@article{ 
author = {Wong, Wu Shun Felix and Lim, Chi Eung Danfor},  
title = {Hormonal treatment for endometriosis associated pelvic pain}, 
abstract ={Background: Endometriosis is a common gynecological problem associated with chronic pelvic pain. Objective: To evaluate the effectiveness of current hormonal treatments of endometriosis associated pain. Materials and Methods: Randomized Controlled studies identified from databases of Medline and Cochrane Systemic Review groups were pooled. 7 RCTs were recruited for evaluation in this review. Data from these studies were pooled and meta-analysis was performed in three comparison groups: 1) Progestogen versus GnRHa; 2) Implanon versus Progestogen (injection); 3) Combined oral contraceptive pills versus placebo and progestogen. Response to treatment was measured as a reduction in pain score. Pain improvement was defined as improvement ≥1 at the end of treatment. Results: There was no significant difference between treatment groups of progestogen and GnRHa (RR: 0.036; CI:-0.030-0.102) for relieving endometriosis associated pelvic pain. Long acting progestogen (Implanon) and Mirena are not inferior to GnRHa and depot medroxy progesterone acetate (DMPA) (RR: 0.006; CI:-0.142-0.162). Combined oral contraceptive pills demonstrated effective treatment of relieving endometriosis associated pelvic pain when compared with placebo groups (RR:0.321CI-0.066-0.707). Progestogen was more effective than combined oral contraceptive pills in controlling dysmenorrhea (RR:-0.160; CI:-0.386-0.066), however, progestogen is associated with more side effects like spotting and bloating than the combined contraceptive pills. Conclusion: Combined oral contraceptive pills (COCP), GnRHa and progestogens are equally effective in relieving endometriosis associated pelvic pain. COCP and progestogens are relatively cheap and more suitable for long-term use as compared to GnRHa. Long-term RCT of medicated contraceptive devices like Mirena and Implanon are required to evaluate their long-term effects on relieving the endometriosis associated pelvic pain.},  
Keywords = {Endometriosis associated pelvic pain, Medical treatments, Progestogen, Combined oral contraceptive pills, GnRH},
volume = {9},
Number = {3}, 
pages = {163-170}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {درمان هورمونی درد لگنی در ارتباط با آندومتریوز},
abstract_fa ={مقدمه: آندومتریوز یک مشکل شایع زنان است که با دردهای لگنی در ارتباط می باشد. هدف:هدف مطالعه، بررسی میزان اثربخشی اثر درمان های هورمونی آندومتریوز در ارتباط با درد می باشد. مواد و روش ها:در این مطالعه کنترل شده تصادفی، اطلاعات موجود در مدلاین و Cochrane Systemic Review groups بررسی شدند. جهت این بررسی هفت مطالعه انتخاب و متا آنالیز در مورد اطلاعات آنها در 3 گروه انجام شد. 1) پروژسترون در مقابل(GnRHa؛ 2) Implanon در مقابل تزریق پروژسترون؛ 3) قرص­های خوراکی ضد بارداری ترکیبی در مقابل پلاسبو و پروژسترون.  پاسخ به درمان بوسیله مقیاس کاهش درد و میزان بهبود بیش از یک بعنوان بهبود درد در نظر گرفته شد. نتایج: اختلاف معنی داری بین پروژسترون و GnRHa در رابطه با کاهش درد لگنی ناشی از آندومتریوز مشاهده نگردید (RR: 0.036; CI:-0.030-0.102). Implanon یا پروژسترون طویل الاثر Mirena اثر کمتری از GnRHaو DMPA نشان ندادند(RR: 0.006; CI:-0.142-0.162). قرصهای ضد بارداری ترکیبی در مقایسه با گروه پلاسبو درمان موثرتری در کاهش درد ناشی از آندومتریوز نشان دادند(RR:0.321; CI:-0.066-0.707).همچنین پروژسترون نسبت به قرص های خوراکی ضد بارداری ترکیبی در کنترل دیس مینوره موثرتر بود. در حالیکه پروژسترون، عوارض جانبی بیشتری مانند لکه بینی و لخته نسبت به قرص های خوراکی ضد بارداری ترکیبی داشت. نتیجه گیری:مصرف قرص­های خوراکی ضد بارداری ترکیبی (COCP)، GnRHa و پروژسترون به طور یکسان در کاهش درد لگنی ناشی از آندومتریوز موثر می باشند.  قرص ها و پروژسترون نسبتا ارزان بوده و جهت درمان دراز مدت مناسب تر از GnRHa می باشند.  مطالعات کنترل شده طولانی مدت جهت بررسی اثرات Mirena و Implanon نیاز است تا اثرات مصرف دراز مدت آنها را در کاهش دردهای لگنی ناشی از آندومتریوز نشان دهد.},
keywords_fa = {ردهای لگنی ناشی از آندومتریوز, درمان طبی, پروژسترون, قرصهای خوراکی ضد بارداری ترکیبی},
url = {http://ijrm.ir/article-1-237-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-237-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2011}  
}

@article{ 
author = {Tehraninejad, Ensieh and GhahghaeiNezamabadi, Akram and Rashidi, Batool and Sohrabi, Maryam and Bagheri, Maryam and Haghollahi, Fedyeh},  
title = {GnRH antagonist versus agonist in normoresponders undergoing ICSI: a randomized clinical trial in Iran}, 
abstract ={Background: General concern is that the pregnancy rate is higher with GnRH-agonist as a protocol of pituitary suppression. GnRH-antagonist protocol provides a shorter period of administration and an easy flexible protocol. Objective: In this study, the outcomes of GnRH agonist and antagonist in ICSI cycles are compared in normo responder patients. Materials and Methods: In this randomized clinical trial, 300 normoresponders undergoing ICSI were randomly divided to GnRh agonist (n=150) and GnRh antagonist (n=150) groups. The main outcome measurements were chemical, clinical and ongoing pregnancy rates (PR). Results: The mean duration of stimulation were 9.6±1.6 and 8.2±1.6 days in agonist and antagonist groups respectively (p=0.001). The mean number of MII oocyte retrieved in agonist and antagonist groups were 7.7±4.0 and 6.9±4.3 respectively (p=0.03). There was no significant difference between two groups regarding mean number of gonadotrophin ampoules, follicles, occytes, total embryos and good quality embryos, OHSS incidence, and abortion rate. Chemical pregnancy rate was 35.3% in agonist and 39.3% in antagonist group. Clinical pregnancy rate was 35.3% in agonist and 34% in antagonist group. Ongoing pregnancy rate was 45 (31.3%) in agonist and 44 (29.3%) in antagonist group. There was no significant difference between two groups in pregnancy rates. Conclusion: In this study antagonist protocol was shown to be an easy, safe and friendly protocol in Iranian normoresponder patients, having similar outcomes with standard agonist protocol but shorter period of stimulation.},  
Keywords = {IVF, GnRH agonist, GnRH antagonist, Normoresponder},
volume = {9},
Number = {3}, 
pages = {171-176}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {مقایسه آگونیست و آناگونیست GnRH درسیکلهای ICSI برای خانمهای با پاسخ معمولی- کارآزمایی بالینی در ایران},
