@article{ 
author = {Nazarpour, Sima and RamezaniTehrani, Fahimeh and Simbar, Masoumeh and Azizi, Fereidou},  
title = {Thyroid dysfunction and pregnancy outcomes}, 
abstract ={Background: Pregnancy has a huge impact on the thyroid function in both healthy women and those that have thyroid dysfunction. The prevalence of thyroid dysfunction in pregnant women is relatively high. Objective: The objective of this review was to increase awareness and to provide a review on adverse effect of thyroid dysfunction including hyperthyroidism, hypothyroidism and thyroid autoimmune positivity on pregnancy outcomes. Materials and Methods: In this review, Medline, Embase and the Cochrane Library were searched with appropriate keywords for relevant English manuscript. We used a variety of studies, including randomized clinical trials, cohort (prospective and retrospective), case-control and case reports. Those studies on thyroid disorders among non-pregnant women and articles without adequate quality were excluded. Results: Overt hyperthyroidism and hypothyroidism has several adverse effects on pregnancy outcomes. Overt hyperthyroidism was associated with miscarriage, stillbirth, preterm delivery, intrauterine growth retardation, low birth weight, preeclampsia and fetal thyroid dysfunction. Overt hypothyroidism was associated with abortion, anemia, pregnancy-induced hypertension, preeclampsia, placental abruption, postpartum hemorrhage, premature birth, low birth weight, intrauterine fetal death, increased neonatal respiratory distress and infant neuro developmental dysfunction. However the adverse effect of subclinical hypothyroidism, and thyroid antibody positivity on pregnancy outcomes was not clear. While some studies demonstrated higher chance of placental abruption, preterm birth, miscarriage, gestational hypertension, fetal distress, severe preeclampsia and neonatal distress and diabetes in pregnant women with subclinical hypothyroidism or thyroid autoimmunity; the other ones have not reported these adverse effects. Conclusion: While the impacts of overt thyroid dysfunction on feto-maternal morbidities have been clearly identified and its long term impact on childhood development is well known, data on the early and late complications of subclinical thyroid dysfunction during pregnancy or thyroid autoimmunity are controversial. Further studies on maternal and neonatal outcomes of subclinical thyroid dysfunction maternal are needed.},  
Keywords = {Thyroid disease, Pregnancy outcome,Hypothyroidism,Hyperthyroidism},
volume = {13},
Number = {7}, 
pages = {387-396}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {اختلالات تیروئید و پیامد بارداری},
abstract_fa ={حاملگی تاثیرات عمده ای بر تنظیم عملکرد تیروئید زنان سالم و مبتلا به اختلالات تیروئید دارد. شیوع اختلالات تیروئید در زنان باردار نسبتاً بالا است. هدف: هدف بررسی حاضر، افزایش آگاهی و ارائه بررسی در مورد اثر نامطلوب اختلال عملکرد تیروئید شامل هیپوتیروئیدی ، هیپرتیروئیدی و اتوایمونیتی تیروئید بر نتایج بارداری و می باشد. مواد و روش ها: در این بررسی مروری کتابخانه های Medline، EMBASE  وCochrane  با کلمات کلیدی مناسب برای مقاله مرتبط انگلیسی جستجو شدند. ما از انواع مطالعات، از جمله کارآزمایی بالینی تصادفی، کوهورت (آینده نگر و گذشته نگر) مطالعات مورد شاهدی، گزارش موردی استفاده کردیم. مطالعات مربوط به بیماریهای تیروئید در زنان غیر باردار و مقالات بدون کیفیت مناسب از مطالعه کنار گذاشته شدند. نتایج: هیپرتیروئیدی و هیپوتیروئیدی آشکار دارای اثرات سوء متعددی بر نتایج بارداری می باشند. هیپرتیروئیدی آشکار با سقط، مرده زایی، زایمان زودرس، محدودیت رشد داخل رحمی، وزن کم هنگام تولد، پره اکلامپسی و اختلال عملکرد تیروئید جنین همراه بود. هیپوتیروئیدی آشکار با سقط جنین، کم خونی، فشار خون بالا ناشی از حاملگی، پره اکلامپسی، جداشدن زودرس جفت، خونریزی بعد از زایمان، تولد نوزاد نارس، وزن کم هنگام تولد، مرگ داخل رحمی ، افزایش دیسترس تنفسی نوزادان و اختلال رشد عصبی نوزاد همراه بود. با این حال عوارض هیپوتیروئیدی تحت بالینی، و آنتی بادی تیروئید مثبت بر نتایج بارداری مشخص نیست. در حالی که برخی از مطالعات شانس بیشتری برای جداشدن زودرس جفت، تولد زودرس، سقط جنین، فشارخون بالای بارداری، زجر جنین، پره اکلامپسی شدید و دیسترس و دیابت نوزادی در زنان باردار با هیپوتیروئیدی تحت بالینی یا خود ایمنی تیروئید نشان داده اند؛ در برخی مطالعات دیگر این عوارض جانبی گزارش نشده اند. نتیجه گیری: در حالی که اثرات اختلال عملکرد تیروئید آشکار بر عوارض جنینی مادری به وضوح مشخص شده اند و تاثیر دراز مدت آن بر توسعه در دوران کودکی به خوبی شناخته شده است، با این حال عوارض زودرس و دیررس اختلال عملکرد تیروئید تحت بالینی در دوران بارداری یا بیماریهای خودایمنی تیروئید مورد بحث است. انجام مطالعات بیشتر برای شناسایی نتایج نامطلوب مادر و نوزاد در اختلالات تحت بالینی تیروئید مادر ضروری به نظر می رسد},
