3488-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-3488-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2025}  
}

@article{ 
author = {Sedaghatizadeh, Katayoun and Nemati, Farkhondeh and GholamitabarTabari, Maryam and PeyraviiGhadikolaii, Fatemeh and Bishehkolaei, Roy},  
title = {Protective effects of Spirulina platensis and phycocyanin on sperm quality, DNA integrity, and testicular tissue following oxidative stress in rats: An experimental study}, 
abstract ={Background: Oxidative stress significantly contributes to male infertility. Spirulina contains phycocyanin (PC), a protein with significant biological effects, including strong antioxidant activity. Objective: This study investigates the protective effects of Spirulina platensis (Sp) and its active compound, PC, against oxidative damage in sperm and testicular tissue in rats. Materials and Methods: This research was an experimental study. 36 male Wistar rats (7-8 wk, 180-220 gr) were randomized into 6 groups (n = 6/each): control, PC (500 mg/kg/day), Sp (300 mg/kg/day), hydrogen peroxide (HP; 0.5%), HP+PC, and HP+Sp. Treatments were given orally for 60 days. Sperm parameters (count, motility, viability) were assessed via Neubauer chamber, motility analysis, and eosin Y staining. Oxidative markers and histopathology were evaluated using colorimetric kits and hematoxylin and eosin staining. DNA fragmentation index (DFI) was measured via acridine orange. Results: HP reduced sperm count (40.2 vs. 55.2 million/mL; p = 0.001), motility (43.4% vs. 87.0%; p = 0.001), and increased DFI (18.5% vs. 4.0%; p = 0.001) versus control. Co-treatment with PC/Sp improved motility (HP-PC: 69.0%, HP-Sp: 61.9%; p = 0.001 vs. HP) and DFI (15.7%; p = 0.001 vs. HP). HP decreased superoxide dismutase and catalase and elevated malondialdehyde (p = 0.001). PC/Sp partially restored superoxide dismutase, reduced malondialdehyde (3.8-3.9 nmol/mL; p = 0.001 vs. HP). PC enhanced total antioxidant capacity (5.6 vs. 3.1 mmol; p = 0.001), while Sp lowered oxidative stress index (0.41 vs. 1.36; p = 0.001) versus HP. Conclusion: Sp and PC protect against oxidative sperm and testicular damage by enhancing antioxidant defenses and reducing oxidative stress. PC demonstrated superior effects on sperm quality, DNA integrity, and testicular histology, indicating its therapeutic potential in male infertility.},  
Keywords = {Spirulina platensis, Phycocyanin, Oxidative stress, Testicular tissue, Rat.},
volume = {23},
Number = {7}, 
pages = {559-568}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {اثرات محافظتی اسپیرولینا پلاتنسیس و فیکوسیانین بر کیفیت اسپرم، یکپارچگی DNA و بافت بیضه پس از استرس اکسیداتیو در موش‌های صحرایی: یک مطالعه تجربی},
abstract_fa ={مقدمه: استرس اکسیداتیو نقش مهمی در ناباروری مردان دارد. اسپیرولینا حاوی فیکوسیانین (PC)، یک پروتئین با اثرات بیولوژیک قابل ‌توجه از جمله فعالیت آنتی‌اکسیدانی قوی است. هدف: این مطالعه به بررسی اثرات محافظتی اسپیرولینا پلاتنسیس (Sp) و ترکیب فعال آن، PC، در برابر آسیب اکسیداتیو به اسپرم و بافت بیضه در موش‌های صحرایی می‌پردازد. مواد و روش­ ها: این پژوهش یک مطالعه تجربی است. 36 موش صحرایی نر نژاد ویستار (سن 8-7 هفته، وزن 220-180 گرم) به صورت تصادفی در 6 گروه (6 = n در هر