@article{ 
author = {Razi, Mazdak and Najafi, Golamreza and Feyzi, Sajad and Karimi, Ali and Shahmohamadloo, Simineh and Nejati, Vahi},  
title = {Histological and histochemical effects of Gly-phosate on testicular tissue and function}, 
abstract ={Background: In this study we aimed to evaluate the impact of chronic exposure to the Gly-phosate (GP) on rat’s testicular tissue and sperm parameters. Objective: Testicular tissue, morphology of sperms and testosterone level in serum of mature male rats were analyzed. Materials and Methods: Animals were divided into two test and control-sham groups. The test group was subdivided into 4 groups (10, 20, 30 and 40 days GP administrated). Each test group (n=8) received the compound at dose of 125 mg/kg, once a day, orally for 40 days while control-sham group (n=16) received the corn oil (0.2 ml/day). Results: Microscopic analyses revealed increased thickness of tunica albuginea, obvious edema in sub-capsular and interstitial connective tissue, atrophied seminiferous tubules, arrested spermatogenesis, negative tubular differentiation and repopulation indexes, decreased Leydig cells/mm2 of interstitial tissue, hypertrophy and cytoplasmic granulation of Leydig cells, elevated death, immature sperm and increased immotile and abnormal sperm percentage. The carbohydrate ratio was reduced in first three layers of the germinal epithelium (GE) cytoplasm. The upper layers of the GE series were manifested with low rate of lipid accumulation in cytoplasm, while the cells which were located in first layers were revealed with higher amount of lipid foci. Hematological investigations showed significant (p<0.05) decreasing of testosterone level in serum. Conclusion: The current data provide inclusive histological feature of chronic exposure against GP with emphasizing on reproductive disorders including histological adverse effect on the testicular tissue, spermatogenesis, sperm viability and abnormality which potentially can cause infertility.},  
Keywords = {Abnormal sperm, Carbohydrate accumulation, Gly-phosate, Lipid foci, Spermatogenesis, Testosterone, Testis      .        },
volume = {10},
Number = {3}, 
pages = {181-192}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {تاثیرات بافت شناسی و هیستوشیمیایی گلایوفوسات بر روی بافت بیضه و عملکرد آن},
abstract_fa ={مقدمه: این مطالعه به منظور بررسی اثر طولانی مدت سم گلایوفوسات (GP) بر روی بافت بیضه و پارامترهای مربوط به اسپرم موش­های رت نر انجام پذیرفت. هدف: برای این منظور بافت بیضه موش­ ها، مرفولوژی اسپرم­ها و میزان سرمی هورمون تستسترون مورد ارزیابی قرار گرفتند. مواد و روش­ ها: حیوانات به دو گروه آزمایش و کنترل-شم تقسیم بندی شدند. گروه آزمایش به 4 زیرگروه (شامل روزهای 10، 20، 30 و 40 بعد از درمان با GP) تقسیم شدند. هر کدام از موش­های گروه آزمایش (8=n) سم را به میزان mg/kg 150 یک بار در روز به صورت خوراکی برای 40 روز دریافت نمودند در حالیکه گروه کنترل شم (16=n) روغن ذرت (ml/day 0/2) دریافت کردند. نتایج: مشاهدات میکروسکوپی نشان دهنده افزایش ضخامت تونیکا آلبوژینه، ادم واضح در ناحیه زیر کپسولی و بافت بینابینی، آتروفی لوله­های منی­ساز، ایستایی اسپرماتوژنز، ضرایب تمایز لوله­ ای و جایگزینی اسپرماتوگونی­ های غیرفعال با نوع فعال منفی، کاهش تعداد سلول­های لیدیک mm2 از بافت بینایی، هایپرتروفی و گرانوله شدن سیتوپلاسم سلول­های لیدیک، افزایش تعداد اسپرم­های نابالغ و مرده و تعداد اسپرم­ های نامتحرک و غیرطبیعی بود. میزان کربوهیدرات­های سیتوپلاسمی سه ردیف اول اپیتلیوم ژرمینال کاهش پیدا کرده و ردیف­های بالاتر میزان بسیار پایین لیپید را در سیتوپلاسم خود جای داده بودند. این در حالی است که لایه­ های پایین­تر انباشت قابل توجهی از لیپید را در سیتوپلاسم خود نشان دادند. مشاهدات هماتولوژیک نشان داد که میزان سرمی هورمون تستوسترون کاهش پیدا کرده بود. نتیجه­ گیری: یافته ­های حاضر تصویری از اثر مواجهه طولانی مدت با سم گلایوفوسات را بالاخص در مورد آسیب­های تولیدمثلی مانند تأثیر مخرب بر روی ساختار بافتی بیضه، اسپرماتوژنز، درصد قابلیت زنده ماندن اسپرم و درصد اسپرم­های غیرطبیعی که در نهایت منجر به ناباروری می­  شوند را نشان دادند.},
keywords_fa = {اسپرم غیر طبیعی, تجمع کربوهیدراتی, گلایوفوسات, تجمع لیپیدی, اسپرماتوژنز, تستوسترون, بیضه},
url = {http://ijrm.ir/article-1-284-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-284-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2012}  
}

@article{ 
author = {Talaei-Khozani, Tahereh and Kharazinejad, Ebrahim and Rohani, Laili and Vojdani, Zahra and MostafaviPour, Zohreh and Tabei, Seyed Ziaadi},  
title = {Expression of pluripotency markers in human granulosa cells after embryonic stem cell extract exposure and epigenetic modification}, 
abstract ={Background: Epigenetic reprogramming of differentiated cells can modify somatic cells into pluripotential state. Pluripotency can be induced in somatic cells by several approches. One of the easy ways to induce pluripotency is the exposure of the somatic cells to the embryonic stem cell (ESC) extract. Objective: The objective of this study was to increase the efficiency of reprogramming of granulosa cell as a differentiated cell into pluripotential state by using epigenetic modifier agents and extract. Materials and Methods: The human granulosa cells were cultured in the medium containing 5-Aza-Deoxycytidine and trichostatin A. Then, the cells were exposed to mouse ESCs extract and co-cultured with mouse embryonic fibroblast in the presence of leukemia inhibitory factor (LIF). Alkaline phosphatase test and also immonohistochemistery staining for Oct4, Sox2 and Nanog were performed after 24 and 72 hours and 1 week. Results: The granulosa cells showed the alkaline phosphatase activity after 24 hours and the enzyme activity maintained for 72 hours. They also expressed Oct4 after 24 hours. The cells also expressed Sox2 and Nanog, 72 hours after exposure to the ESCs extract. The expression of the pluripotency markers decreased after 1 week. It seems that the extract can induce dedifferentiation in granulosa cells and they can express the stem cell markers. Conclusion:   It seems that the inhibitors of the methyl transferase (5-Aza-Deoxycytidine) and histone deacetylase (trichostatin A) could delete the epigenetic markers and prepare the cells for reprogramming by administration of the extract.},  
Keywords = {Cell free extract, Embryonic stem cell, 5 -    Aza-Deoxycytidine, Reprogramming, Trichostatin A     },
volume = {10},
Number = {3}, 
pages = {193-200}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {بیان مارکر های چند ظرفیتی در سلول‌های گرانولوزا پس از قرار گرفتن در معرض عصاره سلول‌های بنیادی جنینی و تغییردهنده‌های اپی‌ژنتیک},
