@article{ 
author = {Garavaglia, Elisabetta and Audrey, Serafini and Annalisa, Inversetti and Stefano, Ferrari and Iacopo, Tandoi and Laura, Corti and Massimo, Candiani},  
title = {Adenomyosis and its impact on women fertility}, 
abstract ={Adenomyosis is a widespread disease affecting the reproductive period of women’s life. In the last ten years, different pathogenetic hypotheses have been proposed to explain the initiation and development of the disease. This article aims to present and discuss the most important pathophysiologic mechanisms underlying adenomyosis development in order to clarify the relationship between adenomyosis and infertility. A PubMed search was undertaken for English language literature using the MeSH terms ‘adenomyosis’, ‘infertility’, ‘treatment’, and ‘pathogenesis’. Although the exact etiology of adenomyosis is unknown, many theories have been proposed. We analysed the most important pathogenic theories expressed and evaluated the potential consequences on women fertility. A better comprehension of the adenomyosis pathogenesis has allowed realizing that adenomyosis may affect young women and may have a great impact on their fertility through different mechanisms. The understanding of these mechanisms helps to clarify the potential usefulness of current therapies.},  
Keywords = {Adenomyosis,Hyperestrogenism,Infertility,Pathogenesis,Treatment},
volume = {13},
Number = {6}, 
pages = {327-336}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {آدنومیوز و اثرات آن بر باروری زنان},
abstract_fa ={آدنومیوز یک بیماری فراگیر است که در طول دوران باروری، زنان را درگیر می کند. در ده سال گذشته فرضیه های پاتوژنتیک متفاوتی جهت توضیح شروع و گسترش این بیماری شرح داده شده است. این مقاله تلاش دارد که مهمترین مکانیزم های درگیر در آدنومیوز را شرح دهد تا ارتباط بین آدنومیوز و ناباروری مشخص گردد. یک جستجو در PubMed جهت مقالات انگلیسی زبان با استفاده از واژه های :MeSH آدنومیوز، ناباروری، درمان و پاتوژنزیس انجام گرفت. اگر چه که علت واقعی آدنومیوز مشخص نیست ولی فرضیه های زیادی ارائه شده است. ما مهمترین فرضیه ها را که حاوی اثرات این بیماری بر ناباروری زنان بود را آنالیز کردیم. درک بهتر پاتوژنهای درگیر در آدنومیوز نشان داد که آدنومیوز می تواند زنان جوان را تحت تاثیر قرار داده و اثر بزرگ بر باروری آنها با مکانیزم های مختلف داشته باشد. فهم این مکانیزم ها کمک بزرگی به مشخص کردن درک مفید بودن درمان های موجود می کند.},
keywords_fa = {آدنومیوزیس, هیپراستروژنیسم, ناباروری, پاتوژنزیس, درمان.},
url = {http://ijrm.ir/article-1-660-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-660-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2015}  
}

@article{ 
author = {He, Bing and Junping, Cheng and Li, Huang and Weihong, Tan and Lintao, Xue and Shikai, Wang},  
title = {Effects of human menopausal gonadotropin on zona pellucida and pregnancy outcomes of ovarian stimulation protocols}, 
abstract ={Background: Human menopausal gonadotropin (hMG) has contributed many improvements to human assisted reproduction. However, effects of hMG on oocyte development and clinical results remain controversial. Objective: This study was conducted to investigate the effects of hMG on the zona pellucida of oocytes, as well as clinical results in superovulation treatment. Materials and Methods: This retrospective study was performed with 150 cycles of long-protocol treatment using recombinant follicle-stimulating hormone (r-FSH) with or without hMG. The