@article{ 
author = {Eftekhar, Maryam and Sayadi, Mozhgan and Arabjahvani, Farideh},  
title = {Transvaginal perfusion of G-CSF for infertile women with thin endometrium in frozen ET program: A non-randomized clinical trial}, 
abstract ={Background: We often see patients with a thin endometrium in ART cycles, in spite of standard and adjuvant treatments. Improving endometrial growth in patients with a thin endometrium is very difficult. Without adequate endometrial thickness these patients, likely, would not have reached embryo transfer. Objective: We planned this study to investigate the efficacy of intrauterine granulocyte colony-stimulating factor (G-CSF) perfusion in improving endometrium, and possibly pregnancy rates in frozen-thawed embryo transfer cycles. Materials and Methods: This is a non-randomized intervention clinical trial. Among 68 infertile patients with thin endometrium (-7 mm) at the 12th-13th cycle day, 34 patients received G-CSF. G-CSF (300 microgram/1mL) to improve endometrial thickness was direct administered by slow intrauterine infusion using IUI catheter. If the endometrium had not reached at least a 7-mm within 48-72 h, a second infusion was given. Endometrial thickness was assessed by serial vaginal ultrasound at the most expanded area of the endometrial stripe. Results: The cycle was cancelled in the patients with thin endometrium (endometrial thickness below 7mm) until 19th cycle day ultimately The cycle cancelation rate owing to thin endometrium was similar in G-CSF group (15.20%), followed by (15.20%) in the control group (p=1.00). The endometrial growth was not different within 2 groups, an improvement was shown between controlled and G-CSF cotreated groups, with chemical (39.30% vs. 14.30%) and clinical pregnancy rates (32.10% vs. 12.00%) although were not significant. Conclusion: Our study fails to demonstrate that G-CSF has the potential to improve endometrial thickness but has the potential to improve chemical and clinical pregnancy rate of the infertile women with thin endometrium in frozen-thawed embryo transfer cycle.},  
Keywords = {Thin endometrium, Granulocyte colony stimulating factor, Frozen thawed embryo transfer, Pregnancy rate.},
volume = {12},
Number = {10}, 
pages = {661-0}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {تزریق داخل واژن G-CSF بر زنان نابارور با اندومتر نازک در انتقال جنین فریز شده: یک کارآزمایی بالینی غیرتصادفی },
abstract_fa ={مقدمه: ما اغلب در سیکل­های کمک باروری اندومتر نازک را علیرغم درمان­های استاندارد و کمکی مشاهده می­کنیم. بهتر شدن رشد اندومتر در بیماران با اندومتر نازک بسیار مشکل است و بدون ضخامت کافی اندومتر در این بیماران انتقال جنین ممکن نیست. هدف: ما این مطالعه را بر پایه اثرگذاری تزریق داخل رحمی فاکتور محرک رشد کلونی گرانولوسیت بر رشد اندومتر و میزان حاملگی در سیکل­های برگشت از فریز بنا نهادیم. مواد و روش­ها: این مطالعه یک مطالعه غیرتصادفی مداخله ای کلینیکی است که 68 بیمار با ضخامت اندومتر کمتر از هفت میلی متر در روز 12 یا 13 سیکل پریودی در آن وارد شده اند 34 بیمار امپول فاکتور محرک رشد کلونی گرانولوسیت (300 میکروگرم در میلی لیتر) را جهت بهتر شدن اندومتر به صورت تزریق داخل حفره رحمی با کاتتر IUI دریافت نمودند و اگر اندومتر حداقل طی 48 تا 72 ساعت به 7 میلی متر نرسیده بود تزریق دوم را دریافت کردند. ضخامت اندومتر با سونوگرافی داخلی در بیشترین قطر اندومتر اندازه­گیری شد. نتایج: در بیمارانی که ضخامت اندومتر آن­ها تا روز 19 سیکل به حداقل 7 میلی متر نرسید سیکل کنسل شد که در هردو گروه مطالعه و کنترل میزان کنسل شدن سیکل معادل 15/20% بود (1=p) رشد ضخامت اندومتر در هردو گروه تفاوتی نداشت ولی بهبود میزان حاملگی شیمیایی در گروه مطالعه 39/3% در مقابل گروه کنترل 14/3% و بهبود میزان حاملگی کلینیکی در گروه مطالعه 32/1% در مقابل گروه کنترل 12% مشاهده شد که البته تفاوت آماری معنی داری نداشت. نتیجه­گیری: مطالعه ما نتوانست تأثیر فاکتور محرک رشد کلونی گرانولوسیت بر بهبود رشد و ضخامت اندومتر را نشان دهد ولی افزایش میزان حاملگی شیمیایی و کلینیکی را در گروه مطالعه نشان دادکه این مسئله میتواند بدلیل مکانیسم اثر فاکتور محرک رشد کلونی گرانولوسیت بر افزایش فاکتور مهار کننده لوکمی و کاهش سی دی 16 و سی دی 56 باشد که موارد ذکر شده از مهمترین عوامل کاشت جنین در رحم می­باشد.},