abstract_fa ={مقدمه: استفاده از آنالوگهای GnRH درIVF در زیر گروههای مختلف بیماران نتایج متفاوتی از خود نشان داده است. هدف: در این مطالعه تاثیر استفاده از آگونیست GnRH با آنتاگونیست آن در سیکلهای برای بیماران با پاسخ معمولی مقایسه شده است. مواد و روش ها: دراین کارآزمایی 300مورد کاندید ورود به سیکل ICSIاز بین خانمهای با پاسخ معمولی انتخاب شده و بطور تصادفی در دو گروه آگونیست GnRH (150 نفر) و آنتاگونیست GnRH قرار گرفتند. نرخهای حاملگی شیمیایی، کلینیکی و درحال پیشرفت در دو گروه مقایسه شد. نتایج: میانگین طول مدت تحریک تخمک گذاری در گروه آگونیست و آنتاگونیست به ترتیب1/6±9/6 و1/6±8/2روز بود     (0/001p-value= ). میانگین تعداد تخمک MII بدست آمده در دو گروه آگونیست و آنتاگونیست به ترتیب4/0 ±7/7 و 4/3±6/9 بود (0/03 p=). در مورد میانگین تعداد آمپولهای گونادوتروپین استفاده شده، فولیکولها، تخمکها و مجموع جنینها و جنینهای با کیفیت مطلوب و نیز شیوع OHSS و میزان سقط در دو گروه اختلاف معنی دار مشاهده نشد. میزان حاملگی شیمیایی در گروه آگونیست %39/4 و در گروه آنتاگونیست%39/4 بود. میزان حاملگی کلینیکی در گروه آگونیست%35/3 و در گروه آنتاگونیست%34 بود. حاملگی در حال پیشرفت در گروه آگونیست در45(%31/3) مورد و در گروه آنتاگونیست در 44(%29/3) مورد اتفاق افتاد. در هیچکدام از نرخ های حاملگی اختلاف معنی دار بین دو گروه وجود نداشت. نتیجه گیری: در این مطالعه نشان داده شد که پروتکل آنتاگونیست در بیماران ایرانی روشی آسان و ایمن است و بیمار نیز به آسانی قادر به انجام آن می باشد. نتایج حاصل از استفاده از این پروتکل با پروتکل استاندارد آگونیست مشابهت دارد ولی طول مدت تحریک نخمک گذاری در روش آنتاگونیست کوتاه تر می باشد.},
keywords_fa = {IVF, GnRH آگونیست, GnRH آنتاگونیست, Normoresponder},
url = {http://ijrm.ir/article-1-233-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-233-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2011}  
}

@article{ 
author = {Ahmed, Mukhtar and Ahamed, R. Nazeer and Aladakatti, Ravindranath H and Ghodesawar, Mukhtar Ahmed G},  
title = {Effect of benzene extract of Ocimum sanctum leaves on cauda epididymal spermatozoa of rats}, 
abstract ={Background: Recent studies have shown that benzene extract of Ocimum sanctum (O. sanctum) leaves induces the ultrastructural changes in the epithelial cells of the cauda epididymis, its subsequent recovery in the seminiferous epithelium and fertility of male albino rats. Objective: Our aim was to investigate the effect of benzene extract of O.sanctum leaves on the cauda epididymal sperm parameters, morphology and their organelles at the ultrastructural level in albino rats. Materials and Methods: Wistar male rats (n=20) were allocated into two groups of control (n=10) and test group (n=10). The test group received benzene extract of O.sanctum leaves (250mg/kg/day) for 48 consequence days. Five animals from each group were used for fertility test. Twenty-four hours after the last dose, the rest of the control (n=5) and treated (n=5) animals were sacrificed by cervical dislocation and then the cauda epididymal plasma was used for sperm analysis, scanning electron microscopy (SEM) and transmission electron microscopic (TEM) studies. Results: Sperm analysis of test group exhibited significant (p≤0.001) decrease in the sperm count, motility, speed and increase in sperm anomalies when compare to control group. SEM and TEM observation in treated animals indicated the morphological changes in plasma membrane as well as in the acrosomal membrane of spermatozoa, formation of a balloon-like cytoplasmic droplet in the mid-region of abnormal tail and disorganization or degeneration of mitochondria of sperm mitochondrial sheaths. Conclusion: The effects observed in this study may have resulted from a general alteration in the cauda epididymal milieu, probably due to androgen deficiency consequent to the anti-androgenic property of O.sanctum leaves.},  
Keywords = {Ocimum sanctum, Epididymis, Spermatozoa, Fertility, Electron microscope, Rats},
volume = {9},
Number = {3}, 
pages = {177-186}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {اثر عصاره بنزنی برگهای Ocimum sanctum بر روی اسپرم های دمی اپیدیدیم در موش-های بزرگ آزمایشگاهی},
abstract_fa ={مقدمه: مطالعات اخیر نشان داده اند که عصاره بنزنی برگهای Ocimum sanctum (O. sanctum) باعث تغییرات ساختمانی در سلول های اپی تلیایی در cauda epididymis، بهبودی ثانویه در اپی تلیوم سیمنی فروس و باروری موشهای نر نژاد آلبینو می شود. هدف: هدف ما در این بررسی، مطالعه اثر عصاره بنزنی برگ های O. sanctum بر روی پارامترهای اسپرم­های دمی اپیدیدیم، مورفولوژی و ارگانل های سطحی تر ساختمانی آن ها در رتهای آلبینو بود. مواد و روش ها: 20 عدد رت ویستار نر پس از تقسیم به 2 گروه کنترل و مورد (هر کدام 10 عدد) وارد مطالعه گردیدند. گروه مورد عصاره بنزنی برگ های O. sanctum (mg/kg/day250) برای 48 روز پشت سر هم دریافت کردند. 5 حیوان از هر گروه بعنوان تست باروری استفاده شدند. 24 ساعت بعد از آخرین دوز، بقیه حیوانات کنترل (5 عدد) و مورد (5 عدد) بوسیله قطع نخاع گردنی کشته شدند و از پلاسمای ناحیه دمی اپیدیدیم آنها جهت آنالیز اسپرم استفاده شد و سپس اسپرم ها توسط میکروسکوپ الکترونی اسکنینگ (SEM) و میکروسکوپ الکترونی ترانزیشن (TEM) مطالعه شدند.  نتایج: آنالیز اسپرم گروه مورد در مقایسه با گروه شاهد نشان دهنده کاهش معنی دار در تعداد، حرکت و سرعت اسپرم ها و افزایش آنومامی های اسپرمی (p≤0.001) بود. SEM و TEM در حیوانات گروه مورد نشان دهنده تغییرات مورفولوژیک در غشاء پلاسما و غشاء آکروزوم اسپرم ها، تشکیل قطرات شبیه بالون در سیتوپلاسم در ناحیه میانی و همچنین دم غیرطبیعی و تحلیل و بهم ریختگی میتوکندری لایه های میتوکندریایی اسپرمها بود. نتیجه گیری: اثرات مشاهده شده در این مطالعه ممکن است نتیجه ای از تغییرات کلی در دم اپی دیدیم باشد که احتمالا در اثر عواقب کاهش آندوژن ناشی از اثرات ضد آندروژنی برگهای O. sanctum است.  },
keywords_fa = {O. sanctum, اپیدیدیم, اسپرم, باروری, میکروسکوپ الکترونی, رت},
url = {http://ijrm.ir/article-1-234-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-234-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2011}  
}

@article{ 
author = {Khani, Behnaz and Bahrami, Nahid and Mehrabian, Ferdous and NaderiNaeni, Hormoz},  
title = {Icodextrin reduces adhesion formation following gynecological surgery in rabbits}, 
abstract ={Background: Adhesion is a common complication of gynecology surgery so different barrier agents and solutions have been used during these operations to separate and protect tissues from adhesion after surgery. Adept is one of these solutions that have been postulated to reduce the chance of adhesion following gynecolgy surgery. Objective: To evaluate the effect of 4% icodextrin in reducing adhesion formation in comparing with sterile water and human amniotic fluid in rabbits. Materials and Methods: In this prospective experimental study 30 white Newzealand female rabbits were selected and randomized in to three treatment groups. The rabbits were anesthetized and an abdominal incison was made, uterine horns were abrated with gauze until bleeding occurred. Before closing the abdomen, the traumatized area was irrigated either by 30cc of sterile water, 30cc of 4% Adept or 30cc of human amniotic fluid. The solutions were labeled only as solutions A (steriel water), B (icodextrin), or C (human amniotic fluid). On the seventh day after surgery, second laparotomy was performed to determine and compare adhesion formation in rabbits. Results: There was significant difference between mean score of adhesions in 4% icodextrin group (2.1±0.70) in comparison to sterile water group (10.4±0.60) and amniotic fluid group (8.7±0.84). But the difference between mean score of adhesions in amniotic fluid group in comparison to sterile water group was not significant (8.7±0.84) versus (10.4±0.60). Conclusion: The use of 4% icodextrin solution was more effective than human amniotic fluid and sterile water in reducing adhesion formation in a gynecological surgery model in rabbits},  