keywords_fa = {اختلالات عملکرد تیروئید, پیامد بارداری, هیپوتیروئیدی, هیپرتیروئیدی.},
url = {http://ijrm.ir/article-1-667-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-667-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2015}  
}

@article{ 
author = {Hajishafiha, Mahsomeh and Shahbazi, Zahra and Pakniyat, AbdolGhader and Oshnouei, Sima and Kiarang, Nazil},  
title = {Relationship between progesterone level on the day of human chorionic gonadotropin administration with outcomes of intra-cytoplasmic sperm injection in infertile couples}, 
abstract ={Background: Gonadotropin-releasing hormone agonists or antagonists are used in assisted reproductive technique cycles as premature luteinizing hormone secretion inhibition. Studies have been reported different and contradictory results on the serum progesterone effect on intra-cytoplasmic sperm injection. Objective: The purpose of this study was to evaluate the effect of serum progesterone level on the day of Human chorionic gonadotropin (HCG) administration on the intra-cytoplasmic sperm injection (ICSI) outcome in infertile women. Materials and Methods: 249 infertile couples candidated for ICSI were enrolled in the study. Their serum progesterone level on the day of HCG administration was measured and according to serum level, patients were divided into four groups of less than 0.9, 0.9-1.4, 1.5-1.9, and ≥2 ng/mL. The four groups were compared with each other regarding fertility outcomes. Results: Pregnancy rate was not significantly different among the four groups (p>0.05). Also, there was no significant difference among the groups regarding frequency of abortion and ectopic pregnancy. Conclusion: Serum progesterone level on the day of HCG administration does not have any significant effect on pregnancy outcomes, including abortion, ectopic pregnancy, and pregnancy rate in patients undergoing ICSI treatment.},  
Keywords = {Human chorionic gonadotropin,Progesterone,Intra-cytoplasmic sperm injection,Pregnancy,Infertility.},
volume = {13},
Number = {7}, 
pages = {397-402}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {ارتباط بین سطح پروژسترون روز مصرف گونادوتروپین کوریونیک انسانی با نتایج تزریق داخل سیتوپلاسمی اسپرم در زوجین نابارور},
abstract_fa ={مقدمه: اگونیست و انتاگونیست هورمون ترشح کننده ی گنادوتروپین در روش های کمک باروری کاربرد دارد. مطالعات ننایج متفاوت و متناقضی را در ارتباط با اثرات سطح پروژسترون بر نتایج تزریق داخل سیتوپلاسمی اسپرم نشان داده اند. هدف: هدف این مطالعه بررسی اثر سطح سرمی پروژسترون روز مصرف گونادوتروپین کوریونیک انسانی روی نتایج درمان به روش تزریق داخل سیتوپلاسمی اسپرم در زنان نابارور می باشد. مواد و روش ها: 249 زوج ناباروری کاندید تزریق داخل سیتوپلاسمی اسپرم وارد مطالعه شدند. سطح پروژسترون سرمی آنها در روز مصرف گونادوتروپین کوریونیک انسانی اندازه گیری و بر اساس سطح سرمی بیماران به چهار دسته به ترتیب کمتر از0/9 ، 9-1/4/ 0، 1/5-1/9 و ≥ 2ng/dl  و ≥ 2 تقسیم شدند. 4 گروه از نظر پیامدهای باروری با یکدیگر مقایسه شدند. نتایج: نرخ حاملگی در 4 گروه با یکدیگر تفاوت معنی داری نداشت (05/0<P value). از نظر فراوانی سقط و حاملگی خارج رحمی نیز بین گروهها تفاوت معنی داری دیده نشد. نتیجه گیری: سطح سرمی پروژسترون روز مصرف گونادوتروپین کوریونیک انسانی تاثیر معنی داری بر پیامدهای بارداری شامل سقط، حاملگی خارج رحمی و میزان حاملگی در بیماران تحت درمان به روش تزریق داخل سیتوپلاسمی اسپرم ندارد.},
keywords_fa = {تزریق داخل سیتوپلاسمی اسپرم, حاملگی, نازایی, پروژسترون, گنادوتروپین کوریونیک انسانی.},
url = {http://ijrm.ir/article-1-668-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-668-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2015}  
}

@article{ 
author = {Salmani, Zahra and ZarghamBoroujeni, Ali and Salehi, Mehrdad and K.Killeen, Therese and Merghati-Khoei, Effat},  
title = {The existing therapeutic interventions for orgasmic disorders: recommendations for culturally competent services, narrative review}, 