keywords_fa = {اندومتر نازک, فاکتور محرک رشد کلونی گرانولوسیت, انتقال جنین برگشت از فریز, میزان حاملگی.},
url = {http://ijrm.ir/article-1-487-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-487-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2014}  
}

@article{ 
author = {Davar, Robab and Tabibnejad, Nasim and Kalantar, Seyed Mehdi and Sheikhha, Mohammad Has},  
title = {The luteinizing hormone beta-subunit exon 3 (Gly102Ser) gene mutation and ovarian responses to controlled ovarian hyperstimulation}, 
abstract ={Background: Despite extensive progress in IVF techniques, one of the most difficult problems is the variability in the response to controlled ovarian hyperstimulation (COH). Recent studies show the effects of individual genetic variability on COH outcome. Objective: To evaluate the correlation between LHβ G1502A polymorphisms in exon 3 of the LH gene and ovarian response to COH. Materials and Methods: A total of 220 women treated with a long protocol for ovarian stimulation were studied. Three genotypes of GG, GA and AA were detected by polymerase chain reaction-restriction fragment length polymorphism (PCR-RFLP) analysis. Results: In total, 34 (17%) patients were poor responders, 154 (77%) were normal responders and 12 (6%) were hyper responders. The most frequent genotype was GA (55.5%) whereas 44.5% of patients showed GG genotype and there was no patient with AA genotype. In total 54.5% of normal responders, 61.8% of poor responders and 50% of hyper responders showed GA genotype. Conclusion: Our results did not establish a significant relationship between this polymorphism and the ovarian response. Therefore it is still very difficult to use the genotype of patients for prediction of the ovarian response to stimulation.},  
Keywords = {Ovulation induction, LHβ gene, Single nucleotide polymorphisms},
volume = {12},
Number = {10}, 
pages = {667-0}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {جهش اگزون 3 (Gly102Ser) زیر واحد بتاژن LH  و پاسخ تخمدان به تحریک کنترل شده تخمدان },
abstract_fa ={مقدمه: علیرغم پیشرفت زیاد در روش­های IVF، یکی از مهم­ترین مشکلات متغیر بودن پاسخ به تحریک کنترل شده تخمدان (COH) می­باشد. مطالعات اخیر اثرات تفاوت­های ژنتیکی فردی را در نتایج COH نشان می­دهد. هدف: هدف ار انجام مطالعه بررسی ارتباط بین پلی­مورفیسم LHβ G1502A در اگزون 3 ژن LH و پاسخ تخمدان به COH بود. مواد و روش­ها: در کل 220 زن تحت درمان با پروتکل بلند تحریک تخمدان مورد مطالعه قرار گرفتند. سه ژنوتیپ GG، GA و AA بوسیله PCR-RFLP بررسی شد. نتایج: در کل 34 بیمار (17%) دارای پاسخ ضعیف، 154 بیمار (77%) پاسخ نرمال و 12 نفر (6%) دارای پاسخ زیاد بودند. شایعترین ژنوتیپ (GA (55/5% بود در حالیکه (44/5%) بیماران ژنوتیپ GG بودند و هیچ بیماری ژنوتیپ AA نداشت. در کل 54/5% افراد با پاسخ نرمال و 61/8% افراد با پاسخ ضعیف و 50% افراد با پاسخ زیاد ژنوتیپ GA را نشان دادند. نتیجه­گیری: نتایج ما ارتباطی را بین پلی­مورفیسم مورد بررسی و پاسخ تخمدان نشان ندادند. بنابراین هنوز بسیار مشکل است که این ژنوتیپ را در بیماران جهت پیش بینی پاسخ به درمان تحریک تخمدان استفاده نمود. },
keywords_fa = {تحریک تخمک گذاری, ژن LHβ, پلی مورفیسم تک نوکلئوتیدی.},
url = {http://ijrm.ir/article-1-482-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-482-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2014}  
}

@article{ 
author = {Gur, Fatih Mehmet and Timurkaan, Sem},  
title = {The effects of prepubertal epididymal ligation upon the rat testis}, 