Keywords = {Icodextrin solution, Human amniotic fluid, Adhesion formation, Rabbit.},
volume = {9},
Number = {3}, 
pages = {187-192}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {ایکودکسترین از ایجاد چسبند گی متعاقب اعما ل جراحی  لوله‌های رحمی درخرگوش ها جلو گیری می کند},
abstract_fa ={مقدمه: چسبند گی ها شایع ترین عارضه اعمال جراحی می باشند لذا از مواد مختلفی اعم از جامد یا مایع برای جدا کردن سطوح نسوج  به منظور جلوگیری از ایجاد چسبندگی در حین عمل جراحی استفاده شده است . یکی از این مواد که تصور شده است می تواند از ایجاد چسبندگی جلوگیری نماید، ایکودکسترین 4% می باشد. هدف: مقایسه اثر ایکودکسترین 4% با آب مقطر و مایع آمنیوتیک در کاهش چسبندگی ناشی از اعمال جراحی لوله های رحمی در خرگوش. مواد و روش ها: در این مطالعه کلینیکی 30 خرگوش سفید از نژاد نیوزلند بطور راندوم به سه گروه ده تایی تقسیم شدند. لوله های رحمی خرگوشها پس از بیهوش شدن، ایجاد برش و باز کردن شکم بوسیله گاز استریل تا زمان جاری شدن خون خراشانده و قبل از بسته شدن شکم محل آسیب دیده بوسیله یکی ازسه محلول آب مقطر (محلولA )، ایکودکسترین (محلول B) و مایع آمنیوتیک (محلول C) شستشو داده شد، سپس هفت روز بعد به منظور مقایسه میزان چسبندگی بین سه گروه لاپاراتومی مجدد انجام شد. نتایج: :اختلاف قابل توجهی در میزان ایجاد چسبندگی بین ایکودکسترین ( 0/70±2/1) در مقایسه با آب مقطر (0/60±10/4) و مایع آمنیوتیک (0/84±8/7) وجود داشت. اما اختلاف آماری معنی داری بین میزان چسبندگی به دنبال استفاده از مایع آمنیوتیک در مقایسه با آب مقطروجود  نداشت (0/84±8/7 در مقابل 0/60±10/4). نتیجه گیری: نتایج نشان می دهد استفاده از ایکودکسترین 4% در کاهش چسبندگی اعمال جراحی زنان در خرگوش ها موثرتر از مایع آمنیوتیک و آب مقطر می باشد.},
keywords_fa = {ایکودکسترین, مایع آمنیوتیک انسانی, ایجاد  چسبندگی, خرگوش.},
url = {http://ijrm.ir/article-1-235-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-235-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2011}  
}

@article{ 
author = {Mehdizadeh, Amir and Rahimipour, Ali and Farzadi, Laya and Darabi, Masoud and Shahnazi, Vahideh and Shaaker, Maghsod and Vatankhah, Amir-Mansour and Golmohamadi, Zahra and Nouri, Mohamm},  
title = {Correlation between the level of cholesteryl ester transfer protein in follicular fluid with fertilization rates in IVF/ ICSI cycles}, 
abstract ={Background: Follicular fluid (FF) plays an important role in oocytes and embryo development, which may contribute to IVF/ICSI success rate. Objective: The aim of this study was to investigate the correlation between cholesteryl ester transfer protein (CETP) level in FF and the success rate of IVF/ICSI. Materials and Methods: In a cross-sectional study, FF samples, FF samples were obtained from 100 patients referred to Tabriz Alzahra Hospital. Seventy-nine subjects underwent IVF and the remaining 21 underwent ICSI. The levels of high-density lipoprotein cholesterol (HDL-C), apolipoprotein A-I and CETP were measured using enzymatic, turbidometric and ELISA methods respectively. Results: Analysis of the subgroups with different levels of CETP showed a significant lower level of CETP in the subgroup with the lowest number of mature oocytes (p<0.05). The level of CETP was also considerably lower (18%, p=0.05) in subjects with<50% oocytes fertilization ratio than subjects with >70% of this ratio. Conclusion: While no association was found for pregnancy, the amount of CETP in FF was associated positively to the maturity and the percentage of oocyte fertilization.  },  
Keywords = {Infertility, IVF/ICSI, Apolipoprotein A-I, CETP.},
volume = {9},
Number = {3}, 
pages = {193-198}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {ارتباط بین سطح کلسترول استر ترانسفر پروتئین مایع فولیکولی و نسبت باروری اووسیت در سیکل های IVF/ICSI},
abstract_fa ={مقدمه: مایع فولیکولی نقش مهمی در تکامل سلول اووسیت و جنین ایفا می کند که ممکن است در میزان موفقیت IVF/ICSI دخیل باشد. هدف: هدف از این مطالعه بررسی ارتباط بین میزان کلسترول استر ترانسفر پروتئین مایع فولیکولی و میزان موفقیت IVF/ICSI بود. مواد و روش ها: نمونه های مایع فولیکولی از 100 بیمار مراجعه کننده به بیمارستان الزهرای تبریز بدست آمد. 79 نفر از این بیماران تحت درمان با IVF و 21 نفر تحت درمان با ICSI قرار گرفتند. میزان پارامترهای HDL-C ، Apo-AI و CETP مایع فولیکولی به ترتیب با روش های آنزیمی ، توربیدیمتری و الیزا اندازه گیری شدند. نتایج: آنالیز زیرگروه ها با مقادیر متفاوت CETP ، نشان داد که مقادیر  CETPدر بیمارانی که تعداد اووسیت های بالغ کمتری دارند به طور معنی دار پایین تر می باشد (0/05p<). همچنین در افراد با نسبت باروری اووسیت کمتر از 50٪  در مقایسه با افرادی که این نسبت در آنها بیش از 70٪ می باشد، مقادیر CETP به طور قابل ملاحظه ای کمتر بود (0/05=p، 18%).  نتیجه گیری: بر اساس نتایج بدست آمده از این مطالعه، اگرچه ارتباطی بین پارامترهای مورد بررسی و وقوع حاملگی یافت نشد، ولی مقادیر CETP مایع فولیکولی با میزان بلوغ و درصد اووسیت های بارور شده ارتباط مثبت معنی داری را نشان داد.},
keywords_fa = {ناباروری, IVF/ICSI , آپولیپوپروتئین A-I , CETP},
url = {http://ijrm.ir/article-1-236-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-236-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2011}  
}

@article{ 
author = {Karimzadeh, Mohammad Ali and DehghaniFirouzabadi, Razieh and Goharzad, Farzaneh},  
title = {Diagnostic value of saline contrast sonohysterography comparing with hysteroscopy for detecting endometrial abnormalities in women with abnormal uterine bleeding}, 