abstract_fa ={مقدمه: تغییرات اپی­ژنتیک در یک سلول تمایز یافته می­تواند آن سلول سوماتیک را به سلول چند ظرفیتی تبدیل نماید. جهت القاء چند ظرفیتی می­توان از چند روش بهره جست. یکی از راه­های آسان القاء چند ظرفیتی استفاده از عصاره سلولی می­ باشد. هدف: هدف از این تحقیق افزایش کارایی برنامه­ دار شدن مجدد سلول تمایز یافته­ای مانند سلول گرانولوزا را با استفاده همزمان از تغییر اپی­ژنتیک و عصاره سلولی افزایش بود. مواد و روش­ ها: سلول­های گرانولوزای انسانی در محیط حاوی 5-آزا دزکسی سایتیدین و تریکستاتین  Aکشت داده شد.  سپس سلول­ها در معرض عصاره سلول­های بنیادی موش قرار و در حضور فاکتور مهرکننده (LIF) با فیبروبلاست­های جنینی موشی کشت داده شدند. تست الکالین فسفاتاز و ایمونوهیستوشیمی جهت Oct4، Sox2 و Nanog انجام شد. این تست­ها 24، 72 ساعت و همچنین یک هفته پس از در معرض قرارگیری با عصاره انجام شدند. نتایج: سلول­های گرانولوزا 24 ساعت پس از در معرض قرارگیری با عصاره، فعالیت آنزیم الکالین فسفاتاز را نشان دادند و فعالیت این آنزیم تا 72 ساعت باقی ماند. بیان Oct4 نیز 24 ساعت پس از در معرض قرارگیری با عصاره نشان داده شد. سلول­ها پس از 72 ساعت توانستند Sox2 و Nanog را نیز بیان نمایند. بیان مارکرهای چند ظرفیتی پس از یک هفته متوقف شد. این نشان می­دهد که سلول­های گرانولوزا پس از در معرض قرارگیری با عصاره می­توانند مارکرهای چند ظرفیتی را بیان کنند. نتیجه­  گیری: به نظر می­رسد که مهارکننده­های آنزیم متیل ترانسفراز (5-آزا دزکسی سایتیدین) و هیستون داستیلاز (تریکستاتین A) می­توانند مارکرهای اپی­ژنتیک را پاک نموده تا مواد موجود در عصاره  بتواند سلول را مجددا برنامه­ دار نماید.},
keywords_fa = { عصاره عاری از سلول, سلول‌های بنیادی جنینی, برنامه دار شدن مجدد, 5-آزا دزکسی سایتیدین, تریکستاتین A},
url = {http://ijrm.ir/article-1-285-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-285-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2012}  
}

@article{ 
author = {Safdarian, Leili and Khayatzadeh, Zahra and Djavadi, Ebrahim and Mahdavi, Atossa and Aghahosseini, Marzieh and Aleyasin, Ashraf and Fallahi, Parvin and Khayatzadeh, Sima and Ahmadzadeh, Arash and Larijani, Mohhamad Bagher},  
title = {Prediction of assisted reproductive technique outcome in elevated early follicular phase follicle stimulating hormone with Mullerian inhibiting substance level}, 
abstract ={Background: Detection of best predictor of ovarian reserve in patients with temporarily or consistently elevated early follicular phase serum levels of FSH is one of the most important goals in assisted reproductive technique (ART). Objective: To evaluate whether high level of anti-mullerian hormone level is related to success of ART in patients with temporarily or consistently elevated early follicular phase serum levels of FSH.   Materials and Methods: Sixty three women underwent intracytoplasmic sperm injection (ICSI) with GnRH-agonist long protocol or intrauterine insemination (IUI) in a prospective cohort study. FSH, inhibin B and anti-Mullerian hormone (AMH) levels were measured in these women whom were divided to three groups (persistently elevated FSH, variably elevated FSH and, normal FSH level). Basal characteristics, stimulation parameters, and pregnancy occurrence were evaluated. Results: AMH was significantly higher in women with persistently elevated early follicular phase FSH achieving pregnancy. Women with normal FSH did not have significant difference in AMH level between conceived and non conceived cycles. Women with only one elevated early follicular phase FSH achieving pregnancy did not have significant difference in AMH level with non pregnant women. Response to gonadotropin stimulation, recommendation to oocyte donation significantly differed between the groups. Conclusion: This study has demonstrated that relatively young women with persistently or intermittently elevated day 3 FSH levels have diminished ovarian reserve and lower ART success. However, in women whose FSH levels were constantly elevated, AMH (not inhibin B) concentrations were significantly higher in ART cycles resulting in pregnancy. Therefore, AMH level is a good predictor of ART outcome in patients with elevated early follicular phase serum levels of FSH.},  
Keywords = {Anti-mullerian hormone, In-vitro fertilization, Assisted reproductive technique, Inhibin B          },
volume = {10},
Number = {3}, 
pages = {201-208}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {پیش گویی نتایج روش های پیشرفته درمان ناباروری در افراد با افزایش اولیه FSH در فاز فولیکولار با سطح آنتی مورین هورمون},
abstract_fa ={مقدمه: تعیین بهترین پیش­گویی­کننده ذخیره تخمدان در بیمارانی که در ابتدای سیکل قاعدگیشان افزایش موقتی یا دائمی هورمون محرک فولیکولی (FSH) داشته­ اند، یکی از مهمترین اهداف روش­های پیشرفته درمان نازایی است. هدف: آیا مقادیر بالاتر هورمون آنتی­مولرین (AMH) رابطه­ای با موفقیت درمان­های پیشرفته ناباروری در زنانی که در ابتدای سیکل قاعدگی افزایش موقتی یا دایمی هورمون محرک فولیکولی دارند، دارد یا خیر؟ مواد و روش­ ها: 63 زن که تحت تزریق داخل سیتوپلاسمی تخمک یا تلقیح داخل رحمی قرار گرفته بودند وارد یک مطالعه آینده­نگر کوهورت  شدند. سطح سرمی هورمون محرک فولیکولی (FSH)، Inhibin B و هورمون آنتی­مولرین (AMH) اندازه­ گیری بیماران به سه گروه تقسیم شدند (FSH دایماً افزایش یافته، FSH به­طور متغیر افزایش یافته و FSH نرمال). خصوصیات پایه، پارامترهای تحریک سیکل و وقوع حاملگی مورد بررسی قرار گرفته است. نتایج: AMH بطور معنی­دار در زنانی که FSH اوایل فاز فولیکولی بطور دایمی افزایش یافته بود و حامله شده بودند بالاتر بود. در زنانی که سطح طبیعی FSH داشتند تفاوت معنی­داری در سطوح AMH بین حامله­ها و غیر­حامله­ ها وجود نداشت. در زنانی که تنها یک بار سطح سرمی بالای FSH داشتند تفاوتی بین سطوح AMH در حامله­ها و غیر­حامله­ ها نداشتند. پاسخ به تحریک با گنادوتروپین­ ها، اهدای تخمک بین گروه­های مورد مقایسه به­طور معنی­ دار تفاوت داشت. نتیجه­ گیری: این مطالعه نشان داد که زنان نسبتاً جوان با FSH بالای روز سوم سیکل (بطور ثابت یا موقت) ذخایر کاهش یافته تخمدانی داشته و میزان موفقیت روش­های پیشرفته درمان ناباروی در آن­ها کمتر است. گرچه در زنانی که FSH آن­ها به­طور دایم بالا بود، در سیکل­ هایی که حاملگی رخ داده بود هورمون آنتی­مولرین (ولی نه InhibinB) بطور قابل توجهی بالاتر بود. بنابراین سطح سرمی AMH پیش­گویی­ کننده مناسبی برای نتیجه درمان پیشرفته ناباروری در کسانی است که FSH اوایل سیکل قاعدگی بالا دارند.},
keywords_fa = {هورمون آنتی مولرین, لقاح آزمایشگاهی, روش پیشرفته درمان ناباروری, Inhibin B },
url = {http://ijrm.ir/article-1-286-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-286-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2012}  
}

@article{ 
author = {Razi, Mazdak and Sadrkhanloo, Rajab Ali and Malekinejad, Hassan and Sarrafzadeh-Rezaei, Farshi},  
title = {Testicular biohistochemical alterations following experimental varicocele in rats}, 
abstract ={Background: The exact pathophysiology of testicular degeneration, following varicocele has not been completely understood yet.   Objective: The current study was designed to determine the effect of varicocele on germinal epithelium (GE) cytoplasmic biohistochmical alterations.   Materials and Methods: To follow-up this study, left varicocele was induced in test groups. Non-varicocelized rats were served as control-sham (n=6). Following 4, 6 and 8 months, right and left testes were dissected out and the blood serum sample was taken. The GE cytoplasmic carbohydrate, lipid accumulation, lipase and alkaline-phosphates (ALP) ratios were analyzed. Serum levels of LH, FSH and testosterone were measured. Results: Observations demonstrated that in varicocele-induced rats, the spermatogenesis cell lineage exhibited lower number of cells with periodic acid shift positive cytoplasm, higher number of cells with lipid and ALP positive stained cytoplasm in comparison to control animals. Lipase enzyme decreased by the time in the test animals. In varicocelized groups the number of Leydig cells decreased in to 2.25±0.41 and 1.16±0.75 per one mm 2 in left and right testicles respectively after 8 months, and these cells demonstrated an ALP positive feature. In test groups, the serum levels of LH and FSH reduced into 1.12±0.01 and 2.03±0.05 ng/ml respectively after 8 months. Although testosterone level diminished by the time in the test animals, and this decreasing was significant (p=0.031) after 8 months (3.08±0.10 ng/ml). Conclusion: Our results suggest that following varicocele induction major alterations occur in GE, which may lead to loss of GE cells physiological function and ultimately result in fertility problems.},  