abstract ={Background: Previous researches about the effects of epididymal obstruction on the testes are contradictory, and the mechanism harmful effect of male duct system obstruction on seminiferous tubules still remains unclear. Objective: The aim of this study was to investigate the effects of epididymal obstruction in prepubertal rats on the testis. Materials and Methods: 15 days of age, the young rats were divided at random in two groups for epididymal ligation (n=25) or sham operation (n=15). Both groups were sacrificed at 21, 35, 56, 90, 120 days. The testis were removed, fixed in Bouin’s fixative and embedded in paraffin wax. The tissues were sectioned at 5 μm and stained with haematoxylin-eosin and triple stain. Results: In ligated rats the first histological alterations were detected at 56 days. These degenerative changes included increase at the seminiferous tubule diameter and basal membrane thickness, decrease at the germinal epithelium thickness, depletion of spermatids and presence of multinucleated spermatids. In 90 and 120 days ligation groups; germ cells greatly reduced in number. Conclusion: progressive degenerative alterations occurred in the seminiferous tubules after prepubertal epididymal obstruction but these degenerative alterations are not observed until puberta and in the seminiferous tubules that showed extensive degeneration, seminiferous epithelium was composed mainly of Sertoli cells.},  
Keywords = {Epididymis, Ligation, Degeneration, Testis, Rat},
volume = {12},
Number = {10}, 
pages = {673-0}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {اثرات انسداد اپیدیدیم قبل از وقوع بر بیضه موش صحرایی},
abstract_fa ={مقدمه: تحقیقات گذشته درباره اثرات انسداد اپیدیدیم بر بیضه­ها ضد و نقیضی بوده و مکانیسم اثر مضر انسداد سیستم تناسلی بر لوله­های سمینی فر هنوز ناشناخته است. هدف: هدف اصلی این مطالعه بررسی اثرات انسداد اپیدیدیمی قبل از وقوع بر بیضه­های موش صحرایی بود. مواد و روش­ها: موش­های صحرایی 15 روز به صورت تصادفی به دو گروه برای انسداد اپیدیدیمی (25=n) و یا گروه شم (15=n) تقسیم شدند. موش­های هر دو گروه در روزهای 21، 35، 56، 90 و 120 کشته شدند. بیضه­های خارج شده در فیکساتیو بوئین میکس و در پارافین جداسازی شد. بافت­ها با ضخامت 5 میکرومتر برش زده شد و با رنگ آمیزی سه گانه و هماتوکسیسین- ائوزین رنگ آمیزی شد. نتایج: در موش­های صحرایی که اپیدیدیم آن­ها مسدود شده بود، اولین تغییرات بافت شناسی در روز 56 تشخیص داده شد. تغییرات در ژنراتیو شامل افزایش قطر لوله سمینی فروس و ضخامت غشاء پایه، کاهش ضخامت اپی تلیوم زایا، فقدان اسپرماتید و حضور اسپرماتیدهای چند هسته ای بود. در گروه­هایی که اپیدیدیم آن­ها مسدود شده بود در روزهای 90 و 120 سلول­های ژرم به شدت کاهش یافته بود. نتیجه­گیری: تغییرات در ژنراتیو پیش دونده بعد از انسداد اپیدیدیم قبل از وقوع اتفاق افتاد اما این تغییرات تا زمان بلوغ مشاهده نمی­شوند و در لوله­های سمینی فروس که دژنراسیون وسیعی را نشان دادند، اپی­تلیوم سمینی فروس عمدتا از سلول­های سرتولی تشکیل شده بود.},
keywords_fa = {انسداد اپیدیدیم, دژنراسیون, بیضه, موش صحرایی.},
url = {http://ijrm.ir/article-1-483-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-483-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2014}  
}

@article{ 
author = {Abhari, Alireza and Zarghami, Nosratollah and Farzadi, Laya and Nouri, Mohammad and Shahnazi, Vahideh},  
title = {Altered of microRNA expression level in oligospermic patients}, 