number of retrieved oocytes, fertilization rate, implantation rate, pregnancy rate, and birefringence and thickness of the zona pellucida of oocytes were investigated. Results: No significant differences were existed in r-FSH +hMG, and r-FSH groups in the number of retrieved oocytes (11.99±0.75 vs. 13.9±0.73, p=0.06), maturation rate (84.76% vs. 83.32%, p=0.42), pregnancy rate (37.31% vs. 37.66%, p=0.96), and embryo implantation rate (28.97% vs. 23.26%, p=0.30). However, fertilization rate (82.95% vs. 78.75%; p=0.02) was different. Zona pellucida birefringence was lower in the r-FSH +hMG group than in the r-FSH group (6.70±0.50 vs. 7.04±0.31; p=0.53). Thickness values of the metaphase-II zona pellucida of the r-FSH +hMG group on the first (19.20±0.14 vs. 18.75±0.10; p=0.01) and second (18.69±0.12 vs. 18.17±0.14; p=0.00) days of insemination were both higher than those of the r-FSH group. Conclusion: hMG positively influenced the improvement of oocyte fertilization, as well as the birefringence and thickness of zona pellucida.},  
Keywords = {Humans,Birefringence,Oocyte,Zona pellucida,Pregnancy},
volume = {13},
Number = {6}, 
pages = {337-344}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {اثرات گونادوتروپین منوپوزال انسانی (hMG) بر روی زونا پلوسیدا و نتایج حاملگی در پروتکل های تحریک تخمک گذاری},
abstract_fa ={مقدمه: گونادوتروپین منوپوزال انسانی (hMG) نقش مهمی در بهبود روش های کمک باروری داشته است. ولی اثرات hMG روی رشد تخمک و نتایج کلینیکی هنوز محل بحث است. هدف: هدف این مطالعه بررسی اثرات hMG بر روی زوناپلوسیدا و نتایج کلینیکی درمان تحریک تخمک گذاری بود. مواد و روش ها: این مطالعه گذشته نگر بر روی 150 سیکل درمان پروتکل طولانی با استفاده از هورمون تحریک کننده فولیکولی نوترکیب rFSH)) با یا بدون hMG انجام شد. تعداد تخمک های به دست آمده، میزان باروری، میزان لانه گزینی، میزان حاملگی، ضخامت Birefringence و زوناپلوسیدای تخمک ها بررسی شد. نتایج: هیچ تفاوت معنی داری در تعداد اوسیت ها (0/73±13/9 در مقابل 0/75±11/99، 0/06 = (p، میزان بلوغ(76/84% درمقابل 83/32 ، p=0/42) (84/76% در مقابل 83/32، 0/42%=p)، میزان حاملگی (37/31% در مقابل 37/66%،0/96 =p) و میزان لانه گزینی امبریو (28/97% در مقابل 23/26%،p=0/30) در گروه r-FSH+hMG با گروه r-FSH بدست نیامد. به هر حال میزان باروری (82/95% در مقابل 78/75%، p=0/02) متفاوت بود. Birefringence زوناپلوسیدا در گروه r-FSH+hMG کمتر از گروه r-FSH بود (0/50±6/70 در مقابل 0/31±7/04، 0/53=p). اندازه ضخامت زوناپلوسیدا در متافاز II در گروه r-FSH+hMG در روزهای اول (0/14±19/20 در مقابل 0/10±18/75، 0/01=p) و دوم (0/12±18/69 در مقابل 0/14±0/00،18/17=p) باروری هر دو بیشتر از گروه r-FSH بود. نتیجه گیری: hMG به طور مثبتی دارای اثرات بهبود باروری تخمک و همچنین Birefringence و ضخامت زوناپلوسیدا می باشد.},
keywords_fa = { انسان, Birefringence, تخمک, زونا پلوسیدا, حاملگی},
url = {http://ijrm.ir/article-1-655-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-655-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2015}  
}

@article{ 
author = {Mobini, Masoud and Mirzaie, Sakineh and Khorramdelazad, Hossein and Zainodini, Nahid and Sabzali, Zahra and Ghyasi, Mina and Mokhtari, Mitra and Bahramabadi, Reza and Hakimi, Hamid and Ghorban, Khodayar and Dadmanesh, Maryam and Ehsani, Vahid and KazemiArababadi, Mohamm},  
title = {Association of cord blood levels of IL-17A, but not TGF-β with pre-term neonate}, 