Keywords = { Varicocele, Cytoplasmic carbohydrate, Lipid foci, Lipase, Alkaline-phosphates, Testis},
volume = {10},
Number = {3}, 
pages = {209-218}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {تغییرات بیوهیستوشیمیایی بیضه متعاقب واریکوسل تجربی در موش های رت},
abstract_fa ={مقدمه: تغییرات پاتوفیزیولوژیک دقیق مربوط به تخریب بافت بیضه در اثر واریکوسل تا کنون به خوبی مشخص نگردیده است. هدف: مطالعه حاضر به منظور بررسی تأثیر واریکوسل تجربی بر روی تغییرات بیوشیمیایی سیتوپلاسم اپیتلیوم ژرمینال صورت گرفت. مواد و روش­ها: برای این منظور واریکوسل سمت چپ در گروه آزمایشی القاء گردید. موش­هایی که در آن­ها واریکوسل القاء نشده بود تحت عنوان گروه کنترل-شم در نظر گرفته شدند. متعاقب 4، 6 و 8 ماه هر دو بیضه راست و چپ برداشته شده و نمونه­برداری سرمی صورت پذیرفت. میزان کربوهیدرات، لیپید، لیپاز و آلکالین فسفاتاز سیتوپلاسمی سلول­های ژرمینال بررسی شد. سطوح سرمی هورمون­ های LH، FSH  و تستوسترون اندازه­ گیری گردید. نتایج: مشاهدات نشان دادند که در مقایسه با موش­های گروه کنترل-شم تعداد کمتری از سلول­های رده اسپرماتوژنز در موش­های مبتلا به واریکوسل واکنش PAS مثبت سیتوپلاسمی، تعداد بیش تری واکنش لیپاز و آلکالین فسفاتاز مثبت را نشان دادند. میزان آنزیم لیپاز درون سیتوپلاسمی سلول­های ژرمینال در     گروه­ های آزمایشی در طی زمان کاهش پیدا کرد. در گروه 8 ماه مبتلا به واریکوسل تعداد سلول­ های لیدیک به ترتیب در بیضه­های چپ و راست به 0/41±2/25 و 0/75±1/16 به­ازای mm21 کاهش یافت و این سلول­ها آلکالین فسفاتاز مثبت را شنان دادند. در گروه 8 ماه مبتلا به واریکوسل، سطح سرمی هورمون­های LH و FSH به ترتیب به ng/ml 0/01±1/12 و ng/ml 0/05±2/03 کاهش یافت. علیرغم اینکه سطح سرمی تستوسترون به شکل وابسته به زمان در گروه­های آزمایشی کاهش یافته بود، کاهش سطح تستوسترون (ng/ml 0/10±3/08) بعد از 8 ماه معنی­ دار ارزیابی شد (0/031=p). نتیجه گیری: نتایج بدست آمده نشان دادند که متعاقب ایجاد واریکوسل تجربی تغییرات عمده­ای در ترکیبات بیوشیمیایی سیتوپلاسم سلول­های ژرمینال اتفاق می­افتد که می تواند منجر به از بین رفتن فعالیت­ های فیزیولوژیک سلول­های ژرمینال گردیده و در نهایت مشکلات باروری را به ­وجود آورد.},
keywords_fa = {واریکوسل, کربوهیدرات سیتوپلاسمی, قطرات لیپید, لیپاز, آلکالین فسفاتاز, بیضه.},
url = {http://ijrm.ir/article-1-287-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-287-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2012}  
}

@article{ 
author = {Ghahiri, Ataollah and Najafian, Aida and Ghasemi, Mojdeh and Najafian, Alirez},  
title = {Comparison study on effectiveness of pentoxifyllin with LD to prevent recurrent endometriosis}, 
abstract ={Background: About 75% of the symptomatic patients who involved with endometriosis have pelvic pain and dysmenorrhea. Pentoxifyllin is one of the drugs that according to its mechanism could be effective for pain relief of endometriosis which has been used for endometriosis treatment recently. Objective: We conducted a comparative study for detecting the effect of pentoxifylin (as an immonomodelator) in preventing recurrence endometriotic pain with pentoxifylin plus a combined contraceptive pill with low dose estrogen (LD) and also the LD pill alone. Materials and Methods: This was a comparative clinical trial on 83 patients with the chief complaint (CC) of pain (dysmenorrheal /or pelvic pain) and with the end diagnosis of endometriosis, in an operative laparoscopy. Patients, dividing to 3 groups, were treated with pentoxifylin, pentoxifylin+LD and LD alone for 10 months. The severity of pain (dismenorhea and/or pelvic pain) was detected by visual analogue scale (VAS) before and after the treatment. The severity of endometriosis in the patients was: I in class I and II in class II and III in class III. The groups were matched for the pain. The number of the patients in group 1, 2 and 3 were 28, 28 and 27 respectively. Results: The pain was reduced in the groups of pentoxifylin+LD (p<0.001) and LD alone (p=0.00). The pain relief was not significant in the group of pentoxifylin alone (p=0.136). After treatment, the severity of pain was not significantly different between the LD group and the LD+penthoxyfillin group, but there was difference between these two groups and the group of penthoxyfillin alone. Conclusion: This study showed that penthoxyfillin actually could not have any effect on the pain relief of endometriosis. It also made it clear that penthoxyfillin could not increase the efficacy of LD when used with this medication.},  
Keywords = { Endometriosis, Penthoxyfillin, Combined contraceptive pill (low dose estrogen) (LD)},
volume = {10},
Number = {3}, 
pages = {219-222}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {مقایسه اثر پنتوکسی فیلین با قرص LD در پیشگیری از عود اندومتریوز},
abstract_fa ={مقدمه: حدود سه چهارم از بیماران علامت­دار مبتلا به اندومتریوز، درد لگنی و دیسمسنوره را تجربه می­کنند.  یکی از داروهایی که با توجه به مکانیسم اثر     می­تواند برای کاهش درد مؤثر باشد، پنتوکسی­فیلین است که اخیرا به عنوان یک ایمنومدولاتور در درمان اندومتریوز به کار گرفته شده است. هدف: هدف از این مطالعه مقایسه میزان اثر پنتوکسی­فیلین (به عنوان یک ایمونومدولاتور) در جلوگیری از عود درد اندومتریوزیز با پنتوکسی­فیلین + قرص جلوگیری از بارداری با دوز پایین(LD) و LD به تنهایی انجام بود. مواد و روش­ ها: مطالعه حاضر یک کارآزمایی بالینی است که بر روی 83 نفر از بیمارانی که با شکایت از درد (شامل دیسمنوره و درد لگنی) و با تشخیص اندومتریوزیز، تحت عمل تشخیصی-­درمانی لاپاروسکوپی قرار گرفته بودند، انجام شد.بیماران پس از تقسیم در سه گروه شامل: تحت درمان با رژیم درمانی پنتوکسی­فیلین به تنهایی،LD  به تنهایی و پنتوکسی فیلین + LD به مدت 10 ماه قرار گرفتند. شدت درد بیماران قبل و بعد از شروع درمان با روش    Visual Analogue scale (V.A.S.) اندازه­گیری و با یکدیگر مقایسه شد. شدت درد اندومتریوزیس در بیماران I در کلاس I، II در class II، و III در class III بود. گروه ­ها از نظر شدت درد با یکدیگر هم سان­سازی شده بودند. تعداد بیماران در گروه­های 1 و 2 و 3 به ترتیب 27، 28 و 28 نفر بود. نتایج: میزان درد پس از پایان دوره درمان، در گروه­های پنتوکسی­فیلین + LD (0/001>p) و LD (0/00=p) به تنهایی به طور معنی­دار کاهش پیدا کرده بود در حالی که در گروه تحت درمان با پنتوکسی­فیلین، کاهش معنی­داری دیده نمی­شود (126/0=p). میزان درد پس از پایان دوره درمان بین گروه LD و درمان ترکیبی اختلاف معنی­داری از نظر شدت درد وجود نداشت ولی بین گروه پنتوکسی­فیلین به تنهایی با این دو گروه اختلاف معنی ­دار مشاهده گردید. نتیجه­ گیری: مطالعه حاضر بیانگر آن است که عملا پنتوکسی­فیلین در این پژوهش تأثیر معنی­داری در درمان درد ناشی از اندومتریوزیز نشان نداده است و همراهی پنتوکسی­فیلین با LD نیز نتوانسته باعث افزایش اثر­بخشی LD شود.  },