abstract ={Background: MicroRNA (miRNA) is small endogenous, single strand RNA molecules that regulate gene expression at post-transcriptional level through several mechanisms to affect key cellular event including male germ cells differentiation, proliferation, development and apoptosis. Mutation and/or aberrant expression of miRNAs have been associated with progression of various disorders, including infertility. Objective: The purpose of this research was to study the estrogen receptor beta (ERβ), hsa-mir-21 and, hsa-mir-22 expression level in oligospermic infertile and control fertile men and correlation between them. Materials and Methods: In this study, the change in mir-21, mir-22 expression and their common target gene (ERβ) expression levels were evaluated in oligospermic infertile men (n= 43) compared with 43 age matched healthy control by Real-Time PCR methods. Results: Expression analysis by qRT-PCR test on miRNA have identified that mir-21, mir-22 levels were significantly higher than those in normal controls (p<0.0001) and ERβ expression level significantly decreased in comparison with the normal group (p<0.0001). Conclusion: Our study showed that mir-21 and mir-22 are indirectly involved in spermatogenesis by regulating of the estrogen receptor and might have a diagnostic and prognostic value in men infertility.},  
Keywords = {mir-21, mir-22, microRNA, Fertility, Oligospermia},
volume = {12},
Number = {10}, 
pages = {681-0}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {تغییر میزان بیان microRNA در بیماران الیگواسپرمیک},
abstract_fa ={مقدمه: microRNA (miRNA) رشته RNA تک زنجیره­ای کوچک با منشا داخلی است که از طریق مکانیسم­های مختلف بیان ژن را در مرحله پس از ترجمه تنظیم می­کند، از این طریق اعمال اصلی سلولی از جمله تمایز، تکثیر، تکامل و آپوپتوز را در سلول­های جنسی تحت تأثیر قرار می­دهد. هر گونه جهش و یا انحراف در بیان آن­ها می­تواند منجر به اختلالات متعدد از جمله ناباروری گردد. هدف: هدف از این تحقیق بررسی سطح بیان hsa-mir-21،has-mir-22  و گیرنده استروژن بتا (ERβ) در بیماران نابارور الیگو اسپرمیک و مردان بارور کنترل همچنین ارتباط آن­ها با همدیگر می­باشد. مواد و روش­ها: در این تحقیق تغییر در سطح بیان mir-22، mir-21 و ژن هدف مشترک آنها یعنی ERβ در مردان نابارور الیگواسپرمیک (43 نفر) در مقایسه با گروه کنترل سالم بارور با استفاده از روش Real-Time PCR مورد ارزیابی قرار گرفت. نتایج: آنالیز بیان mir-21،mir-22  با استفاده از متد qRT-PCR نشان داد که سطح بیان آنها به طور معنادار در افراد نابارور نسبت به گروه کنترل بالاتر بود (0/0001>p) و نیز سطح بیان ERβ در مقایسه با گروه کنترل پائین تر بود (0/0001>p). نتیجه­گیری: نتایج ما نشان داد که mir-21، mir-22 میتوانند به طور غیر مستقیم از طریق تنظیم بیان گیرنده استروژن در روند اسپرماتوژنز دخیل باشند و ممکن است دارای ارزش تشخیصی و پیش آگهی در ناباروری داشته باشند.},
keywords_fa = {mir-21, microRNA, mir-22, الیگواسپرمیک, ناباروری.},
url = {http://ijrm.ir/article-1-484-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-484-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2014}  
}

@article{ 
author = {Peyghambari, Fatemeh and Fayazi, Mehri and Amanpour, Saeid and Haddadi, Mahnaz and Muhammadnejad, Samad and Muhammadnejad, Ahad and Abdolahpour, Samira and Enkesari, Mozhgan and Mazaheri, Zohreh},  
title = {Assessment of α4, αv, β1 and β3 integrins expression throughout the implantation window phase in endometrium of a mouse model of polycystic ovarian syndromes}, 
abstract ={Background: Endometrial integrin expression changes might be a reason for implantation failure in polycystic ovarian syndromes (PCOS). Objective: Assessment of integrin genes and proteins expression upon endometrium in the PCOS experimental mouse model was the main goal of this study. Materials and Methods: 30 NMRI female mice were equally divided into control, experimental (PCOS; received estradiol valerate (40 mg/kg)) and sham group (received; olive oil). After 8 weeks, each group was hyper stimulated by 7 IU PMSG and then, after 48hrs, 7 IU HCG was injected. Vaginal plaque was checked. After 5 days, Progesterone and estradiol levels and endometrial tissues were investigated to evaluate of α4, αv, β1 and β3 integrins gene and protein by qPCR method and immunohistochemistry, respectively. Results: Tissue samples were assessed and showed that level of progesterone was significantly decreased in PCOS group. Results of molecular part in the amount of αv, β3, β1 and α4 gene expressions showed a great difference in β3 and αv genes expressions between experimental groups. αv, β3, α4 and β1 proteins in the endometrial stroma in the control group were expressed, but they were not detected in PCOS group. Conclusion: According to the results, integrins had different expression patterns in different areas of the endometrium; such as epithelial and stromal. It seems that in PCOS, this pattern has changed and the results might have a great influence on implantation failure. Therefore, this study suggests that a great attention to this problem may be essential in patients who are involved.},  
Keywords = {Integrin, Endometrium, Implantation, Polycystic ovarian syndromes.},
volume = {12},
Number = {10}, 
pages = {687-0}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {بررسی بیان اینتگرین های β3، β1، αv و α4 در طی پنجره لانه گزینی در اندومتر رحمی موش مدل سندرم تخمدان پلی کیستیک},
abstract_fa ={مقدمه: این فرضیه وجود دارد که تغییر بیان اینتگرین سطح اندومتر رحم می­تواند منجر به سقط خودبخودی در مبتلایان به سندرم تخمدان پلی­کیستیک گردد. هدف: در این مطالعه الگوی بیان ژنی و پروتئینی اینتگرین های سطوح اپیتلیالی و استرومایی اندومتر رحم موش مدل تخمدان پلی­کیستیک مورد بررسی قرار گرفته شده است. مواد و روش­ها: در این مطالعه 30 سر موش ماده نژاد NMRI به طور تصادفی به سه گروه کنترل، ازمایش (مدل تخمدان پلی کیستیک تیمار شده با 40 میلی گرم بر کیلوگرم استرادیول والریت) و شم (تیمار شده با 100 میکرولیتر روغن زیتون به عنوان حلال دارو) گروه بندی شدند. بعد از هشت هفته از مطالعه، هر گروه با استفاده از هورمون PMSG به میزان 7 واحد و سپس 48 ساعت بعد با استفاده از هورمون HCG به میزان 7 واحد تحریک تخمک گذاری شدند. موش­های تحریک شده کنار موش نر قرار گرفته و پلاک واژنی صبح روز بعد بررسی شد. سپس در روز 5 پس از چک پلاک، موش­ها کشته و پس از جمع آوری سرم خونی برای اندازه گیری سطح استروژن و پروژسترون، بخشی از رحم جمع آوری گردید. بافت­های جمع آوری شده به منظور بررسی اینتگرین­های α4, αv, β1 و β3 با روش Real time PCR و ایمونوهیستوشیمی مورد ارزیابی قرار گرفتند. نتایج: تغییرات وزن پس از هشت هفته از تزریق استرادیول، تغییر معنی داری را نشان نداد. سطح سرمی پروژسترون به صورت معنی داری در گروه PCOS کاهش یافته بود. میزان بیان اینتگرین­های α4, αv, β1 و β3 نشان داد که یک اختلاف زیادی در بیان ژنی اینتگرین­های αv و β3 در گروه PCOS در مقایسه با سایر گروه­ها وجود دارد. بیان پروتئین­های اینتگرین در اپیتلیوم اندومتر همه گروه­ها بیان شدند. در گروه کنترل، بیان پروتئین­های α4, αv, β1 و β3 هم در استروما و هم در سطح اپیتلیال رحمی مشاهده شد. ولی در گروه PCOS این بیان در ناحیه استروما مشاهده نشد.  نتیجه­گیری: به نظر می­رسد که الگوی بیان اینتگرین­های  αv و β3 تأثیر مهمی در زمان پنجره لانه گزینی دارد. شاید آن نتایج بتواند علت شکست لانه­گزینی در بیماران مبتلا به PCOS را شرح دهد. بنابراین توجه زیادی در خصوص درمان بیماران PCOS از این جنبه مورد نیاز می­باشد.},
keywords_fa = {اینتگرین, بلاستوسیست, لانه گزینی, سندرم تخمدان پلی کیستیک.},
url = {http://ijrm.ir/article-1-485-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-485-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2014}  
}

@article{ 
author = {Tumkiratiwong, Panas and Ploypattarapinyo, Ravicha and Pongchairerk, Urai and Thong-asa, Wachiryah},  
title = {Reproductive toxicity of Momordica charantia ethanol seed extracts in male rats}, 