abstract ={Background: Abnormal uterine bleeding is a common presentation of uterine abnormalities among premenopausal and postmenopausal women. Objective: To evaluate and compare the diagnostic accuracy of saline contrast sonohysterography and hysteroscopy for detecting the cause of abnormal uterine bleeding. Materials and Methods: A total of 65 women with abnormal uterine bleeding were enrolled in this study. A prior saline contrast sonohysetrography followed by a hysteroscopy was performed in all cases. Sensitivity, specificity, positive and negative predictive value and test accuracy were calculated. Results: As the most common abnormality, SCSH showed hyperplasia in 19 patients while hysteroscopy diagnosed polyp in 15 cases. A sensitivity of 73.3%, 71.4% and 90.9% were reported for polyp, hyperplasia and submucous myoma respectively whereas the specificity was calculated 96% for polyps, 82.3% for hyperplasia and 90.7% for submucous myoma. Conclusion: Comparing with hysteroscopy, sonohysterography showed a high sensitivity and specificity for detecting submucous myoma but not for endometrial polyp and endometrial hyperplasia.},  
Keywords = {Abnormal uterine bleeding, Uterine abnormalities, Sonohysterography, Hysteroscopy.},
volume = {9},
Number = {3}, 
pages = {199-202}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {مقایسه ارزش تشخیصی سالین سونو هیستروگرافی با هیستروسکوپی در شناسایی اختلالات آندومتر در زنان با خونریزی های غیرطبیعی رحمی},
abstract_fa ={مقدمه: خونریزی غیر طبیعی رحمی علت شایع اختلالات رحمی در بین زنان قبل و بعد از یائسگی می باشد. هدف: ارزیابی و مقایسه ارزش تشخیصی سالین سونوهیستروگرافی و هیستروسکوپی در شناسایی خونریزی های غیر طبیعی رحمی. مواد و روش­ ها: 65 بیمار با خونریزی غیرطبیعی رحمی وارد این مطالعه شدند.در همه نمونه ها ابتدا سالین سونوهیستروگرافی و پس از آن هیستروسکوپی انجام شد. حساسیت، اختصاصی بودن، ارزش تشخیصی مثبت و منفی و صحت هر دو روش محاسبه گردید. نتایج: به عنوان شایعترین اختلال در سالین سونو هیستروگرافی هیپرپلازی آندومتر در 19 بیمار، و در هیستروسکوپی آندومتر در 15 بیمار تشخیص داده شد. حساسیت 73/3% و 71/4% برای پولیپ هیپرپلازی آندومتر و میوم زیر مخاطی به ترتیب گزارش گردید. در حالیکه اختصاصی بودن برای پولیپ 96%، هیپرپلازی 82/3% میوم زیر مخاطی 90/7% گزارش گردید. نتیجه گیری: در مقایسه با هیستروسکوپی، سالین سونو هیستروگرافی حساسیت و اختصاصی بودن بالایی را در شناسایی میوم زیر مخاطی نسبت به پولیپ آندومتر و هیپرپلازی نشان داد.},
keywords_fa = {خونریزی غیر طبیعی رحمی, اختلالات رحمی, سونوهیستروگرافی, هیسترسکوپی},
url = {http://ijrm.ir/article-1-227-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-227-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2011}  
}

@article{ 
author = {Zhang, Xiao-jian and Yang, Ye-zhou and Min, Li-hua and Lv, Qun and Bai, Pin and Li, Xiao-jie and Liao, Mei-xu},  
title = {Successful pregnancy following the transfer of vitrified blastocyst which developed from poor quality embryos on day 3}, 
abstract ={Background: The selection of pre-embryos for transferred is based on morphological appearance. But some poor quality cleaved embryos also can be cultured to the blastocyst stage and implanted. Objective: To assess the clinical pregnancy outcomes of blastocyst transfer which developed from poor quality embryos. Materials and Methods: A total of 109 cleaved embryos with poor quality were cultured to day 5/day 6 and 27 (24.8%) blastocysts were collected from the 15 cycles/patients undergoing conventional IVF. All the blastocysts were cooling with fast-freezing. Then the blastocysts were warmed for transfer. Results: All of 25 vitrified blastocysts (92.6%) survived after warming and were transferred to 15 patients. Five of the women became pregnant. Conclusion: Our results suggest that vitrified human day 5/day 6 blastocyst transfer which develop from poor quality embryo at day 3 can contribute to increasing cumulative pregnancy rates in assisted reproduction.},  
Keywords = {Poor quality embryos, Vitified Blastocyst- transfer, Pregnancy.},
volume = {9},
Number = {3}, 
pages = {203-208}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {حاملگی موفق به دنبال انتقال بلاستوسیت های منجمد شده از امبریو های بدست آمده با کیفیت پایین در روز سوم},
abstract_fa ={مقدمه: انتخاب امبریو جهت انتقال، بر اساس خصوصیات مرفولوژی انجام می گیرد.  اما بعضی از امبریوهای با کیفیت پایین ممکن است تا مرحله بلاستوسیت کشت داده شده و سپس جهت لانه گزینی انتخاب گردد. هدف: بررسی نتایج حاملگی کلینیکی بدنبال انتقال بلاستوسیتهای بدست آمده از امبریوهای با کیفیت پایین. مواد و روش ها :تعداد 109 امبریو با کیفیت پایین تا روز 5 و 6 کشت داده  و تعداد  27 بلاستوسیت (24/8%) از 15 بیمار تحت IVF جمع آوری شد. تمام بلاستوسیت ها سریعا منجمد و سپس بلاستوسیت ها جهت انتقال گرم شدند.  نتایج: تعداد 25 بلاستوسیت منجمد شده (92/6%) بعد از گرم شدن زنده ماندند که به 15 بیمار انتقال یافتند.  5 نفر از بیماران حامله شدند. نتیجه گیری: نتایج ما نشان داد که بلاستوسیت های روز 5 و 6 منجمد شده که از امبریوهای با کیفیت پایین در روز سوم به دست آمده اند، می توانند باعث افزایش شانس حاملگی در سیکل های کمک باروری شوند. },
keywords_fa = {امبریو با کیفیت پایین, انجماد, انتقال بلاستوسیت, حاملگی},
url = {http://ijrm.ir/article-1-228-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-228-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2011}  
}

@article{ 
author = {Nazari, Saeedeh and Khalili, Mohammad Ali and Esmaielzadeh, Forouzan and Mohsenzadeh, Mehdi},  
title = {Maturation capacity, morphology and morphometric assessment of human immature oocytes after vitrification and in-vitro maturation}, 
abstract ={Background: In general, 15% of oocytes collected in ART cycles are immature. These oocytes may be cryopreserved further for use in in-vitro maturation (IVM) program. Objective: The aim of this study was to determine maturation capacity, morphometric parameters and morphology of human immature oocytes in both fresh IVM (fIVM) and vitrified-IVM (vIVM) oocytes. Materials and Methods: 93 women who underwent controlled ovarian stimulation for ART were included. The immature oocytes (n=203) were divided into two groups: the first group (n=101) directly matured in vitro; and the second group (n=102) first vitrified, then matured in vitro. All oocytes underwent IVM in Ham’s F10 supplemented with LH+FSH and human follicular fluid. After 48h of incubation, the oocyte maturation rates, as well as morphometric and morphologic characteristics were assessed using cornus imaging and were compared. Results: Oocyte maturation rates were reduced in vIVM, (40.4%), in comparison with fIVM (59.4%, p<0.001). Following morphometric assessment, there was no difference in the mean oocyte diameters (µm) between fIVM and vIVM, 156.3±6.8 and 154.07±9.9, respectively. Other parameters of perimeters, egg areas, as well as oocyte and ooplasm volumes were similar in two groups. In addition, more morphologic abnormalities, such as, vacuole, and dark oocyte were observed in vIVM oocytes. Conclusion: fIVM was more successful than vIVM groups. No statistical differences were noticed in morphometry assessment in two groups. This suggests that morphometric parameters can not be applied as prognosis factor in oocyte maturation outcome in IVM program.},  