گروه) تقسیم شدند: گروه کنترل، PC (۵۰۰ میلی‌گرم بر کیلوگرم در روز)، Sp (۳۰۰ میلی‌گرم بر کیلوگرم در روز)، پراکسید هیدروژن (HP؛ 5/0%)، HP+PC و HP+Sp. درمان‌ها به مدت ۶۰ روز به صورت خوراکی انجام شد. پارامتر‌های اسپرم (تعداد، تحرک و زیست‌پذیری) با استفاده از لام نئوبار، آنالیز تحرک و رنگ‌آمیزی ائوزین Y ارزیابی شدند. نشانگر‌های اکسیداتیو و آسیب‌شناسی بافتی با استفاده از کیت‌های رنگ‌سنجی و رنگ‌آمیزی هماتوکسیلین-ائوزین مورد بررسی قرار گرفتند. شاخص میزان شکستگی DNA با استفاده از آکریدین اورنج اندازه‌گیری شد. نتایج: HP باعث کاهش تعداد اسپرم (۲/۴۰ در مقابل ۲/۵۵ میلیون بر میلی‌لیتر؛ ۰۰۱/۰ = p)، تحرک (۴/۴۳% در مقابل ۰/۸۷%؛ ۰۰۱/۰ = p) و افزایش شاخص شکستگی DNA (۵/%۱۸ در مقابل ۰/۴%؛ ۰۰۱/۰ = p) در مقایسه با گروه کنترل شد. درمان ترکیبی با PC/Sp موجب بهبود تحرک (HP در مقابل 001/0 = p، 9/%61 :HP-Sp، 0/%69 :HP-PC) و کاهش شاخص میزان شکستگی DNA (7/%15 در مقابل HP؛ ۰۰۱/۰ = p) گردید. HP باعث کاهش سوپراکسید دیسموتاز و کاتالاز و افزایش مالون‌دی‌آلدئید شد PC/Sp (001/0 = p). تا حدی سوپراکسید دیسموتاز را بازیابی کرده و مالون‌دی‌آلدئید را کاهش داد (9/3-8/3 نانومول بر میلی‌لیتر؛ ۰۰۱/۰ = p). در مقابل PC ظرفیت آنتی­اکسیدانی تام را افزایش داد (6/5 در مقابل 1/3 میلی‌مول؛ 001/0 = p)، در حالی که Sp شاخص استرس اکسیداتیو را در مقایسه با گروه (HP) (41/0 در مقابل 36/1، ۰۰۱/۰ = p) کاهش داد. نتیجه­ گیری: Sp و PC با تقویت سیستم دفاع آنتی­اکسیدانی و کاهش استرس اکسیداتیو، از اسپرم و بافت بیضه در برابر آسیب محافظت می‌کنند. PC اثرات برتری در بهبود کیفیت اسپرم، یکپارچگی DNA و هیستولوژی بیضه نشان داد که نشان‌دهنده پتانسیل درمانی آن در ناباروری مردان می‌باشد.},
keywords_fa = {اسپیرولینا پلاتنسیس, فیکوسیانین, استرس اکسیداتیو, بافت بیضه, موش صحرایی.},

doi = {doi.org/10.18502/ijrm.v23i7.19485},
url = {http://ijrm.ir/article-1-3533-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-3533-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2025}  
}

@article{ 
author = {Dashtkoohi, Mohadese and Ghaemi, Marjan and Rahimi, Shima and Eshraqi, Nasim and Haddadi, Mohammad and Sedighi, Elham and Hantoushzadeh, Sedigheh and Golshahi, Fatemeh},  
title = {Association of normal-range fetal heart rate variations during labor with umbilical cord arterial blood gas parameters and neonatal outcomes: A cross-sectional study}, 
abstract ={Background: Fetal heart rate (FHR) monitoring is a routine, non-invasive method for assessing fetal well-being during labor. However, its low sensitivity and high false-positive rate often lead to unnecessary cesarean deliveries. While fetal scalp blood sampling offers a more accurate assessment of intrauterine hypoxia, it is invasive, technically challenging, and prone to failure. Objective: To evaluate the association between intrapartum FHR beat-to-beat variability (within the normal range) and umbilical cord arterial blood gas parameters, and to assess their predictive value for neonatal outcomes, such as Apgar scores and acidosis. Materials and Methods: This cross-sectional study reviewed medical records of all mothers who had delivered at Yas hospital, Tehran, Iran between August and December 2022. A total of 120 women with term, singleton pregnancies (≥ 37 wk) who were candidates for vaginal delivery were included. FHR monitoring was conducted on admission and 30 min before