abstract ={Background: It has been documented that cytokines play important roles in the induction of normal functions of the placenta. It has been hypothesized that abnormal expression of the cytokines may be associated with unsuccessful pregnancy. Objective: The aim of this study was to compare the serum levels of interleukin-17A (IL-17A) and tumor growth factor (TGF-ß) in pre-term, term neonates, and their corresponding mothers. Materials and Methods: This study was performed on 100 term and 60 pre-term neonates, and also on their corresponded mothers. Serum levels of IL-17A and TGF-ß were examined by enzyme linked immunosorbent assay (ELISA). Results: Our results revealed that the serum levels of IL-17A were significantly decreased in pre-term neonates in comparison to full-term neonates. However, the serum levels of IL-17A in the mothers either with pre-term or full-term neonates were not different. Also the serum levels of TGF-ß were not changed in pre-term neonates and their mothers when compared with full-term neonates and their mothers, respectively. Conclusion: Based on these findings, it can be concluded that IL-17A may play crucial roles in induction of normal pregnancies and also probably participates in normal growth of fetus.},  
Keywords = {IL-17A,TGF-β,Pregnancy,Pre-term delivery},
volume = {13},
Number = {6}, 
pages = {345-350}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {ارتباط مثبت اینترلوکین 17 آلفا و عدم ارتباط TGF-β با تولد زودرس},
abstract_fa ={مقدمه: ثابت شده که سایتوکاین ها یک نقش مهم در القاء عملکرد طبیعی جفت بازی می کنند. فرضیاتی نیز دال بر این که بیان غیرطبیعی سایتوکاین ها ممکن است با حاملگی ناموفق مرتبط باشد وجود دارد. هدف: هدف از این مطالعه مقایسه سطح سرمی اینترلوکین 17 آلفا و فاکتور رشد تومور بتا (TGF-β) در نوزادان ترم و زودرس و مادرانشان بوده است. مواد و روش ها: این مطالعه بر روی 60 تا 100 نوزاد ترم و زودرس و هم چنین بر روی مادرانشان انجام شد. سطح سرمی اینترلوکین 17 آلفا و TGF-β به وسیله تکنیک الیزا سنجش شد. نتایج: یافته های ما مشخص کردند که سطح سرمی اینترلوکین 17 آلفا در نوزادان پره ترم در مقایسه با نوزادان ترم به طور معنی دار کاهش یافته است. به هر حال سطح سرمی اینترلوکین 17 آلفا در مادران هر دو گروه ترم و زودرس تفاوتی نداشته است. نتایج همچنین نشان که سطح سرمی TGF-β در نوزادان زودرس و مادرانشان در مقایسه با نوزادان ترم و مادرانشان تفاوتی نداشته است. نتیجه گیری: بر اساس این یافته ها، می توان نتیجه گرفت که اینترلوکین 17 آلفا ممکن است یک نقش اساسی در القاء حاملگی نرمال و هم چنین در رشد طبیعی جنین بازی کند.},
keywords_fa = { اینترلوکین 17 آلفا, TGF-β, حاملگی, زایمان زودرس.},
url = {http://ijrm.ir/article-1-656-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-656-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2015}  
}

@article{ 
author = {Mirbolouk, Fariba and Yousefnezhad, Azadeh and Ghanbari, Atefeh},  
title = {Predicting factors of medical treatment success with single dose methotrexate in tubal ectopic pregnancy: a retrospective study}, 
abstract ={Background: Nowadays, The first step in treatment of ectopic pregnancy (EP) is medical treatment. Medical treatment with methotrexate (MTX) for EP is safe and effective method without the risks associated with the surgical procedure. But there are controversies between studies for which patients will respond better to medical treatment. Objective: The aim of the present study was to investigate the predictive factors of success or failure of treatment of EP with single dose MTX. Materials and Methods: In this retrospective study, records of 370 