abstract ={Background: In recent years, a growing number of interventions for treatment of female orgasmic problems (FODs) have emerged. Whereas orgasm is a extra biologically and learnable experience, there is a need for practitioners that to be able to select which therapy is the most appropriate to their context. Objective: In this critical literature review, we aimed to assess areas of controversy in the existing therapeutic interventions in FOD with taking into accounted the Iranian cultural models. Materials and Methods: For the present study, we conducted an extensive search of electronic databases using a comprehensive search strategy from 1970 till 2014. This strategy was using Google Scholar search, “pearl-growing” techniques and by hand-searching key guidelines, to identify distinct interventions to women's orgasmic problem therapy. We utilized various key combinations of words such as:" orgasm" OR "orgasmic "," female orgasmic dysfunction" OR Female anorgasmia OR Female Orgasmic Disorder ", orgasmic dysfunction AND treatment, “orgasm AND intervention”. Selection criteria in order to be included in this review, studies were required to: 1 employ clinical-based interventions, 2 focus on FOD. Results: The majority of interventions (90%) related to non-pharmacological and other were about pharmacological interventions. Self-direct masturbation is suggested as the most privilege treatment in FOD. Reviewing all therapies indicates couple therapy, sexual skill training and sex therapy seem to be more appropriate to be applied in Iranian clinical settings. Conclusion: Since many therapeutic interventions are introduced to inform sexually-related practices, it is important to select an intervention that will be culturally appropriate and sensitive to norms and values. Professionals working in the fields of health and sexuality need to be sensitive and apply culturally appropriate therapies for Iranian population. We further suggest community well defined protocols to screen, assessment and management of women’ sexual problems such as FOD in the Iranian settings.},  
Keywords = {Iranian women,Orgasm,Reproductive health,Sexual dysfunction},
volume = {13},
Number = {7}, 
pages = {403-412}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {مداخلات درمانی در زنان با مشکلات ارگاسم در بستر ایرانی: مرور نقادانه},
abstract_fa ={مقدمه: تا کنون مداخلات درمانی قابل توجهی در حل مشکلات ارگاسمیک زنان معرفی شده است. از آنجایی که ارگاسم پدیده ایی فرا بیولوژیکی و آموختنی است، نیاز به درمانگرانی می باشد که بتوانند متناسب ترین درمانها را باتوجه به فرهنگ وبستر جامعه خود انتخاب نمایند. هدف: هدف از این مرور نقادانه، بررسی چالش های مداخلات موجود در حل مشکل ارگاسمیک زنان به منظور انتخاب درمانهای کلینیکی مؤثر و متناسب با بستر جامعه ایرانی می باشد. مواد و روش ها: در این تحقیق جستجوی گسترده و جامعی  در بانکهای اطلاعاتی الکترونیکی از سال 1970تا 2014 با استفاده از PubMed, Embase, Medline, PsychINFO, Cochrane CINAHL, “pearl-growing‟ techniques. Google Scholar hand-searching keyguidelines به منظور شناسایی مداخلات درمانی زنان دارای مشکلات ارگاسمیک انجام گردید. ترکیبی از کلمات کلیدی متفاوت مانند "ارگاسم" یا "ارگاسمیک"، "اختلالات جنسی زنان" یا انورگاسمیا در زنان یا اختلالات ارگاسمیک در زنان"، "اختلالات ارگاسم و درمان"، "ارگاسم و مداخله "استفاده شد. موارد انتخاب مقالات بر اساس مداخلات کلینیکی که بر اختلالات ارگاسمیک زنان متمرکز بود انجام گردید. نتایج: تعداد قابل توجهی از این مداخلات (90درصد) غیردارویی و بقیه انها دارویی بوده است. خود ارضایی بیشترین و شایعترین روش پیشنهادی در رابطه مشکلات ارگاسمیک بوده است. در بازبینی اکثر درمانها، روش های زوج درمانی، آموزش مهارتهای جنسی و سکس درمانی به نظر متناسب ترین درمانهای قابل استفاده در مراکز و کلینیکهای ایران می باشد. نتیجه گیری: از آنجایی که تعداد زیادی ازمداخلات درمانی بر رفتارها وعملکرد جنسی فرد تأکید داشتند، برای محققین این مطالعه مهم بود که مداخلات درمانی مشکلات ارگاسم متناسب با فرهنگ و حساسیت های مذهبی انتخاب شوند. گروههای تخصصی در زمینه بهداشت و امورات جنسی لازم است که حساسیت های لازمه را جهت استفاده از درمانهای مناسب فرهنگی برای زنان ایرانی داشته باشند. با توجه به نتایج این مطالعه پروتکل جامعه نگر بومی با حساسیتهای فرهنگی جهت غربالگری، ارزیابی و درمان مشکلات ارگاسمیک زنان در ایران پیشنهاد می شود.},
keywords_fa = {ارگاسم, زنان, اختلال جنسی, مداخلات درمانی.},
url = {http://ijrm.ir/article-1-669-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-669-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2015}  
}

@article{ 
author = {Wargasetia, Teresa Liliana and Shahib, M. Nurhalim and Martaadisoebrata, Djamhoer and Dhianawaty, Diah and Hernowo, Bethy},  
title = {Characterization of apoptosis and autophagy  through Bcl-2 and Beclin-1 immunoexpression  in gestational trophoblastic disease}, 