Keywords = {IVM, Oocyte, Vitrification, Maturation, Morphology, Morphometry.},
volume = {9},
Number = {3}, 
pages = {209-216}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {ارزیابی مرفومتری، مرفولوژی و میزان بلوغ تخمک های نارس انسانی بعد از انجام انجماد و بلوغ آزمایشگاهی},
abstract_fa ={مقدمه: در سیکل های تکنولوژی کمک باروری 15% تخمک های جمع  آوری شده نابالغ هستند (11% ژرمینال وزیکول، 4% متافاز1). امکان انجماد این تخمک ها جهت استفاده بیشتر در برنامه  IVMوجود دارد. هدف: هدف از این بررسی تعیین میزان بلوغ، پارامترهای مرفومتری و مرفولوژی تخمک های نارس انسانی در دو گروه fresh IVM (fIVM) و vitrified-IVM (vIVM) بود. مواد و روش­ها: در این بررسی 93 زن که تحریک کنترل شده تخمدانی جهت ART برای آنها انجام شده بود، شرکت کردند.  از این زنان تعداد 203 تخمک نابالغ به دست آمد که به دو گروه تقسیم شدند: (1) تخمک های نابالغ (101=N) که به طور مستقیم در محیط آزمایشگاه IVM  شدند و (2) تخمک های نابالغ (102=N) که در ابتدا منجمد، سپس در آزمایشگاه بالغ شدند. تمام تخمک ها متحمل IVM در HAMʼs F10 مکمل شده با LH و FSH  و مایع فولیکولی انسانی شدند. بعد از 48 ساعت از کشت، نسبت بلوغ تخمک ها بعلاوه ارزیابی مرفومتری و مرفولوژی سیتوپلاسمی با استفاده از برنامه Cornus انجام گرفت. نتایج: نسبت بلوغ تخمک ها در vIVM در مقایسه باfIVM کاهش یافت (40/4% در مقایسه 59/4%، 0/001>p). در ارزیابی های مورفومتریک بعدی تفاوت معنی داری در میانگین قطر تخمک (µm)  بین  vIVM  و  fIVM  مشاهده  نگردید (به  ترتیب  6/8± 156/3 و 9/9±154/07). دیگر پارامترها از جمله محیط و مساحت تخم بعلاوه حجم تخمک و اووپلاسم در دو گروه مشابه بودند. همچنین ناهنجاری های مرفولوژی بیشتری نظیر واکوئل و تخمک تیره در تخمک های vIVM دیده شد.  نتیجه گیری:گروه fIVM از نظر میزان بلوغ نسبت به vIVM موفق تر بودند. هیچ اختلاف آماری قابل توجهی در دو گروه مشاهده نگردید. لذا پیش بینی می شود که پارامترهای مرفومتری نتوانند به عنوان یک فاکتور پیشگویی کننده در سرانجام بلوغ تخمک در برنامه IVM بکار برده شوند.},
keywords_fa = {بلوغ آزمایشگاهی, تخمک, انجماد شیشه ای, بلوغ, مرفولوژی, مرفومتری},
url = {http://ijrm.ir/article-1-229-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-229-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2011}  
}

@article{ 
author = {Hyacinth, Abu Adakole and Nwocha, Uchendu Chukwuk},  
title = {Antifertility activity of aqueous ethanolic extract of Hymenocardia acida stem bark in female rats}, 
abstract ={Background: Hymenocardia acida is traditionally used in African herbal medicine and has numerous therapeutic benefits. But little is known about its potentially negative effects on pregnant women. Objective: The aim of the present study was to evaluate the antifertility effect of aqueous ethanolic extract of Hymenocardia acida stem bark in female Wistar rats. Materials and Methods: Four groups of rats were administered orally aqueous ethanolic extract of Hymenocardia acida at doses of 100, 200 and 400 mg/kg body weight daily for 19 days. The control group received distilled water. On day 20 of gestation, each rat was laparatomised and number of corpora lutea of pregnancy, number of live fetuses as well as the postcoitum fertility index, weights of the foetuses and placentae were determined. Results: Oral administration of the extract from days 1 to 19 of gestation showed reduction (p<0.05) in the number of corpora lutea of pregnancy and number of live fetuses. Weights of fetuses of extract treated female rats were also smaller (p<0.05) compared with the control. Anti-implantation activity of the treatment groups were 41.4%, 48.3% and 51.7% for groups II to IV respectively, whereas antifertility activity of the groups was found to be 40%, 60% and 60% in the same order. Conclusion: The results suggest that aqueous ethanolic extract of Hymenocardia acida stem bark could induce negative effects on reproductive functions in female albino rats.},  
Keywords = {Albino rats, Antifertility, Hymenocardia acida, Reproduction.},
volume = {9},
Number = {3}, 
pages = {217-222}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {اثرات ضدباروری عصاره الکلی آبی Hymenocardia acida stem bark در رت‌های ماده},
abstract_fa ={مقدمه: Hymenocardiaacida (HA) یک گیاه است که به طور سنتی در طب گیاهی آفریقا استفاده می شود و فواید درمانی زیادی دارد.  اما درباره اثرات احتمالی آن بر روی زنان حامله اطلاعات زیادی در دسترس نمی باشد.  هدف: هدف مطالعه حاضر بررسی اثرات ضد باروری عصاره الکلی آبی HA در رتهای ماده نژاد ویستار می باشد. مواد و روش ها: سه گروه رت تحت رژیم خوراکی عصاره الکلی آبی HA با دوزهای 100، 200 و 400 میلی گرم به ازای هر کیلوگرم وزن برای 19 روز قرار گرفتند.  گروه کنترل آب مقطر دریافت کردند.  در روز بیستم حاملگی، حیوانات لاپاراتومی شده و تعداد جسم های زرد حاملگی، جنین­های زنده و همچنین اندکس­های باروری بعد از نزدیکی به وزن جنین ها و جفت اندازه گیری شد.  نتایج: درمان خوراکی با عصاره HA از روز اول تا 19 حاملگی نشان دهنده کاهش تعداد جسم های زرد حاملگی(0/05 >p) و جنین­های زنده بود.  وزن جنین­ها در حیوانات تحت رژیم عصاره HA  در مقایسه با گروه کنترل کمتر بود (0/05 >p). فعالیت ضد لانه گزینی در گروه های 2 تا 4 تحت درمان، به ترتیب 41/4%، 48/3% و 51/7% بود. در حالیکه فعالیت ضد بارداری در این گروه ها نیز به ترتیب 40% و 60% و 60% بود. نتیجه گیری:نتایج مطالعه نشان داد که عصاره الکلی آبی HA می تواند باعث اثرات منفی بر روی عملکرد باروری در رت­های ماده آلبینو گردد.},
keywords_fa = {رت آلبینو, ضد باروری, Hymenocardia acida, تولید مثل},
url = {http://ijrm.ir/article-1-230-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-230-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2011}  
}

@article{ 
author = {Hemati, Tayebe and Moghadami-Tabrizi, Nasrin and Davari-Tanha, Fateme and Salmanian, Bahram and Javadian, Pouy},  
title = {High plasma homocysteine and insulin resistance in patients with polycystic ovarian syndrome}, 
abstract ={Background: Polycystic ovarian syndrome (PCOS) is a common disease among women in fertility ages and cause severe insulin resistance. Hyperhomocysteinaemia is said to be among the features of PCOS that could influence its outcome. Objective: This study aimed to investigate whether hyperhomocysteinaemia exists in PCOS and if it is related to insulin resistance in the affected patients. Materials and Methods: This prospective study was carried out in a university based fertility clinic. Sixty four PCOS patients and 50 normo ovulatory controls were reviewed for fasting glucose, insulin, homocysteine, luteinizing hormone (LH), and follicle-stimulating hormone (FSH) plasma levels in the blood sample of the 3rd day of their menstrual cycle. Insulin resistance was determined with the fasting glucose (mmol/L) to insulin (mIU/L) ratio and HOMA-IR (Homeostasis model assessment-Insulin resistance). Independent-samples T-test and linear regression test were utilized to analyze the obtained data. Results: Homocysteine levels compared between PCOS patients and control group showed a significant difference. PCOS group was divided into insulin resistant (IR) (LogHOMA-IR?0.57) and non insulin resistant (NIR) patients. The IR group had significantly higher homocysteine (p-value=0.02), fasting insulin and glucose levels (p-value<0.001) rather than NIR group. Conclusion: PCOS patients have a leaning toward hyperhomocysteinaemia and insulin resistance. Insulin resistant patients are found to have higher homocysteine level.},  
