@article{ 
author = {GolshanTafti, Mohammad and Jafari, Marjan and Mirjalili, Seyed Reza and Fallah, Razieh and Shamsi, Farimah},  
title = {Prediction of underweight, short stature, and microcephaly based on brain diffusion-weighted imaging sequence in neonates with stage.2 of hypoxic-ischemic encephalopathy: A follow-up study}, 
abstract ={Background: Hypoxic-ischemic encephalopathy (HIE), caused due to reduced oxygenation and brain blood flow, occurs in 1-8 per 1000 live full-term births in developed countries and up to 26 per 1000 live in the developing world. The growth status of survivors of birth HIE has not been evaluated sufficiently. Objective: This study evaluated, the growth parameters (weight, height, and head circumference) of neonates with Sarnat stage.2 of HIE at 6, 10, and 12 months and its relationship with findings of neonatal brain diffusion-weighted imaging (DWI) sequence. Materials and Methods: Medical records and growth parameters of 35 neonates with gestational age > 34 wk who were admitted with stage.2 of HIE in Neonatal Intensive Care Unit of Shahid Sadoughi hospital, Yazd, Iran from March 2021-March 2022, and its relationship with neonatal brain DWI sequence finding was evaluated. Results: 15 girls and 20 boys with a mean birth weight of 2880.3 ± 221.8 gr were evaluated. Conventional magnetic resonance imaging and DWI were found to be abnormal in 6 (17.1%) and 18 neonates (51.4%). The most abnormal finding of DWI was high signal in basal ganglia/thalamus in 9 neonates (25.7%). Abnormal DWI is more frequent in neonates with seizures and low birth weight. Hospital stay days were more prolonged in neonates with abnormal DWI. Microcephaly at 12 months was more frequent in children with abnormal DWI. Conclusion: In survivors of moderate neonatal HIE, abnormal brain DWI sequence might predict inappropriate head growth, and need close medical and nutritional interventions for growth improvement.},  
Keywords = {Hypoxic ischemia encephalopathy, Magnetic resonance imaging, Diffusion weighted imaging, Microcephaly, Underweight.},
volume = {22},
Number = {1}, 
pages = {1-8}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {پیش‌بینی کم‌وزنی، کوتاه‌قدی و میکروسفالی بر اساس توالی تصویربرداری d‌iffusion weighted imaging مغز در نوزادان با مرحله 2 انسفالوپاتی هیپوکسیک-ایسکمیک: یک مطالعه از نوع پیگیری},
abstract_fa ={مقدمه: کاهش اکسیژن­رسانی و جریان خون مغز طبق تعریف انسفالوپاتی هیپوکسیک-ایسکمیک (HIE) در 1 تا 8 تولد از هر 1000 تولد کامل در کشورهای توسعه­یافته و تا 26 مورد در هر 1000 در کشورهای در حال توسعه رخ می­دهد. هدف: وضعیت رشد بازماندگان تولد HIE به اندازه کافی ارزیابی نشده است. در این مطالعه پارامترهای رشد (وزن، قد و دور سر) نوزادان مبتلا به سرنات مرحله 2 HIE در ماه‌های 6، 10 و 12 و ارتباط آن با یافته‌های تصویربرداری وزنی با انتشار مغز نوزادان (DWI) مورد بررسی قرار گرفت. مواد و روش­ ها: پارامترهای رشد 35 نوزاد با سن حاملگی بالاتر از 34 هفته که با مرحله 2 HIE در بخش مراقبت‌های ویژه نوزادان بیمارستان شهید صدوقی یزد از اسفند 1399 تا اسفند 1400 بستری شده بودند، از پرونده بیماران استخراج شد. ارتباط با یافته­های توالی DWI مغز نوزادان ارزیابی شد. نتایج: 15 دختر و 20 پسر با میانگین وزن هنگام تولد 8/221 ± 3/2880 گرم مورد بررسی قرار گرفتند. تصویربرداری رزونانس مغناطیسی معمولی (MRI) و DWI در 6 نوزاد (1/%17) و 18 نوزاد (4/%51) غیرطبیعی بود. غیرطبیعی­ترین یافته DWI سیگنال بالا در گانگلیون قاعده/تالاموس در 9 نوزاد (7/%25) بود. DWI غیرطبیعی در نوزادان مبتلا به تشنج و در نوزادان کم­وزن بیشتر است. روزهای بستری در نوزادان با DWI غیرطبیعی طولانی­تر بود. میکروسفالی در     12 ماهگی در کودکان مبتلا به DWI غیرطبیعی بیشتر بود. نتیجه­ گیری: در بازماندگان HIE نوزادان متوسط، توالی غیرطبیعی DWI مغز ممکن است رشد نامناسب سر را پیش‌بینی کند و برای بهبود رشد نیاز به مداخلات پزشکی و تغذیه‌ای دقیق دارند.  },
keywords_fa = {هایپوکسیک ایسکمیک انسفالوپاتی, تصویربرداری رزونانس مغناطیسی, تصویربرداری با وزن انتشار, میکروسفالی, کم وزنی.},

doi = {10.18502/ijrm.v22i1.15235},
url = {http://ijrm.ir/article-1-3153-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-3153-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {FattahiMeybodi, Neda and Eftekhar, Maryam and Gandom, Behnaz},  
title = {Intrauterine autologous platelet-rich plasma treatment in women with at least two implantation failures: A retrospective cohort study}, 
abstract ={Background: Finding the most effective way to improve implantation rate in women who are receiving assisted reproductive technology treatment is still a challenge. Objective: This study aimed to assess the pregnancy outcomes of intrauterine platelet-rich plasma (PRP) therapy in women with a history of at least 2 implantation failures. Materials and Methods: In this retrospective cohort study, data of 852 women who were candidates for frozen-thawed embryo transfer was extracted from their medical records from April 2017 to September 2021 at Yazd Reproductive Sciences Institute, Yazd, Iran. Of these, 432 received intrauterine PRP treatment 48 hr before transfer (PRP group), and the results of the pregnancy outcomes compared with 420 of the control group who did not receive the treatment before transfer. Results: Pregnancy outcomes, including chemical, clinical, ongoing pregnancy, and live birth rate were statistically significant in the PRP group (p < 0.001). However, when categorized according to the implantation history, this significant improvement in all 4 was only seen in women with at least 2 prior implantation failures. In women with a history of only one implantation failure, PRP therapy significantly improved the ongoing pregnancy and live birth rate (19.5%, p = 0.04). Also, in women who received donor eggs and had repeated implantation failure, PRP improved pregnancy outcomes clinically but not statistically (p = 0.15). Conclusion: PRP seems to be effective in improving the pregnancy rate in women with a history of 2 or more implantation failures and also shows an increase in the live birth rate in women with only one implantation failure.},  
Keywords = {Platelet-rich plasma, Embryo implantation, Assisted reproductive technology, Ovum donor, Live birth rate.},
volume = {22},
Number = {1}, 
pages = {9-16}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {درمان پلاسمای غنی از پلاکت اتولوگ داخل رحمی در زنان با حداقل دو شکست لانه-گزینی: یک مطالعه کوهورت گذشته نگر},
abstract_fa ={مقدمه: یافتن مؤثرترین راه برای بهبود میزان لانه­گزینی در زنانی که تحت درمان با تکنولوژی کمک باروری هستند هنوز یک چالش است. هدف: این مطالعه با هدف ارزیابی پیامدهای حاملگی درمان با پلاسمای غنی از پلاکت داخل رحمی (PRP) در زنان با سابقه حداقل دو شکست لانه­گزینی انجام شد. مواد و روش­ ها: در این مطالعه کوهورت گذشته‌نگر، داده‌های 852 زن کاندید انتقال جنین منجمد-ذوب شده از فروردین 1396 تا شهریور 1400 در پژوهشکده علوم تولید­مثل یزد ایران استخراج شد. از این تعداد، 432 مورد درمان PRP داخل رحمی 48 ساعت قبل از انتقال دریافت کردند (گروه PRP) و نتایج بارداری با 420 نفر (گروه کنترل) که درمان را قبل از انتقال دریافت نکردند مقایسه شد. نتایج: پیامدهای حاملگی شامل میزان حاملگی شیمیایی،کلینیکی، بارداری در حال پیشرفت و تولد زنده در گروه PRP از نظر آماری تفاوت معنی‌دار داشت (001/0 > p). اگرچه هنگامی که بر اساس تاریخچه تعداد موارد شکست لانه­گزینی طبقه­بندی انجام شد، این بهبود قابل توجه در هر چهار مورد تنها در زنان با سابقه­ی حداقل دو شکست لانه­گزینی دیده شد. در زنان با سابقه تنها یک شکست لانه­گزینی، درمان با پی­آر­پی به طور قابل توجهی باعث بهبود حاملگی در حال پیشرفت و میزان تولد زنده شد (5/19%، 04/0 = p). همچنین، در زنانی که تخمک اهدایی دریافت کردند و شکست لانه­گزینی مکرر داشتند، PRP باعث بهبود بارداری شد. اما از نظر آماری معنی­دار نبود (15/0 = p). نتیجه­ گیری: به نظر می‌رسد PRP در بهبود میزان بارداری در زنان با سابقه 2 یا بیشتر شکست لانه‌گزینی مؤثر بوده و همچنین افزایش نرخ تولد زنده را در بیمارانی که تنها یک بار لانه‌گزینی ناموفق داشتند نشان می‌دهد.},
keywords_fa = {پلاسمای غنی از پلاکت, شکست لانه‌گزینی جنین, فناوری کمک باروری, اهداکننده تخمک, میزان تولد زنده.},

doi = {10.18502/ijrm.v22i1.15236},
url = {http://ijrm.ir/article-1-3256-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-3256-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {Aghajanpour, Fakhroddin and Soltani, Reza and Afshar, Azar and Abbaszadeh, Hojjat-Allah and FadaeiFathabadi, Fatemeh and Moeinian, Nafiseh and Aliaghaei, Abbas and DehghaniNejad, Ali and MasteryFarahani, Reza and Norouzian, Mohsen and Abdollahifar, Mohammad-Ami},  
title = {Sertoli cell-conditioned medium can improve blood-testis-barrier function and spermatogenesis in azoospermia mice induced by scrotal hyperthermia: An experimental study}, 
abstract ={Background: An increase in the temperature of the testis is associated with damage to the epithelium of seminiferous tubules and disruption of sperm production. Objective: The current study aimed to investigate the effect of the Sertoli cell-conditioned medium (SCCM) on the blood-testis-barrier associated genes and spermatogenesis process following scrotal hyperthermia. Materials and Methods: In this experimental study, 40 adult NMRI mice (8 wk, 25-30 gr) were allocated into 4 groups: I) control, II) DMEM (10 μl Dulbecco's Modified Eagle Medium), III) scrotal hyperthermia, and IV) scrotal hyperthermia+SCCM (10 μl SCCM). Hyperthermia was induced by placing the mice scrotum in water at 43°C for 20 min every other day for 10 days. Mice were treated every other day for 5 wk. Then the animals were euthanized, and the tails of epididymis were removed to analyze sperm parameters, testis were taken for stereological assessment, reactive oxygen spices and glutathione levels, and the expression of Ocln, Gja1, Cdh2, and Itgb1. Results: The results of sperm analysis indicated that SCCM-treated mice significantly increased sperm count and motility and reduced DNA fragmentation. In addition, histological and molecular findings showed that the volume of testicular tissue, the number of germ cells, the glutathione level, and the expression of Ocln, Gja1, Cdh2, and Itgb1 genes were significantly increased in the SCCM-treated mice. Conclusion: Findings suggest that growth factors of SCCM stimulate the proliferation and differentiation of germ cells through paracrine effects and upregulate the blood-testis-barrier-associated genes in mice subjected to scrotal hyperthermia.},  
Keywords = {Testis, Sertoli cells, Culture media, Hyperthermia, Spermatogenesis.},
volume = {22},
Number = {1}, 
pages = {17-30}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {محیط کشت بهینه مشتق از سلول های سرتولی می تواند سبب بهبود عملکرد سد خونی-بیضه ای و اسپرماتوژنز در موش های مدل آزواسپرمی القا شده با هیپرترمی اسکروتال شود: یک مطالعه تجربی},
abstract_fa ={مقدمه: افزایش دمای بیضه با آسیب به اپیتلیوم لوله­های اسپرم­ساز و اختلال در تولید اسپرم همراه است. هدف: هدف از مطالعه کنونی بررسی اثرات محیط کشت بهینه مشتق از سلول­های سرتولی (SCCM) بر ژن­های مرتبط با سد خونی-بیضه­ای و فرآیند اسپرماتوژنز به دنبال القای هایپرترمی اسکروتال بود. مواد و روش­ ها: در این مطالعه 40 سر موش سوری نژاد NMRI بالغ 8 هفته با وزن 30-25 گرم به­صورت تصادفی به 4 گروه تقسیم شدند: (I کنترل،      DMEM (II، (III هایپرترمی اسکروتال، و IV) هایپرترمی اسکروتال+SCCM. هایپرترمی با قرار دادن ناحیه اسکروتال موش­ها در آب 43 درجه سانتی­گراد به مدت 20 دقیقه به صورت یک روز در میان و به مدت 10 روز القا گردید. موش­ها در گروه II و IV به مدت 5 هفته و به صورت یک روز درمیان به ترتیب   (μl 10) DMEM F/12 و (μl 10) SCCM دریافت کردند. سپس موش­ها قربانی شده و دم اپی-دیدیم آن­ها جهت بررسی پارامترهای اسپرم، بیضه­ها جهت مطالعات استریولوژیکال، سطح ROS و GSH، و بیان ژن­های Ocln, Gja1, Cdh2 و Itgb1 جدا شدند. نتایج: نتایج آنالیز اسپرم نشان داد که در موش­های تحت درمان با SCCM به­صورت معناداری تعداد و تحرک اسپرم­ها افزایش و از هم­گسیختگی DNA آن­ها کاهش یافته بود. همچنین، یافته­های بافتی و مولکولی نشان­دهنده افزایش حجم بافت بیضه، شمار سلول­های زایا، سطح GSH و بیان ژن­های Ocln, Gja1, Cdh2 و Itgb1 در گروه تحت درمان با SCCM در مقایسه با گروه هایپرترمی اسکروتال بود. نتیجه­ گیری: یافته‌ها نشان می‌دهد که فاکتورهای رشد SCCM تکثیر و تمایز سلول‌های زایا را از طریق اثرات پاراکرین تحریک می‌کنند و بیان ژن­های مرتبط با سد خونی-بیضه­ای را در موش­های تحت القای هایپرترمی اسکروتال تنظیم می­کنند.},
keywords_fa = {بیضه, سلول سرتولی, محیط کشت, هیپرترمی, اسپرماتوژنز.},

doi = {10.18502/ijrm.v22i1.15238},
url = {http://ijrm.ir/article-1-3259-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-3259-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {Dai, Xiaoli and He, Yuanyuan and Li, Suhuan and Sun, Yanyan and Sun, Wen and Tian, Zhanzhuang and Yu, Jian and Ablakimova, Nurgul Yerkinkyzy and Wang, Yonghong},  
title = {Modulating the RFamide-related peptide-3/G protein-coupled receptor 147 signaling pathway with nourishing Yin-removing fire herbal mixture to alleviate precocious puberty in female rats: An experimental study}, 
abstract ={Background: Precocious puberty (PP) involves early activation of the hypothalamic gonadotropin-releasing hormone (GnRH) generator. The RFamide-related peptide/G protein-coupled receptor 147 (RFRP3/GPR147) signaling pathway is vital in inhibiting GnRH and delaying puberty onset. The nourishing Yin-removing fire (NYRF) herbal mixture has shown promising results in treating PP. Objective: This study aimed to assess the impact of the NYRF herbal mixture on the RFRP3/GPR147 signaling pathway in the hypothalamus and its potential in alleviating PP in female rats. Materials and Methods: In a controlled experiment, 24 female Sprague-Dawley rats (11.20 ± 0.69 gr, postnatal day [PD5]) were divided into normal, model, normal saline, and NYRF groups (n = 6/each). PP was induced in the model, normal saline, and NYRF groups by subcutaneous injection of danazol at PD5. The NYRF herbal mixture or normal saline was administered from PD15. Serum sex hormone levels and hypothalamic samples were collected for mRNA and protein expression at PD30. Results: In the model group, hypothalamic GnRH and kisspeptin levels increased, while RFRP3 and GPR147 levels decreased, luteinizing hormone levels elevated, reproductive organ coefficients increased, and the vagina opened earlier compared to the normal group. Conversely, the NYRF group exhibited lower GnRH and kisspeptin levels but higher RFRP3 levels in the hypothalamus. Serum luteinizing hormone levels were reduced, reproductive organ coefficients were reduced, and the vaginal opening was delayed compared to the model and normal saline groups. Conclusion: The NYRF herbal mixture delayed sexual development in rats with PP by hypothalamic upregulating RFRP3 and downregulating GnRH and kisspeptin.},  
Keywords = {Nourishing Yin-removing fire, RFamide-related peptide-3, G protein-coupled receptor 147, Hypo-thalamus, Puberty, Precocious.},
volume = {22},
Number = {1}, 
pages = {31-42}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {تعدیل مسیر سیگنال دهی گیرنده 147 متصل به پروتئین پپتید-3/G مرتبط با RFamide با تجویز مخلوط گیاهی Yin-removing fire برای کاهش بلوغ زودرس موش های صحرایی ماده: یک مطالعه تجربی},
abstract_fa ={مقدمه: بلوغ زودرس (PP) شامل فعال شدن زودهنگام مولد هورمون آزاد­کننده گنادوتروپین هیپوتالاموس (GnRH) است. مسیر سیگنال­دهی گیرنده 147 متصل به پروتئین پپتید-3/G مرتبط با RFamide (RFRP3/GPR147) در مهار GnRH و به تأخیر انداختن شروع بلوغ حیاتی است. مخلوط گیاهی   Yin-removing fire (NYRF) نتایج امیدوارکننده­ای را در درمان PP نشان داده است. هدف: این مطالعه با هدف ارزیابی تأثیر مخلوط گیاهی NYRF بر مسیر سیگنالینگ RFRP3/GPR147 در هیپوتالاموس و توانایی آن در کاهش PP در موش‌های ماده انجام شد. مواد و روش­ ها: در یک آزمایش کنترل ‌شده، 24 موش صحرایی ماده نژاد Sprague-Dawley (69/0 ± 20/11 گرم، 5 روز پس از زایمان [PD5]) به گروه‌های نرمال، مدل، نرمال سالین و NYRF (هر کدام 6 رأس) تقسیم شدند. PP در گروه­های مدل، نرمال سالین و NYRF با تزریق زیر جلدی دانازول در PD5 القا شد. مخلوط گیاهی NYRF یا نرمال سالین از PD15 تجویز شد. سطح سرمی هورمون­های جنسی و نمونه­های هیپوتالاموس برای بررسی بیان mRNA و پروتئین در PD30 جمع­آوری شد. نتایج: در گروه مدل، سطوح GnRH هیپوتالاموس و کیسپپتین افزایش یافت، در حالی که سطوح RFRP3 و GPR147 کاهش یافت، سطح هورمون    لوتئینه­کننده افزایش یافت، ضرایب اندام تناسلی افزایش یافت و واژن نسبت به گروه عادی زودتر باز شد. در حالیکه برعکس، گروه NYRF سطوح GnRH و کیسپپتین کمتر اما سطوح RFRP3 بالاتری را در هیپوتالاموس نشان دادند. همچنین در این گروه سطح هورمون لوتئینیزه­کننده سرم کاهش یافت، ضرایب اندام تناسلی کاهش یافت و باز شدن واژن در مقایسه با مدل و گروه نرمال سالین به تعویق افتاد. نتیجه­ گیری: مخلوط گیاهی NYRF رشد جنسی در موش‌های مبتلا به PP را با افزایش RFRP3 هیپوتالاموس و کاهش GnRH و کیسپپتین به تأخیر انداخت.},
keywords_fa = {مخلوط گیاهی Yin-removing fire, پپتید-3 مرتبط با RFamide, گیرنده 147 متصل به پروتئین G, هیپوتالاموس, بلوغ, زودرس.},

doi = {10.18502/ijrm.v22i1.15240},
url = {http://ijrm.ir/article-1-3155-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-3155-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {Dorikhani, Arezoo and Omidi, Ameneh and Movahedin, Mansoureh and Halvaei, Im},  
title = {Chronic demyelination interferes with normal spermatogenesis in cuprizone-intoxicant C57/BL 6 mice: An experimental study}, 
abstract ={Background: Due to myelin and axonal insults in multiple sclerosis individuals, motor coordination problems and endocrine imbalance may develop. Objective: This study aims to evaluate the role of chronic demyelination on the hypothalamic-pituitary-gonadal axis in the mouse model of multiple sclerosis. Materials and Methods: 20 adult C57/BL6 male mice were divided into 2 groups (n = 10/each) as follows: the control group (CONT) received a regular diet for 17 wk; and the experimental group (cuprizone [CPZ]) was fed with 0.2% CPZ for 12 wk and, then CPZ was withdrawn for 5 wk. Serum testosterone, histopathology of the brain and testis, and sperm analysis were evaluated. Results: The hypothalamic myelin content was significantly decreased in the arcuate nucleus following the 12 wk of CPZ consumption compared to the CONT group, and the statistical difference remained until 17 wk. Testosterone levels declined significantly in the CPZ group compared to the CONT group in the 12th and 17th wk. A significant decrease was observed in the height of the seminiferous epithelium and the interstitial tissue area, and the number of seminiferous epithelial cells in the CPZ group compared to the CONT group in the 12th and 17th wk. The sperm count, motility, and viability in the CPZ group significantly decreased compared to the CONT group in the 12th and 17th wk of the study. Conclusion: Chronic demyelination induced by CPZ intoxication, maybe through damage to the hypothalamus arcuate nucleus, leads to the hypothalamic-pituitary-gonadal axis disturbance and damage to the testis and spermatogenesis subsequently.},  
Keywords = {Multiple sclerosis, Cuprizone, Hypothalamic-pituitary-gonadal axis, Spermatogenesis.},
volume = {22},
Number = {1}, 
pages = {43-54}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {دمیلیناسیون مزمن در روند اسپرماتوژنز طبیعی موش ای C57/BL 6 سمی شده با کوپریزون تداخل ایجاد می‌کند: یک مطالعه تجربی},
abstract_fa ={مقدمه: به دلیل آسیب­های وارده به میلین و آکسون سلول­های عصبی در افراد مبتلا به مولتیپل اسکلروزیس، ممکن است عدم هماهنگی حرکتی و عدم تعادل در ترشحات غدد درون­ریز ایجاد گردد. هدف: هدف این مطالعه، بررسی نقش دمیلیناسیون مزمن بر محور هیپوتالاموس-هیپوفیز-گناد در مدل موشی مولتیپل اسکلروزیس بوده است. مواد و روش­ ها: 20 رأس موش C57/BL 6 بالغ نر به دو گروه (10 راس در هر گروه) به شرح ذیل تقسیم شدند: گروه کنترل که یک رژیم غذایی معمول را به مدت 17 هفته دریافت کردند (CONT)، گروه آزمایش (cuprizone [CPZ]) که ابتدا به مدت 12 هفته با غذای حاوی 2/0% سم کوپریزون تغذیه شدند ولی سپس به مدت 5 هفته سم کوپریزون از رژیم غذایی قطع گردید. سطح تستوسترون سرم، هیستوپاتولوژی بافت­های مغز و بیضه، و همچنین پارامترهای اسپرم مورد ارزیابی قرار گرفت. نتایج: محتوای میلین هسته قوسی هیپوتالاموس به طور قابل توجهی پس از 12 هفته مصرف سم کوپریزون در مقایسه با گروه CONT کاهش یافت و این تفاوت آماری تا 17 هفته باقی ماند. سطح تستوسترون به طور قابل توجهی در گروه CPZ در مقایسه با گروه CONT در هفته­های 12 و 17 کاهش یافت. کاهش قابل توجهی در ارتفاع اپیتلیوم لوله­های منی­ساز و مساحت بافت بینابینی و همچنین تعداد انواع سلول­های اپیتلیال لوله­های منی­ساز در گروه CPZ نسبت به گروه CONT، در هفته 12 و 17 مشاهده شد. تعداد اسپرم، تحرک و زنده­مانی در گروه CPZ در مقایسه با گروه CONT در هفته 12 و 17 مطالعه به طور قابل توجهی کاهش یافت. نتیجه­ گیری: دمیلیناسیون مزمن القا شده با سم کوپریزون، ممکن است از طریق آسیب­رساندن به هسته قوسی هیپوتالاموس، منجر به اختلال در محور هیپوتالاموس- هیپوفیز- گناد و آسیب به بافت بیضه و متعاقباً تداخل در روند اسپرم‌زایی گردد.},
keywords_fa = {مولتیپل اسکلروزیس, کوپریزون, محور هیپوتالاموس- هیپوفیز- گناد, اسپرماتوژنز.},

doi = {10.18502/ijrm.v22i1.15241},
url = {http://ijrm.ir/article-1-3210-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-3210-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {NafisiMoghadam, Reza and Tamizi, Fatemeh and RazaviRatki, Seid Kazem and NafisiMoghadam, Amin and Javaheri, Atiyeh and Namiranian, Nasim},  
title = {Evaluation of diagnostic value of pelvic MRI in endometriosis in comparison with surgical findings: A cross-sectional study}, 
abstract ={Background: Endometriosis is a multifocal gynecologic disorder during the fertility period in women. Magnetic resonance imaging (MRI) is an important diagnostic modality for this disease and can be used either alone or along with transvaginal ultrasonography. Objective: This study aims to compare the accuracy of pelvis MRI in pelvic deep endometriosis with laparoscopic findings in women referred to Shahid Sadoughi hospital in one year. Materials and Methods: This cross-sectional study was conducted on 40 women suspicious of endometriosis who referred to Shahid Sadoughi hospital, Yazd, Iran from November 2020-2021. Based on clinical findings and history, participants were referred to the imaging center for pelvic MRI. Finally, the results of MRI and diagnostic laparoscopy were compared with pathologic findings. Results: The sensitivity and specificity of MRI for pelvic endometriosis were 94.8% and 20%, respectively. Also, the positive predictive value and negative predictive value of MRI were 90.2% and 33.3%, respectively. Conclusion: Laparoscopy is still the gold standard of endometriosis diagnosis, but MRI with susceptibility-weighted imaging sequence is the best noninvasive diagnostic method.},  
Keywords = {Deep infiltrating endometriosis, Magnetic resonance imaging, Diagnosis, Laparoscopy, Sensitivity, Specificity.},
volume = {22},
Number = {1}, 
pages = {55-60}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {مقایسه دقت تشخیصی MRI لگن در اندومتریوز با یافته های جراحی: یک مطالعه مقطعی},
abstract_fa ={مقدمه: اندومتریوز یک اختلال ژنیکولوژیک مولتی­فوکال طی دوره باروری است. MRI یک روش تشخیصی ارزشمند برای بیماران اندومتریوز است که می­تواند هم به تنهایی و هم به صورت همراه با TVS استفاده شود. هدف: این مطالعه با هدف مقایسه دقت تشخیصی MRI لگن در اندومتریوز عمقی با یافته­های جراحی در بیماران مراجعه­کننده به بیمارستان شهید صدوقی یزد در مدت یک سال انجام شد. مواد و روش ­ها: این مطالعه مقطعی بر روی 40 زن مشکوک به اندومتریوز مراجعه­کننده به بیمارستان شهید صدوقی یزد از آبان 1399 تا 1400 انجام شد. بیماران بر اساس علائم بالینی، سابقه­ی جراحی و یا درمان طبی به بخش رادیولوژی جهت مطالعات تکمیلی MRI ارجاع شدند. در نهایت پس از انجام اقدامات تشخیصی لاپاروسکوپیک، یافته­های مشاهده شده در MRI با نتایج پاتولوژیک لاپاروسکوپی مقایسه شد. نتایج: بر اساس یافته­های تصویربرداری MRI و مقایسه آن با یافته­های لاپاروسکوپیک به عنوان استاندارد طلایی تشخیصی، MRI حساسیتی برابر با 8/94%، و اختصاصیتی برابر با 20% در ارتباط با ضایعات مرتبط با اندومتریوز داشت. همچنین ارزش اخباری مثبت (PPV) تصویر­برداری MRI برابر با 2/90% و ارزش اخباری منفی (NPV) آن برابر با 3/33% است. نتیجه­ گیری: با وجود تلاش­های مستمر برای بهبود روش­های تشخیصی و پیشنهادات جدید مانند اضافه کرده سکانس به مدالیته­های تشخیصی MRI، همچنان لاپاروسکوپی به عنوان بهترین و قابل اعتمادترین روش تشخیصی اندومتریوزیز قرار دارد.},
keywords_fa = {اندومتریوز نفوذی عمیق, MRI, تشخیص, لاپاراسکوپی, حساسیت, ویژگی.},