abstract ={Background: The pathogenesis of Gestational Trophoblastic Disease (GTD) is not clearly known. Objective: In this study, immunoexpression of proteins Bcl-2 and Beclin-1 in trophoblastic lesions and normal trophoblastic tissue was conducted to study the mechanism of apoptotic and autophagic cell death that is expected to complete the study of GTD pathogenesis. Materials and Methods: Bcl-2 and Beclin-1 immunoexpression were studied on complete hydatidiform mole, partial hydatidiform mole, invasive mole, choriocarcinoma and normal placenta slides. Results: The average total scores of Bcl-2 immunoexpression had a decreasing value, starting from partial hydatidiform mole (3.09), complete hydatidiform mole (2.36), invasive mole (1.18) to choriocarcinoma (0) when compared to normal placenta (6). The results showed no significant difference in Beclin-1 immunoexpression total score between complete hydatidiform mole, partial hydatidiform mole and invasive mole, namely that the value of the average total score of Beclin-1 was low (2.27, 2.45 and 2.36), but on the contrary choriocarcinoma showed an increasing strong Beclin-1 expression with the average total score of 4.57. Conclusion: Bcl-2 expression decreases in line with the excessive proliferation of trophoblast cells in hydatidiform mole and leads to malignancy in invasive mole and choriocarcinoma. The decreased expression of Beclin-1 that leads to autophagy defects in complete hydatidiform mole, partial hydatidiform mole and invasive mole shows the role of autophagy as tumor suppressor, whereas strong Beclin-1 expression shows the survival role of autophagy in choriocarcinoma. The change of Bcl-2 activity as antiapoptosis and Beclin-1 as proautophagy plays a role in pathogenesis of GTD.},  
Keywords = {Gestational trophoblastic disease,Apoptosis,Autophagy, Bcl-2,Beclin-1.},
volume = {13},
Number = {7}, 
pages = {413-420}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {شناسایی آپوپتوز اتوفاژی از طریق بیان Bcl-2 و Beclin-1 در بیماری تروفوبلاستیک حاملگی},
abstract_fa ={مقدمه: پاتوژنز بیماری تروفوبلاستیک حاملگی به طور کامل شناخته نشده است. هدف: در این مطالعه بیان پروتئینهای Bcl-2 و Beclin-1 در لزیونها و بافتهای طبیعی تروفوبلاستیک جهت مطالعه مکانیسم آپوپتوز و مرگ سلول اتوفاژیک بررسی شد که انتظار می رود بتواند به پاتوژنز GTD کمک نماید. مواد و روش ها: بیان Bcl-2 و Beclin-1 بر روی مول هیداتیفوم کامل، مول هیداتیفورم جزیی، مول مهاجم، کوریوکارسینوما و جفت طبیعی مورد بررسی قرار گرفت. نتایج: میانگین نمرات بیان Bcl-2 کاهش را نشان داد که از مول هیدراتیفورم جزیی (3.09)، مول هیداتی فورم کامل (2.36)، مول مهاجم (1.18) و در کاریوکارسینوما به (0) رسید در حالی که در جفت نرمال (6) بود. نتایج اختلاف معنی داری در بیان Bclin-1 بین مول هیدراتی فورم کامل، هیدراتی فورم جزیی و مول مهاجم را نشان نداد در حالی که میانگین نمره Bcl-2 پایین بود (2.27، 2.45 و 2.36 به ترتیب)، اما بیان Bcl-2 در کاریوکارسینوما افزایش نشان داد و میانگین آن به 4.57 رسید. نتیجه گیری: بیان Bcl-2 به موازات افزایش رشد سلول های تروفوبلاست در مول هیدراتی فورم کاهش می یابد و منجر به بدخیمی در مول مهاجم و کاریوکارسینوما می شود. بیان کاهش یافته Beclin-1 منجر به نقایص اتوماژی در مول هیدراتی فورم کامل، مول هیدراتی فورم جزیی و مول مهاجم می شود که نشان دهنده نقش اتوفاژی به عنوان مهار کننده تومور در حالی که بیان شدید Beclin-1 نشان دهنده نقش حیاتی اتوفاژی در کوریوکارسینوما می باشد. تغییر فعالیت Bcl-2 به عنوان عامل ضد آپوپتوز و Beclin-1 به عنوان عامل پرواتوفاژی در پاتوژنز GTD نقش دارند.},
keywords_fa = {بیماری تروفوبلاستیک حاملگی, آپوپتوز, اتوفاژ, Bcl-2 و Beclin-1.},
url = {http://ijrm.ir/article-1-665-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-665-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2015}  
}

@article{ 
author = {Ghaneei, Azam and Yassini, Sara and Ghanei, Mohammad Ebrahim and ShojaoddinyArdekani, Ahm},  
title = {Increased serum oxidized low-density lipoprotein levels in pregnancies complicated by gestational diabetes mellitus}, 
abstract ={Background: Elevated serum levels of oxidized Low-density Lipoprotein (oxLDL) have been found in type 2 and in poorly controlled diabetic patients. Gestational diabetes mellitus (GDM) has common features with type 2 diabetes. Objective: The aim of our study was to evaluate the serum levels of oxLDL in women with GDM compared to normal pregnant women. Materials and Methods: In this cross-sectional study, ninety-two subjects were randomly allocated to either GDM (n=46) or control (n=46) groups matched for age, body mass index and parity from March 2013 to March 2014. GDM was diagnosed according to the American Diabetes Association criteria at 24-26 weeks of gestation. OxLDL was measured using enzyme-linked immunosorbent assay. T-test and Pearson correlation coefficients were applied for analyzing the data by using SPSS version 17. Results: Compared to the controls, significantly higher oxLDL levels were found in the GDM group (17.16 ± 3.71 U/L vs. 8.77 ± 1.84 U/L, respectively, p < 0.001). No significant correlations were found between oxLDL and age and BMI of the patients in the groups. Conclusion: Our study found significant increase of oxLDL in GDM emphasizing the role of short-term hyperglycemia in the formation of oxLDL during GDM. The importance of aptly diagnosis of GDM in maternal health may also be concluded.},  