keywords_fa = {اندومتریوزیز, پنتوکسی فیلین, قرص جلوگیری از بارداری با دوز پایین (LD)},
url = {http://ijrm.ir/article-1-283-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-283-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2012}  
}

@article{ 
author = {Khodadadi, Maryam and Basavaiah, Shiva and Abediankenari, Saei},  
title = {Effect of lithium chloride on the luteal steroidogenesis in gonadotropin-stimulated rat}, 
abstract ={Background: Main function of corpus luteum is progesterone synthesis that is significantly accompanied with an increase in levels of mRNA encoding of steroidogenic enzymes known as luteal markers. Objective: This study was designed to evaluate effects of lithium chloride on the release of steroid hormones and steroidogenic enzymes in gonadotropin-stimulated rats. Materials and Methods: Immature 23 days old Wistar rats were divided into 10 groups; each group comprised of 8 rats, and induced with single injection of pregnant mare’s serum gonadotrophin (PMSG) and followed by single injection of human chorionic gonadotropin (hCG). Then, rats were given lithium chloride (LiCl) or saline at 12 hours post-hCG injection. Ovaries were collected in 4-hour interval from 8-24 hour post-hCG injection. Expression pattern of steroidogenic acute regulatory protein (StAR), side-chain cleavage cytochrome P450 (P450scc) and 3β-hydroxysteroid dehydrogenase (3β-HSD) genes were determined by semi-quantitative RT-PCR. In addition, serum levels of progesterone and 17β-estradiol were measured by ELISA. Results: Our results showed that hCG stimulation of progesterone was markedly diminished and transcript levels of key steroidogenic enzymes were altered in the hormone-stimulated rats following LiCl treatment. Conclusion: These results suggest that critical steps in the function of corpus luteum are disrupted by lithium. It is concluded that LiCl is an effective factor for suppressing of steroid genes expression.},  
Keywords = {Luteal steroidogenesis, Lithium chloride, Corpus luteum, Progesterone, Estradiol                  },
volume = {10},
Number = {3}, 
pages = {223-228}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {اثر کلرید لیتیم بر روی تولید استرویید ها فاز لوتئال در رت تحریک شده با گنادوتروپین},
abstract_fa ={مقدمه: عملکرد اصلی جسم زرد، سنتز پروژسترون است که به­ طور معنی­ داری با افزایش سطح mRNA آنزیم­های استروییدوژنیک به­عنوان شاخص­های سلول لوتئالی همراه است. هدف: این مطالعه به منظور ارزیابی اثرات کلرید لیتیم بر روی ترشح هورمون ­های استروییدی و بیان آنزیم­های استروییدوژنیک در رت­های تحریک شده با گنادوتروپین طراحی شده است. مواد و روش­ ها: رت­های ویستار نابالغ با سن 23 روز به ده گروه تقسیم شدند، هر گروه ترکیبی از 8 رت بودند که با تزریق هورمون­ های گناد تروپین (یک تزریق pregnant mare’s gonadotropin (psc) و سپس یک تزریق هورمون گنادتروپین انسانی (hCG)) القا شدند. سپس 12ساعت پس از تزریقhCG به رت­ها لیتیم کلراید یا نرمال سالین داده شد. پس از آن تخمدان­ ها در فاصله هر 4 ساعت بین 8 تا 24 ساعت پس از تزریق گنادوتروپین جمع ­آوری شدند. تظاهر ژن­ های پروتیین star، P450 (P450scc) و 3β-hydroxysteroid dehydrogenase (3β-HSD) با استفاده از روش semi-quantitative RT-PCR تعیین مقدار شدند. به علاوه سطوح سرمی پروژسترون و 17بتا استرادیول به وسیله روش الیزا اندازه­ گیری شدند. نتایج: نتایج حاصل از این مطالعه نشان داد که سطح پروژسترون در خون بطور خاص کاهش و سطوح آنزیم­ های استروییدوژنیک در رت­ های تحریک شده با هورمون پس از درمان با کلرید لیتیم تغییر یافته است. نتیجه­ گیری: این نتایج پیشنهاد می­ دهد که مراحل بحرانی در تشکیل و عملکرد جسم زرد توسط لیتیم تخریب می­شود. بنابراین استنباط می­گردد که کلرید لیتیم یک فاکتور مؤثر برای مهار بیان ژن استرویید می باشد .},
keywords_fa = { استروییدوژنزیز لوتئال, کلرید لیتیم , کورپوس , پروژسترون , استرادیول. },
url = {http://ijrm.ir/article-1-279-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-279-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2012}  
}

@article{ 
author = {Sohrabvand, Farnaz and Sheikhhassani, Shahrzad and Bagheri, Maryam and Haghollahi, Fedyeh and Shabihkhani, Maryam and Shariat, Mamak and NasrEsfahani, Manijeh},  
title = {Comparison of highly purified urinary versus recombinant FSH: Effect on ART outcomes in polycystic ovary syndrome}, 
abstract ={Background: Polycystic ovary syndrome (PCOS) is a common cause of ovulatory disorders and infertility with high LH to FSH ratio. In order to prevent further increase of LH and follicle atresia, different regimens for ovulation induction have been recommended using FSH alone.   Objective: This study was performed in PCOS patients to compare ART outcomes in cycles induced by FSH alone, using either recombinant or urinary products.   Materials and Methods: In a randomized trial, from 623 patients who underwent down regulation with GnRH analogue in a long protocol, 160 PCOS patients were randomly divided into two groups of 80. Group A received 150 IU/d recombinant FSH (Gonal-F) and group B 150 IU/d urinary FSH (Fostimon). Results: 33 cases (41.2%) in group A and 36 (45%) in group B achieved clinical pregnancy, which was not significantly different (p=0.67). Total number of oocytes retrieved (13.03±5.56 vs. 14.17±4.89, p=0.17), quality and number of embryos (7.42±3.35 vs. 7.63±3.28, p=0.68) and OHSS rate were similar in group A compared to group B. Endometrial thickness which was 9.66±1.67 mm in group A and 10.36±1.35 mm in group B, showed a significant difference (p=0.004). Conclusion: It seems that in PCOS patients, both pure FSH products used for controlled ovarian hyperstimulation have similar effects on ART outcome and can be used according to availability and patient acceptance without significant difference.},  
Keywords = {ART outcome, PCOS, Highly purified urinary FSH, Recombinant FSH, Clinical pregnancy rate},
volume = {10},
Number = {3}, 
pages = {229-236}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {مقایسه FSH ادراری تصفیه شده با FSH نوترکیب: اثرات آن بر نتایج روش‌های کمک باروری در بیماران مبتلا به سندرم تخمدان پلی‌کیستیک},
abstract_fa ={مقدمه: سندرم تخمدان پلی کیستیک یک علت شایع اختلالات تخمک گذاری و نازایی با افزایش نسبت سطحLH  سرم به FSH است. رژیم­های درمانی مختلفی برای تحریک تخمک گذاری با استفاده از FSH به تنهایی توصیه شده اند تا بتوان از افزایش بیش تر سطح LH و لذا آترزی فولیکولی جلوگیری کرد. هدف: این مطالعه با هدف مقایسه اثر FSH به تنهایی بر نتایج سیکل­های ART با استفاده از دو نوع فرآورده نوترکیب و ادراری FSH انجام شد. مواد و روش­ ها: در یک کارآزمایی بالینی از میان 623 بیمار که در سیکل ART  با استفاده از پروتکل طولانی GnRH قرار داشتند ، 160 بیمار مبتلا به سندرم تخمدان پلی کیستیک بطور تصادفی به دو گروه 80 نفره تقسیم شدند. گروه A روزانه 150 واحد FSH نوترکیـب (Gonal-F) و گروه B روزانه 150 واحد FSH ادراری (Fostimon) دریافت کردند. نتایج: 33 مورد (41/2%) حاملگی بالینی در گروه A و 36 مورد (45%) در گروهB  رخ داد که در دو گروه تفاوت معنی ­دار نداشت (0/67=p). تعداد کل      تخمک­ های بدست آمده (5/56±13/03 در برابر 4/89±14/17، 0/17=p) ، کیفیت و تعداد جنین ها (3/35±7/42 در برابر 3/28±7/63، 0/68=p) و میزان OHSS در گروه A مشابه گروه B بود. ضخامت آندومتر که در گروه A، 1/67± 9/66 و در گروه B، 1/35±10/36میلی ­متر بود تفاوت معنی ­دار (0/004=p) نشان داد. نتیجه­ گیری: بنظر می­رسد در بیماران مبتلا به سندرم تخمدان پلی­کیستیک هر دو نو فرآورده  FSHخالص مورد استفاده در تحریک کنترل شده تخمدان دارای اثرات مشابه بر نتایج ART بوده و بسته به دسترسی و پذیرش بیمار می­ توان بدون تفاوت قابل توجه در اثر از آن­ها استفاده کرد.},