Keywords = {PCOS, Homocysteine, Insulin resistance, Infertility.},
volume = {9},
Number = {3}, 
pages = {223-228}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {سطح بالای هموسیستئین ومقاومت به انسولین دربیماران مبتلا به سندرم تخمدان پلی کیستیک},
abstract_fa ={مقدمه: سندرم تخمدان­های پلی سیستیک (PCOS) از بیماری های رایج دوران باروری در میان زنان است و موجب مقاومت به انسولین در مبتلایان می شود. از جمله دیگر مشکلات این سندرم هیپرهوموسیستئینمی می باشد. هدف: این پژوهش به بررسی بروز هیپرهوموسیستئینمی در بیمارانPCOS  و ارتباط آن با مقاومت به انسولین می پردازد. مواد و روش ها: این مطالعه­ی مقطعی و آینده نگر در یک کلینیک دانشگاهی ناباروری صورت گرفت. 64 بیمار PCOS در مقایسه با 50 نفر افراد گروه کنترل با تخمدان های طبیعی قرار گرفتند. سطح گلوکوز ناشتا، انسولین ناشتا، هوموسیستئین، هورمون های LH و FSH در نمونه ی خون روز سوم سیکل قاعدگی همه­ی افراد مورد مطالعه اندازه­گیری شد. مقاومت به انسولین از طریق شاخص های نسبت گلوکوز به انسولین ناشتا و همچنین HOMA-IR بررسی شد. نتایج: سطح پلاسمایی هوموسیستئین در میان دو گروه تفاوت معناداری را نشان داد. گروه مبتلایان به PCOS به دو گروه مقاوم و غیرمقاوم به انسولین تقسیم شدند. گروه مقاوم به انسولین به صورت معناداری سطح هوموسیستئین، انسولین و گلوکوز ناشتای بالاتری داشتند (به ترتیب p =0.02, <0.001, <0.001). نتیجه گیری: بر این اساس مبتلایان به PCOS بدون توجه به مقاومت به انسولین سطح پلاسمایی هوموسیستئین بالاتری دارند. همچنین بر اساس شاخص های مقاومت، مقاومت به انسولین نیز در آنها شایع است. بر اساس نتایج این مطالعه رابطه معناداری میان هیپرهوموسیستئینمی و مقاومت به انسولین در مبتلایان به PCOS وجود دارد.},
keywords_fa = {PCOS , هموسیستئین, مقاومت به انسولین, ناباروری},
url = {http://ijrm.ir/article-1-231-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-231-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2011}  
}

@article{ 
author = {Shrivastava, Sadhana and Joshi, Deepmala and Bhadauria, Monika and Shukla, Sangeeta and Mathur, Ramesh},  
title = {Cotherapy of Tiron and selenium against vanadium induced toxic effects in lactating rats}, 
abstract ={Background: Vanadium is an important environmental and industrial pollutant. It has a status of reproductive toxicant and is reported to cross placental barrier. Objective: The current study was performed to assess the therapeutic efficacy of Tiron and its combination with selenium against vanadium induced toxicity in lactating and suckling rats. Materials and Methods: Rats were exposed to vanadium at a dose of 7.5 mg/kg/day (p.o.) for 20 days from 0 day of post partom (p.p.). Tiron (606 mg/kg/day, i.p.) and selenium    (0.5 mg/kg/day, p.o.) were administered for 5 days on 21-25 day PP. Results: Vanadium exposure decreased blood sugar level while serum transaminases and serum alkaline phosphatase showed increased values significantly (p<0.01). Elevation in glycogen content of liver and kidney of suckling and kidney of lactating rats was found after toxicant administration. Toxicant intoxication increased the enzymatic activity of acid phosphatase in liver of suckling and lactating and kidney of suckling rats. On the contrary alkaline phosphatase and adenosine triphosphatase activities were inhibited significantly (p<0.01) in all the organs. Lipid peroxidation was enhanced whereas glutathione was reduced significantly in liver of suckling and lactating rats (p<0.01). Vanadium also caused histopathological lesions. Therapies of Tiron per se and Tiron along with selenium maintained almost all blood and tissue biochemical parameters towards normal. Tiron along with selenium reduced vanadium induced lesions in lactating and sucklings rats. Conclusion: Tiron along with selenium is more effective than Tiron alone against vanadium induced toxic effect on lactating and suckling rats.},  
Keywords = {Vanadium, selenium, Suckling, lactating, Teratogenecity, Tiron.},
volume = {9},
Number = {3}, 
pages = {229-238}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {درمان همزمان تیرون و سلنیوم بر علیه اثرات کمی ایجاد شده توسط وانادیوم در رت‌های شیرده},
abstract_fa ={مقدمه: وانادیوم یک ماده آلوده کننده محیطی و صنعتی مهم می باشد.  این ماده اثرات کمی بر روی تولید مثل داشته و گزارش شده که ازسد جفتی رد می شود. هدف: مطالعه حاضر جهت بررسی اثرات درمانی تیرون و ترکیب آن با سلنیوم بر علیه اثرات سمی وانادیوم در رت­های شیرده و شیرخوار انجام شد.  مواد و روش ها: رت­ها تحت تأثیر دوز mg/kg/day 5/7 وانادیوم خوراکی برای 20 روز از روز صفر بعد از زایمان قرار گرفتند.  از روز 21 تا 25 بعد از زایمان به رت­ها تیرون (606 mg/kg/day, i.p.) و سلنیوم (0.5 mg/kg/day, p.o.) داده شد. نتایج: تجویز وانادیوم باعث کاهش سطح قند خون و افزایش ترانس آمینازها و آلکالین فسفاتاز سرم شد. (0/01p<).  همچنین افزایش ذخیره گلیکوژن در کبد و کلیه­ی رت­های شیرخوار و کلیه­ی رت­های شیرده ، افزایش فعالیت آنزیم اسید فسفاتاز در کبد رت­های شیرده و شیرخوار و کلیه­ی رت­های شیرخوار دیده شد.  در حالیکه برعکس این مورد، فعالیت آلکالین فسفاتاز و آدنوزین تری فسفاتاز به طور واضحی در تمام گروه ها مهار شده بود(0/01 <p). پراکسیداسیون لیپید، تحریک گردید در حالی­که گلوتاسیون در کبد رت­های شیرده و شیرخوار کاهش یافته بود (p<0/01). وانادیوم همچنین باعث حساسیت هیستوپاتولوژیک شد. درمان با Tiron به تنهایی و همچنین Tiron با سلنیوم باعث کاهش ضایعات ناشی از وانادیوم در رتهای شیرخور و شیرده شد.  نتیجه گیری:Tiron  به همراه سلنیوم دارای اثرات بیشتری از Tiron به تنهایی بر علیه اثرات سمی ناشی از وانادیوم در رتهای شیرده و شیرخوار است.  },
keywords_fa = {وانادیوم, سلنیوم, شیرخور, شیرده, Teratogenecity , تیرون},
url = {http://ijrm.ir/article-1-232-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-232-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2011}  
}

@article{ 
author = {Rabiee, Soghra and Farimani, Marziyyeh and Ahmadi, Maryam},  
title = {Evaluation of the effect of oral ritodrine on implantation rate in in-vitro fertilization-embryo transfer cycles}, 