Keywords = {Oxidized low-density lipoprotein, Gestational diabetes,Pregnancy,Body mass},
volume = {13},
Number = {7}, 
pages = {421-424}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {افزایش سطوح سرمی لیپوپروتئین با چگالی پایین اکسید شده (Oxidized Low-density Lipoprotein) در دیابت حاملگی},
abstract_fa ={مقدمه: افزایش سطوح سرمی لیپوپروتئین با چگالی پایین اکسیدشده (oxLDL) در مبتلایان به دیابت نوع دو و بیماران با دیابت کنترل نشده دیده می شود. دیابت حاملگی ویژگی های مشترکی با دیابت نوع دو دارد. هدف: هدف از این مطالعه، ارزیابی سطوح سرمی oxLDL در زنان مبتلا به دیابت حاملگی، در مقایسه با زنان با حاملگی نرمال میباشد. مواد و روش ها: در این مطالعه مورد شاهدی، از مارس 2013 تا مارس 2014، تعداد 92 شرکت کننده، بطور تصادفی در یکی از گروههای دیابت حاملگی (46 نفر) یا شاهد (46 نفر) که از نظر سن، شاخص توده بدنی (BMI) و تعداد بارداری با هم جورسازی شده بودند قرار گرفتند. تشخیص دیابت حاملگی بر اساس کرایتریای انجمن دیابت آمریکا در هفته 26-24 حاملگی انجام گرفت. OxLDL بوسیله روش الیزا اندازه گیری شد. جهت آنالیز داده ها، نرم افزار SPSS (نسخه 17) وآزمون های T-test و ضریب همبستگی پیرسون مورد استفاده قرار گرفت. نتایج: در مبتلایان به دیابت حاملگی، سطوح oxLDL بطور معناداری در مقایسه با گروه شاهد، بالاتر بود (به ترتیب U/L 17/16±3/71 در مقابلU/L  1/84 ±8/77،0/001 >P ). ارتباط معناداری بین oxLDL با سن و BMI در هیچکدام از گروهها یافت نشد. نتیجه گیری: مطالعه حاضر، افزایش معنادار oxLDL را در دیابت حاملگی نشان داد که بر نقش هیپرگلیسمی کوتاه مدت در تشکیل oxLDL در جریان دیابت حاملگی تاکید می کند. همچنین اهمیت تشخیص بموقع دیابت حاملگی در سلامت مادر را نشان می دهد.},
keywords_fa = {لیپوپروتئین با چگالی پایین اکسید شده, دیابت حاملگی, حاملگی, شاخص توده بدنی.},
url = {http://ijrm.ir/article-1-666-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-666-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2015}  
}

@article{ 
author = {Ghazali, Shahin and Talebi, Ali Reza and Khalili, Mohammad Ali and Aflatoonian, Abbas and Esfandiari, Navi},  
title = {Large nuclear vacuoles in spermatozoa negatively affect pregnancy rate in IVF cycles}, 
abstract ={Background: Recently, motile sperm organelle morphology examination (MSOME) criteria as a new real time tool for evaluation of spermatozoa in intracytoplasmic sperm injection (ICSI) cycles has been considered. Objective: The aim was to investigate the predictive value of MSOME in in vitro fertilization (IVF) in comparison to ICSI cycles and evaluation of the association between MSOME parameters and traditional sperm parameters in both groups. Materials and Methods: This is a cross sectional prospective analysis of MSOME parameters in IVF (n=31) and ICSI cycles (n=35). MSOME parameters were also evaluated as the presence of vacuole (none, small, medium, large or mix); head size (normal, small or large); cytoplasmic droplet; head shape and acrosome normality. In sub-analysis, MSOME parameters were compared between two groups with successful or failed clinical pregnancy in each group. Results: In IVF group, the rate of large nuclear vacuole showed significant increase in failed as compared to successful pregnancies (13.81±9.7vs7.38±4.4, respectively, p=0.045) while MSOME parameters were the same between successful and failed pregnancies in ICSI group. Moreover, a negative correlation was noticed between LNV and sperm shape normalcy. In ICSI group, a negative correlation was established between cytoplasmic droplet and sperm shape normalcy. In addition, there was a positive correlation between sperm shape normalcy and non-vacuolated spermatozoa. Conclusion: The high rate of large nuclear vacuoles in sperm used in IVF cycles with failed pregnancies confirms that MSOME, is a helpful tool for fine sperm morphology assessment, and its application may enhance the assisted reproduction technology success rates.},  
Keywords = {MSOME,Sperm head vacuole,IVF,ICSI,Pregnancy rate},
volume = {13},