delivery. Umbilical cord arterial blood gas analysis was performed immediately after birth. Neonates were grouped based on cord pH < 7.2 (acidosis) vs. ≥ 7.2 (non-acidosis). Results: 17 neonates (14.2%) had pH < 7.2. The acidosis group had significantly lower beat-to-beat variability at both time points (p = 0.002 and p < 0.001) and greater variability reduction during labor (p < 0.001). Cesarean rates and lower Apgar scores were significantly more frequent. Multiple regression analysis confirmed associations between reduced variability, neonatal acidosis, and lower Apgar scores. Conclusion: Even within normal limits, reduced FHR variability may signal fetal compromise. Monitoring variability trends could enhance intrapartum care and neonatal outcomes.},  
Keywords = {Fetal monitoring, Cardiotocography, Heart rate, Fetal, Fetal blood, Fetal hypoxia.},
volume = {23},
Number = {7}, 
pages = {569-576}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {ارتباط تغییرات در محدوده طبیعی ضربان قلب جنین در طول زایمان با پارامترهای گاز خون شریانی بند ناف و پیامدهای نوزادی: یک مطالعه مقطعی},
abstract_fa ={مقدمه: پایش ضربان قلب جنین یک روش استاندارد و غیرتهاجمی برای ارزیابی سلامت جنین در طول زایمان است، هر چند حساسیت پایین و نرخ بالای نتایج مثبت کاذب آن می‌تواند منجر به انجام سزارین‌های غیرضروری شود. تجزیه و تحلیل pH خون پوست سر جنین، اگرچه برای تشخیص هیپوکسی داخل رحمی قابل اعتماد است، پیچیده بوده و نرخ شکست بالایی دارد. هدف: این مطالعه با هدف بررسی ارتباط بین تغییرات الگوهای ضربان قلب جنین، به‌ویژه تغییرپذیری ضربه­به­ضربه در محدوده طبیعی، در طول زایمان با پارامترهای گاز خون شریانی بندناف و تعیین تأثیر آن‌ها بر پیامدهای نوزادی، از جمله نمرات آپگار و اسیدوز نوزادی انجام شد. مواد و روش­ ها: در این مطالعه مقطعی، سوابق پزشکی تمامی مادرانی که از مرداد تا آذر 1401 در بیمارستان یاس تهران، ایران، زایمان کرده بودند بررسی گردید. در مجموع 120 زن با بارداری تک قلویی (37 ≤ هفته) که کاندید زایمان طبیعی بودند، وارد مطالعه شدند. پایش ضربان قلب جنین در زمان پذیرش و    30 دقیقه قبل از زایمان انجام شد. نمونه‌های گاز خون شریانی بندناف بلافاصله پس از زایمان جمع‌آوری شد. نوزادان بر اساس pH خون بندناف به دو گروه تقسیم شدند (2/7 >pH  برای اسیدوز، 2/7 pH ≥ برای غیراسیدوز). نتایج: (2/14%) 17 نوزاد 2/7 > PH داشتند. گروه اسیدوز در هر دو نقطه زمانی به طور قابل توجهی تغییرپذیری ضربان به ضربان کمتری (002/0 = p و 001/0 > p) و کاهش تغییرپذیری بیشتری در طول زایمان (001/0 > p) داشتند. میزان سزارین و آپگار پایین­تر به طور قابل توجهی بیشتر بود. تجزیه و تحلیل رگرسیون چند متغیره ارتباط بین کاهش تغییرپذیری، اسیدوز نوزادی و نمرات آپگار پایین­تر را تأیید کرد. نتیجه­ گیری: کاهش تغییرپذیری حتی در محدوده طبیعی ممکن است نشان­دهنده اختلال در جنین باشد. نظارت بر تغییرپذیری می­تواند مراقبت­های حین زایمان و پیامدهای نوزادی را افزایش دهد.},
keywords_fa = {پایش جنین, کاردیوتوکوگرافی, ضربان قلب, جنین, خون جنین, هیپوکسی جنین.},

doi = {doi.org/10.18502/ijrm.v23i7.19487},
url = {http://ijrm.ir/article-1-3345-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-3345-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2025}  
}

@article{ 
author = {AbdollahiSenu, Narges and Salari, Roshanak and Ghavami, Vahid and Mirzakhani, Kobr},  
title = {The effect of inhalation aromatherapy with lemon balm essential oil on perceived stress in infertile women undergoing in vitro fertilization: An RCT}, 