doi = {10.18502/ijrm.v22i1.15242},
url = {http://ijrm.ir/article-1-2589-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-2589-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {Soheilipour, Farzad and Boozarpour, Sohrab and Aghaei, Shiva and FarashahiYazd, Ehs},  
title = {The genetically modified human foreskin fibroblast cell line (YhFF#8) stably expressing Cas9 gene: A lab resource report}, 
abstract ={Background: Stable Cas9 (CRISPR-associated protein 9)-expressing cell lines have emerged as valuable tools in genetic research, enhancing the efficiency of the CRISPR/Cas9 system and streamlining gene editing procedures. These cell lines enable simultaneous editing of multiple genes and reduce the overall editing time. Objective: This study aimed to develop a stable human fibroblast cell line capable of genetic conversion into a mutant form, serving as a cellular model for a specific genetic disease. The established cell line facilitates investigation of disease mechanisms, testing of potential treatments, and gaining insights into underlying molecular processes. Materials and Methods: Human embryonic kidney 293LTV cells were used to produce pseudo-virus particles, while Yazd human foreskin fibroblasts batch 8 (YhFF#8) cells were targeted for genetic modification. Transfection of human embryonic kidney 293LTV cells with pCDH-Cas9 plasmid DNA generated pseudo-viral particles. YhFF#8 cells were transduced and selected using antibiotics. Green fluorescent protein (GFP) detection confirmed successful transduction and selection. Relative expression levels of the Cas9 gene were determined by quantitative polymerase chain reaction. Results: The study validated the fidelity of the Cas9 gene cassette sequence and its transcriptional activity. Transduced YhFF#8 cells exhibited green fluorescence, with antibiotic selection resulting in nearly 100% transduced cells. A reporter GFP gene enabled real-time monitoring of YhFF#8-Cas9-GFP-PuroR cells using fluorescence microscopy. Conclusion: YhFF#8-Cas9-GFP-PuroR cells, labeled and susceptible to genomic editing, provide an optimal source for generating induced pluripotent stem cell lines for future biomedical research.},  
Keywords = {Fibroblasts, Cell line, Genetic transduction, CRISPR-Cas9.},
volume = {22},
Number = {1}, 
pages = {61-68}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {دودمانه سلولی تغییر ژنتیکی یافته فیبروبلاست پوست ختنه‌گاه انسان (YhFF#8) با بیان پایدار ژن Cas9: یک گزارش منبع آزمایشگاهی},
abstract_fa ={مقدمه: رده­های سلولی بیان­کننده پایدار  Cas9(پروتئین 9 مرتبط با CRISPR) به عنوان ابزار ارزشمندی در تحقیقات ژنتیکی پدیدار شده­اند که کارایی سیستم CRISPR/Cas9 را افزایش داده و روش­های ویرایش ژن را ساده می­کنند. این دودمان­های سلولی امکان ویرایش همزمان چندین ژن را فراهم کرده و زمان کلی ویرایش را کاهش می­دهد. هدف: این مطالعه با هدف ایجاد یک رده سلولی فیبروبلاست انسانی پایدار با قابلیت تبدیل ژنتیکی به شکل جهش یافته، به عنوان یک مدل سلولی برای یک بیماری ژنتیکی خاص انجام شد. خط سلولی ایجاد شده بررسی مکانیسم­های بیماری، آزمایش درمان­های بالقوه، و به دست آوردن بینش در مورد فرآیندهای مولکولی اساسی را تسهیل می­کند. مواد و روش‌ها: سلول‌های 293LTV کلیه جنینی انسان (HEK293LTV) برای تولید ذرات شبه­ویروس مورد استفاده قرار گرفتند و سلول‌های فیبروبلاست پوست ختنه‌گاه انسان یزد از سلول‌های دسته 8 (YhFF#8) برای تغییرات ژنتیکی هدف قرار گرفتند. ترانزفکشن سلول‌های HEK293LTV با DNA پلاسمیدی نوترکیب pCDH-Cas9 باعث تولید ذرات شبه­ویروسی شد. سلول‌های YhFF#8 ترانزداکت شده با استفاده از آنتی‌بیوتیک پورومایسین تحت انتخاب قرار گرفتند. درخشش پروتئین فلورسنت سبز (GFP) در سلول­های ترانزداکت شده قبل و بعد از انتخاب آنتی­بیوتیکی سلول­ها تصویربرداری شد. در ضمن سطح بیان نسبی ژن Cas9 در مقایسه با ژن­های GFP و GAPDH با روش کمی (qPCR) تعیین گردید. یافته‌ها: این مطالعه صحت توالی کاست ژن Cas9 و فعالیت رونویسی آن را تأیید کرد. سلول‌های YhFF#8 ترانزداکت شده، فلورسانس سبز نشان داده و با انتخاب آنتی‌بیوتیکی که منجر به خالص­سازی تقریباً 100% سلول‌های تبدیل شده شد. بیان ژن GFP با استفاده از میکروسکوپ فلورسانس، امکان رصد زنده سلول‌های YhFF#8-Cas9-GFP-PuroR را در محیط کشت را فراهم کرد. نتیجه‌گیری: سلول‌های YhFF#8-Cas9-GFP-PuroR، برچسب‌گذاری‌شده و مستعد برای انجام فرایند ویرایش ژنومی، منبع بهینه‌ای برای تولید رده­‌های سلول‌های بنیادی پرتوان القایی برای تحقیقات زیست‌پزشکی آینده فراهم می‌کنند.},
keywords_fa = {فیبروبلاست ها, دودمانه سلولی, ترانزداکشن ژنتیکی, کریسپر-کاس 9.},

doi = {10.18502/ijrm.v22i1.15243},
url = {http://ijrm.ir/article-1-3175-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-3175-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {Hantoushzadeh, Sedigheh and Behzadian, Arezoo and Hasheminejad, Mohammad Mehdi and Hasheminejad, Faezeh and HelalBirjandi, Alireza and Akbari, Mojtaba and Ghaemi, Marj},  
title = {Aspirin administration from early pregnancy versus initiation after 11 weeks of gestation for prevention of pre-eclampsia in high-risk pregnant women: Study protocol for randomized controlled trial}, 
abstract ={Background: Pre-eclampsia (PE) is a multiorgan disorder that affects 2-5% of all pregnant women. Present recommendations for when to start aspirin in high-risk women are after 11 wk of gestation. Objective: We present a protocol to investigate the effectiveness of aspirin use from early pregnancy, which is a randomized controlled trial to assess whether prescribed low-dose aspirin from early pregnancy reduces the prevalence of early and late-onset PE. Additionally, to compare the effectiveness of aspirin administration before and after 11 wk in reducing the occurrence of PE? Materials and Methods: All pregnancies at risk of PE, according to demographic and midwifery history, who are referred to the Maternal-Fetal Clinic of Tehran University hospital, Tehran, Iran were invited to take part in the trial. The outcomes of pregnancy and newborns will be gathered and analyzed. The first registration for the pilot study was in January 2023, and the participants were recognized as high-risk for PE. In addition, enrollment in the main study will begin as of October 2023.  },  
Keywords = {Pre-eclampsia, Aspirin, Color doppler ultrasonography, Pregnancy, First trimester, Pregnancy-associated plasma protein-A.},
volume = {22},
Number = {1}, 
pages = {69-80}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {مقایسه ی تجویز آسپرین از اوایل باداری نسبت به شروع مصرف آن از بعد از 11 هفته در پیشگیری از پره اکلامپسی در زنان باردار پرخطر: پروتکل یک مطالعه کارآزمایی بالینی},
abstract_fa ={مقدمه: پره­اکلامپسی یک اختلال چند ارگانی است که 5-2% زنان باردار تحت تأثیر قرا می­دهد. توصیه­های ارایه شده برای شروع آسپرین در زنان پرخطر پس از هفته 11 بارداری است. هدف: ما پروتکلی را برای بررسی اثربخشی مصرف آسپرین از اوایل بارداری ارایه می­دهیم که یک کارآزمایی تصادفی کنترل شده برای ارزیابی اینکه آیا آسپرین با دوز کم تجویز شده از اوایل بارداری شیوع پره­اکلامپسی زودرس و دیررس را کاهش می­دهد. علاوه بر این برای مقایسه­ی اثربخشی تجویز آسپرین قبل و بعد از 11 هفته در کاهش وقوع پره­اکلامپسی؟ مواد و روش ­ها: کلیه حاملگی­های در معرض خطر پره­اکلامپسی با توجه به سابقه جمعیت­شناختی و مامایی که به کلینیک مادر و جنین بیمارستان دانشگاه تهران مراجعه می­کنند برای شرکت در این کارآزمایی دعوت می­شوند. نتایج (پیامدهای) بارداری و نوزادان جمع­آوری و تجزیه و تحلیل خواهد شد. اولین ثبت نام برای مطالعه پایلوت از شرکت­کنندگان پرخطر برای پره­اکلامپسی از ژانویه 2023 بوده است. علاوه بر این ثبت نام در کارآزمایی اصلی از اکتبر 2023 آغاز خواهد شد.},
keywords_fa = {پره اکلامپسی, آسپرین, سونوگرافی داپلر رنگی, بارداری, سه ماهه اول, پروتئین پلاسمای مرتبط با بارداری-A.},

doi = {10.18502/ijrm.v22i1.15244},
url = {http://ijrm.ir/article-1-3231-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-3231-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {Esmailpour, Zeynab and Madadi, Soheila and Baazm, Maryam},  
title = {The antiapoptotic effects of conditioned medium from bone marrow-derived mesenchymal stromal stem cells on cyclophosphamide-induced testicular damage in rat: An experimental study}, 
abstract ={Abstract Background: Cyclophosphamide (CP) has some negative effects on the reproductive system. Stem cells and their metabolites are being utilized to enhance fertility after chemotherapy. Objective: This study aimed to investigate the impact of conditioned medium (CM) derived from bone marrow mesenchymal stromal stem cells (BM-MSCs) on the toxic effects of CP on testicles. Materials and Methods: BM-MSCs were isolated, a CM was collected and 25-fold concentrated. 24 male Wistar rats (8 wk, 200-250 gr) were randomly divided into following groups: control, CP, CP+Dulbecco’s Modified Eagle Medium (DMEM), CP+CM. CP was given at a single dose of 100 mg/kg. 2 wk after the CP administration, CM was injected into the testicular efferent duct. Sperm parameters, testicular histopathology, and the level of testosterone were analyzed 2 months after treatment. The expression of B-cell lymphoma 2 (Bcl2) and Bcl2-associated X protein (Bax) genes were evaluated by real-time polymerase chain reaction. Results: CP had a negative effect on testis histology (p < 0.001) and sperm quality (p < 0.001). It changed the expression of genes associated with apoptosis (p < 0.001). Treatment with CM reduced the expression of Bax (p < 0.001), while significantly increasing the expression of Bcl2 (p = 0.01). It improved sperm count (p = 0.03), viability (p < 0.001), motility (p < 0.001), spermatogonial count (p < 0.001), and epithelial thickness of testicular tubules (p = 0.02). Conclusion: These findings suggest that CM produced from BM-MSCs may be valuable for therapeutic approaches in reproductive medicine and may lessen the side effects of CP.},  
Keywords = {Bone marrow mesenchymal stem cells, Cyclophosphamide, Conditioned medium, Apoptosis, Spermatogenesis.},
volume = {22},
Number = {2}, 
pages = {89-100}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {اثرات ضد آپوپتوزی محیط مشروط مشتق از سلول بنیادی مزانشیمی مغز استخوان بر آسیب بافت بیضه در رت های دریافت کننده سیکلوفسفامید: یک مطالعه آزمایشگاهی},
abstract_fa ={مقدمه: سیکلوفسفامید (CP) اثرات منفی بر سیستم تولید­مثل دارد. سلول­های بنیادی و متابولیت­های آنها جهت افزایش باروری پس از شیمی درمانی مورد استفاده قرار گرفته­اند. هدف: این مطالعه با هدف بررسی تأثیر محیط مشروط (Conditioned medium: CM) مشتق شده از سلول­های بنیادی مزانشیمی مشتق از مغز استخوان بر اثرات سمی CP بر بیضه­ها انجام شد. مواد و روش­ ها: سلول‌های بنیادی مزانشیمی مغز استخوان استخراج، محیط مشروط جمع‌آوری و 25 برابر تغلیظ شد. 24 سر موش­های صحرایی نر نژاد ویستار (8 هفته، 250-200 گرم) به صورت تصادفی به 4 گروه تقسیم شدند: کنترل، CP، CP+DMEM، CP+CM .CP به میزان 100 میلی­گرم بر کیلوگرم به شکل تک دوز تزریق شد. دو هفته پس از تجویز سیکلوفسفامید، CM از طریق مجرای وابران بیضه تزریق شد. پارامترهای اسپرم، هیستوپاتولوژی بیضه و سطح تستوسترون دو ماه پس از درمان بررسی شد. بیان ژن‌های Bax و Bcl2 توسط real-time polymerase chain reaction مورد ارزیابی قرار گرفت. نتایج: CP بر بافت‌شناسی بیضه (001/0 < p) و کیفیت اسپرم (001/0 < p) تأثیر منفی داشت. CP بیان ژن­های مرتبط با آپوپتوز را تغییر داد (001/0 < p). درمان با CM بیان Bax را صورت معنی­داری کاهش داد (001/0 < p)، در حالی که بیان Bcl2 را به طور معنی­داری افزایش نشان داد (01/0 = p). CP تعداد اسپرم (03/0 = p)، زنده­مانی (001/0 < p) تحرک (001/0 < p)، تعداد اسپرماتوگونی (001/0 < p) و ضخامت اپیتلیال لوله‌های بیضه (02/0 = p) را بهبود داد. نتیجه­ گیری: این یافته‌ها نشان می‌دهد که CM تولید شده از سلول­های بنیادی مزانشیمی مشتق از مغز استخوان ممکن است در درمان­های ناباروری ارزشمند باشد و عوارض جانبی CP را کاهش دهد. کلمات کلیدی: سلول­های بنیادی مزانشیمی مغز استخوان، سیکلوفسفامید، محیط شرطی شده، آپوپتوز، اسپرماتوژنز},
keywords_fa = {سلول­های بنیادی مزانشیمی مغز استخوان, سیکلوفسفامید, محیط شرطی شده, آپوپتوز, اسپرماتوژنز},

doi = {10.18502/ijrm.v22i2.15706},
url = {http://ijrm.ir/article-1-3244-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-3244-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {Nikkhouy, Parastoo and Abbasnejad, Mehdi and Esmaeili-Mahani, Saeed and Kooshki, Razieh},  
title = {Mode of delivery alters sensitivity to thermal and chemical stimuli in adult rats: An experimental study}, 
abstract ={Background: The mode of delivery might prompt a long-lasting alteration in physiological and behavioral responsiveness in offspring. Objective: This study was intended to evaluate if the mode of delivery could alter sensitivity to thermal and chemical stimuli in female rats. Materials and Methods: 56 adult female Wistar rats (200-220 gr) that were born by vaginal or cesarean section (C-section) were used (n = 28/each). Inflammatory pain was induced by subcutaneous injection of formalin into the hind paw. The thermal nociceptive threshold was determined by tail-flick and hot plate tests. Besides, the Western blot test was used to evaluate the spinal cord levels of c-Fos and c-Jun proteins. Results: Formalin-induced inflammation was significantly decreased in C-section group as compared to vaginally born rats (p < 0.001). The baseline nociceptive threshed and morphine-induced analgesia were significantly increased in C-section groups in comparison to vaginally born rats. In addition, the levels of c-Fos and c-Jun proteins were significantly decreased in the spinal cord of C-section rats as compared to vaginally born animals (p < 0.01). Morphine treatment could decrease the expression of c-Fos and c-Jun in the C-section group (p < 0.05). Conclusion: Overall, C-section rats showed lower spinal nociceptive processing and neuronal activity later in life, compared to the vaginal born rats.},  
Keywords = {Childbirth, C-section, Nociception, Inflammation, Rats.},
volume = {22},
Number = {2}, 
pages = {101-110}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {روش زایمان حساسیت به محرک های گرمایی و شیمیایی را در زاده های ماده بالغ در موش های صحرایی تغییر می دهد: یک مطالعه تجربی},
abstract_fa ={مقدمه: نشان داده شده است که روش زایمان تغییرات دراز مدت و پایدار در فیزیولوژی زاده­ها ایجاد می­کند. هدف: ارزیابی ارتباط بین روش زایمان و حساسیت به محرک­های حرارتی و شیمیایی در زاده­های ماده بالغ در موش­های صحرایی. مواد و روش ­ها: در این مطالعه 56 موش صحرایی ماده بالغ (220-200 گرم) متولد شده با زایمان واژینال (28 = n) یا سزارین (28 = n) استفاده شد. التهاب پا القا شده با فرمالین استفاده شد. آستانه درد حرارتی در تست­های کشش دم و صفحه داغ تعیین شدند. همچنین، سطوح نخاعی پروتئین­های c-fos و c-jun در تست وسترن بلات ارزیابی شدند. نتایج: درد القا شده با فرمالین در موش­های صحرایی متولد شده با سزارین در مقایسه با موش­های متولد شده با زایمان طبیعی کاهش یافت (001/0 < p). آستانه پایه درد و بی­دردی القا شده با مورفین در گروه سزارینی در مقایسه با گروه متولد شده با زایمان طبیعی افزایش یافت. آزمایش ایمنوبلات یک کاهش قابل توجه در سطوح پروتئین c-fos و c-jun در حیوانات سزارینی در مقایسه با گروه زایمان طبیعی نشان داد (01/0 < p). درمان با مورفین مقادیر پروتئین­ها را در گروه سزارین افزایش داد (05/0 < p). نتیجه­ گیری: در مجموع موش­های متولد شده با سزارین در مقایسه با موش­های حاصل از زایمان طبیعی حساسیت کمتری به درد نخاعی و فعالیت عصبی نشان دادند.   },
keywords_fa = {زایمان, سزارین, درد, التهاب, موش های صحرایی},

doi = {10.18502/ijrm.v22i2.15707},
url = {http://ijrm.ir/article-1-3109-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-3109-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {Hekmat, Sharareh and Sharifzadeh, Mohammad and Toliyat, Tayebeh and SavaryKouzehkonan, Roghayeh and MehriArdestani, Mozhgan and Tabarrai, Malihe and SadatiLamardi, Seyede Nargess},  
title = {Urtica pilulifera L. seed extract promotes folliculogenesis and alleviates the diminished ovarian reserve in the Balb/c mice model: An experimental study}, 
abstract ={Background: Urtica pilulifera L. seed (UPS) is a Persian traditional medicine prescription that positively affects female infertility. Objective: This study aimed to evaluate the beneficial effects of UPS on a diminished ovarian reserve (DOR) model induced by cyclophosphamide in Balb/c mice. Materials and Methods: A single intraperitoneal (75 mg/kg) of cyclophosphamide was administered to establish a DOR model. 25 female Balb/c mice (6-8 wk, 25 ± 2 gr) were randomly divided into 5 groups (n = 5/each), including control (normal saline), model (DOR), DOR+50, DOR+100, and DOR+200 (mg/kg UPS, gavage) groups for 14 days. The levels of follicle-stimulating hormone, luteinizing hormone, estradiol, malondialdehyde, superoxide dismutases, apoptosis, and histopathological alterations were analyzed. Gas chromatography-mass spectrometry analysis performed to identify the phytochemicals of the UPS. Results: It was observed that the UPS extract reduced malondialdehyde concentration and apoptosis in the DOR model as well as enhanced superoxide dismutases activity in the ovaries in a dose-dependent manner. Moreover, it exerted a modulatory effect on steroidal hormones such as follicle-stimulating hormone, luteinizing hormone, and estradiol. The histopathological analysis revealed the therapeutic potential of the UPS extract. The main chemical components of UPS were linoleic acid (59.25%), n-hexadecanoic acid (10.36%), and oleic acid (8.29%). Conclusion: The results indicated that the UPS extract has therapeutic potential in the DOR model. This potential is attributed to the reduction of oxidative stress, modulation of apoptosis, and regulation of steroidal hormones that may be associated with the observed beneficial effects of fatty acids on fertility improvement},  
Keywords = {Apoptosis, Fatty acids, Female infertility, Herbal medicine, Persian medicine, Oxidative stress.},
volume = {22},
Number = {2}, 
pages = {111-126}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {افزایش فولیکولوژنز و بهبود علایم در مدل ذخیره تخمدانی کاهش یافته در موش Balb/c توسط عصاره دانه گیاه انجره: یک مطالعه تجربی},
abstract_fa ={مقدمه: بر اساس منابع طب سنتی ایرانی، دانه انجره یا (UPS) Urtica pilulifera L. اثرات مثبتی بر ناباروری زنان دارد. هدف: این مطالعه با هدف بررسی اثرات سودمند و مکانیسم زمینه­ای عصاره هیدروالکلی دانه انجره بر روی مدل ذخیره تخمدان کاهش یافته (DOR) القا شده توسط سیکلوفسفامید (CTX) در موش Balb/c انجام شد. مواد و روش­ ها: در این مطالعه حیوانی، یک تک دوز داخل صفاقی سیکلوفسفامید ( 75 میلی‌گرم بر کیلوگرم) برای ایجاد مدل DOR تجویز شد. 25 موش ماده Balb/c به طور تصادفی به 5 گروه شامل کنترل سالم (سالین نرمال)، مدل (DOR)، DOR+50, DOR+100, DOR+200 (mg/kg UPS) تقسیم شدند و به­مدت 14 روز گاواژ انجام شد. سطح هورمون­های استروئیدی، نشانگرهای استرس اکسیداتیو، آپوپتوز و تغییرات هیستوپاتولوژیک مورد بررسی قرار گرفت. شناسایی ترکیبات موجود در دانه گزنه با روش GC/Mass انجام شد. نتایج: نتایج نشان داد که عصاره انجره  (UPS)باعث کاهش غلظت مالون­دی­آلدهید (MDA) و آپوپتوز و همچنین افزایش فعالیت آنزیم سوپراکساید دیسموتاز (SOD) در مدل DOR به صورت وابسته به دوز می­شود. علاوه بر این، اثر تعدیل­کننده بر روی هورمون­های استروئیدی مانند FSH، LH و E2 اعمال می­کند. تجزیه و تحلیل هیستوپاتولوژیک پتانسیل درمانی عصاره UPS را نشان داد. ترکیبات شیمیایی اصلی UPS عبارت بودند از لینولئیک اسید (25/%59)، هگزادکانوییک اسید (36/%10) و اولئیک اسید (29/%8). نتیجه ­گیری: نتایج نشان داد که عصاره UPS دارای پتانسیل درمانی در مدل ذخیره تخمدانی کاهش­یافته یا DOR است و یک گزینه درمانی جایگزین ارائه می‌کند. این پتانسیل به کاهش استرس اکسیداتیو، تعدیل آپوپتوز و تنظیم هورمون­های استروئیدی نسبت داده می­شود که می­تواند با اثرات مفید مشاهده شده از اسیدهای چرب بر بهبود باروری مرتبط باشد.},
keywords_fa = {آپوپتوز, اسیدهای چرب, ناباروری زنان, داروهای گیاهی, طب ایرانی, استرس اکسیداتیو.},

doi = {10.18502/ijrm.v22i2.15708},
url = {http://ijrm.ir/article-1-3236-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-3236-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {Farajnezhad, Neda and Ghandil, Pegah and Tahmasebi-Birgani, Maryam and Mohammadi-Asl, Jav},  
title = {Folate gene polymorphisms CBS 844ins68 and RFC1 A80G and risk of Down syndrome offspring in young Iranian women: A cross-sectional study}, 
abstract ={Background: Cytogenetics and association studies showed that folate gene polymorphisms can increase the risk of chromosomal nondisjunction and aneuploidies. The folate-metabolizing gene polymorphisms in Down syndrome mothers (DSM) have been assessed in a variety of populations. Reduced folate carrier 1 (RFC1) and cystathionine beta-synthase (CBS) are key enzymes in folate metabolism. Objective: 2 common polymorphisms, CBS 844ins68 and RFC1 A80G, were analyzed to determine their probable risk for having Down syndrome (DS) babies in young mothers of Khuzestan province, Iran. Materials and Methods: This study was conducted on 100 mothers who had trisomy 21 DS children. 100 age- and ethnic-matched mothers with at least 2 healthy children and no history of abnormal pregnancies were considered as control. The samples were collected from all the mothers from June 2019 to April 2021. Genomic DNA was extracted from peripheral blood. The CBS-844ins68 and RFC1-A80G were genotyped using polymerase chain reaction-electrophoresis and restriction fragment length polymorphism, respectively. Results: The frequency of RFC1 AG and GG genotypes in DSM was significantly higher than the control mothers (odds ratio [OR] of 2.38 and 3.07, respectively). The heterozygote genotype of CBS 844ins68 was significantly more prevalent among DSM than the control (OR: 2.419). The OR was significantly increased to 6.667 when the homozygote of both variants was found together. Conclusion: Studying polymorphisms possibly increases the susceptibility of having a DS child. However, ethnicity, nutrition, and epistatic interactions are considerable factors to be evaluated in future studies.  },  
Keywords = {Down syndrome, Folic acid, Polymorphism, CBS, RFC1.},
volume = {22},
Number = {2}, 
pages = {127-136}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {بررسی پلی مورفیسم های CBS 844ins68 و RFC1 A80G و ریسک بروز سندروم داون در مادران جوان ایرانی: یک مطالعه مقطعی},
abstract_fa ={مقدمه: مطالعات سیتوژنتیک و همراهی نشان داده است که پلی‌مورفیسم‌های ژن­های فولات می‌تواند خطر عدم تفرق صحیح کروموزومی و آنوپلوئیدی را افزایش دهد. پلی‌مورفیسم‌های ژن متابولیسم‌کننده فولات در مادران مبتلا به سندرم داون (DSM) در جمعیت‌های مختلف مورد بررسی قرار گرفته است. حامل فولات کاهش یافته 1 (RFC-1) و سیستاتیونین بتا سنتاز (CBS) دو آنزیم کلیدی در متابولیسم فولات هستند. هدف: دو پلی­مورفیسم رایج CBS 844ins68 و RFC-1 A80G برای تعیین خطر احتمالی آنها در داشتن نوزادان DS در مادران جوان استان خوزستان، ایران مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. مواد و روش ­ها: این مطالعه بر روی 100 مادر دارای فرزند سندروم داون تریزومی 21 انجام شد. 100 مادر دارای همخوانی سن و قومیت با حداقل دو فرزند سالم و بدون سابقه بارداری غیرطبیعی به عنوان شاهد در نظر گرفته شدند. همه مادران از استان خوزستان بودند. شرکت­کنندگان از ژوئن 2019 تا آوریل 2021 جمع­آوری شدند. DNA ژنومی از خون محیطی استخراج شد. CBS-844ins68 و RFC-1-A80G به ترتیب با استفاده از PCR-electrophoresis و RFLP ژنوتیپ شدند. نتایج: در ارتباط با RFC-1، فراوانی ژنوتیپ­های AG و GG در مادران مبتلا به سندرم داون به طور معنی­داری بیشتر از مادران شاهد بود (ریسک خطر به ترتیب 38/2 و 07/3). ژنوتیپ هتروزیگوت CBS 844ins68 در بین مادران مبتلا به سندرم داون به طور معنی­داری بیشتر از شاهد بود (ریسک خطر 419/2). در نتیجه همزمانی وقوع هموزیگوت هر دو واریانت، ریسک خطر به طور قابل توجهی به 667/6 افزایش یافت. نتیجه ­گیری: پلی­مورفیسم­های مورد مطالعه احتمالاً استعداد داشتن فرزند سندروم داون را افزایش می­دهند. با این حال، قومیت، تغذیه و اپیستازی عوامل قابل توجهی هستند که باید در مطالعات آینده مورد ارزیابی قرار گیرند. کلمات کلیدی: سندروم داون، فولیک اسید، پلی­مورفیسم، CBS، RFC-1.},
keywords_fa = {سندروم داون, فولیک اسید, پلی­مورفیسم, CBS, RFC-1.},