Number = {7}, 
pages = {425-432}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {واکوئل های بزرگ هسته ای دراسپرم ها، بر روی نرخ حاملگی سیکل های IVF تاثیر منفی می گذارند},
abstract_fa ={مقدمه: اخیرا، طبقه بندی آزمایش ریخت شناسی اندامکی اسپرم متحرک (MSOME) به عنوان ابزاری برای ارزیابی بلادرنگ اسپرم ها در سیکل های ICSI مورد توجه قرار گرفته است. هدف: این مطالعه،  ارزش پیش گویی کننده MSOME در سیکل های درمانی IVF در مقایسه با ICSI را مورد بررسی قرار داد. همچنین ارتباط بین پارامترهای MSOME و پارامترهای مرسوم اسپرم نیز در هر دو گروه سنجیده شد. مواد و روش ها: این مطالعه به صورت آینده نگر، پارامترهای MSOME در سیکل های درمانی IVF (حجم نمونه= 31) و ICSI (حجم نمونه= 35) را بررسی نمود. همچنین، پارامترهای MSOME به صورت: وجود واکوئل (عدم وجود، کوچک، متوسط، بزرگ یا مختلط)، اندازه سر (طبیعی، کوچک یا بزرگ)، قطره سیتوپلاسمی، شکل سر و طبیعی بودن اکروزوم، مورد ارزیابی قرار گرفت. در تجزیه و تحلیل بیشتر، پارامترهای MSOME در هر یک از گروه ها، بین دو دسته ای که دارای حاملگی موفق یا ناموفق بودند نیز مقایسه گردید. نتایج: در گروه IVF، نرخ واکوئل بزرگ هسته ای (LNV)، در دسته با حاملگی ناموفق، به طور معنی داری بالاتر از آنهایی که حاملگی موفق داشتند بود (9/7±13/81 در مقابل 4/4  ±7/38،  0/045=P)، حال آنکه در گروه ICSI، پارامترهای MSOME بین دو دسته با حاملگی موفق و ناموفق، یکسان بود. علاوه بر این، ارتباطی منفی بین LNV و شکل طبیعی اسپرم وجود داشت. در گروه ICSI، ارتباطی منفی بین قطره سیتوپلاسمی و شکل طبیعی اسپرم، دیده شد. همچنین، ارتباط مثبتی بین شکل طبیعی سر اسپرم و فقدان واکوئل وجود داشت. نتیجه گیری: نرخ بالای واکوئل های بزرگ در اسپرم های مورد استفاده در سیکل های ناموفق IVF، مؤید این است که MSOME ابزاری مفید برای ارزیابی ریخت شناسی دقیق اسپرم بوده، بهره گیری از آن می تواند میزان موفقیت ART را افزایش دهد.  },
keywords_fa = {MSOME, واکوئل سر اسپرم, IVF, ICSI, نرخ حاملگی.},
url = {http://ijrm.ir/article-1-664-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-664-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2015}  
}

@article{ 
author = {Khosravi, Donya and Taheripanah, Robabeh and Taheripanah, Anahita and TarighatMonfared, Vahid and HosseiniZijoud, Seyed-Mostaf},  
title = {Comparison of oral dydrogesterone with vaginal progesteronefor luteal support in IUI cycles: a randomized clinical trial}, 
abstract ={Background: The aim of this study, we have compared the advantages of oral dydrogestrone with vaginal progesterone (cyclogest) for luteal support in intrauterine insemination (IUI) cycles. Progesterone supplementation is the first line treatment when luteal phase deficiency (LPD) can reasonably be assumed. Objective: This study was conduct to compare the effect of oral dydrogestrone with vaginal Cyclogest on luteal phase support in the IUI cycles. Materials and Methods: This prospective, randomized, double blind study was performed in a local infertility center from May 2013 to May 2014. It consisted of 150 infertile women younger than35years old undergoing ovarian stimulation for IUI cycles. They underwent ovarian stimulation with oral dydrogesterone (20 mg) as group A and vaginal cyclogest (400 mg) as group B in preparation for the IUI cycles. Clinical pregnancy and abortion rates, mid luteal progesterone (7daysafter IUI) and patient satisfaction were compared between two groups. Results: The mean serum progesterone levels was significantly higher in group A in comparison with group B (p=0.001). Pregnancy rates in group A was not statistically different in comparison with group B (p =0.58). Abortion rate in two groups was not statistically different (p =0.056) although rate of abortion was higher in group B in comparison with A group. Satisfaction rates were significantly higher in group A compared to group B (p<0.001). Conclusion: We concluded that oral dydrogestrone is effective as vaginal progesterone for luteal-phase support in woman undergoing IUI cycles. Moreover, the mean serum progesterone levels and satisfaction rates in dydrogestrone group were higher than cyclogest group.},  
Keywords = {Progestins,Luteal-phase,Gonadal hormones.},
volume = {13},
Number = {7}, 
pages = {433-438}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {بررسی مقایسه دیدژسترون خوراکی با پروژسترون واژینال در حمایت از فاز لوتئال در سیکل های IUI : کارآزمایی بالینی تصادفی شده},