abstract ={Background: Pregnancy rate with IVF cycle is almost 22%. Many investigations perform to increase this rate in IVF. Various factors affect the result of IVF cycles. One of these factors could be uterine contractions that expel transferred embryo. Ritodrine is a beta mimetic agent that can block and decrease uterine contractions. Objective: The objective of this study was to determine ritodrine effectiveness for increasing the implantation rate in IVF cycles, and its probable mechanisms in decreasing uterine contractions as well. Materials and Methods: A total of 100 patients of IVF-ET cycles were divided randomly in two groups in a university hospital, Hamadan, Iran. The case group were prescribed ritodrine 10 mg / bid orally after oocyte retrieval until 10 days. The control group didn’t received ridotrine. Results: In ritodrine group 14% of patients and in control group 16% had positive β-hCG test (p-value>0.5). Conclusion: Ritodrine did not improve the implantation rate in IVF-ET cycles.},  
Keywords = {Ritodrine, IVF-ET, Implantation rate.},
volume = {9},
Number = {3}, 
pages = {239-242}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {بررسی اثر ریتودرین خوراکی  بر میزان لانه گزینی در بیماران تحت درمان با  IVF-ET},
abstract_fa ={مقدمه: یکی از تئوریهای مطرح برای دفع جنین و عدم لانه گزینی، انقباضات رحمی بدنبال دستکاری های انجام شده برای انتقال جنین می باشد. لذا استفاده از داروهای مهار کننده انقباض رحمی، به عنوان عاملی برای افزایش احتمال لانه گزینی مطرح است. هدف: در این تحقیق  اثر ریتودرین به عنوان مهار کننده انقباضات رحمی مورد بررسی قرار گرفت. مواد و روش ها: این کارآزمایی کنترل شده روی 106 بیمار کاندید IVF+ET  انجام شد (53 مورد و 53 شاهد)، پروتکل تحریک تخمک گذاری و پانکچر و ET برای همه یکسان بود،  در گروه مورد بعد از ET ، علاوه بر داروهای معمول ( ASA، پروژسترون، فولیک اسید، اریترومایسین) 200 میلی گرم ریتودرین خوراکی دوبار در روز برای یک هفته تجویز شد. 12 روز پس از ET آزمایش βHCG برای بیماران انجام و میزان حاملگی(.میزان لانه گزینی) در هر گروه  بررسی شد. نتایج: میزان لانه گزینی موفقیت آمیز در گروه دریافت کننده ریتودرین 2/13%  و در گروه شاهد 15% بود و این تفاوت از نظر آماری معنی دار نبود (p>0.05). نتیجه گیری: مطالعه حاضر نشان داد انقباضات رحم نمی تواند در ممانعت از لانه گزینی تاثیری داشته باشد.    },
keywords_fa = {ریتودرین , کارآزمایی بالینی, لانه گزینی , IVF},
url = {http://ijrm.ir/article-1-223-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-223-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2011}  
}

@article{ 
author = {Kim, Tae-Hee and Lee, Hae-Hyeog},  
title = {How should painful cystic degeneration of myomas be managed during pregnancy? a case report and review of the literature}, 
abstract ={Background:   Uterine myomas are common pelvic masses during pregnancy. The pain and rapid growth of myomas are among the most common complications during pregnancy. We evaluate management of painful cystic degeneration of myomas during pregnancy. Case: A 27-year-old primigravida had a pelvic mass. We have managed a case in which the diagnosis of cystic degeneration of uterine myomas could not be easily differentiated from an ovarian torsion or carcinoma. Differentiation between degenerative pain of the myoma and an ovarian malignancy or torsion was necessary. A complete aspiration of the cystic changes of the uterine myoma was performed without performing a myomectomy.   Conclusion: We report a good result of aspiration of a cystic uterine myoma during pregnancy with a review of the literature published for twenty years since 1 January 1988.},  
Keywords = {Leiomyomas, Uterine Fibroids, Pregnancy.},
volume = {9},
Number = {3}, 
pages = {243-246}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {چگونه باید با دژنراسیون کیستیک دردناک میوما در حین حاملگی برخورد کرد؟ گزارش مورد و بررسی منابع},
abstract_fa ={مقدمه: میوماهای رحمی از توده های شایع لگن در حین حاملگی هستند.  درد و رشد سریع این میوماها از شایع ترین عوارض حاملگی می باشند. در این گزارش برخورد با دژنراسیون کیستیک دردناک میوما در حین حاملگی توضیح داده می شود. مورد: یک زن 27 ساله با حاملگی شکم اول و دارای یک توده لگنی بود. ما این مورد را در حالی بررسی کردیم که دژنراسیون کیستیک میومای رحمی را نمی توان به آسانی از پیچش تخمدان یا بدخیمی تشخیص داد.  بنابراین تشخیص درد ناشی از دژنراسیون میوما از پیچش تخمدان یا بدخیمی ضروری بود.  آسپراسیون کامل از کیست میومای تخمدانی بدون میومکتومی انجام شد.  نتیجه گیری: ما یک مورد موفقیت آمیز از آسپراسیون کیست میومای رحمی را در حین حاملگی به همراه بررسی مقالات منتشر شده به مدت 20 سال از اول ژانویه 1988 را گزارش کردیم. },
keywords_fa = {لیومیوماتوز, فیبروئید های رحمی, حاملگی},
url = {http://ijrm.ir/article-1-224-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-224-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2011}  
}

@article{ 
author = {Ashrafganjooei, Tahere and Harirchi, Iraj and Iravanlo, Giti},  
title = {Tubo-ovarian abscess in a virgin girl}, 
abstract ={Background: Tubo-ovarian abscess as a serious complication of pelvic inflammatory disease is very uncommon in sexually inactive girls. Case: We report a case of tubo-ovarian abscess in a 24-year-old sexually inactive girl with transverse vaginal septum who was presented with abdominal pain and a pelvic mass and without prior surgical history and no evidences of appendicitis, inflammatory bowel disease, or cancer. A huge unilateral tubo-ovarian abscess was recognized at laparotomy. Unilateral salpingoophorectomy, hysterectomy and postoperative antibiotic therapy cured the patient. Conclusion: Early diagnosis and treatment are essential to prevent further sequel including infertility, ectopic pregnancy, and chronic pelvic pain which cause morbidity.},  
Keywords = {Tubo-ovarian abscess, Virgin, Vaginal septum.},
volume = {9},
Number = {3}, 
pages = {247-250}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {آبسه لوله ای تخمدانی در یک خانم مجرد},
abstract_fa ={مقدمه: آبسه لوله ای تخمدانی به عنوان یک عارضه جدی بیماری های، التهابی لگن در دخترانی که از نظر جنسی غیر فعال هستند بسیار نادر است. مورد: ما یک مورد آبسه لوله ای تخمدانی در یک دختر24 ساله را معرفی می­کنیم. این دختر از نظر جنسی غیر فعال و مبتلا به سپتوم عرضی واژن بود که با درد شکم و توده لگنی، بدون شرح حال قبلی شواهدی از آپاندیسیت، بیماری التهابی روده و یا سرطان مراجعه کرد. در بررسی های انجام شده یک آبسه بزرگ لوله ای تخمدانی یکطرفه در لاپاراتومی تشخیص داده شد. بیمار با سالپینگو افورکتومی یکطرفه، هیسترکتومی و درمان آنتی بیوتیکی بعد از عمل بهبود یافت. نتیجه گیری: به منظور پیشگیری از عوارض بعدی از جمله نازایی، حاملگی خارج از رحم و درد مزمن لگن که منجر به ناتوانی فرد میشود، تشخیص و درمان در مراحل اولیه این بیماری الزامی است.},
keywords_fa = {آبسه لوله ای تخمدانی, مجرد, سپتوم واژن},
url = {http://ijrm.ir/article-1-225-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-225-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2011}  
}

@article{ 