keywords_fa = {نتیجه ART, سندرم تخمدان پلی کیستیک, FSH ادراری خالص شده, FSH نوترکیب, میزان حاملگی بالینی},
url = {http://ijrm.ir/article-1-280-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-280-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2012}  
}

@article{ 
author = {BehboudiGandevani, Samira and Garshasbi, Ahia and ShahpariNiri, Sara and Naghizade, Mohammad Mehdi},  
title = {New criteria for gestational diabetes in Tehran, Iran}, 
abstract ={  Background: Gestational diabetes mellitus (GDM) is common problem during pregnancy. Diagnostic criteria of this problem are based on foreign population. Because of differences in racial, cultural, and nutritional characteristics, we need to determine these criteria are suitable for Iranian population. Objective: To determine whether different diagnostic criteria of gestational diabetes mellitus (GDM) are suitable for Iranian population. Materials and Methods: Prospective study was performed on 617 pregnant women. 1804 subjects referred for 50 g glucose challenge test (GCT) between 24th and 28th weeks of gestation. 617 women with abnormal GCT (blood glucose ≥130 mg/dl) underwent 100-g 3-h oral glucose tolerance test (OGTT). The results were classified by three diagnostic criteria: new “Iranian” diagnostic criteria based on the results from the 100-g 3-h OGTT performed in healthy participating women; the Carpenter and Coustan (CC) criteria; and the National Diabetes Data Group (NDDG) criteria. Obstetric and neonatal outcomes were recorded. Results: With 89% as the statistical cutoff value for the 100-g 3-h OGTT, the new diagnostic criteria were 92, 179, 153, and 121 mg/dL at 0, 60, 120, and 180 min. The K value was 0.945 for the new criteria vs. the CC criteria and 0.657 for the new criteria vs. the NDDG criteria (p<0.001). In women with GDM, the incidence rates of adverse outcomes by the new and CC criteria were similar, but higher than NDDG criteria (p<0.05). Conclusion: Carpenter and Coustan criteria are applicable to Iranian pregnant women for diagnosis of GDM. },  
Keywords = {Carpenter and Coustan criteria, Gestational diabetes mellitus, Iranian pregnant women, NDDG criteria},
volume = {10},
Number = {3}, 
pages = {237-242}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {کریتریای جدید تشخیص دیابت بارداری در شهر تهران، ایران},
abstract_fa ={مقدمه: این مطالعه جهت بررسی مناسب بودن یا نبودن کریتریای خارجی تشخیص دیابت دوران بارداری برای زنان باردار ایرانی انجام شد. هدف: هدف از انجام این مطالعه ارزیابی کرایتریای تشخیص دیابت بارداری در جمعیت ایران است. مواد و روش ­ها: پژوهش حاضر یک مطالعه آینده نگر است که بر روی 617 زن باردار انجام شد. تعداد 1804 زن باردار جهت انجام تست چالشی قند با 50 گرم گلوکز در هفته های 24-28 بارداری ارجاع شدند. از این تعداد، 617 زن بارداری که تست چالشی گلوگر مختل (قندخون ≥ 130 گرم/میلی لیتر) داشتند تحت تست تشخیصی سه ساعته دیابت بارداری با 100 گرم گلوکز قرار گرفتند. در نهایت افراد در سه گروه طبقه بندی شدند:  " کرایتریای ایرانی" تشخیص دیابت که بر اساس نتایج تست زنان سالم طراحی شد؛ کرایتریای "کارپنتر و کوستان" ؛ و کرایتریای "گروه ملی دیابت آمریکا". و در نهایت پیامدهای مامایی و نوزادی مربوطه ثبت گردید. نتایج: بر اساس نقطه برش 89% تست تشخیصی دیابت بارداری با 100 گرم گلوکز، کرایتریای جدید به ترتیب برای زمانهای 0، 60، 120و 180 دقیقه عبارت بودند از: 92، 179، 153 و 121میلی گرم/دسی لیتر. میزان شاخص K برای کرایتریای جدید در مقایسه با کرایتریای کارپنتر و کوستان 945/0 و در مقایسه با کرایتریای گروه ملی دیابت 0/657 محاسبه گردید (0/001p<). در زنانی که طبق دو شاخص کارپنتر و کوستان و کرایتریای جدید مبتلا به دیابت بارداری میزان بروز پیامدهای نامطلوب بارداری مشابه بود اما بالاتر از شاخص گروه ملی دیابت بود (0/005p<). نتیجه­ گیری: شاخص کارپنتر و کوستان جهت تشخیص دیابت بارداری برای زنان باردار ایرانی مناسب است.},
keywords_fa = {دیابت بارداری, زن باردار ایرانی,  کرایتریای" کارپنتر و کوستان", کرایتریای "گروه ملی دیابت آمریکا", کرایتریای جدید ایران},
url = {http://ijrm.ir/article-1-281-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-281-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2012}  
}

@article{ 
author = {Moradi, Mahmoudreza and Alemi, Mohsen and Moradi, Asaad and Izadi, Babak and Parhodah, Farajollah and TorkamanAsadi, Fatemeh},  
title = {Does inhibin-B help us to confidently refuse diagnostic testicular biopsy in azoospermia?}, 
abstract ={  Background: In the recent years, the use of laboratory blood factors such as FSH and inhibin-B for the assessment of spermatogenesis in different studies has increased; of course, the conflicting results have also been achieved. Objective: To investigate if the measurement of inhibin-B can help surgeon to reduce unnecessary diagnostic testicular biopsies in males with azoospermia. Materials and Methods: This cross-sectional study was done during July 2006 to September 2007 on 41 patients with azoospermia. FSH and inhibin-B were measured and bilateral open testicular biopsy was performed for all patients. Results: Sperm was seen in 29% of biopsies that in 100% of these samples inhibin-B was more than 100 pg/mL and FSH was less than twice the normal (p=0.001). Inhibin-B had significant correlation inversely with testicular fibrosis and Sertoli cell only syndrome (p=0.043 and p=0.011, respectively) and directly with incomplete spermatocytic maturation arrest and obstructive azoospermia (p=0.027 and p=0.013, respectively). FSH was only correlated with obstructive azoospermia (p=0.001). Conclusion: We suggest that if FSH is less than twice the normal, inhibin-B should be measured and if its level is less than 100 pg/mL, we can cancel about the half of unnecessary diagnostic testicular biopsies.},  
Keywords = {Infertility, Histology, Sperm cell, Germ cell, Diagnosis, Azoospermia},
volume = {10},
Number = {3}, 
pages = {243-248}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {آیا اینهیبین-B می تواند با اطمینان به ما در کاهش بیوپسی تشخیصی بیضه در آزوسپرمی کمک کند؟},