doi = {10.18502/ijrm.v22i2.15709},
url = {http://ijrm.ir/article-1-3082-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-3082-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {Lee, Na Hyun and Choi, Hee Joung},  
title = {Analysis of single umbilical artery with concurrent congenital anomaly: Is it a risk factor for poor prognosis? A cross-sectional study}, 
abstract ={Background: A single umbilical artery (SUA) may coexist with a single anomaly or multiple congenital anomalies. Although anomalies associated with SUA can primarily cause high perinatal mortality, their clinical significance has not been evaluated. Objective: We investigated the relationship between the clinical features and the type or number of concurrent anomalies in neonates with SUA. Materials and Methods: In this cross-sectional study, 104 neonates with SUA were enrolled from January 2000 to December 2020 at Dongsan hospital, Daegu, South Korea. Data on the maternal history and the neonates demographic characteristics, clinical course, chromosomal analysis, and congenital anomalies, were collected. Results: Among the neonates with SUA included, 77 (74.0%) had one or more congenital anomalies; 66 (63.5%) were cardiac, 20 (19.2%) were genitourinary, 12 (11.5%) were gastrointestinal, 5 (4.8%) were central nervous system, 12 (11.5%) were skeletal, and 5 (4.8%) were facial anomalies. The number of concurrent anomalies ranged from 0-4. Neonates with SUA and concurrent gastrointestinal anomaly had a high incidence of initial positive ventilation, intubation, and inotropic drug use and lower Apgar score at 1 min and 5 min. 7 (6.7%) neonates with SUA died. Low birth weight (odds ratio = 6.16, p = 0.05), maternal multiparity (2.41, p = 0.13), gastrointestinal anomaly (5.06, p = 0.11), and initial cardiac resuscitation (7.77, p = 0.11) were risk factors for mortality in neonates with SUA. Conclusion: Neonates with SUA and concurrent gastrointestinal anomaly, low birth weight, maternal multiparity, and initial cardiac resuscitation had poor outcomes.},  
Keywords = {Single umbilical artery, Congenital abnormalities, Perinatal mortality.},
volume = {22},
Number = {2}, 
pages = {139-148}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {تجزیه و تحلیل وجود شریان نافی منفرد با ناهنجاری مادرزادی همزمان: آیا این یک عامل خطر برای پیش‌آگهی ضعیف است؟ یک مطالعه مقطعی},
abstract_fa ={مقدمه: یک شریان نافی منفرد (SUA) ممکن است با یک ناهنجاری منفرد یا چندین ناهنجاری مادرزادی همراه باشد. اگرچه ناهنجاری­های مرتبط با SUA به صورت اولیه می­توانند باعث مرگ و میر پری­ناتال بالا شوند، اما اهمیت بالینی آنها ارزیابی نشده است. هدف: ما رابطه بین ویژگی­های بالینی و نوع یا تعداد ناهنجاری­های همزمان در نوزادان مبتلا به SUA را بررسی کردیم. مواد و روش­ ها: در این مطالعه مقطعی، 104 نوزاد مبتلا به SUA از ژانویه 2000 تا دسامبر 2020 در بیمارستان Dongsan، Daegu، کره جنوبی وارد مطالعه شدند. اطلاعات مربوط به شرح حال مادر در حامگی و مشخصات دموگرافیک نوزاد، سیر بالینی، تجزیه و تحلیل کروموزومی و ناهنجاری­های مادرزادی جمع­آوری شد. نتایج: از میان نوزادان مبتلا به SUA، 77 نفر (0/%74) یک یا چند ناهنجاری مادرزادی داشتند. ناهنجاری­ها در 66 نفر (5/%63) قلبی، 20 نفر (2/%19) تناسلی، 12 نفر (5/%11) در دستگاه گوارش، 5 نفر (8/%4) در سیستم عصبی مرکزی، 12 نفر (5/%11) اسکلتی و 5 نفر (8/%4) آنومالی­های صورت بودند. تعداد ناهنجاری­های همزمان از 0 تا 4 متغیر بود. نوزادان مبتلا به SUA و ناهنجاری­های گوارشی همزمان، شیوع بالایی از تهویه مثبت اولیه، لوله­گذاری و مصرف داروی اینوتروپیک و نمره آپگار پایین­تر در دقیقه 1 و 5 را داشتند. 7 (7/%6) نوزاد مبتلا به SUA فوت کردند. وزن کم هنگام تولد (نسبت شانس = 16/6،   05/0 = p)، چند فرزندی مادر (41/2، 13/0 = p)، ناهنجاری گوارشی (06/5، 11/0 = p) و احیای اولیه قلبی (77/7، 11/0 = p) عوامل خطر مرگ و میر در نوزادان مبتلا به SUA بودند. نتیجه ­گیری: نوزادان مبتلا به SUA و ناهنجاری‌های گوارشی همزمان، وزن کم هنگام تولد، چند فرزندی مادر و احیای اولیه قلبی پیامدهای ضعیفی داشتند. کلمات کلیدی: شریان نافی منفرد، ناهنجاری­های مادرزادی، پری ناتال مورتالیتی.},
keywords_fa = {شریان نافی منفرد, ناهنجاری­های مادرزادی, پری ناتال مورتالیتی.},

doi = {10.18502/ijrm.v22i2.15710},
url = {http://ijrm.ir/article-1-2647-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-2647-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {Loukzadeh, Ziba and Eslamy, Nazila and Dehghan, Marziyeh and Mehrparvar, Amir Houshang},  
title = {The impact of premenstrual disorders on work disruptions among working women: A cross-sectional study}, 
abstract ={Background: Physical and emotional manifestations of premenstrual disorder cause increased absenteeism, decreased productivity, and decreased work-related quality of life. Objective: Due to the relatively high prevalence of premenstrual disorders in Iran and limited studies on its work-related problems, this study investigated the relationship between premenstrual disorders and work performance in working women. Materials and Methods: This cross-sectional study was conducted on 358 working women (teachers and industrial workers) in Yazd, Iran, from July 2019 to January 2020. Data were collected using premenstrual symptom screening tool, the work productivity and activity impairment (a modified version), and functional work capacity questionnaires. Women were classified into 2 groups: women with and without premenstrual disorders. Productivity, functional capacity, and ability to perform activities of daily living were compared between groups. Results: Among 358 participants, 121 women (33.8%) had premenstrual disorders. The prevalence of premenstrual disorders was significantly higher in teachers than workers (0.41% vs. 24.7%, respectively) (p = 0.002). The work results showed a worse score in the group with premenstrual disorder than the other group and teachers compared to workers (p < 0.001). Conclusion: This study showed a significant association between premenstrual disorders and worse work productivity, functional work capacity, and ability to perform activities of daily living. Teachers had a higher prevalence of premenstrual disorders and worse work performance than workers, which can be due to higher education levels, work stress, more complex tasks, and increased work responsibility in teachers.},  
Keywords = {Premenstrual syndrome, Premenstrual dysphoric disorder, Work performance, Working women, Productivity.},
volume = {22},
Number = {2}, 
pages = {149-156}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {ارتباط اختلالات پیش از قاعدگی و اختلال کار در زنان شاغل: یک مطالعه مقطعی},
abstract_fa ={مقدمه: علائم فیزیکی و هیجانی در اختلال پیش از قاعدگی سبب افزایش غیبت از کار، کاهش بهره­وری و کاهش کیفیت زندگی مرتبط با کار می­شود. هدف: با توجه به شیوع نسبتا بالای اختلالات پیش از قاعدگی در ایران و مطالعات محدود در زمینه مشکلات ناشی از کار، این مطالعه به بررسی رابطه بین اختلالات پیش از قاعدگی و عملکرد کاری در زنان شاغل پرداخته است. مواد و روش ­ها: این مطالعه مقطعی بر روی 358 زن شاغل (معلم ها و کارگران) در شهر یزد- ایران، از اسفند 1396 تا خرداد 1397 انجام شد. داده­ها با استفاده از پرسشنامه های ابزار غربالگری علائم قبل از قاعدگی، بهره­وری کار و اختلال در فعالیت (نسخه اصلاح شده) و ظرفیت کار عملکردی جمع­آوری گردید. زنان به دو گروه با و بدون سندرم پیش از قاعدگی طبقه­بندی شدند. پیامدهای کاری شامل بهره­وری، ظرفیت کاری و توانایی انجام فعالیت روزانه بین گروه­ها مقایسه گردید. نتایج: در میان 358 شرکت­کننده، (8/%33) 121 زن اختلال قاعدگی داشتند. میزان شیوع سندروم پیش از قاعدگی به­طور قابل توجهی در معلم­ها بیشتر از کارگران (به ترتیب 41/0% در مقابل 7/24%) بوده است (002/0=p ). نمره پیامدهای کار به طور قابل توجه در گروه با سندرم پیش از قاعدگی از گروه دیگر و همچنین در معلم­ها نیز نسبت به کارگران بدتر بود (001/0 >p ). نتیجه­ گیری: این مطالعه وجود همراهی قابل توجه بین علائم پیش از قاعدگی و بهره­وری، ظرفیت عملکرد کاری و توانایی انجام کار روزانه را نشان داد. معلم­ها شیوع بالاتری از سندرم پیش از قاعدگی و عملکرد کاری بدتری نسبت به کارگران داشتند که می­تواند ناشی از سطح تحصیلات بالاتر، استرس کاری، وظایف پیچیده­تر و مسئولیت شغلی بیشتر در معلم­ها باشد. کلمات کلیدی: سندرم پیش از قاعدگی،  اختلال پیش از قاعدگی، عملکرد کاری، زنان شاغل، بهره­وری.},
keywords_fa = {سندرم پیش از قاعدگی,  اختلال پیش از قاعدگی, عملکرد کاری, زنان شاغل, بهره­وری.},

doi = {10.18502/ijrm.v22i2.15712},
url = {http://ijrm.ir/article-1-2657-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-2657-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {TabatabaeiMirokabad, Fahimeh sadat and Poorebrahimi, Mohammad and ZareGarizi, Sajad and Tabatabaei, Razieh sadat},  
title = {Ruptured ovarian ectopic pregnancy in a primigravid woman: A case report}, 
abstract ={Background: Ovarian ectopic pregnancy (EP) is one of the rare forms of EP. The use of intrauterine devices and assisted reproduction techniques are among the most important risk factors for ovarian EP. Clinical signs are usually menopause, abdominal pain, and vaginal bleeding. Definitive diagnosis of ovarian EP before its rupture remains a serious challenge and, in most cases, it is diagnosed after rupture when medical treatment has no place and surgery becomes necessary. Case Presentation: Here, we report a 35-yr-old primigravida woman referred to Shahid Sadoughi hospital, Yazd, Iran with abdominal pain and sudden loss of consciousness. An initial evaluation was done and she underwent laparotomy. Conclusion: The preferred treatment for ovarian EP is to surgically remove the gestational sac and preserve as much ovarian tissue as possible. However, some cases, like ours, need a complete or partial oophorectomy.},  
Keywords = {Ectopic pregnancy, Pregnancy, Ovarian, Laparotomy.},
volume = {22},
Number = {2}, 
pages = {157-160}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {حاملگی خارج رحمی تخمدانی پاره شده در یک زن نخست زا: گزارش یک مورد},
abstract_fa ={مقدمه: بارداری خارج رحمی تخمدانی یکی از اشکال نادر بارداری خارج رحمی است که در حال گسترش است. استفاده از ابزارهای ضد بارداری داخل رحمی و تکنیک­های کمک باروری از مهمترین عوامل خطر بارداری خارج رحمی تخمدانی هستند. علائم بالینی معمولاً یائسگی، درد شکمی و خونریزی واژینال هستند. تشخیص قطعی بارداری خارج رحمی تخمدانی قبل از پارگی یک چالش جدی باقی مانده است و در بیشتر موارد پس از پارگی تشخیص داده می­شود که در این صورت درمان دارویی جایگاهی ندارد و جراحی لازم می­شود. مورد: در اینجا، ما یک زن 35 ساله نخست­زا را که با درد شکمی و از دست دادن ناگهانی هوشیاری به بیمارستان شهید صدوقی، یزد، ایران مراجعه کرده بود، گزارش می­کنیم. ارزیابی اولیه انجام شد و او تحت لاپاروتومی قرار گرفت. نتیجه­ گیری: درمان انتخابی بارداری خارج رحمی تخمدانی عمل جراحی رزکشن ساک حاملگی بصورت کامل همراه با حفظ بافت تخمدان تا جای ممکن است. با این حال، برخی از موارد، مثل کیس مطرح شده، نیاز به افورکتومی به صورت کامل یا پارشیال می­باشد. کلمات کلیدی: حاملگی خارج رحمی، حاملگی، تخمدان، لاپاراتومی.},
keywords_fa = {حاملگی خارج رحمی, حاملگی, تخمدان, لاپاراتومی.},

doi = {10.18502/ijrm.v22i2.15713},
url = {http://ijrm.ir/article-1-3285-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-3285-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {Hosseinimousa, Sedigheh and Navaei, Saymaz and Talebian, Marzieh},  
title = {Molar cesarean scar ectopic pregnancy: Report of 2 cases with review of literature}, 
abstract ={Background: The occurrence of hydatidiform mole at the cesarean scar site is a rare problem. Few cases have been reported, thus there is not enough information for accurate diagnosis and management of this event. Case Presentation: Herein, we present 2 cases of an invasive hydatidiform mole embedded in cesarean scar tissue, one presented with occasional hypogastric pain and nausea and another with spotting both with a history of cesarean section. Transvaginal ultrasonography and a considerably high titer of beta-human chorionic gonadotropin blood test suggested the existence of molar pregnancy on the cesarean scar, which was confirmed through histological assessment. In the first case, evacuation of molar pregnancy followed by scar resection at the cesarean scar site led to successful fertility preservation management. Conclusion: The presence of abdominal pain and unexplained bleeding in a pregnant woman without gestational sac in ultrasonography, strongly suggests ectopic pregnancy. The process of diagnosis should be followed by definitive diagnostic evaluation, including beta-human chorionic gonadotropin titer measurement, ultrasonographic assessment (2 and 3-dimensional), magnetic resonance imaging, diagnostic laparoscopy, and finally biopsy of the lesion.},  
Keywords = {Cesarean scar pregnancy, Ectopic pregnancy, Hydatidiform mole, Molar pregnancy.},
volume = {22},
Number = {2}, 
pages = {161-168}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {بارداری مولار خارج رحمی اسکار سزارین: توصیف دو مورد و مرور مقالات},
abstract_fa ={مقدمه: وقوع مول هیداتیفورم در محل اسکار سزارین یافته­ای بسیار نادر است. موارد کمی در مقالات گزارش شده بنابراین اطلاعات کافی در مورد تشخیص و مدیریت درمانی این عارضه موجود نیست. مورد: ما در اینجا دو مورد مول مهاجم با نفوذ به بافت اسکار سزارین گزارش می­کنیم. یکی با شکایت از درد گهگاهی ناحیه هایپوگاستر و تهوع و دیگری با  لکه­بینی مراجعه کرده بودند. هر دو سابقه سزارین داشتند. سونوگرافی ترانس واژینال و سطح خونی بالای بتا­ اچ­ سی ­جی مطرح­کننده بارداری مولار در اسکار سزارین بود و تشخیص با بررسی بافت­شناسی تأیید شد. در مورد اول تخلیه بارداری مولار و به دنبال آن برداشتن اسکار در محل سزارین موجب درمان موفقیت­آمیز با حفظ باروری شد. نتیجه­ گیری: وجود درد شکمی و خونریزی غیرقابل توجیه در یک خانم باردار بدون وجود ساک بارداری در بررسی سونوگرافی قویا مطرح­کننده بارداری خارج رحمی است. روش­های تشخیصی دیگر برای قطعی کردن تشخیص باید استفاده شوند که شامل تیتراژ بتا ­اچ­ سی­ جی، ارزیابی سونوگرافی (2 و 3 بعدی)، تصویربرداری با رزونانس مغناطیسطی (MRI)، لاپاروسکوپی تشخیصی و نهایتا بیوپسی از ضایعه است. کلمات کلیدی: بارداری در اسکار سزارین، بارداری خارج رحمی، مول هیداتیدیفرم، بارداری مولار.},
keywords_fa = {بارداری در اسکار سزارین, بارداری خارج رحمی, مول هیداتیدیفرم, بارداری مولار.},

doi = {10.18502/ijrm.v22i2.15714},
url = {http://ijrm.ir/article-1-2938-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-2938-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {Karami, Noorodin and Iravani, Farzaneh and BakhshandehBavarsad, Sareh and Asadollahi, Samira and Hoseini, Seyed Mehdi and Montazeri, Fateme and Kalantar, Seyed Mehdi},  
title = {Comparing the advantages, disadvantages and diagnostic power of different non-invasive pre-implantation genetic testing: A literature review}, 
abstract ={To improve embryo transfer success and increase the chances of live birth in assisted reproductive methods, there is a growing demand for the use of pre-implantation genetic testing (PGT). However, the invasive approaches used in PGT have led to in vitro fertilization failure and abortions, increasing anxiety levels for parents. To address this, non-invasive PGT methods have been introduced, such as the detection of DNA in blastocoel fluid of blastocysts and spent culture media (SCM). These methods have proven to be minimally invasive and effective in detecting aneuploidy in the chromosomes of human embryos. This review aims to explore the different approaches to pre-implantation diagnosis, including invasive and non-invasive methods, with a particular focus on non-invasive PGT (niPGT). The search strategy involved gathering data from scientific databases such as PubMed, Google Scholar, and Science Direct using relevant keywords. The search was conducted until January 2023. In total, 22 studies have successfully reported the detection and amplification of cell-free DNA in the embryonic SCM. It is important to note that niPGT has some limitations, which include differences in indicators such as cell-free DNA amplification rate, concordance, level of maternal DNA contamination, sensitivity, and specificity between SCM samples and biopsied cells. Therefore, more extensive and detailed research is needed to fully understand niPGT's potential for clinical applications.},  
Keywords = {Spent culture media, Non-invasive pre-implantation genetic testing, Biopsy methods, Cell-free embryonic DNA.},
volume = {22},
Number = {3}, 
pages = {177-190}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {مقایسه مزایا و معایب و قدرت انواع روش‌های تشخیص ژنتیکی غیرتهاجمی پیش از کاشت: مروری بر متون},
abstract_fa ={به منظور بهبود میزان موفقیت انتقال جنین و افزایش شانس تولد زنده در روش­های کمک­باروری، تقاضای فزاینده­ای برای استفاده از تست­های تشخیص ژنتیکی قبل از لانه­گزینی (PGT) وجود دارد. با این حال، رویکردهای تهاجمی مورد استفاده در PGT منجر به شکست لقاح خارج رحمی و سقط جنین و در نتیجه افزایش سطح اضطراب برای والدین شده است. برای رفع این مشکل، روش‌های غیرتهاجمی PGT مانند تشخیص DNA در مایع بلاستوکول بلاستوسیست‌ها و محیط‌های کشت مصرف‌شده (SCM) معرفی شده‌اند. این روش­ها ثابت کرده­اند که در تشخیص آنوپلوئیدی در کروموزوم­های جنین انسان کم­تهاجمی و مؤثر هستند. هدف این مقاله، بررسی رویکردهای مختلف تشخیص قبل از کاشت، از جمله روش‌های تهاجمی و غیرتهاجمی، با تمرکز ویژه بر niPGT است. استراتژی جستجو شامل جمع­آوری داده­ها از پایگاه­های علمی مانند PubMed، Google Scholar و Science Direct با استفاده از کلمات کلیدی مرتبط بود. جستجو تا ژانویه 2023 انجام شد. در مجموع، 22 مطالعه با موفقیت تشخیص و تکثیر DNA بدون سلول در SCM جنینی را گزارش کردند. توجه به این نکته مهم است که niPGT دارای محدودیت­هایی است که ناشی از تفاوت در شاخص­هایی مانند نرخ تکثیر DNA بدون سلول، تطابق، سطح آلودگی DNA مادری، حساسیت و ویژگی بین نمونه­های SCM و سلول­های بیوپسی شده است. بنابراین، تحقیقات گسترده‌تر و دقیق‌تری برای درک کامل پتانسیل niPGT برای کاربردهای بالینی مورد نیاز است.},
keywords_fa = {محیط‌ کشت مصرف‌شده, تست‌های ژنتیکی قبل از کاشت, روش‌های بیوپسی, DNA بدون سلول جنین.},

doi = {10.18502/ijrm.v22i3.16161},
url = {http://ijrm.ir/article-1-3205-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-3205-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {Hosseini, Fereshteh and Pahlavan, Fattaneh and Ahmadi, Firoozeh},  
title = {The categorization of opaque pathologies outside of contrast media in hysterosalpingography which facilitate interpretation: A pictorial review}, 
abstract ={Hysterosalpingography (HSG) is a practical and reliable imaging method to evaluate the cervical canal, uterine isthmus, uterine cavity, and fallopian tubes. Using HSG, opaque pathologies outside of contrast media can be detected as well as pathologies of uterus and fallopian tubes. We aim to present and categorize some uncommon and interesting abnormal findings that are located outside of the contrast areas in HSG. This is a pictorial review that depicts various types of HSG images that include opaque pathologies outside of the contrast areas. Images have been extracted from valuable archives collected over 50 yr by professor Shahrzad. A plain pelvic film contains soft tissues of the pelvis, bony structures, artifacts, or foreign bodies. Categorization might easily help the radiologist to interpret the HSG cliché. Opaque pathologies outside of contrast area in HSG can be categorized into 2 groups: “Pelvic Tissue Related” and “Foreign Bodies”. Pelvic tissue abnormalities might have a gynecologic or non-gynecologic source. Foreign bodies can be located in the pelvis or outside of the body. HSG is a reliable and inexpensive procedure. Familiarity with the pathologies of pelvic tissues and the accurate interpretation of HSG images are important.},  
Keywords = {Hysterosalpingography, Opaque, Abnormalities, Uterine, Fallopian tubes.},
volume = {22},
Number = {3}, 
pages = {191-202}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {طبقه بندی پاتولوژی های دنس خارج از نواحی حاجب در هیستروسالپینگوگرافی که تفسیر را تسهیل می کند: یک بررسی تصویری},
abstract_fa ={عکس رنگی رحم یا هیستروسالپینگوگرافی (HSG) یک روش تصویربرداری کاربردی و قابل اعتمادی است که برای بررسی کانال سرویکال، کاویته رحم و لوله­های فالوپ می­باشد. با استفاده از HSG پاتولوژی­های نواحی حاجب شده و نواحی غیر­حاجب که اوپاک باشند، قابل بررسی می­باشد. هدف ما از این مقاله تقسیم­بندی یافته­های پاتولوژیک اوپاک خارج از نواحی حاجب شده در HSG است. در این مقاله تصاویر جالب و نسبتاً غیر­شایع از پاتولوژی­های خارج از منطقه حاجب در HSG که توسط آقای دکتر شهرزاد در طی 50 سال گردآوری گردیده، ارائه شده است. در کلیشه ساده لگن، بافت نرم، ساختمان­های استخوانی، آرتیفکت­ها یا جسم خارجی دیده می­شوند. تقسیم­بندی پاتولوژی­ها می­تواند به متخصصین رادیولوژی در تفسیر صحیح HSG کمک نماید. پاتولوژی­های اوپاک خارج از نواحی حاجب شده در HSG به دو گروه پاتولوژی­های وابسته به بافت­های داخل لگنی و اجسام خارجی تقسیم شدند. اجسام خارجی ممکن است در داخل بدن و یا در خارج از بدن قرار گرفته باشند. آشنایی با پاتولوژی­های بافت­های لگن و تفسیر دقیق تصاویر HSG ضروری است.},
keywords_fa = {هیستروسالپینگوگرافی, اوپاک, ناهنجاری, رحم, لوله های فالوپ.},

doi = {10.18502/ijrm.v22i3.16163},
url = {http://ijrm.ir/article-1-3261-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-3261-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {Abedi, Hassanali and Zarrin-Mehr, Armin and Ebrahimi, Bahareh and Haghshenas, Hoda and Parvin, Negar and KargarJahromi, Hossei},  
title = {The effect of aqueous extract of orchid root on the structure of ovary and hypothalamic-pituitary-gonadal hormones in polycystic ovary syndrome rat model: An experimental study}, 
abstract ={Background: Some medical conditions, including polycystic ovarian syndrome (PCOs), may lead to infertility. In PCOs, hormonal imbalance is significant. Antioxidants such as natural antioxidants have many health benefits, including positive effects on hormone production. Objective: Since herbal medicines are more acceptable to people, the present study was designed to evaluate the effect of an aqueous extract of orchid (SA), with antioxidative effects, on the structure of the ovary and the hypothalamic-pituitary-gonadal axis hormones and free testosterone in PCOs rats. Materials and Methods: In this experimental study, 64 healthy female Wistar rats (180-200 gr) were randomly divided into 60 and 89 day control groups, PCOs, and 4 PCOs + SA groups that received 40, 80, 160, and 320 mg/kg of SA. Serum levels of gonadotropin-releasing hormone, estrogen, progesterone, testosterone, follicle-stimulating hormone, and luteinizing hormone were measured. In addition, the ovaries were extracted and examined histologically. Results: The amount of primordial, primary, secondary, and Graafian follicles and serum levels of follicle-stimulating hormone and progesterone hormones decreased in PCOs groups, while atretic follicles and the serum levels of gonadotropin-releasing hormone, luteinizing hormone, estrogen, and free testosterone were increased. SA at different doses regulated hormonal and histological imbalances caused by PCOs, and 320 mg/kg was the most effective. Conclusion: The aqueous extract of orchids root can have a positive effect on the improvement of polycystic ovary syndrome. This effect can be achieved by regulating the level of sex hormones and correcting follicular abnormalities in the ovarian tissue.},  
Keywords = {PCOS, Orchid, Ovary, GnRH, LH, FSH.},
volume = {22},
Number = {3}, 
pages = {203-210}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {تأثیر عصاره آبی ریشه ارکیده بر ساختار تخمدان و هورمون‌های هیپوتالاموس-هیپوفیز-گناد در موش های صحرایی مبتلا به سندرم تخمدان پلی کیستیک: یک مطالعه تجربی},
abstract_fa ={مقدمه: برخی از شرایط پزشکی، از جمله سندرم تخمدان پلی­کیستیک (PCOs)، ممکن است منجر به ناباروری شود. عدم تعادل هورمونی در PCOs قابل توجه است. آنتی­اکسیدان­های طبیعی دارای مزایای سلامتی بسیاری از جمله اثرات مثبت بر تولید هورمون هستند. هدف: از آنجایی که داروهای گیاهی برای بیماران ایمن‌تر و قابل قبول‌تر هستند، مطالعه حاضر به منظور بررسی اثر عصاره آبی ارکیده (SA) با اثرات آنتی­اکسیدانی بر ساختار تخمدان و هورمون‌های محور هیپوتالاموس-هیپوفیز-گناد و تستوسترون آزاد در موش‌های صحرایی PCO طراحی شد. مواد و روش­ ها: در این مطالعه تجربی، 64 موش صحرایی ماده سالم ویستار (180-200 گرم) به‌طور تصادفی به گروه‌های کنترل 60 و 89 روزه، گروه PCOs و 4 گروه PCO+ SA با دوزهای 40، 80، 160 و 320 میلی‌گرم بر کیلوگرم SA تقسیم شدند. سطوح سرمی GnRH، استروژن، پروژسترون، تستوسترون، هورمون محرک فولیکول و هورمون لوتئینیزه­کننده اندازه­گیری شد. علاوه بر این، تخمدان­ها استخراج و مورد بررسی بافت­شناسی قرار گرفتند. نتایج: میزان فولیکول‌های نخستین، اولیه، ثانویه و گراف و سطوح سرمی هورمون‌های FSH و پروژسترون در گروه‌های PCO کاهش یافت، در حالی که فولیکول‌های آترتیک و سطوح سرمی GnRH، هورمون محرک فولیکول، استروژن و تستوسترون آزاد افزایش داشت. استفاده از دوزهای مختلف SA عدم تعادل هورمونی و بافتی ناشی از PCO را تنظیم کرد که 320 میلی‌گرم بر کیلوگرم مؤثرترین دوز بود. نتیجه ­گیری: عصاره آبی ریشه ارکیده می‌تواند تأثیر مثبتی در بهبود PCOs داشته باشد. این اثر را می‌توان با تنظیم سطح هورمون‌های جنسی و اصلاح ناهنجاری­های فولیکولی در بافت تخمدان به دست آورد.},
keywords_fa = {PCOs, ارکیده, تخمدان, GnRH,LH , FSH.},