abstract ={Background: Women undergoing in vitro fertilization (IVF) treatment often experience a lot of stress during treatment cycles. One of the interventions in the field of stress reduction is aromatherapy. Lemon balm is a plant with antistress and antidepressant effects, but its effect on the perceived stress of infertile women has not been studied. Objective: Determining the effect of inhaled aromatherapy with lemon balm essential oil on perceived stress in infertile women undergoing IVF treatment. Materials and Methods: The present study was a randomized clinical trial with a pretest/posttest design. A total of 86 infertile women who referred to the Milad Infertility Center in Imam Reza hospital, Mashhad, Iran from July-October 2024 were selected using a convenient sampling method. Women were divided into 2 intervention and control groups using a 4-way random block method. The intervention group received inhaled aromatherapy with lemon balm essential oil for 2 wk, twice a day, in the morning and at night. The control group also received a placebo. The research tools included demographic questionnaires and the fertility-problem inventory. The participants' stress levels were measured with fertility-problem inventory, and both groups completed questionnaires before and after the intervention. Results: Before the intervention, no significant difference was observed in the perceived stress variable between the intervention and control groups (p = 0.112), but after the intervention, a statistically significant difference was observed between the 2 groups (p < 0.001). Conclusion: The effect of aromatherapy with lemon balm essential oil reduces perceived stress in infertile women undergoing IVF treatment.},  
Keywords = {Aromatherapy, Lemon balm, Stress, Infertile women, In vitro fertilization.},
volume = {23},
Number = {7}, 
pages = {577-586}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {تأثیر رایجه‌ درمانی استنشاقی با اسانس بادرنجبویه بر استرس درک شده در زنان نابارور تحت درمان با لقاح آزمایشگاهی: یک مطالعه کارآزمایی بالینی تصادفی‌سازی شده},
abstract_fa ={مقدمه: بیماران تحت درمان از طریق لقاح آزمایشگاه (IVF) اغلب استرس زیادی را در چرخه­های درمان تجربه می‌کنند. یکی از مداخلات در زمینه کاهش استرس، رایحه درمانی است. بادرنجبویه یک گیاه با اثر ضد استرس و ضد افسردگی مطرح است، لکن اثر آن بر استرس درک‌شده زنان نابارور بررسی نشده است. هدف: تعیین تأثیر رایحه درمانی استنشاقی با اسانس بادرنجبویه بر استرس درک شده در زنان نابارور تحت درمان با لقاح آزمایشگاهی. مواد و روش ­ها: پژوهش حاضر از نوع کارآزمایی بالینی تصادفی با طرح پیش آزمون- پس آزمون بود. تعداد 86 نفر زن نابارور مراجعه­کننده به مرکز ناباروری میلاد در بیمارستان امام رضا (ع) در شهر مشهد، به روش نمونه‌گیری در دسترس از تیر تا مهر 1403 انتخاب و به روش بلوک تصادفی چهارتایی به 2 گروه مداخله و کنترل تقسیم شدند. گروه مداخله به مدت 2 هفته رایحه‌ درمانی استنشاقی با اسانس بادرنجبویه، در 2 نوبت صبح و شب دریافت کردند. گروه کنترل نیز دارونما را دریافت کردند. ابزار پژوهش شامل، پرسشنامه دموگرافیک، پرسشنامه استرس ناباروری نیوتون (FPI) بود. سطح استرس شرکت‌کنندگان با پرسشنامه استرس ناباروری نیوتون اندازه‌گیری شد و هر 2 گروه، پرسشنامه‌ها را قبل از انجام مداخله و پس از اتمام مداخله، تکمیل کردند. نتایج: قبل از مداخله، متغیر استرس درک‌شده، در 2 گروه مداخله و کنترل تفاوت آماری معنی‌داری وجود نداشت (112/0 = p) اما بعد از مداخله بین هر 2 گروه اختلاف آماری معنی‌داری وجود داشت (001/0 > p). نتیجه­ گیری: تأثیر رایحه‌درمانی با اسانس بادرنجبویه استرس درک‌شده‌ در زنان نابارور تحت درمان با لقاح آزمایشگاهی را کاهش می­دهد.},