abstract_fa ={مقدمه: در سال­های اخیر به­کارگیری تست­های آزمایشگاهی چون FSH و اینهیبین-B در تشخیص اسپرماتوژنز در مطالعات مختلف زیاد بوده است که دارای نتایج ضد و نقیضی نیز داشته­اند. هدف: برای روشن شدن این موضوع که چه وقت سنجش اینهیبین-B به جراح در کاهش موارد غیرضروری بیوپسی­های تشخیصی بیضه در مردان مبتلا به آزوسپرمی کمک خواهد کرد، این مطالعه انجام شد  مواد و روش­ ها: این مطالعه مقطعی و از جولای 2006 تا سپتامبر 2007 بر روی 41 بیمار مبتلا به آزوسپرمی انجام گردید. برای همه بیماران FSH و اینهیبین-B اندازه­گیریو بیوپسی بیضه باز روزانه و انجام شد. نتایج: در 29% بیوپسی ­ها اسپرم وجود داشت که در 100% این موارد اینهیبین-B بیش از pg/mL 100 و FSH کمتر از دو برابر طبیعی مشاهده شد (0/001=p). سطح اینهیبین-B بطور معکوس با فیبروز بیضه و سندرم سلول سرتولی تنها رابطه داشت (به ترتیب 0/043=p و 0/011=p) و با ایست ناکامل بلوغ اسپرماتوسیتیک و آزوسپرمی انسدادی رابطه مستقیم داشت (به ترتیب 0/027=p و 0/013=p). ارتباط FSH تنها با آزوسپرمی انسدادی به دست آمد (0/001=p). نتیجه گیری: ما پیشنهاد می­کنیم که اگر سطح FSH کمتر از دو برابر طبیعی بود، اینهیبین-B اندازه­گیری شود تا در صورتی که سطح آن کمتر از     pg/mL 100 بود، از انجام حدود نیمی از موارد غیرضروری بیوپسی تشخیصی بیضه­ها ممانعت گردد.},
keywords_fa = {ناباروری, بافت شناسی, اسپرم, ژرم سل, تشخیص, آزوسپرمی},
url = {http://ijrm.ir/article-1-282-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-282-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2012}  
}

@article{ 
author = {Momeni, Hamid Reza and Eskandari, Najmeh},  
title = {Effect of vitamin E on sperm parameters and DNA integrity in sodium arsenite-treated rats}, 
abstract ={Background: Arsenic as an environmental toxicant is able to exert malformations in male reproductive system by inducing oxidative stress. Vitamin E (Vit.E) is known as antioxidant vitamin. Objective: The aim of this study was to investigate the harmful effects of sodium arsenite on sperm parameters and the antioxidant effects of Vit.E on sperm anomalies in sodium arsenite treated rats. Materials and Methods: Adult male rats were divided into 4 groups: control, sodium arsenite (8 mg/kg/day), Vit.E (100 mg/kg/day) and sodium arsenite+Vit.E. Oral treatments were performed till 8 weeks. Body and left testis weight were recorded and then left caudal epididymis was cut in Ham's F10. Released spermatozoa were used to analyze number, motility, viability and abnormalities of the sperm. Sperm chromatin quality was assessed by nuclear staining using acridine orange and aniline blue. Results: Body and testis weight showed no significant change in 4 groups (p>0.05). A significant decrease in the number, motility, viability and normal sperm morphology was found in sodium arsenite-treated rats compared to the control (p<0.001). Sodium arsenite had no effect on sperm DNA integrity and histon-protamine replacement (p>0.05). In sodium arsenite+Vit.E group, Vit.E could significantly compensate the harmful effects of sodium arsenite on sperm number, motility, viability and morphology compared to sodium arsenite group. In addition, sperm viability and motility was significantly increased in rats treated with Vit.E alone compared to the control and sodium arsenite+Vit.E group. Conclusion: Vitamin E could compensate the adverse effects of sodium arsenite on sperm parameters in adult rats.},  
Keywords = {Adult rat, DNA integrity, Sodium arsenite, Sperm parameters, Vitamin E                },
volume = {10},
Number = {3}, 
pages = {249-256}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {اثر ویتامین E روی پارامترهای اسپرمی و تمامیتDNA   در رت‌های تیمار شده با سدیم ارسنیت},
abstract_fa ={مقدمه: ارسنیک به عنوان یکی از آلاینده­های زیست محیطی قادر است با القای استرس اکسیداتیو ناهنجاری­های تولیدمثلی در جنس نر به ­وجود آورد و ویتامین E به عنوان یک آنتی­اکسیدانت شناخته شده است. هدف: هدف از انجام تحقیق بررسی اثرات زیان آور سدیم ارسنیت بر پارامترهای اسپرمی و اثرات بازدارنده ویتامین E بر روی این پارامترها در رت­های تیمار شده با سدیم ارسنیت بود. مواد و روش­ ها: رت­ های نر بالغ به 4 گروه کنترل، ویتامین E (mg/kg/day 100)، سدیم ارسنیت (mg/kg/day 8) و سدیم ارسنیت+ ویتامین E تقسیم شدند. تیمار به صورت خوراکی به مدت 8 هفته صورت گرفت. وزن بدن و بیضه چپ رت­ها اندازه­ گیری گردید و سپس اپیدیدیم دمی چپ در محیط کشت Ham's F10 قطعه قطعه شد. اسپرم­های گرفته شده، جهت آنالیز تعداد، قابلیت تحرک، قابلیت حیات و ناهنجاری­ های مورفولوژیکی اسپرم مورد بررسی قرار گرفتند. بررسی ماده ژنتیکی اسپرم توسط رنگ آمیزی­های ویژه هسته با استفاده از رنگ­آمیزی اکریدین اورانژ و آنیلین بلو صورت گرفت. نتایج: میانگین وزن بدن و بیضه رت­ ها بین هیچ یک از گروه­های چهارگانه اختلاف معنی­داری نداشت (0/05<p). میانگین تعداد، قابلیت حیات، قابلیت تحرک و مورفولوژی طبیعی اسپرم در گروه سدیم ارسنیت نسبت به گروه کنترل کاهش معنی­داری را نشان داد (0/001>p). سدیم ارسنیت فاقد اثر روی دناتوره شدن DNA اسپرم و جایگزینی هیستون با پروتامین بود (0/05<p). ویتامین E در گروه سدیم ارسنیت+ ویتامین E توانست اثرات مخرب سدیم ارسنیت را در خصوص میانگین تعداد، قابلیت حیات، قابلیت تحرک و ناهنجاری­ های مورفولوژیکی اسپرم در مقایسه با گروه سدیم ارسنیت به طور معنی­ داری جبران نماید. علاوه بر آن قابلیت تحرک و حیات اسپرم در رت­های تیمار شده با ویتامین E به تنهایی، نسبت به کنترل و سدیم ارسنیت + ویتامین E افزایش معنی­ داری داشت.  نتیجه­ گیری: ویتامین E توانست  اثرات زیان آور سدیم ارسنیت روی پارامترهای اسپرمی رت­های بالغ را جبران نماید.},
keywords_fa = {رت بالغ, تمامیت DNA, سدیم ارسنیت, پارامترهای اسپرمی, ویتامین E },
url = {http://ijrm.ir/article-1-276-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-276-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2012}  
}

@article{ 
author = {Rashidi, Zahra and Azadbakht, Mehri and Khazaei, Mozafar},  
title = {Hydrostatic pressure improves in-vitro maturation of oocytes derived from vitrified-warmed mouse ovaries}, 
abstract ={Background: Cryopreservation has limited successes and in-vitro maturation is used to improve its results. Hydrostatic pressure (HP) plays an important role in follicular development. Objective: This study was designed to examine the effects of HP on in-vitro maturation of oocytes and cell death in cumulus cells derived from vitrified-warmed mouse ovaries. Materials and Methods: Preovulatory follicles were harvested from non-vitrified and vitrified-warmed 6-8 week-old female NMRI mouse ovaries and randomly assigned to following groups: non-vitrified (control), non-vitrified with HP exposure (treatment I), vitrified-warmed (treatment II) and vitrified-warmed with HP exposure (treatment III). The follicles of treatments I and III were subjected to HP (20 mmHg) for 30 min and after that all groups were cultured for 24h and assessed for in-vitro maturation of oocytes. The viability and apoptosis of cumulus cells and oocytes were assessed using supravital nuclear staining and TUNEL assay, respectively. Results: Oocytes harvested follicles in both control and treatment II had a significantly lower percentage of metaphase II oocytes (MII) than the treatment I and III (23.5±3.1, 15.03±4.6 and 32.7±3.2, 25.5±4.6; respectively) (p<0.05). Viability of the cumulus cells reduced in treatment I, II and III (83.4, 83.3 and 77.7%) compared to control (86.9%), (p<0.05). The apoptotic index in cumulus and oocyte complexes in treatments I and III (10.7±0.8 and 15.3±0.8) was higher than in control and treatment II (6.7±0.5 and 9.7±0.5) (p<0.05). Conclusion: These results demonstrate that HP had a mild effect on cell death incidence in cumulus cells without any effect on oocyte. However, it can be used as a mechanical force to improve in-vitro maturation of oocytes derived from vitrified-warmed mouse ovaries.},  