doi = {10.18502/ijrm.v22i3.16164},
url = {http://ijrm.ir/article-1-3166-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-3166-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {Nikfarjam, Elham and Eftekhar, Maryam and Fatehi, Hanieh and Arabian, Sahereh},  
title = {Letrozole and ovarian hyperstimulation syndrome: Retrospective cross-sectional study}, 
abstract ={Background: Recently, letrozole has been used to prevent moderate to severe ovarian hyperstimulation syndrome (OHSS) in assisted reproductive technology cycles due to its estrogen-reducing and androgen-increasing effects on the ovaries, affecting granulosa cells, and reducing vascular endothelial growth factor production. Objective: This study aimed to investigate the impact of letrozole consumption in preventing OHSS in infertile women with polycystic ovarian syndrome undergoing in vitro fertilization. Materials and Methods: In this cross-sectional study, among 1743 medical records of infertile women who were scheduled for oocyte retrieval at Research and Clinical Center for Infertility, Yazd, Iran. Data of 343 women with polycystic ovarian syndrome diagnosis and at risk of OHSS was extracted from March 2022-2023. The stimulation was carried out using a flexible gonadotropin releasing hormone antagonist protocol. Women were divided into 2 groups based on whether they received letrozole or not. In the letrozole group, 2.5 mg letrozole twice daily was continued from the trigger day, while in the control group, women did not receive letrozole. The parameters of OHSS severity, hospitalization rates, and the need for albumin prescription were analyzed. Results: 89 women in the letrozole and 254 women in the control group were examined. There was no statistically significant difference between groups in terms of age and body mass index; however, anti-Mullerian hormone was significantly higher than control group (7.53 ± 4.61 vs. 5.47 ± 3.63, p < 0.001). The parameters of OHSS severity, hospitalization rates, and the need for albumin prescription showed no significant differences between the groups. Conclusion: Recent study indicates that incorporating letrozole into the treatment of gonadotropinreleasing hormone antagonists and cabergoline does not reduce the OHSS severity.},  
Keywords = {Letrozole, Polycystic ovary syndrome, Ovarian hyperstimulation syndrome, Assisted reproductive technologies.},
volume = {22},
Number = {3}, 
pages = {211-218}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {لتروزول و سندرم تحریک بیش از حد تخمدان: یک مطالعه مقطعی گذشته نگر},
abstract_fa ={مقدمه: اخیرا لتروزول به علت اثر کاهش­دهنده استروژن و افزایش­دهنده آندروژن بر تخمدان­ها و در نتیجه اثر بر سلول­های گرانولوزا و کاهش تولید فاکتور رشد اندوتلیال عروقی (VEGF) در پیشگیری از سندرم تحریک بیش از حد تخمدان (OHSS) متوسط تا شدید در تکنولوژی کمک باروری (ART) مورد توجه واقع شده است. هدف: هدف ما از این مطالعه بررسی اثر مصرف لتروزول در پیشگیری از بروز OHSS در زنان نابارور با تشخیص سندرم تخمدان پلی­کیستیک در سیکل ART می­باشد. مواد و روش ­ها: در این مطالعه مقطعی، از بین 1743 پرونده پزشکی زنان نابارور که در برنامه برگشت تخمک مرکز تحقیقاتی درمانی ناباروری یزد قرار داشتند، اطلاعات 343 زن مبتلا به سندرم تخمدان پلی­کیستیک و در معرض خطر OHSS از فروردین تا اسفند 1401 بررسی شد. تحریک تخمدان با پروتکل GnRH آنتاگونیست انعطاف­پذیر انجام شده بود. بیماران براساس دریافت یا عدم دریافت لتروزول به دو گروه تقسم شدند. در گروه لتروزول از روز تریگر 5/2 میلی­گرم لتروزول دوبار در روز ادامه یافت و گروه کنترل لتروزول دریافت نکرد. متغیر­های شدت OHSS و میزان بستری شدن و نیاز به تجویز آلبومین بین دو گروه آنالیز شد. نتایج: 89 زن در گروه لتروزول و 254 زن در گروه کنترل بررسی شد. از نظر سن و وزن، بین دو گروه اختلاف آماری معنی­داری وجود نداشت ولی از نظر AMH گروه لتروزول AMH بالاتری از لحاظ آماری نسبت به گروه کنترل داشت (61/4 ± 53/7 در برابر 63/3 ± 47/5 و 001/0 < p). از نظر پارامترهای شدت OHSS و میزان بستری شدن و نیاز به تجویز آلبومین بین دو گروه تفاوت معنی­دار آماری وجود نداشت. نتیجه ­گیری: بر اساس مطالعه اخیر، اضافه کردن لتروزول به درمان GnRH آنتاگونیست و کابرگولین، باعث کاهش شدت OHSS نمی­شود.  },
keywords_fa = {لتروزول, سندرم تخمدان پلی کیستیک, سندرم تحریک بیش از حد تخمدان, تکنولوژی کمک باروری},

doi = {10.18502/ijrm.v22i3.16165},
url = {http://ijrm.ir/article-1-3297-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-3297-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {Khorsandi, Layasadat and Heidari-Moghadam, abbas and Younesi, Elham and Khodayar, Mohammad-Javad and Asadi-Fard, Yousef},  
title = {Naringenin ameliorates cytotoxic effects of bisphenol A on mouse Sertoli cells by suppressing oxidative stress and modulating mitophagy: An experimental study}, 
abstract ={Background: Bisphenol A (BPA), an endocrine-disrupting agent, is widely used as polycarbonate plastics for producing food containers. BPA exposure at environmentally relevant concentrations can cause reproductive disorders. Objective: The effect of Naringenin (NG) on BPA-induced Sertoli cell toxicity and its mechanism was examined in the present study. Materials and Methods: In this experimental-laboratory study, the mouse TM4 cells were treated to BPA (0.8 μM) or NG for 24 hr at concentrations of 10, 20, and 50 μg/ml. Cell viability, reactive oxygen species (ROS) production, malondialdehyde (MDA) content, antioxidant level, and mitochondrial membrane potential (MMP) were examined. The expression of mitophagy-related genes, including Parkin and PTEN-induced putative kinase 1 (Pink1), was also evaluated. Results: BPA significantly lowered the viability of the Sertoli cells (p = 0.004). Pink1 and Parkin levels of the BPA group were significantly increased (p < 0.001), while the MMP was considerably decreased (p < 0.001). BPA raised MDA and ROS levels (p < 0.001) and reduced antioxidant biomarkers (p = 0.003). NG at the 20 and 50 μg/ml concentrations could significantly improve the viability and MMP of TM4 cells (p = 0.034). NG depending on concentration, could decrease Pink1 and Parkin at mRNA and protein levels compared to the BPA group (p = 0.024). NG enhanced antioxidant factors, while ROS and MDA levels were decreased in the BPA-exposed cells. Conclusion: The beneficial impacts of NG on BPA-exposed Sertoli cells are related to the suppression of mitophagy and the reduction of oxidative stress.},  
Keywords = {Mitophagy, Naringenin, Sertoli cells, Bisphenol A, Reactive oxygen species, Pink1, Parkin.},
volume = {22},
Number = {3}, 
pages = {219-228}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {بهبود اثرات سیتوتوکسیک بیسفنل آ بر سلول های سرتولی موش کوچک آزمایشگاهی بوسیله نارینجنین با سرکوب استرس اکسیداتیو و تعدیل میتوفاژی: یک مطالعه تجربی},
abstract_fa ={مقدمه: بیسفنل آ (BPA)، یک عامل مختل­کننده سیستم درون­ریز، به طور گسترده­ای به عنوان پلاستیک­های پلی­کربنات برای تولید ظروف مواد غذایی استفاده می­شود. قرار گرفتن در معرض BPA در غلظت­های موجود در محیط زیست می­تواند باعث اختلالات تولید­مثل شود. هدف: اثر نارینجنین (NG) بر سمیت سلولی ایجاد شده در سلول­های سرتولی (رده سلولی TM4) ناشی از BPA و مکانیسم آن در مطالعه حاضر مورد بررسی قرار گرفت. مواد و روش­ها: در مطالعه تجربی-آزمایشگاهی حاضر، سلول­ها به مدت 24 ساعت با BPA (8/0 میکرومولار) یا NG در دوزهای 10، 20 و 50 میکروگرم در میلی­لیتر تیمار شدند. میزان زنده ماندن سلول­ها، تولید رادیکال­های آزاد اکسیژن (ROS)، محتوای مالون­دی­‌آلدئید (MDA)، سطح آنتی­اکسیدان‌ها و پتانسیل غشای میتوکندری (MMP) سنجیده شد. بیان ژن‌های مرتبط با میتوفاژی، از جمله Parkin و Pink1 نیز مورد ارزیابی قرار گرفت. نتایج: BPA به طور قابل توجهی زنده ماندن سلول­های سرتولی را کاهش داد (004/0 = p). سطوح Pink1 و Parkin در گروه BPA به طور قابل توجهی افزایش یافت (001/0 < p)، در حالی که MMP به طور قابل توجهی کاهش یافت (001/0 < p). BPA، سطح MDA و ROS را افزایش داد (001/0 < p) و مارکرهای آنتی­اکسیدانی را کاهش داد (003/0 = p). NG در غلظت­های 20 و 50 میکروگرم در میلی­لیتر می­تواند به طور قابل توجهی زنده ماندنی و MMP سلول­های TM4 را افزایش دهد (034/0 = p). درمان با NG به غلظت بستگی دارد و می­تواند سطوح Pink1 و Parkin را در مقایسه با گروه BPA کاهش دهد (024/0 = p). NG فاکتورهای آنتی­اکسیدانی را افزایش داد، در حالی که سطوح ROS و MDA در سلول­های در معرض BPA کاهش یافت. نتیجه­گیری:  اثرات مفید NG بر سلول‌های سرتولی در معرض BPA با سرکوب میتوفاژی و کاهش استرس اکسیداتیو مرتبط است.},
keywords_fa = {میتوفاژی, نارینجنین, سلول های سرتولی, بیسفنل آ, گونه های فعال اکسیژن, Pink1, Parkin},

doi = {10.18502/ijrm.v22i3.16166},
url = {http://ijrm.ir/article-1-3273-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-3273-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {GanikyzyShaimerdenova, Gulbanu and NarkenovnaAbuova, Gulzhan and NalibekkyzyKulbayeva, Saltanat},  
title = {Features of the course of severe and critical COVID-19 in pregnant women: A prospective cross-sectional study}, 
abstract ={Background: At the beginning of the Coronavirus disease 2019 (COVID-19) pandemic, studies showed that the risk of severe disease was higher in pregnant women. Objective: This study investigates the characteristics of severe and critical types of COVID-19 coronavirus infection in pregnant women. Materials and Methods: This prospective cross-sectional study compared the medical records of 120 pregnant women with severe and very severe COVID-19 treated at the Infectious Disease Center, Shymkent, Kazakhstan from December 2021 to May 2022. Factors such as time of hospital admission, hospitalization period, maternal comorbidities, age, pregnancy and postpartum complications, pregnancy outcomes, and treatment type were analyzed. Results: 87 (72.5%) pregnant women with severe and 33 (27.5%) with critical type of COVID-19 were included. The following data were obtained when comparing the pregnancy parity of the subjects, depending on the gestational age: in 1-12 wk, the indicator was 3.75 ± 0.95; in 13-27 wk 3.00 (Q1-Q3: 2.00-4.00), in 28-40 wk 3.00 (Q1-Q3: 2.00-4.00). Severe COVID-19 coronavirus infection occurs in women with more than a third pregnancy (Me 3.00 [Q1-Q3: 2.00-4.00]). Conclusion: There is a risk of disease progression to severe and critical COVID-19 in pregnant women older than 33 yr of age and at 28-40 wk gestation. Early referral to a doctor in hospital, timely hospitalization, and initiated treatment reduces the risk of aggravation of the patient's condition and development of formidable complications.},  
Keywords = {COVID-19, Pregnancy, Infection.},
volume = {22},
Number = {3}, 
pages = {229-234}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {ویژگی های سیر کووید-19 شدید و بحرانی در زنان باردار: یک مطالعه مقطعی آینده نگر},
abstract_fa ={مقدمه: با شروع همه­گیری بیماری کرونا ویروس 2019 (کووید-19)، مطالعات نشان داد که خطر ابتلا به نوع شدید این بیماری در زنان باردار بیشتر می­باشد. هدف: این مطالعه به بررسی ویژگی‌های انواع شدید و بسیار شدید عفونت کووید-19 در زنان باردار می‌پردازد. مواد و روش­ ها: در این مطالعه مقطعی آینده‌نگر، سوابق پزشکی 120 زن باردار مبتلا به کووید-19 شدید و بسیار شدید با هم مقایسه شد. این زنان در مرکز بیماری‌های عفونی، شیمکنت، قزاقستان از دسامبر 2021 تا مه 2022 تحت درمان قرار گرفته بودند. عواملی مانند زمان بستری در بیمارستان، مدت دوره بستری، بیماری­های همراه با حاملگی مادر، سن، عوارض بارداری و پس از زایمان، پیامدهای بارداری و نوع درمان مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. نتایج: 87 زن باردار (5/%72) مبتلا به کووید-19 شدید و 33 نفر (5/%27) با نوع بسیار شدید کووید-19 وارد مطالعه شدند. داده­های زیر هنگام مقایسه تعداد حاملگی، بسته به سن حاملگی به دست آمد: در هفته­های 12-1، این شاخص 95/0 ± 75/3 بود. در هفته­های 27-13 شاخص 00/3 (00/00-4/2 :Q1-Q3)، در هفته­های 40-28 شاخص 00/3 (00/4-00/2 :Q1-Q3). نتایج نشاندهنده این بود که عفونت شدید کووید-19 در زنان با بارداری سوم رخ می­دهد     (00/4-00/2 :Q1-Q3)Me 3.00 ). نتیجه ­گیری: خطر پیشرفت بیماری به کووید-19 شدید و بسیار شدید در زنان باردار بالای 33 سال و در هفته‌های 40-28 بارداری وجود دارد. ارجاع زودهنگام به پزشک در بیمارستان، بستری شدن به موقع و شروع درمان، خطر تشدید وضعیت بیمار و ایجاد عوارض وحشتناک را کاهش می­دهد.},
keywords_fa = {کووید-19, بارداری, عفونت.},

doi = {10.18502/ijrm.v22i3.16167},
url = {http://ijrm.ir/article-1-2756-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-2756-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {ZareMoghaddam, Maryam and Zare, Fateme and Sandoghsaz, Reyhane and Khalil, Abbas and Shams, Ali},  
title = {Human Vα7.2-Jα33 mucosal-associated invariant T cells in endometrial ectopic tissues tend to produce interferon-gamma: A new player in endometriosis etiology: A case-control study}, 
abstract ={Background: Endometriosis is a chronic estrogen-related inflammatory disorder that is known by proliferating endometrial cells in a place outside the uterus. The high presence of immune cells in the peritoneal fluid of women with endometriosis confirms the involvement of the immune system in the pathogenesis of the disease. Mucosal-associated invariant T (MAIT) cells play an undeniable impact on mucosal immunity by the production of interleukin-17, interferon-gamma (IFN-γ), and tumor necrosis factor-alpha. The function of the cells in the pathogenesis of endometriosis is less investigated. Objective: This study aims to investigate the infiltration of MAIT cells by using the determination levels of Vα7.2-Jα33 gene expression in eutopic and ectopic tissue of endometriosis lesions. Materials and Methods: In this case-control study, the tested samples include 20 eutopic and 20 ectopic tissues of women with endometriosis and 20 uterine endometrial tissues of women in the control group. Expressions of the Vα7.2-Jα33 tumor necrosis factor-alpha, interleukin-17A, and IFN-γ genes were analyzed by quantitative reverse transcriptase-polymerase chain reaction. Results: According to the results, Vα7.2-Jα33 gene expression did not show substantial elevation in the uterine and eutopic endometrial tissues compared to internal gene control as well as in ectopic tissues. Correlation analysis approved a positive relationship between Vα7.2-Jα33 expression genes and IFN-γ levels in ectopic tissues. Conclusion: Considering the low-expression specific gene of MAIT cells in ectopic tissue, it can be concluded that these cells are present in the endometriotic environment to a certain extent, and there is a possibility of their role in the progression of endometriosis by secreting IFN-γ.},  
Keywords = {Endometriosis, MAIT, IFN-γ, TNF-α, TCR V alpha 7.2-J alpha33, IL-17.},
volume = {22},
Number = {3}, 
pages = {235-244}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {سلول های T ثابت مرتبط با مخاط V𝜶7.2-J𝜶33 انسان در بافت های نابجای آندومتر تمایل به تولید اینترفرون گاما دارند: بازیگری جدید در علت آندومتریوز: یک مطالعه مورد-شاهدی},
abstract_fa ={مقدمه: آندومتریوز یک اختلال التهابی مزمن مرتبط با استروژن است که با تکثیر سلول­های آندومتر در مکانی خارج از رحم شناخته می­شود. حضور زیاد      سلول­های ایمنی در مایع صفاقی زنان مبتلا به اندومتریوز، دخالت سیستم ایمنی در پاتوژنز بیماری را تأیید می­کند. سلول­های MAIT با تولید IL-17، IFN-γ و TNF-α، تأثیر غیرقابل انکاری بر ایمنی مخاط ایفا می­کنند. عملکرد این سلول­ها در پاتوژنز اندومتریوز کمتر مورد بررسی قرار گرفته است. هدف: هدف از این مطالعه بررسی نفوذ سلول MAIT با استفاده از تعیین سطح بیان ژن‌های Va7.2-Jα33 در بافت یوتوپیک و اکتوپیک ضایعات آندومتریوز است. مواد و روش­ ها: در مطالعه مورد-شاهدی، نمونه­های مورد آزمایش شامل 20 بافت اوتوپیک و 20 بافت نابجا زنان مبتلا به اندومتریوز و 20 بافت آندومتر رحم زنان در گروه شاهد بود. بیان ژن­های TNF-α، IL-17A، IFN-γ توسط (q-RT-PCR) مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. نتایج: بر اساس نتایج مطالعه، بیان ژن‌های Va7.2-Jα33 در رحم و بافت‌های یوتوپیک آندومتر در مقایسه با کنترل داخلی ژن و همچنین در بافت‌های نابجا، افزایش قابل ‌توجهی را نشان نداد. تجزیه و تحلیل همبستگی یک رابطه مثبت بین ژن­های بیان Vα7.2-Jα33 و سطوح IFN-γ در بافت­های نابجا تأیید کرد. نتیجه­ گیری: با توجه به بیان کم ژن اختصاصی سلول‌های MAIT در بافت نابجا، می‌توان نتیجه گرفت که این سلول‌ها به میزان کمی در محیط اندومتریوز حضور دارند و با ترشح IFN-γ احتمال نقش آنها در پیشرفت اندومتریوز وجود دارد.  },
keywords_fa = {آندومتریوزیس, MAIT, IFN-γ, TNF-α, TCR V alpha 7.2 J alpha33 , IL-17.},

doi = {10.18502/ijrm.v22i3.16168},
url = {http://ijrm.ir/article-1-3216-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-3216-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {Farzaneh, Farahnaz and Khastehfekr, Farzaneh},  
title = {Corrigendum to “The effect of topical endometrial scratching on pregnancy outcome in women with previous failure of intrauterine insemination: A non-randomized clinical trial” [Int J Reprod BioMed 2021; 19: 465-470]}, 
abstract ={The publisher has been informed of an error that occurred on page 465 in which the first author affiliation order is incorrect and should be replaced with each other. On behalf of the author, the publisher wishes to apologize for this error. The online version of article has been updated on 30 March 2024.},  
Keywords = {pregnancy},
volume = {22},
Number = {3}, 
pages = {245-245}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {},
abstract_fa ={},
keywords_fa = {},

doi = {10.18502/ijrm.v22i3.16169},
url = {http://ijrm.ir/article-1-3356-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-3356-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {Aghajanpour, Samaneh and Mehraein, Fereshteh and Amjadi, Fatemehsadat and Zandieh, Zahra and Ghaffari, Firouzeh and Aflatoonian, Khashayar and Hosseini, Elham and Bakhtiyari, Mehrdad and Aflatoonian, Rez},  
title = {Endometrial scratching in unexplained repeated implantation failure causes two competing forces, angiogenesis and anti-angiogenesis: An RCT study}, 
abstract ={Background: A significant association between endometrial vascularity and pregnancy has been shown in previous research, while poor vascularization was attributed to repeated implantation failure (RIF). One possible approach to enhance angiogenesis for successful implantation is endometrial scratching (ES). Objective: The purpose was to investigate endometrial responses to scratching by profiling angiogenesis-related gene expression in unexplained RIF participants. Materials and Methods: In this randomized controlled trial study, 20 infertile women with unexplained RIF were assigned to 2 groups by the balanced block randomization method (n = 10/each group): the intervention group (group A) (who received ES in the follicular phase) and the control group (group B). Endometrial biopsy was performed in the secretory phase. Gene expression profiling was performed using a polymerase chain reaction-array kit for human-angiogenic growth factors. The implantation and clinical pregnancy rates were also assessed. Results: Among the angiogenesis-promoting genes, FGF1, FGF13, FGF2, TGFA, ANG, ANGPT1, and VEGFA were significantly upregulated (p < 0.05). IL12A (an angiogenesis-inhibiting cytokine) was significantly upregulated (p < 0.01). In contrast, 15 genes with angiogenesis-related functions, including CXCL11, CXCL13, CXCL3, CXCL5, CXCL6, EREG, FIGF, FST, IL10, LEP, PPBP, PROK1, RHOB, TNF, and TYMP, were downregulated after ES. No significant differences were observed between the intervention (group A) and control (group B) groups in terms of implantation (43.75% vs. 28.57%) or clinical pregnancy rates (75% vs. 57.1%). Conclusion: ES induced significant alterations in the expression of angiogenesis-related genes, with notable up/downregulation of key angiogenic/antiangiogenic factors. These findings enhance our understanding of the molecular responses triggered by ES, underscoring the potential influence of ES on the complex processes of angiogenesis crucial for implantation.},  
Keywords = {Endometrium, Angiogenesis, Embryo implantation, Polymerase chain reaction.},
volume = {22},
Number = {4}, 
pages = {253-268}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {خراش آندومتر در شکست مکرر لانه‌گزینی با علت ناشناخته موجب ایجاد دو نیروی رقابتی رگ‌زایی و ضدرگ‌زایی می‌شود: یک مطالعه RCT},
abstract_fa ={مقدمه: مطالعات گذشته ارتباط معنی‌داری بین عروقی شدن آندومتر و بارداری نشان داده است به نحوی که تشکیل ضعیف عروق به شکست مکرر لانه‌گزینی (RIF) نسبت داده می‌شود. یکی از روش‌های ممکن برای افزایش رگ‌زایی جهت لانه‌گزینی موفق، خراش آندومتر (ES) است. هدف: هدف از انجام مطالعه بررسی پاسخ آندومتر به خراش از طریق بررسی پروفایل بیان ژنی مرتبط با رگ‌زایی در شرکت­کنندگان خانم دچار شکست مکرر در لانه‌گزینی با علت نامشخص (uRIF) بود. مواد و روش­ ها: در این کارآزمایی کنترل شده تصادفی، 20 خانم نابارور دچار شکست مکرر در لانه‌گزینی با علت نامشخص به روش تصادفی‌سازی بلوک بالانس به دو گروه (10 نفر در هر گروه) تقسیم شدند: گروه مداخله (دریافت خراش آندومتر در فاز فولیکولار) و گروه کنترل. بیوپسی آندومتر در فاز ترشحی انجام شد. پروفایل‌های بیان ژن با استفاده از کیت PCR-array ویژه فاکتورهای رشد رگ‌زایی انسان انجام شد. میزان لانه‌گزینی و بارداری بالینی ارزیابی گردید. نتایج: در میان ژن‌های عوامل رگ‌زایی FGF1، FGF13، FGF2، TGFA، ANG، ANGPT1 و VEGFA به طور معناداری تنظیم افزایشی داشته‌اند (05/0p < ). IL12A (یک سایتوکاین مهارکننده رگ‌زایی) به طور قابل توجهی تنظیم افزایشی داشت (01/0p < ). در مقابل، 15 ژن با عملکرد مرتبط با رگ‌زایی پس از خراش آندومتر تنظیم کاهشی داشتند از جمله CXCL11، CXCL13، CXCL3، CXCL5، CXCL6، EREG، FIGF، FST، IL10، LEP، PPBP، PROK1، RHOB، TNF و TYMP. بین دو گروه مداخله و کنترل از نظر میزان لانه‌گزینی (75/43 % در مقابل 57/28%) و میزان حاملگی بالینی (%75 در مقابل 1/57%) تفاوت معنی­داری مشاهده نشد. نتیجه ­گیری: ES تغییرات قابل ‌توجهی در بیان ژن‌های مرتبط با رگ‌زایی با افزایش/کاهش قابل ‌توجه فاکتورهای کلیدی رگ‌زایی/ضد رگ‌زایی ایجاد کرد. این یافته‌ها درک ما را از پاسخ‌های مولکولی ایجاد شده توسط ES افزایش داده و به تأثیر بالقوه ES بر فرآیندهای پیچیده رگ‌زایی که برای لانه­گزینی بسیار مهم­اند، تأکید می‌کند.},
keywords_fa = {آندومتر, رگ‌زایی, لانه‌گزینی جنین, واکنش زنجیره‌ای پلیمراز.},