patients who were treated for tubal EP with single dose of MTX were reviewed during four years. Patients were divided into two groups; the first group or “success group” are the patients who were successfully treated with MTX. The second group or “failure group” consist the patients who did not respond to the MTX therapy. The week of gestation, size and location of EP and ß-hCG level were compared between groups. Results: Of 370 patients, 285 (77.1%) were successfully treated with MTX. 85 patients (22.9%) required surgery after a mean of 5.4 (range 2-15) days. Day-1 beta- human chorionic gonadotropin (ß-hCG) and fall in ß-hCG between day 1 and day 4 were the best predictors for single dose MTX treatment success. The cutoff value of initial ß-hCG with the success treatment results was found to be 1375 IU/mL there was no statistical difference between groups about week of gestation, size and location of EP. Conclusion: The results showed that patients who have ß-hCG levels below 1375 and the number of cases with decreasing ß-hCG level on day 4 are the good candidates for medical treatment.},  
Keywords = {Tubal pregnancy,β-hCG,Methotrexate},
volume = {13},
Number = {6}, 
pages = {351-354}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {بررسی عوامل پیش بینی کننده موفقیت درمان طبی با دوز واحد متوتروکسات در حاملگی خارج رحمی لوله ایی: یک مطالعه گذشته نگر},
abstract_fa ={مقدمه: امروزه، روش ارجح و اول در درمان حاملگی خارج رحمی درمان طبی می باشد. درمان طبی با متوتروکسات روش مطمئن و موثر بدون عوارض ناشی از جراحی برای بیماران مبتلا به حاملگی خارج رحمی می باشد. با این حال همچنان بین مطالعات مختلف از این جهت که کدام یک از بیماران به این روش بهتر پاسخ می دهند اختلاف نظر وجود دارد. هدف: هدف از این مطالعه یافتن عوامل پیش بینی کننده موفقیت یا شکست درمان حاملگی خارج رحمی با دوز واحد متوتروکسات می باشد. مواد و روش ها: در این مطالعه گذشته نگر، پرونده 370 بیمار که با تشخیص حاملگی خارج رحمی طی چهار سال (1393-1389) در بیمارستان الزهرا با تک دوز متوتروکسات درمان شده بودند مورد بررسی قرار گرفت. بیماران بر اساس پاسخ به درمان به دو گروه تقسیم شدند.گروه موفقیت شامل افرادی که به درمان تک دوز متوتروکسات پاسخ داده بودند و گروه شکست شامل افرادی که طی درمان دچار پارگی لوله شده بودند و یا به درمان طبی پاسخ نداده بودند. عواملی همچون سایز، محل و سن توده حاملگی و سطح بتاتیتراژ (β-hCG) در دو گروه با هم مقایسه شدند. نتایج: از 370 بیمار 285 نفر (77/1%) به درمان طبی پاسخ داده بودند (گروه موفقیت) و 85 نفر (22/9%) به دلیل پارگی لوله یا عدم پاسخ به درمان طبی نیاز به جراحی پیدا کردند (گروه شکست). سطح β-hCG روز اول و کاهش سطح آن بین روزهای 1 و 4، بهترین پیش بینی کننده های پاسخ به درمان بودند. بر اساس منحنی ROC سطح β-hCG روز اول IU/mL 1375 بدست آمد. تفاوت اماری معناداری بین دو گروه از لحاظ سن حاملگی، سایز توده و مکان قرارگیری آن مشاهده نشد. نتیجه گیری: نتایج مطالعه نشان داد که بیمارانی که سطح بتا تیتراژ روز اول پایینتر از 1375 داشتند و کسانی که سطح β-hCG روز چهارم تزریق متوتروکسات نسبت به روز اول کاهش نشان داد، بهترین پاسخ دهندگان به درمان طبی تک دوز متوتروکسات می باشند.},
keywords_fa = {حاملگی لوله ایی, بتاتیتراژ, متوتروکسات.},
url = {http://ijrm.ir/article-1-657-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-657-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2015}  
}

@article{ 
author = {Khooshideh, Maryam and Radi, Vida and Hosseini, Reihaneh and Hosseini, L},  
title = {The accuracy of placental alpha-microglobuline-1 test in diagnosis of premature rupture of the membranes}, 