Keywords = {Vitrification, In-vitro maturation, Hydrostatic pressure, Cell death, Mouse       },
volume = {10},
Number = {3}, 
pages = {257-264}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {فشار هیدرواستاتیک بلوغ آزمایشگاهی اووسیت‌های حاصل از تخمدان منجمد- ذوب موش را بهبود می‌بخشد},
abstract_fa ={مقدمه: موفقیت حفاظت انجمادی دارای محدودیت­هایی است و بلوغ آزمایشگاهی برای بهبود نتایج آن بکار می­رود. فشار هیدرواستاتیک نقش مهمی در تکامل فولیکولی ایفا می­کند. هدف: مطالعه حاضر برای بررسی اثر فشار هیدرواستاتیک (HP) بر بلوغ آزمایشگاهی اووسیت و مرگ سلولی در سلول­های کومولوسی ناشی از تخمدان منجمد-ذوب در موش کوچک طراحی گردید. مواد و روش ­ها: فولیکول­های پیش تخمک­گذاری از تخمدان­های غیر منجمد و منجمد-ذوب موش ماده نژاد NMRI  در محدوده سنی 8-6 هفته گرفته شد و به­طور تصادفی به چهار گروه غیر منجمد (کنترل)، غیر منجمد با اعمال HP (تیمار I)، منجمد-ذوب (تیمار II)، و منجمد-ذوب با دریافت HP (تیمار III) تقسیم گردیدند. فولیکول­های گروه­های  Iو  IIIبه مدت 30 دقیقه تحت فشار هیدرواستاتیک (20 میلیمتر جیوه) قرار و تمام گروه­ها برای مدت 24 ساعت کشت داده شدند و سپس بلوغ آزمایشگاهی اووسیت­ها ارزیابی گردید. میزان زنده ماندن و آپوپتوز سلول­های کومولوسی و اووسیت­ها به ترتیب با رنگ­آمیزی فوق حیاتی هسته­ای و روش تانل ارزیابی شد. نتایج: اووسیت­های حاصل از فولیکول­های گروه­های کنترل (3/1±23/5) و II (4/6±15/003) در صد کمتری از مرحله متافاز II (MII) را نسبت به گروه­های I (3/2±32/7) و  III(4/6±25/5) نشان دادند (0/05>p). زنده ماندن سلول­های کومولوسی در گروه­های I،  II و III (83/4% ، 83/30% و77/7%) در مقایسه با کنترل (986%) کاهش داشت (0/05>p). ضریب آپوپتوزی سلول­های کومولوسی و مجموعه اووسیت در گروه­هایI  و III (0/8±10/7 و 0/8±15/3) بالاتر از گروه کنترل (0/5±6/7) و II (0/5± 9/7) بود (05/0>p). نتیجه ­گیری: نتایج نشان می­دهد که HP اثر ملایمی بر مرگ سلولی در سلول­های کومولوسی بدون اثر جانبی بر اووسیت اعمال می­کند. هرچند این می­تواند به عنوان یک نیروی مکانیکی برای بهبود بلوغ اووسیتی در اووسیت­های ناشی از تخمدان منجمد-ذوب موش بکار رود.},
keywords_fa = {انجماد شیشه ای, بلوغ آزمایشگاهی, فشار هیدرواستاتیک, مرگ سلولی, موش},
url = {http://ijrm.ir/article-1-277-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-277-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2012}  
}

@article{ 
author = {Jamal, Ashraf and Milani, Forozan and Al-Yasin, Ashraf},  
title = {Evaluation of the effect of metformin and aspirin on utero placental circulation of pregnant women with PCOS}, 
abstract ={Background: Women with polycystic ovary syndrome (PCOS) often are infertile and even if they become pregnant, there are complications with some adverse outcomes. It has been reported that aspirin and metformin improve uteroplacental circulation and reduce pregnancy complications. Objective: To determine and compare uteroplacental circulation and obstetrics complications in pregnant women with PCOS treated with metformin, aspirin and control group. Materials and Methods: 105 pregnant women with PCOS were enrolled in this study after assessing uterine artery pulsatility index (PI) with Doppler ultrasonography at 12 weeks of gestation. The patients were divided into three groups and received metformin 2000 mg or aspirin 80 mg daily, or no intervention until the end of pregnancy. PI was assessed for the patients at 20 week of gestation and groups were followed up till delivery. PI and obstetrics complications such as gestational diabetes, preterm labor, preeclampsia and IUGR were compared among groups. Results: All groups had significant reduction in the mean uterine artery PI at 20 weeks measurement (p<0.05), but this reduction was more in metformin and aspirin groups than control group (p=0.002). There was a significant difference in mean uterine artery PI 20 week of gestation in three groups (p=0.005). Adverse outcomes have seen 4 out of 35 in metformin group, 7 out of 35 in aspirin group and 11 out of 35 in control group. There weren’t significant differences among groups (p=0.12). Conclusion: Metformin and low dose aspirin reduced uterine artery impedance but there was not associated with reduced obstetrics complication in women with PCOS.},  
Keywords = {Metformin, Aspirin, PCOS, Uteroplacental circulation },
volume = {10},
Number = {3}, 
pages = {265-270}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {اثر متفورمین بر جریان خون رحم جفتی در مقایسه با آسپیرین در زنان حامله PCOS},
abstract_fa ={مقدمه: زنان  مبتلا به سندرم تخمدان پلی­کیستیک (PCOS) اغلب نابارور هستند اما در صورت بارداری، حاملگی آن­ها با عوارض همراه است. آسپرین و متفورمین بر اساس مطالعات، جریان خون رحمی جفتی را بهبود می­بخشند و عوارض حاملگی را کاهش می­دهند. هدف: مقایسه جریان خون رحمی جفتی و عوارض حاملگی در زنان حامله PCOS تحت درمان با متفورمین و آسپرین با گروه کنترل. مواد و روش ­ها: 105 بیمار حامله PCOS با سن حاملگی 12 هفته بعد از ارزیابی (Pulsatility Index)شریان رحمی با سونوگرافی داپلر وارد مطالعه و به­ طور تصادفی به سه گروه مساوی تقسیم شدند. یک گروه بدون دریافت دارو، گروه دیگر 2000 میلی­گرم متفورمین و گروه سوم 80 میلی­ گرم آسپرین تا پایان حاملگی دریافت کردند. PI شریان رحمی در هفته20 حاملگی مجدد بررسی شد و گروه­ ها تا انتهای حاملگی پیگیری گردیدند. سپس PI شریان رحمی جفتی و عوارض حاملگی شامل دیابت حاملگی، زایمان زودرس، پره اکلامپسی، محدودیت رشد داخل رحمی بین گروه­ها مقایسه شد. نتایج: در همه گروه­ها PI شریان رحمی جفتی به­طور معنی­دار کاهش یافت (0/05>p). اما این کاهش در گروه آسپرین و متفورمین در مقایسه با گروه کنترل بیشتر بود (0/002>p). PI شریان رحمی در هفته 20 بین گروه­ ها اختلاف معنی ­دار نشان داد (0/005=p). در گروه­ های متفورمین و آسپرین و کنترل، به ترتیب 4 از 35، 7 از 35 و 11 از 35 بیمار عوارض حاملگی دیده شده که این اختلاف­ها معنی ­دار نبود (0/12=p). نتیجه­ گیری: متفورمین و آسپرین مقاومت شریان رحمی را کاهش می ­دهند ولی با کاهش عوارض حاملگی در زنان حامله PCOS همراه نیستند.},
keywords_fa = { متفورمین, آسپرین, سندرم تخمدان پلی کیستیک, جریان خون رحمی },
url = {http://ijrm.ir/article-1-278-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-278-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2012}  
}

@article{ 
author = {Karateke, Ateş and Küçükbaş, Mehmet and Sozen, Hamdullah and Namazov, Ahmed and Çakır, Seda and Akdemir, Yesim},  
title = {Fertility sparing surgery on placenta invasion anomalies and placenta previa}, 
abstract ={Background: Abnormal placental invasion has increased parallel with persistent rise in Caesarean delivery. Management relies on accurate diagnosis and delivery should be planned at an institution with appropriate expertise and resources for managing this condition. Case: We present a case of a placenta invasion anomaly which is the major risk factors of peripartum deaths. In this case we try to explain our approach which reduces unnecessary hysterectomy rates. Conclusion: In order to avoid postpartum hemorrhage and hysterectomy protocols, our approach which consists bilateral hypogastric arterial ligation, Bakri balloon tamponade and ıf necessary methotrexate therapy can be applied succesfully.},  
Keywords = {Placenta accreta, Bakri balloon tamponade, Internal iliac artery ligation},
volume = {10},
Number = {3}, 