doi = {10.18502/ijrm.v22i4.16387},
url = {http://ijrm.ir/article-1-3234-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-3234-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {Nabimeybodi, Naeemeh and Nokhostin, Fahimeh and Zareshahi, Rahele and Kamalinejad, Mohammad and Akhundimeybodi, Hedayat and Madadizadeh, Farzan and NabiMeybodi, Mohsen and SeifiMazraeno, Narges and Nabimeybodi, Razieh},  
title = {The effect of Henna (Lawsonia inermis) vaginal suppository combined with antibiotic therapy in the treatment of cervicitis: An RCT}, 
abstract ={Background: Cervicitis is a prevalent gynecologic disease, which does not usually respond to conventional treatments. Long-term cervicitis can cause serious health problems such as inflammation, infertility, and cancer. Henna oil, an herbal product in Persian medicine, is recommended for uterine diseases like cervicitis. Objective: This study aims to evaluate the efficacy of Henna oil as a vaginal suppository in combination with an antibiotic regimen in the treatment of cervicitis. Materials and Methods: This randomized placebo-controlled trial, included 92 non-menopausal women with cervicitis at the Baqaipur Clinic of Shahid Sadoughi hospital in Yazd and the Persian Medicine Health Center in Ardakan, Yazd, Iran. Participants were further divided into either the Henna oil vaginal suppository group or the placebo group (n = 46/each group). During the study, the antibiotic treatment was administered to both groups. Cervicitis symptoms were compared between the groups and within each group. Results: Of 92 included individuals, 41 in each group completed the study. Results revealed that significant differences were observed in some outcomes, including vaginal discharge (p < 0.001), cervical ulcer size (p < 0.001), dyspareunia (p = 0.046), and postcoital bleeding (p < 0.001), indicating that the treatment was more effective in the henna group compared to the placebo group. Conclusion: Findings supported that the vaginal suppository of Henna oil in combination with antibiotic therapy could be effective in the improvement of clinical symptoms of cervicitis regardless of its pathology.},  
Keywords = {Lawsonia inermis, Persian+traditional medicine, Uterine cervicitis, Infertility, Vaginal suppository, Clinical trial.},
volume = {22},
Number = {4}, 
pages = {269-282}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {تأثیر شیاف واژینال حنا همراه با آنتی بیوتیک درمانی در درمان سرویسیت: یک کارآزمایی بالینی تصادفی‌سازی شده},
abstract_fa ={مقدمه: سرویسیت یک بیماری شایع زنانه است که معمولاً به درمان‌های رایج پاسخ نمی‌دهد. سرویسیت طولانی مدت می‌تواند منجر به مشکلات جدی سلامت مانند التهاب، ناباروری و سرطان شود. روغن حنا که یک فرآورده گیاهی در طب ایرانی است برای بیماری‌های مرتبط با رحم مانند سرویسیت توصیه می‌شود. هدف: این مطالعه با هدف بررسی اثربخشی روغن حنا به صورت شیاف واژینال در ترکیب با آنتی­بیوتیک‌ درمانی در درمان سرویسیت انجام شد. مواد و روش­ ها: این کارآزمایی بالینی تصادفی‌سازی شده با دارونما بر روی 92 زن غیر یائسه مبتلا به سرویسیت در درمانگاه بقایی‌پور بیمارستان شهید صدوقی یزد و درمانگاه طب ایرانی اردکان، یزد، انجام شد. شرکت­کنندگان به دو گروه مداخله با شیاف واژینال روغن حنا و گروه دارونما (46 نفر در هر گروه) تقسیم شدند. در طول مطالعه، درمان آنتی­بیوتیکی برای هر دو گروه انجام شد. علائم سرویسیت بین گروه­ها و درون هر گروه مقایسه شد. نتایج: از 92 نفری که واجد شرایط ورود به مطالعه بودند در نهایت 41 نفر از هر گروه مطالعه را تکمیل کردند. نتایج نشان داد که، در مقایسه با دارونما، شیاف روغن حنا سبب بهبود قابل توجهی در برخی پارامترها از جمله ترشحات واژن (001/0 > p)، اندازه زخم دهانه رحم (001/0 > p)، درد حین مقاربت (046/0 = p) و خونریزی پس از مقاربت (001/0 > p) شد. نتیجه­ گیری: یافته­ها حاکی از آن است که شیاف واژینال روغن حنا می­تواند بدون توجه به پاتولوژی آن در درمان علائم بالینی سرویسیت مؤثر باشد.},
keywords_fa = {حنا, طب سنتی ایرانی, سرویسیت, ناباروری, شیاف واژینال, کارآزمایی بالینی.},

doi = {10.18502/ijrm.v22i4.16388},
url = {http://ijrm.ir/article-1-3269-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-3269-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {Ranjbar, Fahimeh and Haghani, Shima and Aghashahi, Motahareh and Gharacheh, Maryam},  
title = {Changes in menstrual cycles among Iranian women during the COVID-19 pandemic: A cross-sectional study}, 
abstract ={Background: Some women experienced alterations in their menstrual cycles during the Coronavirus disease 2019 (COVID-19) pandemic. Objective: This study aimed to evaluate the changes in menstrual cycles among Iranian women during the COVID-19 pandemic. Materials and Methods: This cross-sectional study included 1500 women of childbearing age referred to healthcare centers in Tehran, Iran from April-November 2022. Participants were selected using the stratified sampling method. Data were collected via a questionnaire covering information on menstrual cycle, COVID-19 infection, and COVID-19 vaccination status. The study's outcomes focused on menstrual changes by evaluating cycle regularity, duration, and symptoms based on participant-reported observations. Results: The findings revealed that the pattern of menstrual change during the pandemic occurred in the form of a shorter interval in 8.6%, and longer interval in 8.9%, shorter duration in 10.4%, longer duration in 9.4%, heavier bleeding in 12.3%, lighter bleeding in 14.7%. The chance of menstrual changes in women who were infected with COVID-19 was 54% higher than that of women who were not infected, and the chance of menstrual changes in women who received 3 doses of COVID-19 vaccine was 1.5 times higher than women who had not been vaccinated. Conclusion: Our research revealed a high incidence of menstrual changes among Iranian women of childbearing age during the COVID-19 pandemic. Healthcare providers should be knowledgeable about the menstrual changes associated with COVID-19 infection and vaccination to provide information and support to affected women.},  
Keywords = {Menstrual cycle, Menstrual irregularities, COVID-19, Vaccine.},
volume = {22},
Number = {4}, 
pages = {283-294}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {تغییر سیکل های قاعدگی در زنان ایرانی طی پاندمی کووید-۱۹: یک مطالعه مقطعی},
abstract_fa ={مقدمه: برخی زنان طی پاندمی کووید-۱۹ تغییراتی در سیکل قاعدگی خود تجربه می‌کنند. هدف: هدف از مطالعه حاضر، بررسی تغییرات سیکل قاعدگی زنان ایرانی طی پاندمی کووید-۱۹ می­باشد. مواد و روش ­ها: این مطالعه مقطعی بر روی ۱۵۰۰ زن سنین باروری انجام شد که از آوریل تا نوامبر ۲۰۲۲ به مراکز بهداشتی شهر تهران مراجعه کرده بودند. از روش نمونه‌­گیری طبقه­ای برای انتخاب شرکت‌کنندگان استفاده شد. داده‌ها با استفاده از یک پرسشنامه شامل اطلاعات مربوط به سیکل قاعدگی، عفونت   کووید-۱۹ و وضعیت واکسیناسیون کووید-۱۹ جمع‌آوری شدند. نتایج: یافته‌ها نشان دادند که الگوی تغییرات قاعدگی در طول پاندمی به شکل کاهش فاصله بین قاعدگی­ها در 6/8% زنان، افزایش فاصله در 9/8%، کوتاه‌تر شدن مدت خونریزی در 4/10%، طولانی­تر شدن مدت خونریزی در 4/9%، خونریزی بیشتر در 3/12 % و خونریزی کمتر در 7/14% از موارد بود. احتمال تغییرات قاعدگی در زنانی که به کووید-۱۹ مبتلا شده بودند، 54% بیشتر از زنانی بود که به کووید-۱۹ مبتلا نشده ‌بودند و شانس تغییرات قاعدگی در زنانی که سه نوبت واکسن کووید-۱۹ دریافت کرده‌ بودند، 5/1 برابر زنانی بود که واکسینه نشده بودند. نتیجه­ گیری: پژوهش ما نشان داد که میزان تغییرات قاعدگی در زنان ایرانی سنین باروری طی پاندمی کووید-۱۹ بالا بود. کارکنان بهداشتی باید درباره‌ی تغییرات قاعدگی مرتبط با عفونت و واکسیناسیون کووید-۱۹ آگاهی کافی را داشته باشند تا بتوانند اطلاعات و حمایت لازم را برای زنان مبتلا فراهم نمایند.},
keywords_fa = {سیکل قاعدگی, بی نظمی های قاعدگی, کووید-۱۹, واکسن.},

doi = {10.18502/ijrm.v22i4.16389},
url = {http://ijrm.ir/article-1-3293-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-3293-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {Delkhosh, Aref and Shabani, Fatemeh and Delashoub, Masou},  
title = {Experimental accelerating testicular tissue recovery post-methotrexate treatment in rats: A promising role of Sertoli cell-conditioned medium: An experimentl study}, 
abstract ={Background: Methotrexate (MET) is one of the most important chemotherapy agents used against various tumors and cancer diseases. One of the critical side effects of MET is inducing male infertility. Objective: The current study aimed to investigate Sertoli cell culture-conditioned medium (SCM) recovery effects on MET-induced conditions in rats. Materials and Methods: 30 mature male Wistar rats were randomly divided into 3 groups (n = 10). In the first group, rats received normal saline intraperitoneally. In the second group, animals received MET (10 mg/kg; intraperitoneally) once a week for 2 wk. The rats in the third group (MET+SCM) received MET and a single injection of SCM for 56 days post-MET administration. 56 days later, serum, epididymis, and testicular tissue samples were collected, and the animals were euthanized. Sperm parameters, serum levels of luteinizing hormone, follicle-stimulating hormone, and testosterone were examined. The testicular tissues were stained using hematoxylin and eosin solution, and histopathological changes were analyzed. Results: The MET-induced condition resulted in significant pathological changes in the testis, decreased hormone levels, and downregulated sperm parameters. However, SCM injection improved hormonal levels, testicular changes, and sperm parameters. Conclusion: It can be concluded that a single intra-testicular SCM injection accelerates male reproductive system recovery post-MET treatment.},  
Keywords = {Sertoli cell, Conditioned culture media, Methotrexate, Testis, Histopathology, Rats.},
volume = {22},
Number = {4}, 
pages = {295-304}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {تسریع بهبودی بافت بیضه متعاقب درمان با متوترکسات در موش های صحرائی: نقش امیدبخش محیط کشت شرایطی شده سلول سرتولی: یک مطالعه تجربی},
abstract_fa ={مقدمه: متوترکسات (MET) یکی از مهم­ترین داروهای شیمی درمانی است که برای مقابله با انواع تومورها و بیماری­های سرطانی مورد استفاده قرار می­گیرد. یکی از عوارض جانبی مهم MET القای ناباروری در مردان است. هدف: مطالعه حاضر با هدف بررسی اثرات بازیابی محیط کشت شرایطی شده سلول­های سرتولی (SCM) بر شرایط ناشی از MET در موش صحرایی انجام شد. مواد و روش­ ها: 30 سر موش صحرایی نر بالغ نژاد ویستار به طور تصادفی به 3 گروه 10 تایی تقسیم شدند. در گروه اول، موش‌ها نرمال سالین را بصورت داخل صفاقی دریافت کردند. در گروه دوم، حیواناتMET  (10 میلی­گرم بر کیلوگرم؛ داخل صفاقی) را یک بار در هفته به مدت دو هفته دریافت کردند. موش‌های گروه سوم یک تزریق SCM را پس از تجویز MET دریافت کردند. 56 روز بعد، نمونه‌های سرم، اپیدیدیم و بافت بیضه جمع‌آوری شد و حیوانات آسان‌کشی شدند. پارامترهای اسپرم، سطح سرمی LH و FSH و تستوسترون مورد بررسی قرار گرفت. بافت بیضه با استفاده از رنگ­آمیزی H&E رنگ­آمیزی شد و تغییرات هیستوپاتولوژیک آنالیز گردید. نتایج: شرایط ناشی از MET منجر به تغییرات پاتولوژیک قابل ‌توجهی در بیضه، کاهش سطح هورمون‌ها و کاهش پارامترهای اسپرم شد. با این حال، تزریق SCM سطوح هورمونی، تغییرات بیضه و پارامترهای اسپرم را بهبود بخشید. نتیجه ­گیری: می‌توان نتیجه گرفت که یک تزریق SCM داخل بیضه، بهبودی دستگاه تناسلی مردان پس از درمان را تسریع می‌کند.},
keywords_fa = {سلول سرتولی, محیط کشت شرایطی, متوترکسات, بیضه, هیستوپاتولوژی, موش صحرائی.},

doi = {10.18502/ijrm.v22i4.16390},
url = {http://ijrm.ir/article-1-3180-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-3180-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {Le, Minh Tam and VanNguyen, Trung and Nguyen, Thai Thanh Thi and Dang, Hong Nhan Thi and Nguyen, Quoc Huy Vu},  
title = {Impact of cryoprotectant-free sperm vitrification in pulled-glass capillary on sperm parameters and DNA integrity: A lab trial study}, 
abstract ={Background: Vitrification is a recently introduced yet widely applied assisted reproduction technique. So far, the effects of the chemicals and devices in vitrification on sperm motility and DNA integrity are still unclear. Objective: This study aimed to examine sperm quality, as determined by semen analysis and sperm DNA integrity when vitrified with or without cryoprotectant agents (CPAs) using pulled-glass capillaries. Materials and Methods: Between February and June 2020, 50 infertile men from the Hue Center for Reproductive Endocrinology and Infertility, Hue University of Medicine and Pharmacy, Vietnam, were enrolled. Sperm samples, prepared using the swim-up technique, were divided into 2 groups: vitrification with CPAs (group 1) and without CPAs (group 2). Vitrified sperm samples were preserved in 10 µL pulled-glass capillaries. Motility, sperm membrane integrity, and the DNA fragmentation index were tested. Results: Sperm motility in vitrified media with CPAs (54.4 ± 11%) was statistically higher than in media without CPAs (51.14 ± 10.6%, p < 0.05). CPAs did not affect sperm membrane integrity or large halo ratio (71.34 ± 8.47 vs. 70.38 ± 8.11 and 50.84 ± 18.92 vs. 51.98 ± 19.44, respectively). Group 2 exhibited a lower DNA fragmentation index than group 1 after vitrification (14.2 ± 8.47 vs. 12.60 ± 9.03, p = 0.021). Conclusion: Using a pulled-glass capillary for sperm vitrification, the presence of CPAs in the vitrification medium resulted in higher progressive motility and lower DNA fragmentation index than the medium without CPAs.},  
Keywords = {Vitrification, Sperm, DNA fragmentation, Cryoprotectant agents, Small volume.},
volume = {22},
Number = {4}, 
pages = {305-316}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {تأثیر انجماد شیشه ای اسپرم در محیط بدون عوامل محافظ انجماد در مویرگ‌های شیشه ای کشیده بر پارامترهای اسپرم و یکپارچگی DNA: یک مطالعه آزمایشی آزمایشگاهی},
abstract_fa ={مقدمه: انجماد شیشه­ای یک تکنیک کمک باروری است که اخیراً معرفی شده و در عین حال کاربرد گسترده­ای دارد. در حال حاضر، اثرات مواد شیمیایی و وسایل انجماد بر تحرک اسپرم و یکپارچگی DNA هنوز نامشخص است. هدف: این مطالعه با هدف بررسی کیفیت اسپرم به وسیله تجزیه و تحلیل مایع منی و یکپارچگی DNA اسپرم، در هنگام انجماد با یا بدون عوامل مجافظ انجماد (CPAs) با استفاده از مویرگ‌های شیشه­ای کشیده انجام گرفت. مواد و روش ­ها: بین فوریه و ژوئن 2020، 50 مرد نابارور مراجعه­کننده به مرکز غدد و باروری و ناباروری Hue، دانشگاه پزشکی و داروسازی Hue، ویتنام، وارد مطالعه شدند. نمونه‌های اسپرم تهیه‌ شده با استفاده از تکنیک شنا کردن به 2 گروه انجماد شیشه‌ای با CPA (گروه 1) و بدون CPA (گروه 2) تقسیم شدند. نمونه‌های اسپرم منجمد شده در مویرگ‌های شیشه‌ای 10 میکرولیتری نگهداری شدند. تحرک، یکپارچگی غشای اسپرم و شاخص تکه­تکه شدن DNA مورد آزمایش قرار گرفتند. نتایج: تحرک اسپرم در محیط­های منجمد شده با  CPA(11% ± 4/54) از نظر آماری بیشتر از محیط­های بدون CPA بود (05/0 > p، 6%/10 ± 14/51) بر یکپارچگی غشای اسپرم یا large halo ratio تأثیری نداشت (به ترتیب 47/8 ± 34/71 در مقابل 11/8 ± 38/70 و 92/18 ± 84/50 در مقابل 44/19 ± 98/51). گروه 2 شاخص قطعه ­قطعه شدن DNA کمتری نسبت به گروه 1 پس از انجماد شیشه­ای نشان دادند (47/8 ± 2/14 در مقابل   03/9 ± 60/12، 021/0 = p). نتیجه­ گیری: در هنگام استفاده از مویرگ شیشه‌ای کشیده برای انجماد اسپرم، وجود CPAs در محیط انجماد منجر به تحرک پیشرونده بالاتر و شاخص تکه­تکه شدن DNA کمتری نسبت به محیط بدون CPA می­شود.},
keywords_fa = {انجماد, اسپرم, قطعه‌قطعه شدن DNA, عوامل سرمایشی, حجم کم.},

doi = {10.18502/ijrm.v22i4.16391},
url = {http://ijrm.ir/article-1-3061-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-3061-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {Khazaei, Hossein Ali and Farzaneh, Farahnaz and Sarhadi, Saeedeh and DehghanHaghighi, Javid and Forghani, Forough and Sheikhi, Vahid and Khazaei, Bahman and Asaollahi, Li},  
title = {Comparison of serum levels of interleukin 33 in combination with serum levels of C-reactive protein, Immunoglobulin G, Immunoglobulin A, and Immunoglobulin M in recurrent pregnancy loss: A case-control study}, 
abstract ={Background: One of the critical cases of recurrent pregnancy loss is immunological factors, whereas obtaining effective prevention or treatment is necessary for cognition of reasons. Objective: In this study, we tried to evaluate some immunological factors related to recurrent pregnancy loss. Materials and Methods: This case-control study was conducted on 66 women at the age of 18-35 yr who were referred to the Clinic of Gynecology and Obstetrics, Ali Ibn Abi Taleb hospital, Zahedan, Iran, from August-December 2019. Interleukin 33 (IL-33) serum levels were measured using enzyme-linked immunosorbent assay. Immunoglobulin G, Immunoglobulin A, Immunoglobulin M (IgM), and C-reactive protein levels were measured by serology and hematology methods. Results: The mean age of total participants was 30.8 ± 3.80 yr. The mean serum IL-33 in the case group was 318.5±  254.1 pg/ml and was lower than the control group (354.2±  259.9 pg/ml), which was not statistically significant (p = 0.52). The level of C-reactive protein in the case and control was not significantly different (p = 0.27), and Immunoglobulin A and Immunoglobulin G in the case and control were also not significantly different) p = 0.46, and p = 0.16, respectively), but there were significant differences (p=  0.003) between the level of the IgM in the case and control groups. Conclusion: No statistically significant difference was observed in the IL-33 serum level, for at least 4-6 months after the last abortion in the case group and the final live birth in the control group. In contrast, serum levels of IgM were statistically significant. Finally, the need for more studies is felt according to the different results of the previous studies in this field.},  
Keywords = {Interleukin-33, Abortion, IgG, IgA, IgM.},
volume = {22},
Number = {4}, 
pages = {317-322}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {مقایسه سطح سرمی اینترلوکین 33 در همراهی با سطح سرمی  CRP و IgG, IgA و IgM در زنان با و بدون از دست رفتن مکرر بارداری: یک مطالعه موردی-شاهدی},
abstract_fa ={مقدمه: یکی از دلایل مهم سقط مکرر جنین، عوامل ایمنی است. از این رو یافتن روش­های مناسب پیشگیری یا درمان مؤثر، مستلزم شناخت دلایل آن است. هدف: در این مطالعه، تلاش نمودیم تا سطح سرمی برخی فاکتورهای ایمنولوژیک مرتبط با سقط مکرر را ارزیابی نماییم. مواد و روش­ ها: این مطالعه به صورت مورد شاهدی از مرداد تا دی ماه 1398، بر روی 66 زن 35-18 ساله مراجعه­کننده به کلینیک زنان و زایمان بیمارستان علی­ابن ابی­طالب (ع) زاهدان، انجام گرفت. سطح سرمی اینترلوکین 33 با روش الایزا اندازه­گیری شد. سطح ایمنوگلوبولین G، ایمنوگلوبولین A، ایمنوگلوبولین M، پروتئین واکنشی C، با روش­های سرولوژی و هماتولوژی اندازه­گیری شد. نتایج: میانگین سن تمامی شرکت­کنندگان در این مطالعه 80/3 ± 8/30 سال بود. میانگین سرمی اینترلوکین 33 در گروه مورد 1/254 ± 5/318 پیکوگرم بر میلی­لیتر و کمتر از این میانگین در گروه شاهد، 9/259 ± 2/354 پیکوگرم بر میلی­لیتر بدست آمد. ولی این تفاوت از نظر آماری معنادار نبود (52/0 = p). میانگین سطح سرمی پروتئین واکنشی C، در گروه مورد و شاهد تفاوت معنی­داری نداشت (27/0 = p). بعلاوه در سطح ایمنوگلوبولین G، ایمنوگلوبولین A، در گروه مورد و شاهد تفاوت آماری قابل ملاحظه­ای دیده نشد (به ترتیب 46/0 = p و 16/0 = p)، اما سطح سرمی IgM بین دو گروه مورد مطالعه اختلاف معنی­داری وجود داشت (003/0 = p). نتیجه ­گیری: به طور کلی سطح سرمی اینترلوکین 33، ایمنوگلوبولین G، ایمنوگلوبولین A و پروتئین واکنشی C حداقل 6-4 ماه پس از آخرین سقط (در گروه مورد) و آخرین زایمان زنده (در گروه شاهد) در دو گروه تفاوت معناداری نشان نداد. در مقابل سطح سرمی ایمنوگلوبولین M تفاوت قابل ملاحظه­ای داشت، در نهایت با توجه به نتایج متفاوت متون پیشین در این زمینه، نیاز به مطالعات بیشتر احساس می­گردد.  },
keywords_fa = {اینترلوکین 33, سقط, ایمنوگلوبولین G, ایمنوگلوبولینA, ایمنوگلوبولین M.},

doi = {10.18502/ijrm.v22i4.16392},
url = {http://ijrm.ir/article-1-3081-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-3081-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {Anbari, Fatemeh and Khalili, Mohammad Ali and Vatanparast, Mahboubeh and Haghdani, Saeed and Eftekhar, Maryam},  
title = {The report of ovarian tissue transplant in Iran: A case report}, 
abstract ={Background: Cancer treatments such as chemotherapy and radiotherapy increase the chance of ovarian failure. Ovarian tissue transplantation (OTT) is a viable option for fertility preservation in these cases. We aim to report ovarian transplantation in a leukemia case undergoing the vitrification method. Case Presentation: The case was a 28-yr-old female in Research and Clinical Center for Infertility, Yazd, Iran who was suffering from leukemia. Ovarian biopsy was performed by laparoscopy surgery and transported to cryopreservation lab at 4oC for 1-2 hr. The ovarian cortex was removed from the medulla, and ovarian strips were cryopreserved by vitrification. This procedure used the equilibration and vitrification solutions including medium 199 supplemented with 20% serum, and ethylene glycol and dimethyl sulfoxide with concentrations of 7.5% and 20%, respectively. Before doing OTT, we assessed the tissue viability and follicular count by chick embryo chorioallantoic membranes and histologic survey, respectively. OTT was done after complete remission, following warmed tissue sutured together and transplanted on the residual medulla on the right side. On the left side, the ovary was removed completely; however, 2 strips were put on the peritoneal pocket. Anti-Müllerian hormone, follicle-stimulating hormone, and luteinizing hormone levels were 0.1 ng/mL, 36.5 mIU/mL, and 19.8 mIU/mL before OTT. During a 6-month follow-up, the anti-Müllerian hormone increased to 0.9, and then follicle-stimulating hormone and luteinizing hormone levels decreased dramatically until 17.47 mIU/mL and 6.71 mIU/mL, respectively. Also, the patient had 3 cycles of menstrual periods. Conclusion: We demonstrated an appropriate hormonal profile, and the restoration of the menstrual cycle might indicate a successful transplant. Further investigations are needed to achieve successful clinical outcomes.},  
Keywords = {Cryopreservation, Tissue transplantation, Leukemia, Vitrification, Ovarian follicle.},
volume = {22},
Number = {4}, 
pages = {323-328}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {گزارش یک پیوند بافت تخمدان در ایران: یک مطالعه موردی},
abstract_fa ={مقدمه: روش­های درمان‌ سرطان مانند شیمی ‌درمانی و پرتو درمانی احتمال ایجاد ناکارامدی تخمدان را افزایش می‌دهند. پیوند بافت تخمدان گزینه‌ای مؤثر برای حفظ باروری می­باشد. هدف ما گزارش انجام پیوند بافت تخمدان در یک مورد سرطان لوسمی با استفاده از روش انجماد شیشه­ای می‌باشد. مورد: بیمار یک زن 28 ساله بود که از لوسمی رنج می‌برد. بیوپسی تخمدان توسط جراحی لاپاروسکوپی انجام شد و به آزمایشگاه حفظ باروری در دمای 4 درجه سانتیگراد طی 1-2 ساعت منتقل شد. قشر تخمدان از مدولای تخمدان جدا شد و نوارهای تخمدان با استفاده از روش انجماد شیشه­ای فریز شدند. در این روش از محلول‌های متعادل­کننده و انجماد شیشه­ای شامل محیط پایه Medium-199 تقویت‌شده با 20% سرم و اتیلن گلیکول و دی‌متیل سولفوکسید با غلظت‌های 5/7% و 20% به ترتیب استفاده شد. قبل از انجام پیوند بافت تخمدان، تراکم بافت و تعداد فولیکول با استفاده از غشای کوریوالانتوئیک جوجه و بررسی هیستولوژیک ارزیابی شدند. پس از رهایی کامل از بیماری، ابتدا بافت­های گرم شده، به یکدیگر دوخته شدند و در محل باقیمانده­ی تخمدان در سمت راست پیوند گردید. در سمت چپ، تخمدان به‌طور کامل برداشته شده بود، برای همین، 2 نوار بافتی در حفره صفاقی قرار گرفتند. سطوح AMH، FSH و LH قبل از انجام پیوند به ترتیب 1/0 نانوگرم بر میلی‌لیتر، 5/36 میکرویونیت بر میلی‌لیتر و 8/19 میکرویونیت بر میلی‌لیتر بودند. در طول دوره پیگیری 6 ماهه، سطح AMH به 9/0 افزایش یافت و سپس سطوح FSH و LH به ترتیب به‌طور چشمگیری کاهش یافته و به 47/17 میکرویونیت بر میلی‌لیتر و 71/6 میکرویونیت بر میلی‌لیتر رسید. همچنین، بیمار دارای 3 دوره پریود منظم بود. نتیجه­ گیری: پروفایل هورمونی مناسبی و بازیابی چرخه قاعدگی ممکن است نشان­دهنده پیوند موفقیت­آمیز باشد. تحقیقات بیشتر برای دستیابی به نتایج بالینی موفق مورد نیاز است.},
keywords_fa = {حفظ باروری, پیوند بافت, لوکمی, انجماد شیشه ای, فولیکول تخمدان.},