abstract ={Background: Premature rupture of membranes (PROM) is a common obstetric issue during pregnancy which might lead to serious fetal or maternal problems. Therefore, an appropriate diagnosis and management of PROM are of significant importance in patients. Objective: The aim of this study was to determine the accuracy of placental alpha microglobuline-1 (PAMG-1) test in PROM diagnosis and compare this diagnostic method with other standard tests in diagnosis of PROM. Materials and Methods: In this prospective diagnostic accuracy study, patients with symptoms of membrane rupture in 16-39 weeks of gestation were involved. Three tests including Fern, Nitrazine and PAMG-1 were performed at the same time. Results: PROM was confirmed in 86 patients out of 100. The sensitivity and specificity were respectively 81.3% and 100% for Fern test, 93% and 92.8% for Nitrazine test, 98.9% and 92.8% for PAMG-1 test. PAMG-1 test showed higher sensitivity (98.9% with p<0.001) and accuracy (98%) compared with conventional tests. Although PAMG-1showed a lower positive predictive value (PPV) compared to conventional tests such as Fern test (100%), it was shown to be more accurate. Conclusion: The accuracy of PAMG-1 test was superior to both Fern and Nitrazine test in PROM diagnosis.},  
Keywords = {Placental alpha microglobulin-1,Premature ruptures of membrane,Diagnostic test},
volume = {13},
Number = {6}, 
pages = {355-360}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {بررسی میزان دقت آزمایش اندازه گیری آلفا میکروگلوبولین 1 جفتی (PAMG-1) در تشخیص پارگی زودرس پرده های جفتی},
abstract_fa ={مقدمه: پارگی زودرس پرده های جفتی (PROM) یک مشکل شایع مامایی در طول بارداری است که ممکن است به عوارض جدی مادری و جنینی منجر شود. بنابراین تشخیص و مدیریت صحیح PROM اهمیت زیادی در بیماران دارد. هدف: هدف مطالعه بررسی میزان دقت آزمایش اندازه گیری آلفا میکروگلوبولین 1 جفتی (PAMG-1) درتشخیص PROM و مقایسه این روش تشخیصی با سایر روشهای استاندارد تشخیص PROM است. مواد و روش ها: در این مطالعه آینده نگر طراحی شده برای تشخیص دقت، بیماران با علائم پارگی پرده های جفتی که بین هفته های 16 تا 39 هفته بارداری هستند وارد مطالعه شدند. تستهای Fern نیترازین و PAMG-1 در یک زمان بر روی بیماران انجام شده و دقت آنها با هم مقایسه شد. نتایج: PROM در 86 بیمار از 100 نفر تایید شد. میزان حساسیت و اختصاصی بودن تست به ترتیب 81/3 % و 100% برای Fern، 93% و 92/8% برای نیترازین و 98/9% و 92/8% برای PAMG-1 بود. PAMG-1 حساسیت بالاتر (0/001>p) در مقایسه با روشهای قدیمی تر و دقت تشخیصی 98% داشت. اگرچه PAMG-1 ارزش اخباری مثبت (PPV) پایین تری نسبت به تستهای قدیمی تر مثل Fern دارد، دقت تشخیصی آن بالاتر است. نتیجه گیری: دقت تشخیصی PAMG-1 در تشخیص  PROM از نیترازین و Fern بالاتر است.},
keywords_fa = {پارگی زودرس پرده های جفتی, تست تشخیصی, اندازه گیری آلفا میکروگلوبولین 1 جفتی.},
url = {http://ijrm.ir/article-1-658-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-658-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2015}  
}

@article{ 
author = {Farzadi, Laya and KhayatzadehBidgoli, Homa and Ghojazadeh, Morteza and Bahrami, Zahra and Fattahi, Amir and Latifi, Zeinab and Shahnazi, Vahideh and Nouri, Mohamm},  
title = {Correlation between follicular fluid 25-OH vitamin D and assisted reproductive outcomes}, 