abstract_fa ={مقدمه: در این مطالعه، مزایای استفاده از دیدروژسترون خوراکی با پروژسترون واژینال (سیکلوژست) در حمایت از فازلوتئال در سیکل های حاملگی حاصل از  IUI مقایسه می گردد. مکمل پروژسترون زمانی که احتمال نقص فاز لوتئال(LPD)  وجود دارد خط اول درمانی است. هدف: این مطالعه جهت مقایسه اثر دیدژسترون خوراکی با سیکلوژست واژینال در حمایت از فاز لوتئال در سیکل های IUI بود. مواد و روش ها: این مطالعه آینده نگر، تصادفی شده و دوسوکور می باشد که در مرکز تحقیقات ناباروری در مدت زمان اردیبهشت 92 تا اردیبهشت 93 انجام شده است. این مطالعه شامل 150 زن نابارور با سن کمتر از 35 سال می باشد که تحت تحریک تخمک گذاری برای سیکلهای IUI قرار گرفته اند. این بیماران تحت تحریک تخمک گذاری با دیدروژسترون خوراکی (20 میلی گرم) به عنوان گروهA  و سیکلوژست واژنینال (400 میلی گرم) به عنوان گروهB  در آماده سازی برای انجام  IUIقرار گرفتند. میزان حاملگی بالینی و میزان سقط، سطح سرمی پروژسترون در فازلوتئال(7 روز بعد از (IUI و میزان رضایتمندی بین گروه 2 مقایسه شد. نتایج: سطح پروژسترون سرم به طور معنی داری در گروه A بیشتر از گروه B بود (P= 0.001) .میزان باروری در گروه A تفاوت معنی داری با گروه B نداشت(P=0.582) . اگرچه میزان سقط در گروه B بیشتر از گروه A بود ولی میزان سقط در هر دو گروه تفاوت معنی داری نداشت(P=0.056) . میزان رضایتمندی به طور معنی داری در گروه A در مقایسه با گروه B بیشتر بود (P<0.001). نتیجه گیری: ما نشان دادیم که دیدروژسترون خوراکی و پروژسترون واژینال (سیکلوژست) در حمایت از فازلوتئال در سیکلهای IUI به یک اندازه مؤثر هستند. علاوه بر این سطح پروژسترون سرم و میزان رضایتمندی در گروه دیدروژسترون خوراکی بیشتر از گروه پروژسترون واژینال بوده است.},
keywords_fa = { پروژستین, فازلوتئال, هورمونهای تخمدانی.},
url = {http://ijrm.ir/article-1-663-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-663-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2015}  
}

@article{ 
author = {SoleimaniRad, Sara and Abbasalizadeh, Shamsi and GhorbaniHaghjo, Amir and Sadagheyani, Mehzad and Montaseri, Azadeh and SoleimaniRad, Jafar},  
title = {Evaluation of the melatonin and oxidative stress markers level in serum of fertile and infertile women}, 
abstract ={Background: Infertility is defined as the inability to achieve the pregnancy within a year of unprotected intercourse. Infertility is a complex issue and different factors such as stress oxidative can be involved in this problem. So, any attempt to neutralize oxidative stress would be helpful in the treatment of infertility. Melatonin is a known scavenger of free radicals. Objective: The aim of our study was to evaluate the level of melatonin and its correlation with oxidative biomarkers in fertile and infertile women. Materials and Methods: The participants including fertile and infertile women were divided into two groups of 30 people. Blood sampling was performed and sera were collected. The level of Malondialdehyde (MDA), total antioxidant capacity (TAC) and melatonin were detected. Data were analyzed using T-test and their correlation was assessed using Spearman test. Results: Serum melatonin from fertile women was higher than infertile women but the difference was not significant (p= 0.46). MDA level in fertile women was significantly lower than infertile women (p<0.001) and the level of TAC in fertile women was significantly higher than infertile women (p<0.001). Spearman test revealed a significant and direct correlation between melatonin and TAC in fertile and infertile women and a significant but reverse correlation between melatonin and MDA in infertile and fertile women. Conclusion: Differences in the level of oxidative stress biomarkers in fertile and infertile individuals have been reported. This study revealed a significant correlation between melatonin and oxidative stress biomarkers, concluding that melatonin level could be involved in infertility.},  
Keywords = {Oxidative stress,Infertility,Melatonin,Malondialdehyde,total antioxidant capacity.},
volume = {13},
Number = {7}, 
pages = {439-444}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {ارزیابی سطوح ملاتونین و مارکرهای استرس اکسیداتیو در سرم زنان بارور و نابارور},
abstract_fa ={مقدمه: ناباروری به صورت عدم توانایی در باردار شدن علی رغم یک سال تلاش در به دست آوردن بارداری بدون استفاده از روش های جلوگیری تعریف می شود. ناباروری یک مشکل پیچیده جهانی است و عوامل متعددی مثل استرس اکسیداتیو در ایجاد آن دخیل می باشند. بر این اساس تلاش برای خنثی کردن استرس اکسیداتیو می تواند در درمان ناباروری کمک کننده باشد. ملاتونین یک زداینده شناخته شده رادیکال های آزاد می باشد. هدف: هدف از مطالعه حاضر اندازه گیری سطح ملاتونین و ارتباط آن با بیو مارکرهای اکسیداتیو در زنان بارور و نابارور می باشد. مواد و روش ها: زنان بارور و نابارور شرکت کننده در این مطالعه به دو گروه 30 نفره تقسیم شدند. نمونه گیری از خون آنها انجام شد و سرم خون جدا شد. سطح سرمیMDA, TAC  و ملاتونین سنجیده شد. آنالیز داده ها با استفاده از آزمون T-test و ارتباط بین آنها با استفاده از تست Spearman ارزیابی گردید. نتایج: سطح سرمی ملاتونین در زنان بارور نسبت به زنان نابارور بیشتر بود اما تفاوت از نظر آماری معنی دار نبود .