doi = {10.18502/ijrm.v22i4.16393},
url = {http://ijrm.ir/article-1-3320-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-3320-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {Naderzadeh, Arezoo and Attarbashi, Amirhosein and Pourali, Leila and Ansari, Majid and Abdollahi, Abbas},  
title = {Massive aggressive angiomyxoma of ischioanal region with relapse: A case report}, 
abstract ={Background: Aggressive angiomyxoma (AA) is a rare and slow-growing tumor in the pelvic and perineal regions that might develop into other perineal structures. It can present variably, ranging from a painless mass to non-specific symptoms such as dyspareunia. Due to the high relapse rate, extensive tumoral resection is reasonably required to prevent recurrences. It is also commonly confused with other conditions such as lipomas, Bartholin’s gland cysts, and hernias. Case Presentation: A 43-yr-old female diagnosed with AA 10 yr ago was evaluated as a consequence of the tumor recurrence. She presented rare manifestations of a giant and cystic pelvic mass involving pararectal and paravaginal tissue in front of the sacrum. Conclusion: Although AA is a rare and slow-growing tumor, close observation is recommended due to the high relapse rate. Furthermore, extensive tumoral resection and regular follow-up can reduce morbidity in these patients.},  
Keywords = {Vulvar neoplasm, Perineum, Pelvic neoplasms, Recurrence.},
volume = {22},
Number = {4}, 
pages = {329-334}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {یک مورد نادر از اگرسیو آنژیومیکسوما همراه با عود: یک مطالعه موردی},
abstract_fa ={مقدمه: اگرسیو آنژیومیکسوما یک تومور نادر با رشد آهسته در لگن و ناحیه­ی پرینه می­باشد که ممکن است سایر ساختارهای پرینه را درگیر نماید. این تومور ممکن است تظاهرات متفاوتی از یک توده­ی بدون درد تا تظاهرات غیراختصاصی مانند دیس پارونی داشته باشد. به علت میزان بالای عود، حذف گسترده­ی این تومور جهت جلوگیری از آن نیاز می­باشد. این تومور در تشخیص افتراقی لیپوما، کیست غدد بارتولن و یا هرنی می­باشد. مورد: یک خانم 43 ساله که 10 سال قبل، به علت اگرسیو آنژیومیکسوما تحت درمان قرار گرفته بود با عود آن تحت ارزیابی مجدد قرار گرفت. او با علاِئم نادر توده­ی لگنی کیستیک و بزرگ که بافت اطراف واژن و رکتوم را در مقابل ساکروم فراگرفته بود، مراجعه نمود و تحت عمل جراحی قرار گرفت. نتیجه­ گیری: اگرچه اگرسیو آنژیومیکسوما یک تومور نادر با رشد آهسته می­باشد، اما تحت نظر گرفتن دقیق بیمار به علت میزان بالای عود آن توصیه می­شود. حذف گسترده­ی تومور و فالوآپ منظم بیمار می­تواند به کاهش موربیدیتی در این بیماران کمک کند.},
keywords_fa = {نئوپلاسم ژنیتال زنانه, پرینه, نئوپلاسم های لگنی, بازگشت.},

doi = {10.18502/ijrm.v22i4.16394},
url = {http://ijrm.ir/article-1-3070-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-3070-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {Hegazy, Abdelmonem Aw},  
title = {A new look at the theoretical causes of endometriosis: Narrative review}, 
abstract ={Endometriosis is a difficult health problem for women who have it. Unfortunately, there is no definitive cure except panhysterectomy with its sequelae including induction of premature menopause due to loss of ovaries. Therefore, revealing the causes of this puzzling disease is necessary to avoid contracting it, and to spare women the health disorders resulting from it and the difficulties of treating it. We aimed to study endometriosis with a focus on its theoretical causes. Endometriosis, its classification reports, and theories of pathogenesis were identified and studied from available database searches. The causes of endometriosis remain mysterious. Many theories have been proposed to explain the etiology, but retrograde menstruation (RM) remains the closest in this regard. Although this theory is the most accepted in the pathogenesis of endometriosis, its causes are still a matter of debate, especially in women who do not suffer from obstructions to menstrual outflows, such as cases of congenital cervical stenosis and imperforate hymen. It is suggested in some studies that there may be a relationship between women who engage in sexual activity during menstruation and the development of endometriosis. It is concluded that endometriosis is a painful and debilitating disease. Identifying its causes is essential to control the disease and avoid its health burden. RM is the main theory for its pathogenesis but its causes are still uncertain. Sexual activity during menstruation may be a possible cause of RM but needs more evidence. Future studies are recommended to reveal all aspects of the pathogenesis of endometriosis. },  
Keywords = {Sexual behavior, Endometrioma, Menstruation, Retrograde, Painful, Fertility.},
volume = {22},
Number = {5}, 
pages = {343-356}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {نگاهی جدید به علل نظری آندومتریوز: یک مطالعه مروری},
abstract_fa ={آندومتریوز یک نگرانی عمده برای سلامتی در زنان مبتلا به آن است. متأسفانه هیچ درمان قطعی جز پان هیسترکتومی وجود ندارد که آنهم عوارضی از جمله القای یائسگی زودرس به دلیل از دست دادن تخمدان­ها دارد. از این رو، آشکار ساختن علل این بیماری گیج­کننده برای جلوگیری از ابتلا به آن و در امان ماندن زنان از اختلالات ناشی از آن و دشواری­های درمان آن ضروری است. هدف ما بررسی آندومتریوز با تمرکز بر علل نظری آن بود. گزارش‌های طبقه‌بندی و تئوری‌های پاتوژنز آندومتریوز با جستجو در پایگاه­های داده موجود شناسایی و مورد مطالعه قرار گرفتند. علل آندومتریوز همچنان مرموز باقی ماند. تئوری­های زیادی برای توضیح علت ارائه شده است، اما قاعدگی رتروگراد (RM) از این نظر نزدیک­ترین است. با آن­که این نظریه در پاتوژنز آندومتریوز پذیرفته شده­ترین است، اما علل آن همچنان به ویژه در زنانی که از عدم خروج خون قاعدگی ناشی از انسدادهایی مانند موارد تنگی مادرزادی دهانه رحم و پرده بکارت غیر سوراخ شده رنج نمی­برند محل بحث می­باشد. در برخی از مطالعات پیشنهاد شده است که ممکن است بین زنانی که در طول قاعدگی فعالیت جنسی انجام می‌دهند و ایجاد آندومتریوز رابطه وجود داشته باشد. نتیجه­گیری می­شود که آندومتریوز یک بیماری دردناک و ناتوان­کننده است. شناسایی علل آن برای کنترل این بیماری و جلوگیری از هر گونه بار اضافی بر روی سیستم بهداشتی ضروری است. RM نظریه اصلی برای پاتوژنز آن است اما علل RM هنوز نامشخص است. فعالیت جنسی در طول قاعدگی ممکن است یکی از دلایل احتمالی RM باشد اما به شواهد بیشتری نیاز دارد. مطالعات بیشتری برای آشکار کردن تمام جنبه­های پاتوژنز آندومتریوز توصیه می­شود.  },
keywords_fa = {رفتار جنسی, آندومتریوم, قاعدگی, رتروگراد, دردناک, باروری.},

doi = {10.18502/ijrm.v22i5.16433},
url = {http://ijrm.ir/article-1-3284-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-3284-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {Jalili, Mahdiehsadat and Azizi, Reyhaneh and Aflatoonian, Abbas and Ghadiri-Anari, Akram},  
title = {The association of higher thyroid stimulating hormone levels in the normal range with unexplained infertility: A cross-sectional study}, 
abstract ={Background: Since thyroid hormones have an essential role in energy production, early development of the human placenta, embryo development, and implantation, abnormalities in thyroid function can significantly affect pregnancy outcomes. Objective: The present study aimed to investigate the effect of higher thyroid-stimulating hormone (TSH) levels in the normal range in euthyroid women with unexplained infertility. Materials and Methods: In this cross-sectional study, we evaluated the data for 300 euthyroid women aged between 18 and 39 yr with normal TSH levels (≤ 5 mIU/L) referred to Yazd Reproductive Sciences Institute, Yazd, Iran from December 2018-March 2021 in 2 groups: the case group (with unexplained infertility) and the control group (with male factor infertility). Finally, age, body mass index, and serum levels of TSH were extracted from participants' medical records and compared between groups. Results: The mean age and TSH level of participants were 31.52 ± 3.52 yr and 1.24 ± 2.59 mIU/L, respectively. 142 women (47.3%) had TSH < 2.5, and 158 women (52.7%) had TSH ≥ 2.5 mIU/L. The women with unexplained infertility had significantly higher TSH levels than controls in the same normal range (0.62 vs. 0.64 mIU/L, p < 0.001). Although a more significant proportion of women in the case group had TSH levels > 2.5 mIU/L, we did not find a significant association between TSH levels and age or body mass index. Conclusion: Women with unexplained infertility have a higher level of serum TSH in the normal range (≥ 2.5 mIU/L) than the control group. So, the effect of TSH treatment on these women should be considered.},  
Keywords = {Thyrotropin, Infertility, Thyroid hormones, Women.},
volume = {22},
Number = {5}, 
pages = {357-362}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {ارتباط سطوح بالاتر هورمون TSH در محدوده طبیعی با ناباروری ایدیوپاتیک: یک مطالعه مقطعی},
abstract_fa ={مقدمه: از آنجایی که هورمون­های تیروئید نقش اساسی در تولید انرژی، رشد اولیه جفت انسان، رشد جنین و لانه­گزینی دارند، اختلال در عملکرد تیروئید می‌تواند به طور قابل توجهی بر نتایج بارداری تأثیر بگذارد. هدف: مطالعه حاضر با هدف بررسی تأثیر سطوح بالاتر هورمون محرک تیروئید (TSH) در محدوده طبیعی در زنان یوتیروئید با ناباروری ایدیوپاتیک انجام شد. مواد و روش­ ها: در این مطالعه مقطعی، داده‌های 300 زن یوتیروئیدی در سنین 18 تا 39 سال با سطوح طبیعی TSH (mIU/L 5≤ ) مراجعه‌کننده به پژوهشکده علوم تولیدمثل یزد از سال 1397 تا اسفند 1400 در 2 گروه: گروه مورد (با ناباروری بدون دلیل) و گروه شاهد (با عامل ناباروری مردانه) مورد بررسی قرار گرفت. در نهایت، سن، شاخص توده بدن و سطح سرمی TSH از پرونده پزشکی شرکت‌کنندگان استخراج و بین گروه‌ها مقایسه شد. نتایج: میانگین سن و سطح TSH شرکت‌کنندگان به ترتیب 52/3 ± 52/31 سال و 59/2 ± 24/1mIU/L  بود. 142 زن (3/%47) TSH کمتر از 5/2 و 158 زن (7/%52)TSH  بالاتر یا مساوی mIU/L 5/2 داشتند. زنان مبتلا به ناباروری ایدیوپاتیک سطوح TSH به طور قابل توجهی بالاتر از گروه شاهد در همان محدوده طبیعی بودند (62/0 در مقابل 64/0 mIU/L، 001/0 p <). اگرچه درصد قابل توجهی از زنان در گروه مورد دارای سطوحTSH  کمتر از mIU/L 5/2 بودند، اما ارتباط معنی‌داری بین سطح TSH و سن یا شاخص توده بدنی پیدا نشد. نتیجه­ گیری: زنان با ناباروری ایدیوپاتیک، سطح سرمی TSH بالاتری در محدوده طبیعی (mIU/L 5/2≥ ) نسبت به گروه کنترل داشتند. بنابراین تأثیر درمان TSH بر این زنان باید مورد توجه قرار گیرد.},
keywords_fa = {تیروتروپین, ناباروری, هورمون‌های تیروئید, زنان},

doi = {10.18502/ijrm.v22i5.16434},
url = {http://ijrm.ir/article-1-3226-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-3226-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {NaghiJafarabadi, Mina and Hadavi, Farnaz and Ahmadi, Maedeh and Masoumi, Masoumeh and Zabihzadeh, Sar},  
title = {Intravaginal probiotics before embryo transfer do not improve pregnancy rates in recurrent implantation failure cases: An RCT}, 
abstract ={Background: Considering the considerable influence of the vaginal microbiome on endometrial receptivity and embryo implantation, we hypothesized that cases of recurrent implantation failure (RIF) might benefit from the intravaginal probiotic administration. Objective: Evaluation of the effects of intravaginal probiotic administration before frozen embryo transfer (FET) on the rates of pregnancy and the status of vaginal lactobacillary flora in cases of RIF. Materials and Methods: This was a randomized, parallel-group, clinical trial conducted at an infertility clinic in Tehran, Iran between January 2021 and September 2022. A total of 166 reproductive-aged women with a history of unexplained RIF were randomly assigned to either the probiotic group or the control group (n = 83/each group). The probiotic group received intravaginal probiotics (LactoVag®) daily for 2 wk from the second day of the menstrual cycle along with the routine treatment of FET. The control group received only the routine treatment of FET. The primary outcome was the chemical pregnancy rate, and the secondary outcomes were the clinical pregnancy rate and the status of vaginal lactobacillary flora. Results: A total of 163 participants were included in the final analysis. The probiotic group had a slightly higher chemical pregnancy rate than the control group (39.02% vs. 33.33%), but the difference was not statistically significant (risk ratio: 1.71, 95% CI: 0.77-1.76; p = 0.449). The clinical pregnancy rate was also non-significantly higher in the probiotic group than the control group (37.80% vs 33.33%; RR: 1.14, 95% CI: 0.76-1.74; p = 0.623). Conclusion: Intravaginal probiotic administration did not significantly improve the pregnancy rates in RIF cases undergoing FET. Further studies are needed to explore the optimal dose, duration, and timing of probiotic administration, as well as the mechanisms of action and the potential adverse effects of probiotics on the vaginal microbiome and the implantation process.},  
Keywords = {Assisted reproductive technique, Probiotics, Microbiota, Pregnancy rate.},
volume = {22},
Number = {5}, 
pages = {363-374}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {مصرف پروبیوتیک واژینال قبل از انتقال جنین، اثری بر میزان بارداری در زنان مبتلا به شکست مکرر لانه‌گزینی ندارد: یک کارآزمایی بالینی},
abstract_fa ={مقدمه: با توجه به تأثیر قابل توجه میکروبیوم واژن بر پذیرش اندومتر و لانه­گزینی جنین، فرض ما بر این است که موارد شکست لانه­گزینی مکرر (RIF) ممکن است از تجویز پروبیوتیک داخل واژینال سود ببرند. هدف: هدف بررسی تأثیر تجویز پروبیوتیک داخل واژینال قبل از انتقال جنین منجمد (FET) بر میزان بارداری و وضعیت فلور لاکتوباسیلی واژن در موارد RIF. مواد و روش ­ها: این کارآزمایی بالینی تصادفی، با گروه­های موازی در یکی از کلینیک­های ناباروری در تهران بین دی 1399 و شهریور 1401 انجام شد. در مجموع 166 زن سنین باروری با سابقه RIF غیرقابل توضیح به طور تصادفی در دو گروه پروبیوتیک یا گروه کنترل (83 نفر/در هر گروه) قرار گرفتند. گروه پروبیوتیک، پروبیوتیک­های داخل واژینال (®LactoVag) را روزانه به مدت دو هفته از روز دوم سیکل قاعدگی همراه با درمان معمول FET دریافت کردند. گروه کنترل فقط درمان معمول FET را دریافت کردند. میزان حاملگی شیمیایی و میزان حاملگی بالینی و وضعیت فلور لاکتوباسیلی واژن به عنوان پیامدهای اولیه و ثانویه مورد بررسی قرار گرفت. نتایج: در مجموع 163 شرکت­کننده در تحلیل نهایی وارد شدند. میزان حاملگی شیمیایی گروه پروبیوتیک کمی بالاتر از گروه کنترل بود (02/39% در مقابل 33/%33)، اما این تفاوت از نظر آماری معنی­دار نبود (449/0 :p، 76/1-77/0 :CI 95%، 71/1 :RR). میزان حاملگی بالینی نیز در گروه پروبیوتیک به طور غیرقابل توجهی بالاتر از گروه کنترل بود (623/0 :p، 74/1-76/0 :CI 95%، 14/1 :RR، 33/%33 در مقابل 80/37%). نتیجه­ گیری: تجویز پروبیوتیک داخل واژینال باعث تغییر معناداری از نظر آماری در میزان بارداری حاصل از FET در موارد RIF نمی­شود. مطالعات بیشتری برای بررسی دوز، مدت و زمان بهینه تجویز پروبیوتیک و همچنین مکانیسم‌های اثر و اثرات نامطلوب احتمالی پروبیوتیک‌ها بر میکروبیوم واژن و فرآیند کاشت مورد نیاز است.},
keywords_fa = {تکنیک های کمک باروری, پروبیوتیک, میکروبیوم, میزان بارداری.},

doi = {10.18502/ijrm.v22i5.16435},
url = {http://ijrm.ir/article-1-3324-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-3324-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {Hantoushzadeh, Sedigheh and Amiri, Amir and Shabani, Azadeh and SoufiEnayati, Yasamin and Mostafaeipour, Neda and MousaviVahed, Seyede Houra and Nezamnia, Maria and Sheykhian, Toktam},  
title = {Short-term effects of antenatal betamethasone on fetal cardiovascular and circulation status: A quasi-experimental observational (before-after) study}, 
abstract ={Background: The administration of antenatal corticosteroid is a standard treatment to reduce the rate of perinatal mortality and morbidity; however, there is limited evidence regarding the potential effects of betamethasone on the constriction of the ductus arteriosus (DA). Objective: This study aimed to investigate the short-term effects of antenatal betamethasone on fetal cardiovascular and circulation status. Materials and Methods: This quasi-experimental observational (before-after) study was conducted on 32 singleton fetuses. The participants were healthy pregnant women with a diagnosis of placenta accreta spectrum who were eligible for 2 doses of betamethasone and referred to prenatal care clinic, Vali-E-Asr hospital, Tehran, Iran from January 2021-May 2022. The results of fetal echocardiography and Doppler sonography were compared before and after the administration of antenatal corticosteroid therapy. Results: Following betamethasone injection, significant increases were observed in peak systolic and diastolic velocity of the DA without constriction of the DA (p < 0.001, p = 0.002 respectively). However, no significant changes were observed in right ventricular function, tricuspid valve function, Doppler of ductus venous, and peak systolic velocity of the aortic isthmus (p > 0.05). Doppler examination of the uterine, umbilical, and middle cerebral arteries also showed no significant changes (p > 0.05). Conclusion: Considering the benefits of antenatal corticosteroid therapy, its administration seems reasonable in preterm births. The transient changes in ductal blood flow are not prohibitive.},  
Keywords = {Betamethasone, Premature birth, Ultrasonography, Doppler, Echocardiography, Fetus.},
volume = {22},
Number = {5}, 
pages = {375-382}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {اثرات کوتاه مدت بتامتازن دوران بارداری بر سیستم قلبی عروقی و گردش خون جنینی: یک مطالعه شبه تجربی (قبل و بعد)},
abstract_fa ={مقدمه: تجویز کورتیکو استرویید آنته ناتال، یک درمان استاندارد برای کاهش عوارض مرگ­و­میر پره­ناتال است، گرچه شواهد کمی مبنی بر اثرات انقباضی بتامتازون برمجرای شریانی وجود دارد. هدف: مطالعه حاضر با هدف بررسی اثرات کوتاه مدت بتامتازون آنته ناتال بر وضعیت قلبی عروقی و گردش خون جنین انجام شده است. مواد و روش­ ها: یک مطالعه شبه تجربی (قبل و بعد) بر روی 32 جنین تک قلو انجام شد. شرکت­کنندگان در مطالعه شامل، زنان باردار سالم با تشخیص طیفی از جفت اکرتا و واجد شرایط دریافت 2 دز بتامتازون که به کلینیک مراقبت­های بارداری بیمارستان ولی­عصر تهران، ایران از ژانویه 2021 تا می 2022 مراجعه کرده بودند. نتایج آزمایشات اکوکاردیوگرافی و سونوگرافی داپلر، قبل و پس از تزریق کورتیکواستروئید آنته ناتال بین شرکت­کنندگان مقایسه شد. نتایج: پس از تزریق بتامتازون، افزایش معنی­داری در حداکثر سرعت سیستولی و دیاستولی مجرای شریانی، بدون انقباض در مجرا ایجاد شد (به ترتیب     002/0 = p و 001/0 < p). همچنین تغییر معنی­داری در عملکرد بطن راست، دریچه سه لتی، داپلر مجرای وریدی، و حداکثر سرعت ایسموس آئورت دیده نشد (05/0 > p). تغییرات معنی­داری در داپلر شریان­های رحمی، نافی و میانی مغزی نیز مشاهده نشد (05/0 > p). نتیجه­ گیری: با توجه به فواید درمان با کورتیکواستروئید آنته ناتال، تجویز آن در زایمان زودرس به­نظر منطقی می­رسد. به­نظر نمی­رسد تغییرات گذرا در جریان خون مجرای شریانی مشاهده شده پس از تجویز، عامل بازداره تلقی گردد.},
keywords_fa = {بتامتازون, زایمان زودرس, سونوگرافی, داپلر, اکوکاردیوگرافی, جنین.},

doi = {10.18502/ijrm.v22i5.16436},
url = {http://ijrm.ir/article-1-3190-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-3190-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {Mohammadi, Forogh and Karimi-Dehkordi, Maryam and Pouriayevali, Farnaz},  
title = {Evaluation of the sperm parameters, oxidative stress, and histopathological effects of vitamin B12 in preventing Helicobacter pylori-induced testicular toxicity: An experimental study}, 
abstract ={Background: Helicobacter pylori (H. pylori) causes sterility by affecting the reproductive system. Vitamin B12 improves sperm quantity and function. Objective: Vitamin B12 protection against H. pylori adverse effects was investigated. Materials and Methods: 40 C57 male mice (6 wk) were randomly assigned to 4 equal groups (n = 10) including, group 1 (control without any intervention), group 2 (H), 3 (HP), and 4 (HB) received 1×109 colony forming unit (CFU) of H. pylori, 1×109 CFU of H. pylori+phosphate buffered saline, 1×109 CFU of H. pylori+50 μg/kg vitamin B12 intraperitoneally, respectively. In the induction groups, the H. pylori was orogasterically injected 3 times with 1 cc phosphate buffered saline throughout the day. Then testicular metrics, sperm motility, viability, quantity, and shape, plasma levels of malondialdehyde (MDA), superoxide dismutase, glutathione peroxidas, and total antioxidant capacity were measured. Also, testicular-tissue changes were examined using Johnson scores, tubular differentiation index, and spermatogenesis index. Vitamin B12, homocysteine, and testosterone serum levels were examined. Results: The results showed a significantly lower Johnson score, tubular differentiation index, and spermatogenesis index, and serum level of testosterone and homocysteine as well as a higher MDA level in the H and HP groups than the HB group (p < 0.05). In contrast, the highest superoxide dismutase and glutathione peroxidase enzymes activity and total antioxidant capacity as well as the lowest serum level of MDA were found in the HB group compared to other groups (p < 0.05). Conclusion: Vitamin B12 increased antioxidant enzyme activity, enhanced sperm parameters, and decreased injury to testicular tissue. It can be used as a potent antioxidant in reducing testicular damage induced by H. pylori.},  
Keywords = {Helicobacter pylori, Reproductive medicine, Oxidative stress.},
volume = {22},
Number = {5}, 
pages = {383-394}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {ارزیابی پارامترهای اسپرم، استرس اکسیداتیو و اثرات هیستوپاتولوژیک ویتامین B12 در پیشگیری از سمیت بیضه ناشی از هلیکوباکتر پیلوری: یک مطالعه تجربی},
abstract_fa ={مقدمه: هلیکوباکتر پیلوری (H. pylori) با تأثیر بر سیستم تولید­مثل باعث عقیمی می­شود. ویتامین B12 کمیت و عملکرد اسپرم را بهبود می­بخشد. هدف: حفاظت ویتامین B12 در برابر اثرات نامطلوب H. pylori مورد بررسی قرار گرفت. مواد و روش­ ها: 40 سر موش نر C57 (6 هفته­ای) به طور تصادفی به 4 گروه مساوی (10 =n ) شامل گروه 1 (کنترل بدون مداخله)، گروه 2 (H)، گروه 3 (HP) و گروه 4 (HB) تقسیم شدند. سه گروه تیمار به ترتیب 109×1 واحد تشکیل کلنی (CFU) H. pylori، CFU‌ 109×1 از H. pylori + فسفات سالین بافر (PBS)‌ و CFU 109×1 از H. pylori +µg/kg  50 از ویتامین B12 به ترتیب به صورت داخل صفاقی دریافت کردند. در گروه­های القایی، H. pylori   3 بار با 1 سی­سی PBS در طول روز به صورت دهانی تزریق شد. سپس پارامترهای مورفولوژی بیضه، تحرک، زنده­مانی، تعداد و شکل اسپرم، سطوح پلاسمایی مالون­دی­آلدئید (MDA)، سوپراکسید دیسموتاز (SOD)، گلوتاتیون پراکسیداز (GPX) و ظرفیت آنتی­اکسیدانی کل (TAC) اندازه­گیری شد. همچنین تغییرات بافت بیضه با استفاده از نمرات جانسون، شاخص تمایز لوله­ای (TDI) و شاخص اسپرماتوژنز (SPI) مورد بررسی قرار گرفت. سطح سرمی ویتامین B12، هموسیستئین و تستوسترون نیز بررسی گردید. نتایج: نتایج نشان­دهنده کاهش معنی­دار نمره جانسون، TDI، SPI و سطح سرمی تستوسترون و هموسیستئین و همچنین افزایش معنی­دار سطح MDA در گروه H و HP نسبت به گروه HB بود (05/0 p <). در مقابل، بیشترین فعالیت آنزیم‌های SOD و GPX و TAC و همچنین کمترین سطح سرمی MDA در گروه HB نسبت به سایر گروه‌ها مشاهده شد (05/0 p <). نتیجه­ گیری: ویتامین B12 منجر به افزایش فعالیت آنزیم آنتی­اکسیدانی و پارامترهای اسپرم و همچنین کاهش آسیب به بافت بیضه شد. می­توان از آن به عنوان یک آنتی­اکسیدان قوی در کاهش آسیب بیضه ناشی از H. pylori استفاده کرد.},
keywords_fa = {: هلیکوباکتر پیلوری, پزشکی تولید‌مثل, استرس اکسیداتیو.},