abstract ={Background: Vitamin D in complex with its receptor by regulating gene expression, endometrium immune response and stimulation of endometrium decidualization can be involved in implantation. So, it seems that the amount of vitamin D in follicular fluids (FF) may have an association with ART success. Objective: First, we intended to investigate the possible association between levels of follicular fluids 25-OH vitamin D with assisted reproductive outcomes. Second, we examined relationship between 25-OH vitamin D levels with number and quality of oocytes. Materials and Methods: In a prospective study, 80 infertile female candidates for IVF/ICSI were enrolled. Blood samples (on the day of human chorionic gonadotropin administration) and follicular fluids were taken, and then levels of serum estradiol and follicular fluids 25-OH vitamin D were measured. Also clinical characteristics of patients (duration of infertility, causes of infertility, menstrual status), number and quality of oocytes, number of fertilized oocytes, estradiol levels, and clinical pregnancy were evaluated. Results: Concentration of FF 25-OH vitamin D in pregnant women was significantly higher than non-pregnant women (p=0.007) but there were no significant differences in age, body mass index (BMI), duration of infertility, menstrual status, number of oocytes, oocytes quality, number of fertilized oocytes, and serum estradiol levels between the two groups. Statistically positive correlation was found between 25-OH vitamin D levels with patient age and implantation rate (r=0.264, p=0.018 and r=0.301, p=0.007 respectively). Conclusion: The obtained results suggest that vitamin D without affecting the number and quality of oocytes can independently improve implantation rate and IVF outcome.},  
Keywords = {Embryo implantation,Vitamin D,In vitro fertilization,Outcome},
volume = {13},
Number = {6}, 
pages = {361-366}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {ارتباط بین 25-هیدروکسی ویتامین D و نتایج کمک باروری},
abstract_fa ={مقدمه: ویتامین D همراه با گیرنده اش با تنظیم بیان ژن، پاسخ ایمنی اندومتریوم و تحریک دسیدوالیزه شدن (decidualization) اندومتریوم می تواند در لانه گزینی دخیل باشد. بنابراین چنین بنظر می رسد که میزان ویتامین D مایع فولیکولی احتمال دارد ارتباطی با میزان موفقیت ART داشته باشد. هدف: اولا، ما احتمال ارتباط بین میزان 25-هیدروکسی ویتامین D با نتایج کمک باروری را بررسی کردیم. ثانیا ارتباط بین میزان 25 هیدروکسی ویتامین D را با تعداد و کیفیت تخمکها آزمودیم. مواد و روش ها: در یک مطالعه آینده نگر، 80 زن نابارور کاندیدای درمان با IVF/ICSI شرکت داده شدند. نمونه های خونی (روز تجویز گنادوتروپین جفتی انسانی) و مایع فولیکولی گرفته شدند و سپس میزان استرادیول سرمی و 25-هیدروکسی ویتامین D مایع فولیکولی سنجیده شدند. همچنین مشخصات بالینی بیماران (طول مدت ناباروری، علت ناباروری، شرایط قاعدگی)، تعداد و کیفیت تخمکها، تعداد تخمکهای بارورشده، میزان استرادیول و حاملگی بالینی ارزیابی شدند. نتایج: غلظت 25-هیدروکسی ویتامین D مایع فولیکولی در زنان حامله بطور معناداری بالاتر از زنان غیرحامله بود (0/007=p) اما تفاوت معناداری در سن، شاخص توده بدنی، طول مدت ناباروری، شرایط قاعدگی، تعداد تخمکها، کیفیت تخمکها، تعداد تخمکهای بارور شده و میزان استرادیول سرمی بین دو گروه وجود نداشت (0/05<p< span=""></p<>). از لحاظ آماری همبستگی مثبتی بین میزان 25 هیدروکسی ویتامین D با سن بیمار و میزان لانه گزینی پیدا شد (به ترتیب0/018=، r=0/264,  p و0/007 =r=0/301,  p). نتیجه گیری: نتایج بدست آمده پیشنهاد می دهند که ویتامین D بدون تاثیر بر تعداد و کیفیت تخمکها می تواند بطور مستقل میزان لانه گزینی و نتیجه IVF را بهبود بخشد.},
keywords_fa = {لانه گزینی جنین, ویتامین D, نتیجه IVF.},