(P<0.46) سطح سرمی MDA در زنان بارور به طور معنی داری بالاتر از زنان نابارور بود (P<0.001) و سطح سرمی TAC نیز در زنان بارور در مقایسه با زنان نابارور به طور معنی داری بالاتر بود (P<0.001). تست  Spearmanبیانگر یک ارتباط مستقیم و معنی دار در سطح سرمی ملاتونین و MDA در زنان بارور و نابارور بود و ارتباط معنی دار و معکوسی در سطح سرمی TAC در زنان بارور و نابارور وجود داشت. نتیجه گیری: تفاوت در سطح بیومارکرهای استرس اکسیداتیو در زنان بارور و نابارور گزارش شده است. مطالعه حاضر بیانگر وجود یک ارتباط معنی دار در سطح ملاتونین و بیومارکرهای استرس اکسیداتیو بود، بر این اساس می توان نتیجه گرفت که ملاتونین می تواند در ناباروری تاثیر داشته باشد.},
keywords_fa = {استرس اکسیداتیو, ناباروری, ملاتونین, MDA, TAC.},
url = {http://ijrm.ir/article-1-661-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-661-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2015}  
}

@article{ 
author = {Pirjani, Reihaneh and Bayani, Leila and Shirazi, Mahboobeh},  
title = {Successful local and systemic medical treatment of cesarean scar pregnancy and a subsequent term pregnancy after treatment: a case series}, 
abstract ={Background: Treatment of cesarean scar pregnancy (CSP) is controversial. The objective of this study was to report our successful experience in the medical treatment of CSP with potassium chloride (KCl) and methotrexate. Case: This is a case series of six patients between 6-12 gestational weeks with the diagnosis of CSP.  In five cases the fetus was alive and in one case, despite being at a gestational age of 12 weeks based on CRL, there was no fetal heart activity. In four of these cases, an ultrasound- guided KCl injection in the heart was performed on four living fetuses and then systemic methotrexate was administered. In two other cases, methotrexate was injected into the gestational sac and subsequently the systemic methotrexate was administered. During follow-up, the patients were stable and no complications occurred. Additionally, serum beta human chorionic gonadotropin (β-hCG) was negative between five to 11 weeks later. One of the patients became pregnant one year later. Her pregnancy continued without any complication and she was delivered by cesarean section at the gestational age of 38 weeks. During caesarean section, it was noticed that the appearance of previous cesarean scar was normal and there was no scar. Conclusion: Based on our experience, the combination of systemic Methotrexate with local Methotrexate or KCl is feasible and can be performed as an outpatient procedure and is successful in the treatment of CSP.},  
Keywords = {Cesarean,Ectopic pregnancy,Potassium chloride,methotrexate.},
volume = {13},
Number = {7}, 
pages = {445-450}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {درمان موفق طبی موضعی و سیستمیک حاملگی در محل اسکار سزارین ویک مورد حاملگی موفق به دنبال آن: گزارش چند مورد},
abstract_fa ={مقدمه: درمان حاملگی در محل اسکار سزارین (CSP) مورد بحث است. هدف از این مطالعه، گزارش تجربه موفق ما در درمان طبی CSP با کلرید پتاسیم (KCl) و متوترکسات است. موارد: این گزارش شامل شش حاملگی اکتوپیک بین هفته 6-12 بارداری با تشخیص CSP است. در پنج مورد جنین زنده بود و در یک مورد، با وجود اینکه بر اساس CRL سن حاملگی 12 هفته بود ولی فعالیت قلب جنین وجود نداشت. در چهار مورد از مواردی که جنین زنده بود تزریق محلول KCl تحت هدایت سونوگرافی در قلب جنین انجام و سپس متوترکسات سیستمیک تجویز شد. در دو مورد دیگر، تحت هدایت سونوگرافی متوترکسات به ساک حاملگی تزریق و پس از آن متوترکسات سیستمیک تجویز شد. در طول مدت پیگیری،  حال عمومی بیماران خوب بود و هیچ عارضه ای رخ نداد و سطح سرمی β-hCG بین پنج تا یازده هفته بعد منفی شد. یکی از بیماران یک سال بعد باردار شد. بارداری وی بدون عارضه ادامه یافت و در سن حاملگی 38 هفته تحت عمل سزارین قرار گرفت. در طی سزارین متوجه شدیم که ظاهر محل اسکار سزارین قبلی نرمال بوده و هیچ گونه اسکار غیرطبیعی مشهود نبود. نتیجه گیری: بر اساس تجربه ما، ترکیب متوترکسات سیستمیک با متوترکسات موضعی و در مواردی که جنین زنده است ترکیب آن باتزریق موضعی محلول KCl یک روش موفق در درمان CSP است و می تواند به عنوان یک روش درمان سرپایی مورد استفاده قرار گیرد.   },
keywords_fa = {سزارین, حاملگی خارج رحم, کلرید پتاسیم, متوترکسات.},
url = {http://ijrm.ir/article-1-662-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-662-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2015}  
}