doi = {10.18502/ijrm.v22i5.16439},
url = {http://ijrm.ir/article-1-3225-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-3225-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {Hestiantoro, Andon and AlMaghfira, Rachellina Noor and Fathmasari, Ratna and Febri, Ririn Rahmala and OngkoJoyo, Ericko and Muharam, Raden and Pratama, Gita and Bowolaksono, Anom},  
title = {Altered expression of kisspeptin, dynorphin, and related neuropeptides in polycystic ovary syndrome: A cross-sectional study}, 
abstract ={Background: Since kisspeptin (KISS1) in the hypothalamus is affected by the inhibitory effect of dynorphin, it raises questions about the controlled balance of these 2 neuropeptides in women with and without polycystic ovary syndrome (PCOS). Objective: This study compares the expression levels of KISS1, dynorphin, neurokinin-B, leptin, and neuropeptide-Y in women with and without PCOS. Materials and Methods: In this cross-sectional study, the peripheral blood samples of 20 women with PCOS and 20 women without PCOS who referred to Yamin Kencana Clinic, Cipto Mangunkusumo hospital, Jakarta, Indonesia were enrolled from August-December 2022. mRNA relative expression of genes related to the central factors associated with PCOS, such as leptin, neuropeptide-Y, KISS1, tachykinin-3, and prodynorphin (PDYN), in PCOS and non-PCOS populations were examined. Gene quantification was carried out by the quantitative polymerase chain reaction method. Results: The KISS1/PDYN ratio was significantly higher in the PCOS group than in the control group (p = 0.02), and the PDYN was lower in the PCOS group than the control group (p < 0.001). Moreover, the positive correlation between KISS1 and the KISS1/PDYN ratio was significantly stronger in the PCOS group than in the control group (R = 0.93; p < 0.001 vs. R = 0.66, p < 0.001). Conclusion: Our results suggest that an increased KISS1/PDYN ratio in PCOS women is related to diminished dynorphin expression. Low expression of the gene encoding dynorphin and a high KISS1/PDYN ratio is highly specific to PCOS.},  
Keywords = {Dynorphins, Kisspeptins, Neuropeptides, Polycystic ovary syndrome.},
volume = {22},
Number = {5}, 
pages = {395-404}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {بیان تغییر یافته کیسپپتین، دینورفین و نوروپپتیدهای مرتبط در سندرم تخمدان پلی‌کیستیک: یک مطالعه مقطعی},
abstract_fa ={مقدمه: از آنجایی که کیس‌سپپتین (KISS1) در هیپوتالاموس تحت تأثیر اثر مهاری دینورفین قرار می‌گیرد، این مسئله سؤالاتی را در مورد تعادل کنترل ‌شده این دو نوروپپتید در زنان مبتلا و غیرمبتلا به سندرم تخمدان پلی‌کیستیک (PCOS) ایجاد می‌کند. هدف: این مطالعه به مقایسه سطوح بیان KISS1، دینورفین، نوروکینین-B، لپتین و نوروپپتید-Y در زنان با و بدون PCOS می­پردازد. مواد و روش­ ها: در این مطالعه مقطعی، نمونه خون 20 زن مبتلا به PCOS و 20 زن بدون سندرم تخمدان پلی­کیستیک مراجعه­کننده به کلینیک Yamin Kencana، بیمارستان Cipto Mangunkusumo، جاکارتا، اندونزی از آگوست تا دسامبر 2022 وارد مطالعه شد. بیان نسبی mRNA ژن‌های مرتبط با عوامل مرکزی مرتبط با PCOS، مانند لپتین، نوروپپتید-Y، KISS1، تاکی‌کینین-3، و پرودینورفین (PDYN)، در جمعیت‌های PCOS و غیر PCOS مورد بررسی قرار گرفتند. تعیین کمیت ژن با روش واکنش زنجیره­ای پلیمراز کمی انجام شد. نتایج: نسبت KISS1/PDYN در گروه PCOS به‌طور معنی‌داری بیشتر از گروه کنترل بود (02/0 = p)، و PDYN در گروه PCOS کمتر از گروه کنترل بود (001/0 > p). علاوه بر این، همبستگی مثبت بین KISS1 و نسبت KISS1/PDYN در گروه PCOS به طور قابل توجهی قوی­تر از گروه کنترل بود (001/0 > p، 66/0 = R در مقابل 001/0 > p، 93/0 = R). نتیجه­ گیری: نتایج ما پیشنهاد می‌دهد که افزایش نسبت KISS1/PDYN در زنان PCOS با کاهش بیان دینورفین مرتبط است. بیان کم ژن کدکننده دینورفین و نسبت KISS1/PDYN بالا برای PCOS بسیار معنی­دار است.},
keywords_fa = {دینورفین, کیس‌سپپتین, نوروپپتید, سندرم تخمدان پلی‌کیستیک.},

doi = {10.18502/ijrm.v22i5.16440},
url = {http://ijrm.ir/article-1-3085-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-3085-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {HajisafariTafti, Mojgan and ZareGarizi, Sajad and Mazidi, Fatemeh},  
title = {Tubal ectopic molar pregnancy: A case report}, 
abstract ={Background: Ectopic molar pregnancy (EMP) is a rare form of gestational trophoblastic disease that occurs when a hydatidiform mole implants outside the uterus. Case Presentation: We describe a 35-yr-old woman with mild abdominal pain, delayed menstruation for 2 months, and high beta-human chorionic gonadotropin levels. Sonography revealed a heterogeneous hyperechoic mass in the left adnexa and fluid in the endometrial cavity, suggestive of a tubal EMP. She underwent endometrial curettage and left salpingectomy. Pathology confirmed the diagnosis of invasive hydatidiform mole/left tubal EMP. The case recovered well and had no complications. Conclusion: This case highlights the need for early diagnosis and multidisciplinary treatment of EMP to avoid serious consequences from persistent trophoblastic tumors.},  
Keywords = {Ectopic molar pregnancy, Ectopic pregnancy, Hydatidiform mole.},
volume = {22},
Number = {5}, 
pages = {405-410}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {حاملگی لوله‌ای مولار: گزارش یک مورد},
abstract_fa ={مقدمه: حاملگی مولار خارج رحمی (EMP) یک شکل نادر از بیماری تروفوبلاستیک بارداری است که وقتی یک مول هیداتیدیفورم خارج از رحم  لانه­گزینی کرده باشد رخ می‌دهد. مورد: در این مطالعه یک مورد زن 35 ساله با درد شکمی خفیف، تأخیر در قاعدگی به مدت 2 ماه و سطح بالای βhCG گزارش می‌کنیم. سونوگرافی یک توده هایپراکوژن هتروژن در آدنکس چپ و وجود مایع در حفره‌ی رحمی نشان داد که مطرح کننده EMP لوله بود. او تحت کورتاژ اندومتریال و سالپنژکتومی چپ قرار گرفت. یافته­های پاتولوژی تشخیص مول هیداتیدیفورم تهاجمی و EMP لوله­ی راست را تأیید کرد. بیمار با حال عمومی خوب و بدون هیچ عارضه‌ای مرخص شد. نتیجه­ گیری: گزارش این مورد تشخیص زودهنگام و درمان چند جانبه EMP را ضروری نشان داد تا از پیامدهای جدی ناشی از وجود تومور تروفوبلاستیک جلوگیری شود.},
keywords_fa = {حاملگی مولار خارج رحمی, حاملگی خارج رحمی, مول هیداتی فرم.},

doi = {10.18502/ijrm.v22i5.16441},
url = {http://ijrm.ir/article-1-3336-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-3336-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {Trinh, Ngoc Bich and Vuong, Anh Dinh Bao and Nguyen, Phuc Nho},  
title = {Successful management of pregnancy in Turner syndrome (Monosomy X): A rare condition-based learning experience from Vietnam}, 
abstract ={Background: Turner syndrome (TS) is recognized with partial or complete loss of the second sex chromosome, occurring in approximately one in 2500 live births, and related to high failure of pregnancy. However, along with the advantage of assisted reproductive technology, the cases of TS pregnant women have been recently addressed worldwide. Therefore, the reproductive health of TS pregnant women should be a concern by physicians and obstetricians, particularly, in the low-middle income countries with low-resource settings. Case Presentation: Here, we describe a rare case of term pregnancy on a TS woman (45, XO) receiving oocyte donation at a private fertility center. Later, the woman was monitored uneventfully during antenatal care and hospitalized at our center for a cesarean delivery with favorable pregnancy outcomes at term. Conclusion: To our knowledge, this is the first report relating to a particular pathology in Vietnam. Through this case report, we would like to emphasize the novel opportunity for TS women desiring parents, thus raising an appropriate awareness of healthcare providers.},  
Keywords = {Cesarean section, Materno-fetal outcome, Oocyte donation, In vitro fertilization, Turner syndrome.},
volume = {22},
Number = {5}, 
pages = {411-416}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {مدیریت موفق بارداری در سندرم ترنر (مونوسومی X): یک تجربه یادگیری مبتنی بر شرایط نادر از ویتنام},
abstract_fa ={مقدمه: سندرم ترنر (TS) با از دست دادن جزئی یا کامل کروموزوم جنسی دوم شناخته می­شود که تقریباً در یک مورد از هر 2500 تولد زنده رخ می­دهد و در ارتباط با موارد بالایی از عدم موفقیت بارداری است. با این حال، همراه با پیشرفت­ های به دست آمده در فناوری­های کمک به باروری، اخیراً مواردی از زنان باردار TS در سراسر جهان گزارش شده است. بنابراین، سلامت باروری زنان TS باردار باید مورد توجه پزشکان و متخصصان زنان و زایمان باشد، به ویژه، در کشورهای با درآمد متوسط و پایین که منابع کمی در اختیار دارند. مورد: در اینجا، ما یک مورد نادر از حاملگی ترم را در یک زن TS (XO، 45) که در یک مرکز خصوصی ناباروری تخمک اهدایی دریافت کرده، توصیف می‌کنیم. نهایتاً این زن برای زایمان سزارین با نتایج مطلوب بارداری در مرکز ما بستری و تحت نظر قرار گرفت. نتیجه ­گیری: طبق اطلاعات ما، این اولین گزارش مربوط به یک آسیب­شناسی خاص در ویتنام است. از طریق این گزارش مورد، ما می­خواهیم به فرصت جدیدی برای زنان TS که تمایل به مادر شدن دارند تأکید کنیم، و بنابراین آگاهی مناسبی را در ارائه­دهندگان مراقبت­های بهداشتی ایجاد کنیم.},
keywords_fa = {سزارین, پیامد مادر و جنین, اهدای تخمک, لقاح آزمایشگاهی, سندروم ترنر.},

doi = {10.18502/ijrm.v22i5.16442},
url = {http://ijrm.ir/article-1-3275-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-3275-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {Salehpour, Saghar and Kazemi, Mahsa and Hosseini, Sedigheh and Hajizadeh, Nazanin and Karimi, Bahareh and Abbasi, Hajar and Nemati, Mitra and Esmaeili, Samaneh and Ziaee, Hasti},  
title = {Drug-free in vitro activation and autologous transplantation in infertile women with diminished ovarian reserve: An experimental pilot study}, 
abstract ={Background: Poor ovarian response and diminished ovarian reserves (DOR) significantly contribute to female infertility. Previous attempts have been made to enhance follicular growth and improve pregnancy outcomes in these participants. Objective: This study aimed to assess the efficacy of the in vitro drug-free activation technique of the ovarian reservation and in vitro fertilization stimulation cycle outcomes in DOR participants. Materials and Methods: This pilot phase study investigated the impact of in vitro activation (IVA) on ovarian reservation and in vitro fertilization outcome in 10 infertile women with DOR from May to December 2023 at Taleghani Infertility Center, Tehran, Iran. Participants underwent general surgery and laparoscopy, involving the removal of a portion of one ovary, immediate transfer to the laboratory, dissection into small cubes, and subsequent re-implantation into the cases’s ovary. The primary outcomes, include the count of retrieved oocytes, the number of oocytes reaching metaphase, and the secondary outcomes were the quantity and the number of embryos transferred, implantation rate, and occurrence of clinical pregnancy. Results: The study revealed a significant increase in the antral follicle count before and after IVA (p = 0.033). Before IVA, the median estradiol level was 93.5 (57.0), which reduced to 79.0 (35.0) after IVA, indicating a statistically significant difference. On average, 2.3 (0.8) oocytes were retrieved, among which 1.5 (0.7) were metaphase II oocytes. The observed pregnancy rate among the 2 cases was 22.2%. Conclusion: The current study suggests that IVA may positively impact follicular growth and pregnancy outcomes among women with DOR.},  
Keywords = {In vitro fertilization, Autologous transplantation, Infertility, Ovarian reserve.},
volume = {22},
Number = {6}, 
pages = {425-432}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {فعال سازی آزمایشگاهی بدون دارو و پیوند اتولوگ در زنان نابارور با کاهش ذخیره تخمدان: یک مطالعه ی تجربی پیلوت},
abstract_fa ={مقدمه: پاسخ ضعیف تخمدان و کاهش ذخایر تخمدانی (DOR) به طور قابل توجهی در ناباروری زنان نقش دارد. راه­های درمانی مختلفی برای افزایش رشد فولیکولی و بهبود نتایج بارداری در این بیماران انجام شده است. هدف: این مطالعه با هدف بررسی اثربخشی روش فعال‌سازی بدون دارو در شرایط آزمایشگاهی رزرو تخمدان و نتایج چرخه تحریک لقاح آزمایشگاهی در بیماران DOR مراجعه‌کننده به مرکز ناباروری طالقانی انجام شد. مواد و روش­ ها: این مرحله مقدماتی از یک مطالعه پایلوت تجربی به بررسی تأثیر فعال‌سازی آزمایشگاهی (IVA) بر رزرو تخمدان و پیامدهای لقاح آزمایشگاهی در 10 زن نابارور با DOR در مرکز ناباروری طالقانی تهران از اردیبهشت تا شهریور ماه سال 1402 پرداخت. شرکت­کنندگان تحت عمل جراحی لاپاراسکوپی قرار گرفتند که شامل برداشتن بخشی از یک تخمدان، انتقال فوری به آزمایشگاه، تشریح به مکعب­های کوچک و سپس کاشت مجدد در تخمدان بیمار بود. پیامدهای اولیه شامل تعداد تخمک‌های بازیابی شده، تعداد تخمک‌هایی که به متافاز می‌رسند، و پیامدهای ثانویه تعداد و کیفیت جنین‌های منتقل‌شده، میزان لانه‌گزینی و وقوع حاملگی بالینی بود. نتایج: این مطالعه افزایش معنی‌داری را در تعداد فولیکول آنترال قبل و بعد از IVA نشان داد (033/0 =p ). قبل از IVA، سطح متوسط استرادیول (0/57) 5/93 بود که پس از IVA به (0/35) 0/79 کاهش یافت که نشان­دهنده تفاوت آماری معنی­دار است. به طور متوسط (8/0) 3/2 تخمک بازیابی شد که از میان آن­ها (7/0) 5/1 تخمک متافاز II بود. میزان بارداری مشاهده شده در بین دو بیمار 2/22% بود. نتیجه ­گیری: مطالعه حاضر نشان می‌دهد که IVA ممکن است اثرات مطلوبی بر رشد فولیکولی و پیامدهای بارداری در زنان مبتلا به DOR داشته باشد.},
keywords_fa = {لقاح آزمایشگاهی, پیوند اتولوگ, ناباروری, ذخیره تخمدان.},

doi = {10.18502/ijrm.v22i6.16792},
url = {http://ijrm.ir/article-1-3296-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-3296-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {Homayoon, Nahid and Arabian, Sahereh and Mangoli, Esmat and Bayati, Fatemeh and Eftekhar, Maryam},  
title = {Effect of sequential cleavage and blastocyst embryo transfer compared to single cleavage stage embryo transfer on assisted reproductive technology outcome: An RCT}, 
abstract ={Background: Assisted reproductive technology (ART), offers hope for many infertile couples by increasing the chance of successful pregnancy. The success of in vitro fertilization depends on various factors, in which embryo transfer (ET) is one of the critical steps influencing in vitro fertilization success rates. Extended embryo culture and blastocyst-stage ET have been considered in ART due to their potential benefits including improved implantation rates. Objective: This study aimed to compare the outcomes of sequential ET vs single cleavage-stage ET in women undergoing a fresh ET cycle with a limited number of embryos. Materials and Methods: This randomized clinical trial was conducted on 140 women undergoing infertility treatments and candidates for fresh ET at the Research and Clinical Center for Infertility, Yazd, Iran from August 2023 to January 2024. Women with a number of embryos from 2-5 (≥ 2 and ≤ 5 available embryos) were randomly divided into 2 groups: One group underwent sequential ET (one cleavage-stage ET followed by one blastocyst ET) and the other group underwent single-step 2 cleavage-stage ET. The primary outcome was clinical pregnancy, and the secondary outcome included chemical pregnancy and early abortion rates. Results: Our findings showed significantly higher rates of clinical (33.5% vs 13.6%, p = 0.003) and chemical (41.3% vs 18.2%, p = 0.004) pregnancies in the sequential ET group compared to the single-step cleavage ET group. The early abortion rate was higher in single-step cleavage ET (13% vs 44.4%, p = 0.053). Conclusion: Sequential fresh ET is a useful choice in women who have a limited number of embryos and can improve ART outcomes.},  
Keywords = {Blastocyst transfer, In vitro fertilization, Embryo transfer.},
volume = {22},
Number = {6}, 
pages = {433-440}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {تأثیر انتقال متوالی جنین بلاستوسیست در مقایسه با انتقال جنین تک مرحله‌ای بر نتایج فناوری کمک‌باروری: یک کارآزمایی بالینی},
abstract_fa ={مقدمه: فن­آوری کمک باروری (ART)، با افزایش شانس بارداری موفق امید زیادی را در بسیاری از زوجین نابارور ایجاد کرده است. موفقیت لقااح آزمایشگاهی به عوامل مختلفی بستگی داردکه انتقال جنین (ET) یکی از مراحل حیاتی مؤثر بر میزان موفقیت لقاح آزمایشگاهی است.کشت گسترده جنین و انتقال جنین­های بلاستوسیست به دلیل مزایای بالقوه آنها از جمله بهبود نرخ لانه­گزینی در ART مورد توجه قرار گرفته است. هدف: این مطالعه با هدف مقایسه نتایج انتقال جنین متوالی در مقابل انتقال تک مرحله­ای در زنان کاندید انتقال جنین تازه با تعداد محدود جنین انجام شد. مواد و روش ­ها: این کارآزمایی بالینی تصادفی شده بر روی 140 زن تحت درمان ناباروری و کاندید انتقال جنین تازه در مرکز تحقیقات و درمان ناباروری یزد از شهریور ماه 1402 تا دی ماه 1402 انجام شد. زنان دارای تعداد جنین 2 تا 5 (≥ 2 و ≤ 5 جنین در دسترس) به طور تصادفی در دو گروه انتقال متوالی (یک جنین کلیواژ و یک جنین بلاست) و انتقال یک مرحله­ای دو جنین کلیواژ تقسیم شدند. پیامد اولیه شامل بارداری بالینی و پیامدهای ثانویه شامل حاملگی شیمیایی و میزان سقط زودرس ارزیابی شدند. نتایج: بارداری کلینیکی به صورت قابل توجه در گروه انتقال متوالی بالاتر بود (5/33% در مقابل 6/13%، 003/0 = p). همچنین بارداری شیمیایی در گروه انتقال متوالی به طور قابل توجه بالاتر بود (3/41% در مقابل 2/18%، 004/0 = p). میزان سقط در گروه کلیواژ از گروه انتقال متوالی بیشتر بود (13% در مقابل 4/44%، 053/0 = p). نتیجه­ گیری: انتقال متوالی یک جنین کلیواژ و یک جنین بلاست یک انتخاب مناسب در افراد با تعداد محدود جنین و کاندید انتقال جنین تازه می­باشد و می­تواند نتایج لقاح مصنوعی را بهبود بخشد.},
keywords_fa = {انتقال بلاستوسیست, لقاح مصنوعی, انتقال جنین.},

doi = {10.18502/ijrm.v22i6.16793},
url = {http://ijrm.ir/article-1-3344-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-3344-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {Ghorbani, Marzie and SanoeeFarimani, Marzieh and Khodadadi, Iraj and Mohagheghi, Sina and Amiri, Iraj and Tayebinia, Heidar},  
title = {The regulatory roles of Smad2/3 protein and SMURF2 gene expression in granulosa cells of germinal vesicle and metaphase II oocytes in polycystic ovarian syndrome: A case-control study}, 
abstract ={Background: The impaired functions of granulosa cells (GCs) in the delayed development and immaturity of oocytes have been reported in polycystic ovary syndrome (PCOs). Even with ovarian stimulation, a large number of oocytes in these patients are still in the stage germinal vesicle (GV). Objective: The levels of Smad2/3, phosphorylated Smad2/3 (P-Smad2/3), the expression of SARA, Smad4, and SMURF2 genes in the GCs surrounding metaphase II (MII) or GV oocytes in PCOs women were investigated. Materials and Methods: GCs of MII and GV oocytes were isolated from 38 women with PCOs and the expression levels of SARA, Smad4, and SMURF2 in surrounding GCs of MII and GV oocytes were determined using reverse-transcription polymerase chain reaction. Also, Smad2/3 and P-Smad2/3 proteins were determined using western blotting. Results: The expression level of SMURF2 was significantly higher in GCs surrounding GV oocytes compared with that of GCs encompassing MII oocytes (p < 0.001). At the same time, no significant differences were observed in SARA and Smad4 expression levels in GCs surrounding GV and MII oocytes. A lower level of P-Smad2/3 was also found in GCs GV oocytes compared with GCs of MII oocytes (p < 0.001). Conclusion: It seems that P-Smad2/3 plays a role in oocyte development, and the downregulation of this protein is associated with a defect in the maturation of GV oocytes. On the other hand, the upregulation of the SMURF2 gene also affects the growth process of GCs and the maturation of GV oocytes.},  
Keywords = {Polycystic ovary, Oocytes, Granulosa cell.},
volume = {22},
Number = {6}, 
pages = {441-450}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {نقش تنظیمی پروتئین Smad2/3 و بیان ژن SMURF2 در سلول‌های گرانولوزای تخمک‌های بالغ و نابالغ بیماران سندروم تخمدان پلی‌کیستیک: یک مطالعه مورد-شاهدی},
abstract_fa ={مقدمه: اختلال در عملکرد سلول‌های گرانولوزا (GCs) و بدنبال آن عدم بلوغ تخمک در زنان سندرم تخمدان پلی­کیستیک (PCOS)، گزارش شده است. حتی با تحریک تخمدان، تعداد زیادی از تخمک­ها در این بیماران هنوز در مرحله وزیکول ژرمینال (GV) هستند. هدف: در این مطالعه، میزان پروتئین­های Smad2/3، Smad2/3 فسفریله (P-Smad2/3) و بیان ژن‌های SARA، SMAD4 و SMURF2 در سلول‌های گرانولوزا (GCs) تخمک­های بالغ MII و نابالغ GV در بیماران PCOS بررسی شد. مواد و روش­ها: سلول‌های گرانولوزا (GCs) تخمک‌های MII و GV از 38 بیمار PCOS جدا و میزان بیان SARA، SMURF2 و SMAD4 با استفاده از RT-qPCR تعیین شد. همچنین بیان پروتئین­های Smad2/3 و P-smad2/3 با استفاده از وسترن­بلات انجام شد. نتایج: میزان بیان SMURF2 در GCهای تخمک­های نابالغ در مقایسه با GCهای تخمک­های بالغ به طور معنی‌داری بالاتر بود (001/0 < p)، در عین حال تفاوت معنی‌داری در سطوح بیان SARA و SMAD4 در GCهای سلول­های نابالغ وجود نداشت. همچنین در GCهای تخمک­های GV در مقایسه با GCهای تخمک­های MII، سطح پایین‌تری از P-Smad2/3 مشاهده شد (001/0 < p). نتیجه­گیری: به نظر می‌رسد P-Smad2/3 در رشد تخمک‌ها نقش داشته و کاهش این پروتئین با نقص در بلوغ تخمک‌های GV همراه بوده، از طرف دیگر، بیان بالای ژن SMURF2 نیز بر روند رشد GCs وکاهش بلوغ تخمک نابالغ GV تأثیرگذار است.},
keywords_fa = {تخمدان پلی کیستیک, تخمک, سلول های گرانولوزا.},

doi = {10.18502/ijrm.v22i6.16794},
url = {http://ijrm.ir/article-1-3287-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-3287-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {EdalatianKharrazi, Arefe and Forghani, Forough and Jahantigh, Danial and GhazaeyZidanloo, Saeedeh and Rezaei, Mahnaz and Taheri, Mohse},  
title = {Positive correlation between Bax and Bcl-2 gene polymorphisms with the risk of endometriosis: A case-control study}, 
abstract ={Background: Endometriosis is a chronic, gynecological disorder, and the disease's pathogenesis is still debatable. Genes related to apoptosis have been revealed to be deregulated in endometriosis. Objective: This study investigates the relationship between polymorphic variants of Bax -248G>A and Bcl-2 -938C>A promoter regions with endometriosis risk in an Iranian population. Materials and Methods: In this case-control study, the polymorphisms of Bax -248G>A and Bcl-2 -938C>A promoter regions were analyzed in 127 Iranian cases and 125 controls who were referred to Ali-ibn-Abi Taleb Educational hospital, Zahedan, Iran between May 2022 and February 2023. The genotypic analysis was performed for all the subjects using the polymerase chain reaction-restriction fragment length polymorphism method. Results: The frequencies of mutant allele A carriers and the A allele of Bax -248G>A polymorphism showed about 2-fold significant increase of endometriosis risk (p = 0.04; p = 0.01, respectively). The frequencies of the mutant genotype AA and A allele carriers of Bcl-2 -938C>A polymorphism were approximately 4 and 2.5-fold higher in endometriosis compared to the control women, which were highly significant (p > 0.001). Moreover, the allele A frequency of Bcl-2 -938C>A was associated with a 2-fold higher risk of endometriosis (p > 0.001). Furthermore, the combination effects of these 2 single nucleotide polymorphisms showed that women with Bax -248G>A GG and Bcl-2 -938C>A AA variant alleles were associated with about 5 times higher risk of endometriosis (p > 0.001). Notably, a significant difference was observed in mutant allele distribution between minimal/mild (stage I and II) and moderate/severe (stage III and IV) women with endometriosis disease. Conclusion: The results of our study provide evidence that Bcl-2 -938C>A and Bax -248G>A single nucleotide polymorphisms might be associated with the risk of endometriosis.  },  
Keywords = {Endometriosis, Apoptosis, Genetic polymorphism, Bax, Bcl-2.},
volume = {22},
Number = {6}, 
pages = {451-462}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {ارتباط مثبت بین پلی مورفیسم های ژنی Bax و Bcl-2 با خطر اندومتریوز: یک مطالعه مورد-شاهدی},
abstract_fa ={مقدمه: اندومتریوز یک اختلال مزمن زنانه است و پاتوژنز این بیماری هنوز محل بحث است. ژن­های مرتبط با آپوپتوز در اندومتریوز همچنان مورد بحث        می­باشد. هدف: این کار به منظور بررسی رابطه بین گونه­های چندشکلی نواحی پروموتور Bax-248G>A و Bcl-2 -938 C>A با خطر اندومتریوز در جمعیت ایرانی انجام شد. مواد و روش­ها: در این مطالعه مورد-شاهدی، پلی‌مورفیسم‌های نواحی پروموتور Bax-248G>A و Bcl-2 -938 C>A در 127 مورد ایرانی و 125 فرد شاهد مراجعه‌کننده به بیمارستان آموزشی علی­ابن­ابی طالب زاهدان، ایران بین می 2022 تا فوریه 2023 مورد بررسی قرار گرفت. تجزیه ژنوتیپی برای همه افراد با استفاده از روش پلی‌مورفیسم طول قطعه محدودکننده واکنش زنجیره‌ای پلیمراز، انجام شد. نتایج: فراوانی ناقلین آلل جهش­یافته A و همچنین فراوانی آلل A پلی­مورفیسم Bax-248G>A حدود دو برابر افزایش معنی­داری در خطر اندومتریوز نشان داد (به ترتیب 04/0 = p؛ 01/0 = p). فراوانی ژنوتیپ جهش­یافته AA و حامل آلل A پلی­مورفیسم Bcl-2-938 C>A در اندومتریوز تقریباً 4 و 5/2 برابر بیشتر از زنان شاهد بود که بسیار معنی­دار بود (001/0 < p). علاوه بر این، فراوانی آلل A پلی­مورفیسم Bcl-2-938 C>A با دو برابر خطر ابتلا به اندومتریوز مرتبط بود (001/0 < p). علاوه بر این، اثرات ترکیبی این دو SNP نشان داد که بیماران مبتلا به آلل‌های Bax-248G>A GG و Bcl-2-938C>A AA با خطر ابتلا به اندومتریوز در حدود پنج برابر بیشتر همراه بودند (001/0 <p ). شایان ذکر است که توزیع آلل جهش­یافته بین بیماران حداقل/خفیف (مرحله I و II) و متوسط/شدید (مرحله III و IV) بیماری اندومتریوز تفاوت معنی­داری داشت. نتیجه­گیری: نتایج مطالعه حاضر شواهدی را ارائه می­دهد که نشان می­دهد پلی­مورفیسم­های تک­نوکلئوتیدی Bcl-2-938C>A و Bax-248G>A ممکن است با خطر اندومتریوز مرتبط باشند.},
keywords_fa = {اندومتریوز, آپوپتوز, پلی‌مورفیسم ژنتیکی, Bax, Bcl-2.},