author = {Sobhani, Seyed Alireza and Etaati, Zahra and Mirani, Sepideh and Saberi, Paknoosh and Shiroodi, Mahnaz and Salmasian, Hojjat and Naderi, Nadereh},  
title = {The association between iron status and some immunological factors in the pregnancy}, 
abstract ={Iron deficiency anemia (IDA) is a common problem in many developing countries. It is still considered the most common nutrition deficiency worldwide. Apart from its direct hematologic importance, IDA affects cellular and humoral immunity and predisposes the host to infections (1). Pregnant women are highly prone to IDA. Controversial results are reported in studies targeting this group of patients. Tang et al showed a direct association between hemoglobin concentration and the count of CD4+ T-cell lymphocytes, serum levels of IL-2 and IgG, and an inverse association with susceptibility to infection (2). Ironically, Leush et al reported an increase in IgM and IgG in the second and third trimesters of pregnancy in women with IDA (3). With regard to controversial results and the scarcity of studies focusing on pregnant women, we aimed to enlighten the relation between iron status and some immunological factors include some component of complement system, IgA, IgM, IgG subclasses of immunoglobulins and pro-inflammatory cytokines during the third trimester of pregnancy. In a descriptive-analytic study participants  were recruited using convenient sampling from  the   women   in  the  third  trimester  of  pregnancy referred to the labor room of gynecology and obstetrics ward of Dr. Shariati Hospital of Bandar Abbas, Iran. Patients with signs and symptoms of thalassemia, infectious diseases or autoimmune diseases were excluded. IDA were defined with two criteria, hemoglobin concentration of less than 10 mg/dL (its normal range during the third trimesters of pregnancy is 11-14mg/dL) (4) and ferritin less than 40 ng/dL. Patients were categorized into two groups: those with iron deficiency anemia (IDA) and those without this condition (no IDA). Red cell indices including hemoglobin (Hb) levels, hematocrit (HCT), mean corpuscular volume (MCV), red blood cell distribution width (RDW), and mean corpuscular hemoglobin (MCH), serum iron (SI) and total iron binding capacity (TIBC), concentration of ferritin, C3 and C4 complements and IgA, IgM and IgG subclasses of immunoglobulins were determined. Data was analyzed using SPSS version 11.5 using Student t-test, Pearson’s correlation test and Kolmogorov-Smirnov’s test of normal distribution. Ninety-two patients were studied. They were aged between 15 and 42 years (mean=25.69±6.2). According to our definition of IDA in pregnancy, 21 patients (22.8%) had IDA. Our analysis of differences between the two groups in regard to immunologic markers showed that C4 levels are lower in the IDA group (p=0.009) and the levels of C3, IgM, IgG, IgA, IL-1, IL-6 and TNF-α were not statistically different in the two groups . We noticed that higher levels of serum iron are correlated with higher levels of C3, C4 and IgG1. Due to important properties of IgG1 like complement fixation and opsonic activity, this subclass is dominant antibody to pneumococcal capsular polysaccharides and its deficiency is associated with current infections (5). Taken together noticing key roles of C3, C4 in complement-mediated bacteriolysis, opsonization, facilitated ingestion immune adherence (6) and association of C3, C4 with Iron serum levels found in this study we suggest that decreased level of Iron increases susceptibility of pregnant women to infections like chronic bacterial respiratory infections and recurrent genital herpes (5). Analyzing immunologic parameters differences between the two groups of IDA and no IDA we found that C4 levels are lower in the IDA group but not the levels of C3, IgM, IgG, IgA, IL-1, IL-6 and TNF-α .Our findings about IgM, IgG, IgA are in contradiction to scanty studies in this field. Tang et al (2) about significantly lower level of IgG, CD3+ and CD4+ cells, the ratio of CD4+/CD8+cells, serum IL-2 in second trimester of IDA pregnant woman and Leush et al (3) study showed increase of IgM and IgG in second and third trimesters of IDA groups. Our findings about non-significant difference in C3 and significant difference in C4 levels in IDA and no IDA groups is  in agreement with Galan et al report about significantly positive correlation of C4 IgA, IgM and Serum ferritin (7). Despite of mounting evidence that TNF, IL-1, and IL-6 cytokines affect hemopoiesis and iron metabolism there was no significant association between IL-1, IL-6 and TNF-α and serum Iron, ferritin, TIBC in our study and inflammatory cytokines were statistically indifferent in the two IDA and no IDA groups. To our knowledge, there are no reports on inflammatory cytokine levels and Iron parameters in pregnant women, but a limited number of reports exploring this field in children and adults. Bergman et al  which analyzed the in vitro production of IL-1beta, IL-2, IL-6, IL-10, and TNF-α by peripheral blood mononuclear cells from 20 patients with IDA report that  the secretion of the cytokines other than IL-2 did not differ from that of controls (8). In another study there was no difference in serum levels of IL-6 in iron deficiency anemia before and after iron supplementation in children with IDA but in the iron-deficiency group the production of IL-2 was found to be significantly lower than that in controls and became normal after iron supplementation (9). Safuanova et al work about adequate therapy by iron-containing drugs in IDA patients  resulted  in decreased concentrations of IL-1, IL-6, TNF-alpha and INF-gamma and recovering the functional status of the immune system (10). It is possible that discrepancy seen between our results and mentioned reports in non-pregnant patients is a reflection of dramatic change of immune function in pregnancy. Analyze of the results of our study and similar researches leads us to the conclusion that  unlike extensive immunological changes have been observed in children, IDA has little effect on humoral immunity system of pregnant women, but decrease in  serum iron could predispose them to pyogenic infection  and may predict  increased susceptibility IDA pregnant women to infections.  },  
Keywords = {Controversial, concentration, corpuscular, susceptibility},
volume = {9},
Number = {3}, 
pages = {251-252}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {},
abstract_fa ={},
keywords_fa = {},
url = {http://ijrm.ir/article-1-226-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-226-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2011}  
}