abstract ={Background: Momordica charantia (M. charantia) seed has been supposed to have an antifertility property but mechanisms underlying the infertility effect have not been investigated. Objective: We investigated the antifertility effect of M. charantia ethanol seed extracts on reproductive toxicology and seminal and plasma testosterone in male Wistar rats. Materials and Methods: The control group (I) was provided daily 1 ml dimethylsulfoxide (DMSO) and the experimental groups II and III were given daily 400 and 800 mg dry matter/kg body weight of the extracts dissolved in 1 ml DMSO via the esophageal route. All groups were administered for 42 days (day 42). Changes in body weight, fertility, reproductive characteristics, testicular histopathology and levels of seminal and plasma testosterone among three groups were compared. Results: On day 42, the extracts caused antifertility (p=0.001). The extracts demonstrated significant reductions in diameters of seminiferous tubules and epididymides, spermatid density, daily sperm production and caudal epididymal spermatozoa, sperm motility and viability (p=0.046). Pathological changes in seminiferous tubules revealed atrophy, desquamation, pyknosis nucleus and multinucleated giant cell. Plasma cells were evident in three parts of epididymides of rats treated with high dose of the extract. Furthermore, the high dose of the extract suppressed seminal testosterone level (p=0.001) and plasma testosterone level (p=0.002). Conclusion: Our data showed that high dose of M. Charantia seed extracts caused infertility in male rats. The interruption in their fertility was probably attributed to the direct toxic to seminiferous tubules, epididymis and the lowered testosterone level which might impact on sperm parameters.},  
Keywords = {Infertility, Momordica charantia, Reproduction, Testosterone, Toxicity},
volume = {12},
Number = {10}, 
pages = {695-0}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {سمیت تولیدمثلی عصاره الکلی دانه Momordica charantia در موش صحرایی نر},
abstract_fa ={مقدمه: به نظر می رسد که دانه Momordica charantia اثر ضدباروری داشته باشد اما مکانیسم اثر ناباروری آن به خوبی مشخص نشده است. هدف: ما اثر عصاره الکلی دانه Momordica charantia بر روی سیستم تولیدمثلی و تستوسترون پلاسما و مایع منی در موش­های صحرایی نر ویستار بررسی کردیم. مواد و روش­ها: گروه کنترل 1 روزانه ml DMSO 1 دریافت کرد. گروه تجربی 2 و 3 روزانه 400 و 800 میلی گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن عصاره حل شده در ml DMSO 1 را از طریق گاواژ دریافت کرد. موش­ها 42 روز عصاره را دریافت کردند و به مدت 14 روز بعدی عصاره به آنها داده نشد (56 روز). تغییرات در وزن بدن، باروری، خصوصیات تولیدمثلی آسیب بافتی بیضه و سطح تستوسترون پلاسما و منی بین 3 گروه مقایسه شد. نتایج: 400 و 800 میلی گرم عصاره به ازای هر کیلوگرم وزن بدن منجر به ضدباروری در روز 42 شد (به ترتیب 0/001=p و 0/001=p) و منجر به ضدباروری موقت در روز 56 در مقایسه با گروه کنترل شد (به ترتیب 0/347=p و0/347=p). در روز 42 کاهش معنی داری در قطر لوله های سمینی فر و اپی دیدیم، تراکم اسپرماتید، تولید اسپرم روزانه و اسپرم دم لپی دیدیم، حرکت اسپرم و قدرت حیات آن (0/05˂p) مشاهده شد. تغییرات پاتولوژیک در لوله­های سمینی فر نشان دهنده آتروفی، تغییر بافت اپی تلیوم، هسته پیکنوز و سلول بزرگ چندهسته ای بود. سلول پلاسما، سلول بزرگ چندهسته ای و فقدان اسپرماتوزوا به ویژه در دم اپی دیدیم موش صحرایی که 800 میلی گرم عصاره دریافت کرده بود دیده شد. به­علاوه mg/kg 400 و 800 منجر به کاهش سطح تستوسترون منی (به ترتیب 0/021=p و 0/001=p) و سطح تستوسترون پلاسما (به ترتیب 0/036=p و 0/002=p) در مقایسه با گروه کنترل شد. نتیجه­گیری: ناباروری ایجاد شده توسط 400 به ویژه 800 میلی گرم عصاره الکلی دانه Momordica charantia به ازای هر کیلوگرم وزن بدن مربوط به اثر سمی مستقیم بر روی لوله های سمینی فر و اپی دیدیم و کاهش سطح تستوسترون پلاسما و منی می­باشد که منجر به تأثیر بر روی حرکت اسپرم، زنده بودن اسپرم، مورفولوژی نرمال اسپرم و سلامت غشای آکروزوم می شود.},
keywords_fa = { ناباروری, Momordica charantia, تولیدمثل, تستوسترون, سمیت.},
url = {http://ijrm.ir/article-1-486-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-486-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2014}  