url = {http://ijrm.ir/article-1-659-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-659-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2015}  
}

@article{ 
author = {Namazov, Ahmed and Karakus, Resul and Gencer, Ezgi and Sozen, Hamdullah and Acar, Levent},  
title = {Do submucous myoma characteristics affect fertility and menstrual outcomes in patients underwent hysteroscopic myomectomy?}, 
abstract ={Background: Submucous myomas may be associated with menorrhagia, infertility and dysmenorrhea. Objective: The aim of this study was to determine the long term effects of submucousal myoma resection on menorrhagia and infertility; also to detect whether the type, size, and location of myoma affect the surgical success. Materials and Methods: .Totally 98 women referred to hysteroscopy for symptomatic submucousal fibroids (menorrhagia (n=51) and infertility (n=47)) between 2005- 2010 were enrolled in this historical cohort study Pregnancy rates and menstrual improvement rates were compared according to myoma characteristics (size, type and location). Results: After a mean postoperative period of 23±10 months in 51 patients with excessive bleeding, 13 had recurrent menorrhagia (25%). In Other 38 patients excessive bleeding was improved (75%). The improvement rates by location and myoma type: lower segment 100%, fundus 92%, and corpus 63%; type 0) 70%, type 1) 78%, type 2) 80%. The mean sizes of myoma in recurred and improved patients were 23.33 mm and 29.88 mm respectively. 28 of 47 infertile women spontaneously experienced thirty pregnancies (60%). Pregnancy rates according to myoma location and type: lower segment 50%, fundus 57%, and corpus 80%; type 0) 75%, type 1) 62%, type 2) 50%. The mean myoma size in patients who became pregnant was 30.38 mm; in patients who did not conceive was 29.95 mm. Conclusion: The myoma characetesitics do not affect improvement rates after hysteroscopic myomectomy in patients with unexplained infertility or excessive uterine bleeding.},  
Keywords = {submucousal myoma,Hysteroscopy,Menorrhagia,Infertility},
volume = {13},
Number = {6}, 
pages = {367-372}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {آیا خصوصیات میوم زیرمخاطی نتایج قاعدگی و باروری را در بیمارانی که میومکتومی هیتروسکوپیک انجام دادند، تاثیر دارد؟},
abstract_fa ={مقدمه: میوم زیرمخاطی ممکن است با منوراژی ناباروری و قاعدگی دردناک همراه باشد. هدف: هدف این مطالعه تعیین اثرات طولانی مدت خارج کردن میوم زیرمخاطی بر منوراژی و ناباروری بود. همچنین شناسایی اینکه آیا نوع، اندازه و مکان میوم بر موفقیت جراحی اثر دارد؟ مواد و روش ها: در کل 98 زن مبتلا به ناباروری و منوراژی وارد مطالعه شدند (47 و 51 به ترتیب). میزان حاملگی، میزان بهبود منوراژی با مشخصات میوم (شامل اندازه، نوع و مکان) بررسی شد. نتایج: بعد از یک دوره 10±23 ماهه بعد از عمل در 51 بیمار با خونریزی شدید، 13 بیمار ( 25%) منوراژی عود کننده داشتند در 38 بیمار دیگر، خونریزی شدید افزایش یافت ( 75%). میزان بهبودی توسط مکان و نوع میوما: قطعه پائینی 100%، تنه: 92% ، و دم 63%، نوع 0) 70%، نوع 1) 78%، نوع 2) 80%. اندازه میانگین میوما در بیماران بهبود یافته و عود مجدد به ترتیب 23/33 میلی مترو 29/88 میلی متر بود. 28 بیمار از 47 زن نابارور به صورت خودبخود حامله شدند (60%). میزان حاملگی برطبق مکان میوما و نوع: قطعه میانی 50%، تنه 57% و دم 80% نوع 0) 75%، نوع 1) 62%، نوع 2) 50%. میانگین اندازه میوما در بیمارانی که حامله شدند 30/38 و در بیمارانی که حامله نشدند 29/95 میلی متر بود. نتیجه گیری: خصوصیات میوما اثری بر میزان بهبودی بعد از میومکتومی هیتروسکوپیک در بیماران با ناباروری نامشخص و یا خونریزی رحمی شدید ندارد.},