pages = {271-274}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {حفظ باروری با عمل جراحی بر روی ناهنجاری‌های تهاجم جفت و جفت سر راهی},
abstract_fa ={مقدمه: تهاجم غیرطبیعی جفت به موازات افزایش پی­در­پی سزارین افزایش یافته است. کنترل صحیح این وضعیت نیازمند تشخیص دقیق و سپس برنامه­ریزی برای زایمان در مراکز پیشرفته با پرسنل متخصص می­باشد. مورد: در اینجا یک مورد آنومالی تهاجم جفت که از عوامل خطر عمده مرگ و میر حین زایمان است را گزارش می­کنیم. در این مورد ما تلاش کردیم تا رویکرد خود را جهت کاهش میزان هیسترکتومی غیرضروری توضیح دهیم. نتیجه­ گیری: جهت پیشگیری از خون­ریزی بعد از زایمان و همچنین هیسترکتومی، روش ما شامل: لیگاسیون دو طرفه شریان­های هیپوگاستریک، تامپوناد با بالون Bakri و در صورت ضرورت درمان با متوتروکسات بود که می­تواند موفقیت­آمیز باشد. },
keywords_fa = { پلاسنتا آکراتا, تامپوناد با بالون Bakri, لیگاسیون شریان ایلیاک داخلی},
url = {http://ijrm.ir/article-1-273-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-273-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2012}  
}

@article{ 
author = {Dogan, Erbil and Okyay, Emre and Saatli, Bahadir and Olgan, Safak and Sarioglu, Sulen and Koyuncuoglu, Meral},  
title = {Tuba ovarian abscesses formation from decidualized ovarian endometrioma after appendiceal endometriosis presenting as acute appendicitis in pregnancy}, 
abstract ={Background: Acute appendicitis with appendicial endometriosis is a very infrequently encountered condition during pregnancy. Decidualization is the hypertrophy of endometrial stromal cells by the effect of progesterone.  Similarly, in pregnancy, ectopic stromal endometrial cells in endometriosis can also be transformed by the same mechanism and ectopic decidua (deciduosis) may occur. Case: Here we report a 30 year old pregnant woman presenting twice with acute abdominal symptoms requiring surgery for appendicial and ovarian endometriosis and deciduosis. We emphasize that deciudualized endometriosis may first present during pregnancy with acute abdomen necessitating emergency laparotomy and complicating the course of gestation. Conclusion: To our knowledge only 9 cases in which decidualized endometriotic tissue causing acute abdomen necessitating surgery during pregnancy were reported in the literature. What makes our case special is that the patient needed two laparotomies during the pregnancy period which was a very stressful situation for both the patient and the physicians.},  
Keywords = {Endometriosis, Deciduosis, Acute appendicitis, Tuba ovarian abscess        .},
volume = {10},
Number = {3}, 
pages = {275-278}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {تشکیل آبسه توبو اوارین از اندومتریومای تخمدانی decidualized بعد از اندومتریوزیس آپاندیس با تظاهر به صورت آپاندیسیت در حاملگی},
abstract_fa ={مقدمه: آپاندیسیت حاد با appendicial endometriosis یک موقعیت بسیار نادر در دوران بارداری است. Decidulize عبارت است از هیپرتروفی       سلول­های استرومال در اثر ترشح پروژسترون. به روش مشابه در حاملگی، سلول­های اکتوپیک استرومای اندومتر در اندومتریوزیس می ­توانند به وسیله مکانیزم      مشابه جا­به­جا شده و تشکیل دسدولای اکتوبیک یا همان (deciduosis) دهند. مورد: در این­جا، ما یک خانم 30 ساله حامله که در حین حاملگی 2 مرتبه با علائم حاد شکمی مراجعه و نیاز به جراحی ناشی از اندومترویزویس آپاندیسی و تخمدانی و deciduosis پیدا کرد را گزارش می­کنیم. تأیید می­شود که اندومتریوزیس decidualized می­تواند برای اولین بار در حین حاملگی به صورت شکم حاد با نیاز به لاپاراتومی اورژانس بروز نماید و به دنبال آن عوارض حاملگی بروز کند. نتیجه­ گیری: با توجه به معلومات ما تنها 9 مورد شکم حاد ناشی از بافت اندومتر decidualized که نیاز به جراحی در حین حاملگی پیدا کرده بودند گزارش شده است. چیزی که مورد ما را خاص می­سازد این است که بیمار نیاز به 2 مرتبه لاپاروتومی در حین حاملگی پیدا کرد که یک وضعیت استرس هم برای بیمار و هم برای تیم پزشکی بود.},
keywords_fa = {اندومتریوزیس, Decidulized, آپاندیسیت حاد, آبسه توبو اوارین},
url = {http://ijrm.ir/article-1-274-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-274-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2012}  
}

@article{ 
author = {Wiwanitkit, Viroj},  
title = {Change in sex hormone profile due to exposure to nuclides in nuclear detonation crisis: a topic to be discussed in reproductive medicine}, 
abstract ={The big public health concern in this year is the nuclear crisis in Japan that causes contamination of nuclides around the world. The effect of the exposure to leaked nuclides from the present nuclear crisis on reproductive health is a topic to be concerned. In my previous publication (1), the evidence on the relationship between nuclear exposure and infertility can be confirmed. However, there are also other adverse effects on the reproductive system of the exposed subjects. An interesting topic is the disturbance of the normal sex hormone system. There are some reports on the effect of exposure on sex hormone profile in exposed subjects. Based on the data from the referencing nuclear crisis, the Chernobly crisis, the change in the level of testosterone in exposed subjects were controversial. Some reports mentioned for low testosterone level (2) while the others noted for rising level (3-5) among exposed subjects. However, more reports points to the increasing level of testosterone. Nevertheless, the observation on the increased testosterone level in adolescent offspring of exposed subjects was also reported (5). Therefore, the problem of testosterone hormone alteration is a problem in reproductive health of the exposed subjects and this might lead to infertility (1). Hence, this is an interesting topic to be studied in the present Fukushima crisis. Unlike the report on testosterone, there are few reports on estrogen. The interesting report is on the estrogen related cancers in females exposed to the nuclides in the Chernobyl crisis. The study on breast cancers revealed that “BRCA1 mutations were strongly associated with earlier age at diagnosis, with estrogen receptor (ER) negative tumors (6).” However, there is a report on the change of estrogen and progesterone in animals in the contaminated areas (7). For FSH and LH, although FSH and LH are not the actual sex hormones from gonad, the change of FSH and LH is another interesting issue. According to the study of Goncharov et al (4), there was a significant lowering of LH level but there was no significant change in FSH. However, in other studies, the increased FSH indicating the infertility was observed (2, 8). In conclusion, there are evidences on sex hormone change in the subjects exposed to nuclides from nuclear accident crisis. This is an important issue in reproductive medicine that should be the focus in following up of the exposed subjects in the present nuclear crisis.},  
Keywords = {exposure, offspring, exposed, controversial },
volume = {10},
Number = {3}, 
pages = {279-280}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {},
abstract_fa ={},
keywords_fa = {},
url = {http://ijrm.ir/article-1-275-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-275-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2012}  
}