}

@article{ 
author = {Mehraban, Fouad and Jafari, Mehrzad and AkbartabarToori, Mehdi and Sadeghi, Hossein and Joodi, Behzad and Mostafazade, Mostafa and Sadeghi, Heibatollah},  
title = {Effects of date palm pollen (Phoenix dactylifera L.) and Astragalus ovinus on sperm parameters and sex hormones in adult male rats}, 
abstract ={Background: Date Palm Pollen (DPP) and Astragalus genus are used in some countries for the treatment of infertility. Objective: This study was designed to investigate effects of DPP and Astragalus ovinus (A.Ovinus) on fertility in healthy adult male rats. Materials and Methods: Thirty-six rats were divided into six groups (n=6) including control and five treatment groups. DPP (120, 240 and 360 mg/kg) and A.ovinus (100, 500 mg/ kg) were orally given to the treatment groups. After thirty-five days, blood samples were taken to determine serum levels of FSH, LH, testosterone and estradiol. Weight of testis and epididymis, sperm count, sperm motility, seminiferous tubules diameter (STD), germinal cell layer thickness (GCLT), sertoli, leydig and spermatogonia cells were also evaluated. Results: DPP at the of 120 and 240 mg/kg doses significantly raised the ratio of testis or epididymis to body weight, sperm count, sperm motility , and estradiol level compared to the control group (p<0.05). LH and testosterone levels only noticeably increased at 120 mg/kg of DPP (p<0.01 and p<0.001 respectively). STD increased in the three applied doses (p=0.001). A. ovinus extract at the indicated doses produced a significant reduction in the ratio of testis or epididymis to body weight and sperm motility (p<0.05). Sperm count, spermatogonia, leydig cells and FSH level decreased at dose of 500 mg/kg. Furthermore, GCLT, spermatogonia cells, and serum estradiol level increased at 100 mg/kg dose of A. ovinus. Conclusion: Our findings indicate that DPP could improve fertility factors, while A.ovinus can exhibit deleterious effects on gonad and sperm parameters in rats.},  
Keywords = {Astragalus Ovinus, Date palm pollen, Infertility, Rats, Gonadal hormones.},
volume = {12},
Number = {10}, 
pages = {705-0}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {اثرات گرده درخت خرما (Phoenix dactylifera L.) و آستراگالوس اووینوس (Astragalus ovinus) بر پارامترهای اسپرم و هورمون  های جنسی در موش های صحرایی نر بالغ },
abstract_fa ={مقدمه: در برخی کشورها برای درمان نازایی از گرده درخت خرما و گیاهان جنس آستراگالوس استفاده می­شود. هدف: هدف این مطالعه بررسی اثرات مصرف گرده درخت خرما و عصاره آستراگالوس اوینوس بر باروری موش های صحرانی نر سالم و بالغ بود. مواد و روش­ها: تعداد 36 سر موش صحرایی نر بالغ و سالم به طور تصادفی به 6 گروه، مساوی تقسیم شدند. به گروه اول (گروه کنترل) به صورت خوراکی آب مقطر تجویز شد. به گروه های دوم، سوم و چهارم یک میلی لیتر از سوسپانسیون آبی گرده درخت خرما به ترتیب حاوی 120، 240 و 360 میلی گرم بر کیلوگرم و به گروه های پنجم و ششم عصاره آستراگالوس اووینوس در دوزهای 100 و 500 میلی گرم بر کیلوگرم وزن موش گاواژ شد. تمام مداخله­ها هر روز و به مدت 35 روز متوالی ادامه داشت. در پایان از تمام موش­ها خونگیری شد. غلظت سرمی estradiol، testosterone، LH، FSH وزن بیضه و اپیدیدیم ، تعداد و تحرک اسپرمی ، قطر لوله­های سمینیفروس، ضخامت لایه سلولی ژرمینال و تعداد سلول­های اسپرماتوگونی و لایدیگ مورد ارزیابی قرار گرفت. نتایج: تجویز گرده درخت خرما در دوزهای 120 و 240 میلی گرم بر کیلو گرم افزایش معنی­دار آماری (05/0˂p) را در نسبت وزنی بیضه یا اپیدیدیم به وزن بدن موش، همچنین در حرکت و تعداد اسپرم، غلظت سرمی هورمون استرادیول در مقایسه با کنترل نشان داد. مقادیرLH (p<0/01)  و تستوسترون سرم (0/001˂p) فقط در دوز 120 میلی گرم از گرده درخت خرما به لحاظ آماری افزایش یافت. پارامترهای هیستومورفومتریک بیضه، قطر توبول های سمینیفروس در هر سه دوز افزایش یافته است (0/001=p). عصاره