keywords_fa = {رایحه‌درمانی, بادرنجبویه, استرس, زنان نابارور, لقاح آزمایشگاهی.},

doi = {doi.org/10.18502/ijrm.v23i7.19490},
url = {http://ijrm.ir/article-1-3537-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-3537-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2025}  
}

@article{ 
author = {Salehzadeh, Farhad and MohammadiKebar, Yousef and Nezhadseifi, Elham},  
title = {Familial Mediterranean fever and reproductive systems, our experience in two decades: A letter to editor}, 
abstract ={Due to the chronic nature of familial Mediterranean fever (FMF), there have always been conflicting reports regarding the effect of disease complications such as amyloidosis and its treatment by colchicine on the reproductive system, fertility, and pregnancy (1). The presence of recurring peritonitis and its possibility of intestinal obstruction has led to a secondary effect on the reproductive system and increased risk of infertility and miscarriage. Continuation of colchicine with its potential teratogenic and birth defects, and even premature delivery with the possibility of early miscarriage in case of attacks, are the main challenges in females with FMF. The presumptive side effects of treatment, such as oligospermia and azoospermia, have been a dilemma for males with FMF. Finally, following pregnancy, breastfeeding by the infant, in case of colchicine consumption by the mother, is another issue that needs to be discussed more (1). Here we discuss FMF and its effect on reproductive systems of women, and we share our 2 decades of experience considering this complicated issue. This study included all women with FMF at Bouali Children’s hospital, Ardabil and the FMF Registration Center in Iran (http://WWW.FMFIRAN.IR). Nearly 600 patients were enrolled in this study; all patients had FMF according to Tel-Hashomer clinical criteria and/or based on MEFV gene mutation analysis. In 2 decades, 11 female patients with FMF, phenotypically and or genetically confirmed, without renal or amyloidosis-related complications of FMF, decided to become pregnant. All of them were advised to continue taking colchicine (1–2 mg daily) throughout their pregnancy and lactation periods; any dose reduction of colchicine was not suggested. All were in their active reproductive age of life, and most were primipara. 3 women showed M694V mutations as homozygotes, one woman had M680I homozygotes, and 5 women had compound heterozygotes, and the rest were heterozygote mutations.},  
Keywords = {},
volume = {23},
Number = {7}, 
pages = {587-589}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {},
abstract_fa ={},
keywords_fa = {},

doi = {doi.org/10.18502/ijrm.v23i7.19491},
url = {http://ijrm.ir/article-1-3483-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-3483-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2025}  
}