keywords_fa = {میوم زیرمخاطی, هیستروسکوپی, منوراژی, ناباروری.},
url = {http://ijrm.ir/article-1-653-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-653-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2015}  
}

@article{ 
author = {Moti, Mahtab and Amini, Leila and MirhoseiniArdakani, Soheila Sadat and Kamalzadeh, Sara and Masoomikarimi, Masoomeh and jafarisani, Moslem},  
title = {Oxidative stress and anti-oxidant defense system in Iranian women with polycystic ovary syndrome}, 
abstract ={Background: Polycystic ovary syndrome (PCOS) is a common disorder of infertility which affects more than 100 million women. It is characterized by chronic anovulation, hyper androgenism and obesity. PCOS is also associated with oxidative stress changes. Objective: Here, we aimed to investigate the level of antioxidants and oxidative stress in Iranian women with PCOS as a predictive factor for cardiovascular disease for the first time in Iran. Materials and Methods: In this cross sectional study 30 women with PCOS and 30 healthy women were included. C-reactive protein, serum insulin, advanced oxidation protein products, and level of total antioxidants status were measured from blood samples. Results: The levels of serum insulin, C-reactive protein, advanced oxidation protein productswere significantly increased in women with PCOS compared with healthy women but there was a decrease in level of total antioxidants status in PCOS women. Conclusion: These changes show that oxidative stress contributes to PCOS and the decrease of antioxidants leads to increase of oxidation products contributing to PCOS.},  
Keywords = {Polycystic ovary syndrome,Infertility,CRP,Antioxidant,AOPP},
volume = {13},
Number = {6}, 
pages = {373-378}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {وضعیت استرس اکسیداتیو و سیستم دفاع آنتی اکسیدانی در زنان ایرانی مبتلا به سندرم تخمدان پلی کیستیک},
abstract_fa ={مقدمه: سندرم تخمدان پلی کیستیک (PCOS)  یکی از شایع ترین اختلالات ناباروری است که بیش از 100 میلیون زن را مبتلا ساخته است. علائم مشخصه آن عدم تخمک گذاری مزمن، افزایش آندروژن ها و چاقی می باشد. PCOS همچنین با تغییرات استرس اکسیداتیو همراه است. هدف: در مطالعه حاضر هدف بررسی سطوح آنتی اکسیدان ها و اکسیداتیو استرس در زنان ایرانی مبتلا به PCOS به عنوان فاکتور پیش بینی کننده بیماری های کاردیوواسکولار برای اولین بار در ایران بود. مواد و روش ها: در این مطالعه مقطعی، تعداد 30 زن مبتلا به PCOS  و 30 زن سالم به عنوان گروه کنترل مورد مطالعه قرارگرفتند. پس از اخذ نمونه خون صبحگاهی، پروتئین فاز حاد C، انسولین، محصولات پیشرفته اکسیدشدن پروتئینی (AOPP) و وضعیت آنتی اکسیدانی تام (TAOS) در سرم آن سنجش گردید. نتایج: میزان انسولین، AOPP، پروتئین فاز حاد C بطور معنی داری در زنان مبتلا به PCOS در مقایسه با زنان سالم افزایش داشت. اما سطوح TAOS در زنان با PCOS نسبت به زنان سالم کاهش معنی داری از خود نشان داد. نتیجه گیری: نتایج مطالعه نشان داد استرس اکسیداتیو با PCOS همراهی دارد و کاهش سطوح آنتی اکسیدان ها به افزایش محصولات اکسیداسیون در بیماری PCOs منجر می گردد.},
keywords_fa = {سندرم تخمدان پلی کیستیک, ناباروری, پروتئین فاز حاد C , محصولات پیشرفته اکسیدشدن پروتئینی , آنتی اکسیدان.},
url = {http://ijrm.ir/article-1-654-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-654-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2015}  
}