آستراگالوس اووینوس در هر دو دوز باعث کاهش معنی­دار به لحاظ آماری در وزن نسبی بیضه و اپیدیدیم شد. همچنین تحرک اسپرم با آستراگالوس اووینوس به طور معنی­داری کاهش یافت. اگرچه تعداد اسپرم، ضخامت لایه سلولی ژرمینال، تعداد سلول­های اسپرماتوگونی و غلظت سرمی استرادیول در دوز 100 میلی گرم افزایش داشت، تعداد اسپرم، سلول­های اسپرماتوگونی و لایدیگ و مقدار سرمی هورمون FSH کاهش معنی­دار در دوز 500 میلی گرم نشان داد. نتیجه­گیری: نتایج این مطالعه نشان داد سوسپانسیون آبی گرده درخت خرما اثر تقویت کنندگی بر اندام­ها و هورمون­های جنسی همچنین پارامترهای اسپرم دارد ولی عصاره آستراگالوس اووینوس می­تواند به عنوان عامل ضد باروری از طریق تأثیر مخرب بر اندام­های جنسی و پارامترهای اسپرم موش­های صحرایی نر عمل کند.},
keywords_fa = {آستراگالوس اوینوس, گرده درخت خرما, ناباروری, موش صحرایی, هورمون های جنسی.},
url = {http://ijrm.ir/article-1-480-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-480-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2014}  
}

@article{ 
author = {Saharkhiz, Nasrin and AkbariSene, Azadeh and Salehpour, Saghar and Tamimi, Maryam and VasheghaniFarahani, Masoumeh and Sheibani, Kourosh},  
title = {Treatment results of high dose cabergoline as an adjuvant therapy in six patients with established severe ovarian hyper stimulation syndrome}, 
abstract ={Background: The beneficial role of cabergoline as a prophylactic agent to prevent ovarian hyper stimulation syndrome (OHSS) among high-risk patients has been demonstrated in previous studies. But data for its role as a treatment for established severe OHSS is still limited. We represent the treatment results of high dose oral cabergoline in management of six patients after the syndrome is established. Case: High-dose oral cabergoline (1 mg daily for eight days) was prescribed as an adjuvant to symptomatic treatment for six hospitalized patients with established severe OHSS following infertility treatment cycles. In two cases OHSS resolved rapidly despite the occurrence of ongoing pregnancy. Conclusion: Considering the treatment outcomes of our patients, high dose cabergoline did not eliminate the need for traditional treatments, but it was a relatively effective and safe therapy in management of established severe OHSS, and prevented the increase in its severity following the occurrence of pregnancy.},  
Keywords = {Ovarian hyperstimulation syndrome, Cabergoline, Paracentesis, Ovulation induction, In vitro fertilization},
volume = {12},
Number = {10}, 
pages = {713-0}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {نتایج درمان با دوز بالای کابرگولین به عنوان درمان کمکی در شش بیمار با OHSS ثابت شده},
abstract_fa ={مقدمه: نقش مؤثر کابرگولین خوراکی به عنوان یک درمان پروفیلاکسی برای جلوگیری از بروز سندرم تحریک بیش از حد تخمدانی (OHSS) در بیماران پرخطر در مطالعات گذشته نشان داده شده است. اما اطلاعات موجود در رابطه با اثر درمانی این دارو در صورت بروز OHSS شدید هنوز ناکافی است. در این مطالعه ما اثر درمانی دوز بالای کابرگولین خوراکی در درمان 6 بیمار را پس از بروز OHSS شدید ارایه نموده ایم. مورد: دوز بالای کابرگولین خوراکی (1 میلی گرم روزانه به مدت 8 روز) در کنار درمان علامتی مرسوم به 6 بیمار بستری مبتلا به OHSS شدید تجویز گردید. در دو نفر از بیماران علایم OHSS علیرغم بروز بارداری موفق سریعا بهبود یافت. نتیجه­گیری: در بیماران مورد بررسی در این مطالعه استفاده از دوز بالای کابرگولین باعث بی نیازی کامل از استفاده از درمان­های حمایتی مرسوم نگردید، اما عملکرد ایمن و نسبتا موثری در درمان بیماران مورد مطالعه مبتلا به OHSS شدید داشت و از تشدید علایم OHSS در صورت بروز حاملگی جلوگیری نمود.},
keywords_fa = {سندرم تحریک بیش از حد تخمدان, کابرگولین, پاراسنتز, تحریک تخمک گذاری, لقاح خارج رحمی.},
url = {http://ijrm.ir/article-1-481-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-481-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2014}  
}