doi = {10.18502/ijrm.v22i6.16796},
url = {http://ijrm.ir/article-1-3246-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-3246-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {Babaei, Fatemeh and KhoshsokhanMuzaffar, Maryam and Jannatifar, Rahil},  
title = {The association of sperm BAX and BCL-2 gene expression with reproductive outcome in Oligoasthenoteratozoospermia cases undergoing intracytoplasmic sperm injection: A case-control study}, 
abstract ={Background: The B-cell lymphoma 2 (BCL-2) protein is one of the members of the BCL-2 associated X (BAX) protein family that acts as an inducer of apoptosis. Objective: The present study aims to investigate the association between BAX and BCL-2 gene expression with reproductive outcome, in cases undergoing intracytoplasmic sperm injection. Materials and Methods: In this case-control study, 50 men were divided into the healthy fertile and oligoasthenoteratozoospermic infertile men (n = 25/each). They were subjected to history taking, clinical examination, and semen analysis. Expression of BAX and BCL-2 genes were measured using real-time polymerase chain reaction. The DNA fragmentation index was measured using the sperm chromatin dispersion assay technique. Using World Health Organization criteria, sperm parameters were evaluated. Results: Evaluation of apoptosis-related genes showed that oligoasthenoteratozoospermic significantly increased mRNA expression of BAX, and significantly decreased mRNA expression of BCL-2, when compared with control. Moreover, the BAX/BCL-2 ratio was significantly higher in oligoasthenoteratozoospermic compared to the normozoospermic group (p = 0.01). Also, this study showed that the BAX and BCL-2 genes expression had a significant correlation with sperm quality, and DNA fragmentation in the oligoasthenoteratozoospermic group (p = 0.01). The oligoasthenoteratozoospermic men, had a considerably lower proportion of fertilization rate and good-quality embryos at the cleavage stage than the normozoospermic subjects (p = 0.01). A significant correlation was observed between the expression of BAX and BCL-2 genes, fertilization, and embryo quality (p = 0.01). Conclusion: We concluded that the sperm BAX/BCL-2 ratio demonstrates a significant correlation with fertilization rate and embryo quality.},  
Keywords = {BAX, BCL-2, Fertilization, Embryo.},
volume = {22},
Number = {6}, 
pages = {463-472}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {ارتباط بیان ژن‌های BAX و BCL-2 اسپرم با نتایج باروری در بیماران مبتلا به الیگواستنوتراتوزوسپرمی تحت تزریق داخل سیتوپلاسمی اسپرم: یک مطالعه مورد-شاهدی},
abstract_fa ={مقدمه: پروتئین BCL-2 یکی از اعضای خانواده پروتئین BAX است که به عنوان القاکننده آپوپتوز عمل می­کند. هدف: هدف از مطالعه حاضر بررسی ارتباط بیان ژن‌های BAX و BCL-2 اسپرم با نتایج باروری در بیماران تحت تزریق داخل سیتوپلاسمی اسپرم بود. مواد و روش­ها: مطالعه مورد-شاهدی بر روی 50 مرد انجام شد که به گروه‌های زیر تقسیم شدند: مردان بارور سالم (25 نفر) و مردان نابارور اولیگواستنوتراتوزوسپرمی (25 نفر). آنها تحت گرفتن شرح حال، معاینه بالینی و تجزیه و تحلیل مایع منی قرار گرفتند. بیان ژن‌های BAX و BCL-2 با استفاده از Real Time-PCR اندازه‌گیری شد. شاخص قطعه­قطعه شدن DNA با استفاده از روش SCD Assay اندازه­گیری شد. با استفاده از معیارهای WHO، پارامترهای اسپرم مورد ارزیابی قرار گرفت. نتایج: ارزیابی بیان ژن‌های مرتبط با آپوپتوز نشان داد که در بیماران الیگوآستنوتراتوزواسپرمی به طور معنی‌داری بیان mRNA ژن BAX را افزایش یافته و بیان mRNA ژن BCL-2 را به طور معنی‌داری در مقایسه با کنترل کاهش یافته است. همچنین نسبت BAX/BCL-2 در الیگوآستنوتراتوزواسپرمی نسبت به گروه کنترل به طور معنی‌داری بالاتر بود (01/0 =p ). همچنین، این مطالعه نشان داد که بیان ژن‌های BAX و BCL-2 با کیفیت اسپرم، آسیب DNA در گروه اولیگوآستنوتراتوزوسپرمی همبستگی معنی‌داری داشت (01/0 =p ). در مردان الیگواستنوتراتوزواسپرم میزان قابل توجهی کاهش در میزان لقاح و جنین­های با کیفیت خوب در مرحله تقسیم نسبت به افراد بارور مشاهده شد (01/0 =p ). بین بیان ژن‌های BAX و BCL-2، لقاح و کیفیت جنین همبستگی معنی‌داری وجود داشت (01/0 =p ). نتیجه­گیری: ما به این نتیجه رسیدیم که نسبت BAX/BCL-2 اسپرم ارتباط معنی­داری را با میزان لقاح و کیفیت جنین نشان می­دهد.},
keywords_fa = {BAX, BCL-2, لقاح, جنین.},

doi = {10.18502/ijrm.v22i6.16797},
url = {http://ijrm.ir/article-1-3230-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-3230-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {Shahmoradi, Fatemeh and Haghighi, Ladan and Noori, Marziyeh and Derakhshan, Roya and Hashemi, Neda and Rokhgireh, Samaneh},  
title = {Endometriosis and adverse pregnancy outcomes: A case-control study}, 
abstract ={Background: The association between endometriosis and the outcome of pregnancy is one of the interesting topics. Endometriosis-related pain is alleviated with pregnancy; however, it is known to cause adverse outcomes in pregnancy. The main cause is systemic chronic inflammation caused by higher levels of cytokines, growth factors, and angiogenesis factors. Objective: This study aimed to clarify the relationship between endometriosis, deep endometriosis, adenomyosis, surgical treatment, and poor maternal consequences. Materials and Methods: In this case-control study, data from 250 women who gave birth in Hazrat Rasoul Akram hospital, Tehran, Iran from February 2015 to December 2019 was extracted from the hospital information system in January 2020. Participants were divided into 2 groups: 125 women with endometriosis and 125 women without endometriosis. We looked at how endometriosis affected mothers and newborn babies. Data on pregnancy, delivery, and newborns of both groups was extracted. Results: The mean age of participants was 32.74 ± 4.10 and 31.7 ± 5.53 yr in endometriosis and control group, respectively. In terms of pregnancy complications, placenta previa, placenta accreta, placenta abruption, pre-eclampsia, gestational diabetes mellitus, and postpartum hemorrhage remarkably increased in the endometriosis group compared to the control group. Small for gestational age was significantly higher in rectal endometriosis than women without rectal endometriosis (p = 0.03). The neonatal intensive care unit admission rate was notably higher in infants of the endometriosis group compared to controls (40.7% vs. 24.8%, p = 0.009). Conclusion: Our findings showed women with endometriosis are at a higher risk for important adverse maternal outcomes.},  
Keywords = {Endometriosis, Pregnancy outcomes, Pre-eclampsia, Preterm birth, Cesarean section, Small for gestational age.},
volume = {22},
Number = {6}, 
pages = {473-480}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {اندومتریوز و پیامدهای نامطلوب بارداری: یک مطالعه مورد شاهدی},
abstract_fa ={مقدمه: ارتباط بین اندومتریوز و نتیجه بارداری یکی از موضوعات بحث برانگیز است. هرچند درد بیماران با بارداری کاهش می­یابد، اما به نظر می­رسد که اندومتریوز عوارض نامطلوبی در بارداری ایجاد می­کند. متهم اصلی در ایجاد عوارض التهاب مزمن سیستمیک ناشی از سطوح بالاتر سیتوکین­ها، فاکتورهای رشد و عوامل رگ­زایی است. هدف: این مطالعه با هدف روشن کردن رابطه بین اندومتریوز، اندومتریوز عمیق، ادنومیوز، درمان جراحی و پیامدهای نامطلوب مادری انجام شد. مواد و روش­ها: این مطالعه مورد شاهدی بر روی 250 بیمار حامله مراجعه­کننده به بیمارستان حضرت رسول (ص) طی سال‌های 1394 تا 1398 انجام شد. 125 زن مبتلا به اندومتریوز را مورد بررسی قرار داده و آنها را با یک گروه 125 نفری از زنان سالم و بدون سابقه اندومتریوز مقایسه و تأثیر اندومتریوز بر بارداری و زایمان و نوزادان را بررسی کردیم. اطلاعات مربوط به بیماران از هر دو گروه از سیستم اطلاعات بیمارستان و دیتا رجیستری اندومتریوز مرکز تحقیقات اندومتریوز دانشگاه علوم پزشکی ایران استخراج شد. نتایج: میانگین سنی بیماران در گروه اندومتریوز 10/4 ± 74/32 سال و در گروه شاهد 53/5 ± 7/31 سال بود. از نظر عوارض حاملگی، جفت سرراهی، جفت آکرتا، جداشدگی جفت، پره­اکلامپسی، دیابت بارداری و خونریزی پس از زایمان در گروه اندومتریوز نسبت به گروه شاهد افزایش چشمگیری داشت. در اندومتریوز روده SGA به طور معنی­داری بیشتر از بیماران بدون اندومتریوز روده بود (03/0 = p). میزان پذیرش نوزادان در NICU در گروه اندومتریوز به طور قابل توجهی بیشتر از گروه شاهد بود (7/40% در مقابل 8/24% و 009/0 = p). نتیجه­گیری: یافته­های این مطالعه نشان داد که زنان مبتلا به اندومتریوز در معرض خطر بیشتری برای پیامدهای نامطلوب مهم مادری هستند.},
keywords_fa = {اندومتریوز, پیامد بارداری, پره‌اکلامپسی, زایمان زودرس, سزارین, محدودیت رشد جنین.},

doi = {10.18502/ijrm.v22i6.16798},
url = {http://ijrm.ir/article-1-3263-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-3263-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {Bagherian, Elham and Jokari, Sahar and BorjianBoroujeni, Parnaz and Haratian, Kaveh and Sabbaghian, Marjan and MohseniMeybodi, Anahit},  
title = {Role of genetic variations and protein expression of β-Microsemino protein in intrauterine insemination outcome of unexplained infertile men: A case-control study}, 
abstract ={Background: Intrauterine insemination (IUI) is often the first-line treatment for unexplained infertility. β-Microsemino protein )MSMB) is an abundant protein in seminal plasma that has an inhibitory effect on spontaneous acrosome reaction. Objective: The present study aimed to evaluate MSMB gene variations and protein expression on IUI success rate in unexplained infertile men. Materials and Methods: A case-control study was performed on 100 unexplained infertile Iranian men referred to the Royan Institute, Tehran, Iran for IUI (50 men with IUI positive result [IUI+], and 50 men with IUI negative result [IUI-]). Couples with female infertility factors (such as hormonal disorders, infrequent menstrual period, abnormality in uterus, fallopian tubes, or ovaries) and men with infections of the male accessory glands, hypogonadotropic hypogonadism, clinical varicocele, retractile testis, genital trauma, drug use, or concurrent hormonal treatment Y chromosome microdeletions, and abnormal karyotype were excluded from the study. The polymerase chain reaction sequencing was performed for the promoter and the coding regions of MSMB functional domains. To study the protein expression, the total protein of sperm was extracted, and sandwich enzyme-linked immunosorbent assay was performed. Results: 4 variations were detected (rs12770171, rs10993994, rs2075894, and rs4517463). None of them showed significant differences between the IUI+ and IUI- groups. The mean value of protein expression did not show any differences between the groups. Conclusion: In conclusion, there is no association between genetic variations of promoter and coding regions of MSMB functional domains as well as its expression with IUI success in unexplained infertile men.},  
Keywords = {MSMB, Beta microseminoprotein, Infertility, Male infertility.},
volume = {22},
Number = {6}, 
pages = {481-494}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {نقش واریانت‌های ژنتیکی و بیان بتامیکروسمینوپروتئین در نتیجه لقاح داخل رحمی مردان با ناباروری ناشناخته: یک مطالعه مورد-شاهدی},
abstract_fa ={مقدمه: لقاح داخل رحمی (IUI) اغلب خط اول درمان ناباروری با علت نامشخص می­باشد. بتامیکروسمینوپروتئین (MSMB) یکی از پروتئین­های فراوان در پلاسمای منی است که اثر مهاری بر واکنش آکروزوم خودبه­خودی دارد. هدف: هدف از مطالعه حاضر بررسی تغییرات ژن MSMB و بیان پروتئین بر میزان موفقیت IUI در مردان نابارور با علت نامشخص بود. مواد و روش­ها: یک مطالعه مورد-شاهدی بر روی 100 مرد ایرانی نابارور با علت نامشخص مراجعه­کننده به مؤسسه رویان، تهران، ایران جهت IUI انجام شد (50 بیمار مرد با نتیجه +IUI و 50 بیمار مرد با نتیجه IUI-). زوج‌های مبتلا به عوامل ناباروری زنانه (مانند اختلالات هورمونی، دوره قاعدگی نادر، ناهنجاری در رحم، لوله‌های فالوپ یا تخمدان‌ها) و مردان مبتلا به عفونت غدد جانبی مردانه، هیپوگنادیسم هیپوگنادوتروپیک، واریکوسل بالینی، بیضه عقب‌کشنده، ضربه به دستگاه تناسلی، مصرف مواد مخدر، ریزحذف‌های کروموزوم Y و کاریوتیپ غیرطبیعی یا درمان هورمونی همزمان از مطالعه حذف شدند. PCR-Sequencing برای پروموتر و نواحی کدکننده دومین­های عملکردی MSMB انجام شد. برای بررسی بیان پروتئین، پروتئین کامل اسپرم استخراج شد و الایزا ساندویچ انجام شد. نتایج: 4 واریانت شناسایی شد (rs12770171، rs10993994، rs2075894 و rs4517463). هیچ یک از آنها تفاوت معنی­داری بین گروه +IUI و IUI- نشان ندادند. میانگین بیان پروتئین تفاوتی بین گروه­ها نشان نداد. نتیجه­گیری: بر طبق داده‌های ما هیچ ارتباطی بین تغییرات ژنتیکی نواحی پروموتر و نواحی کدکننده دومین‌های عملکردی MSMB و همچنین بیان آن با موفقیت IUI در مردان نابارور با علت نامشخص وجود ندارد.},
keywords_fa = {MSMB, بتامیکروسمینوپروتئین, ناباروری, ناباروری مردان.},

doi = {10.18502/ijrm.v22i6.16799},
url = {http://ijrm.ir/article-1-3212-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-3212-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {Ahmadi, Kambiz and Reiisi, Somayeh and Habibi, Zahr},  
title = {Comparison of the gene expression profiles of endometrial and trophoblastic cells in women with recurrent miscarriage: A bioinformatics approach}, 
abstract ={Background: Recurrent miscarriage (RM) remains unsolved in > 50% of patients and causes physical and psychological problems in women without specific risk factors for miscarriage. For a successful pregnancy, acceptance of the endometrium and invasion of trophoblast cells into the endometrium is necessary. Objective: This study aimed to use computational analysis to identify key genes and related pathways in endometrial and trophoblast cells derived from RM samples. Materials and Methods: In this bioinformatics study, we explored the differential expression of genes in endometrial and trophoblast cells by analyzing the GSE165004 and GSE76862 datasets, respectively with the limma package in R software. Subsequently, overlapped genes between 2 datasets were selected, gene ontology and Kyoto Encyclopedia of Genes and Genomes analyses were performed. The overlapped genes were integrated to construct a protein-protein interaction network and hub genes selection. Results: We observed 41 overlapped genes between endometrial and trophoblast cells, and future analysis was accomplished in overlapped and nonoverlapped genes. Kyoto Encyclopedia of Genes and Genomes analysis indicated that overlapped genes were significantly enriched in the complement and coagulation cascades, pluripotency of stem cells, and synthesis and degradation of ketone bodies. Gene ontology analysis suggested that the genes were enriched in the cell cycle, apoptosis, and cell division. The top 10 genes included: IRS1, FGF2, MAPK6, MAPK1, MAPK3, MAPK8, MAPK9, PLK1, PRKACA, and PRKCA were identified from the PPI network. Conclusion: This study identified the key genes and potential molecular pathways underlying the development of RM. This could provide novel insights to determine the possible mechanisms and interventional strategies associated with miscarriage.},  
Keywords = {Recurrent miscarriage, Transcriptome profile, Gene ontology, Bioinformatics.},
volume = {22},
Number = {6}, 
pages = {495-506}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {مقایسه پروفایل بیانی اندومتریال و سلول‌های تروفوبلاست در زنان با عارضه سقط مکرر: یک آنالیز بیوانفورماتیک},
abstract_fa ={مقدمه: سقط مکرر (RM)، در بیشتر از 50% بیماران، بدون علت خاصی رخ می‌دهد و باعث مشکلات جسمی و روانی در زنان می‌شود. برای یک بارداری موفق پذیرش اندومتریوم و همچنین تهاجم سلول‌های تروفوبلاست جنین به درون اندومتریوم نیاز است. هدف: هدف از این مطالعه بیوانفورماتیکی استفاده از تحلیل‌های محاسباتی برای شناسایی ژن‌های کلیدی و مسیرهای مرتبط در سلول‌های آندومتر و تروفوبلاست مشتق‌شده از نمونه‌های RM بود. مواد و روش ­ها: در این مطالعه بیان افتراقی ژن‌ها در سلول‌های آندومتر و تروفوبلاست به ترتیب بر اساس مجموعه داده‌های GSE165004 و GSE76862 توسط بسته limma در نرم­افزار R بررسی شد. سپس ژن‌های همپوشان بین دو مجموعه داده انتخاب و تحلیل مسیر هویت­شناسی ژنی و دایره­المعارف ژن و ژنوم کیوتو انجام شد. در ادامه ژن‌های همپوشان برای ساخت یک شبکه میانکنش پروتئین-پروتئین و انتخاب ژن‌های کلیدی ادغام شدند. نتایج: در مطالعه حاضر، 41 ژن همپوشان بین سلول‌های آندومتر و تروفوبلاست مشاهده شد و تجزیه و تحلیل‌های بعدی برای ژن‌های همپوشان و غیرهمپوشان انجام گرفت. تحلیل دایره­المعارف ژن و ژنوم کیوتو نشان داد که ژن‌های همپوشان به طور قابل توجهی در آبشارهای انعقادی و کمپلمان، پرتوانی سلول‌های بنیادی، بیوسنتز هورمون استروئیدی، و سنتز و تجزیه اجسام کتون غنی شده‌اند. تحلیل هویت­شناسی ژنی نشان داد که ژن‌ها اغلب در چرخه سلولی، آپوپتوز و تقسیم سلولی غنی­شده بودند. علاوه بر این ده ژن کلیدی شامل IRS1، FGF2، MAP2K6، MAPK1، MAPK3، MAPK8، MAPK9، PLK1، PRKACA و PRKCA از شبکه PPI شناسایی شدند. نتیجه ­گیری: در این مطالعه ژن‌های کلیدی و مسیرهای مولکولی بالقوه را در زمینه ایجاد RM شناسایی کرد که می‌تواند بینش جدیدی برای تعیین مکانیسم‌های بالقوه و استراتژی‌های مداخله‌ای مرتبط با سقط جنین ارائه دهد.  },
keywords_fa = {سقط مکرر, پروفایل ترسکریپتوم, هویت‌شناسی ژنی, بیوانفورماتیک.},

doi = {10.18502/ijrm.v22i6.16800},
url = {http://ijrm.ir/article-1-3136-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-3136-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {Akbarzadeh, Maryam and Ataee, Ramin and Nemati, Farkhondeh and Depouri, Abbas Ali and Shaki, Fatemeh},  
title = {Melatonin\'s protective effect against placental transfer of Methadone in mice: An experimental study}, 
abstract ={Background: Methadone is a substance widely used in the substitution treatment of opiate addiction in pregnancy. The placental transfer of methadone influences oxidative stress processes. Melatonin is a hormone with antioxidant activity. Objective: This study aimed to evaluate the protective effects of melatonin on oxidative stress induced by the transfer of transplacental methadone in mice. Materials and Methods: In this experimental study, 36 female mice (2 months old, 20 ± 2 gr) were divided into 6 groups (n = 6/each) of control, methadone (0.3 mg/kg intraperitoneal, single dose) and melatonin (2, 4, and 6 mg/kg/day gavage) were administered 30 min before methadone, and one group received melatonin alone (0.6 mg/kg with single injection). Administration for 10 consecutive days of the pregnancy period was done. After baby mice were born, all neonatal mice were killed by beheading or sacrificing after anesthesia. The liver tissues were extracted. The samples were then sent for studying oxidative stress markers such as lipid peroxidation, glutathione, and protein carbonyl contents. Also, we have used the immunohistochemistry method for apoptotic markers such as: BAX, Bcl2, and Caspase3 for assaying apoptosis. Results: This study has shown that methadone caused a significant decrease in glutathione concentration (p = 0.035). Also, we observed a significant increase in lipid peroxidation and protein carbonyl contents (p = 0.015, 0.025 respectively). However, melatonin treatment significantly inhibited oxidative stress markers (p = 0.025). Also, apoptosis assay has shown that melatonin could decrease BAX and Caspase 9 as apoptotic and increase Bcl2 as an antiapoptotic proteins (p = 0.015). Conclusion: Our findings have shown that melatonin has a protective effect against oxidative stress and apoptosis induced by the placental transfer of methadone via its antioxidant effects.},  
Keywords = {Oxidative stress, Methadone, Melatonin, Pregnancy.},
volume = {22},
Number = {7}, 
pages = {515-526}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {اثر محافظتی ملاتونین در برابر انتقال جفت متادون در موش: یک مطالعه تجربی},
abstract_fa ={مقدمه: متادون بعنوان درمان جایگزینی اعتیاد به مواد افیونی به طور گسترده در بارداری استفاده می­شود. انتقال جفتی متادون بر فرآیندهای استرس اکسیداتیو تأثیر می­گذارد. ملاتونین هورمونی با فعالیت آنتی­اکسیدانی می­باشد. هدف: این مطالعه با هدف بررسی اثرات محافظتی ملاتونین بر استرس اکسیداتیو ناشی از انتقال متادون از طریق جفت در موش سوری انجام شد. مواد و روش ­ها: در این مطالعه تجربی، 36 موش ماده (2 ماهه، 2 ± 20 گرم) به 6 گروه تقسیم شدند (هر گروه 6 موش): کنترل، متادون (3/0 میلی‌گرم بر کیلوگرم داخل صفاقی) و ملاتونین (2، 4 ،6) میلی‌گرم بر کیلوگرم در روز گاواژ) 30 دقیقه قبل و یک گروه هم ملاتونین (یک تک دوز 6/0 میلی‌گرم بر کیلوگرم) دریافت کردند. تجویز برای ده روز متوالی از دوره بارداری انجام شد. پس از تولد نوزاد موش، تمام موش­های نوزاد با سر بریدن کشته شدند. سپس، بافت‌های کبد، مغز و کلیه جدا شدند و برای ارزیابی نشانگرهای استرس اکسیداتیو، از جمله پراکسیداسیون لیپیدی، گلوتاتیون و محتوای کربونیل پروتئین مورد استفاده قرار گرفتند. نتایج: این مطالعه نشان داد که متادون باعث کاهش معنی‌دار غلظت گلوتاتیون شد (035/0 = p). همچنین افزایش معنی­داری در میزان پراکسیداسیون لیپیدی و محتوای پروتئین کربونیل (به ترتیب 015/0 = p و 025/0 = p) مشاهده شد. با این حال، درمان ملاتونین به طور قابل توجهی نشانگرهای استرس اکسیداتیو را مهار کرد (025/0 = p) همچنین نتایج بررسی آپوپتوز نشان داد که ملاتونین باعث کاهش بیانBAX  وCaspase 9  و افزایش بیانBcl2  به عنوان یک فاکتور آنتی­آپوپتیک گردید (015/0 = p). نتیجه ­گیری: یافته‌های ما نشان داد که ملاتونین دارای اثر محافظتی در برابر استرس اکسیداتیو و آپوپتوز ناشی از انتقال جفتی متادون می­باشد.  },
keywords_fa = {استرس اکسیداتیو, متادون, ملاتونین, بارداری.},

doi = {10.18502/ijrm.v22i7.16957},
url = {http://ijrm.ir/article-1-3257-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-3257-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {Chegini, Raziye and Sadeghi, Morteza and Shirian, Sadegh and Sabbaghziarani, Fatemeh and Aali, Ehsan and Soleimani, Pouriya and AshtariMajelan, Mohammad Reza and Zafari, Fariba and Darabi, Shahram},  
title = {Effects of combination of melatonin and L-carnitine on in vitro maturation in mouse oocytes: An experimental study}, 
abstract ={Background: Melatonin and L-carnitine are free radical scavengers with antiapoptotic and antioxidant properties that improve oocyte development. Objective: This study aimed to find the possible effect of combining 2 antioxidant agents of melatonin and L-carnitine on oocyte morphology, maturation, apoptosis, and expression of bone morphogenetic protein 15 (BMP-15) and growth differentiation factor 9 (GDF-9) genes in a mice model.  Materials and Methods: To overstimulation, 60 female NMRI mice were injected intraperitoneally using mare serum gonadotropin. On day 2 post-injection, 70 cumulus-oocyte complexes were collected from each mouse. The collected oocytes randomly were then divided into 4 groups including, the control, melatonin, L-carnitine, melatonin + L-carnitine groups. The morphology and maturation rate of the oocytes was evaluated using a light microscope. Apoptosis was identified by terminal deoxynucleotidyl transferase-mediated dUTP nick end labeling assay and the expression of BMP-15 and growth and differentiation factor GDF-9 genes was also evaluated by real-time polymerase chain reaction. Results: Oocyte diameter significantly was increased in combination treatment of L-carnitine and melatonin compared to other groups (p < 0.05). L-carnitine group showed the highest mean percentage of oocyte cytoplasmic pattern. Results of the terminal deoxynucleotidyl transferase-mediated dUTP nick end labeling indicated that the lowest apoptosis rate belonged to the melatonin + L-carnitine group. Moreover, the combination groups showed the highest number of oocytes and maturation rate. The BMP-15 and GDF-9 genes were significantly upregulated in all treatment groups compared to the control group. Conclusion: Our results suggested a combination of melatonin + L-carnitine administration as a more effective choice for in vitro promotion of oocyte maturation.},  
Keywords = {In vitro oocyte maturation, Melatonin, L-carnitine.},
volume = {22},
Number = {7}, 
pages = {527-538}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {بررسی تأثیر ترکیب ملاتونین و ال-کارنیتین بر بلوغ آزمایشگاهی در تخمک موش: یک مطالعه تجربی},
abstract_fa ={مقدمه: ملاتونین و ال-کارنیتین عوامل مهارکننده رادیکال آزاد، آنتی­اکسیدان و ضد آپوپتوز هستند که به بهبودی رشد تخمک کمک می­کنند. هدف: این مطالعه با هدف تعیین اثرات احتمالی ترکیب دو عامل آنتی­اکسیدان ملاتونین و ال-کارنیتین بر مورفولوژی، بلوغ، آپوپتوز و بیان ژن­های BMP-15 و GDF-9 در تخمک موش مورد بررسی قرار گرفت. مواد و روش ­ها: تحریک تخمک­گذاری با تزریق 5/7 واحد بین المللی PMSG به صورت داخل صفاقی در 60 موش ماده نژاد NMRI انجام شد. در روز دوم پس از تزریق، 70 کمپلکس کومولوس-اووسیت از هر موش جمع­آوری گردید. تخمک­های برداشت شده به طور تصادفی به 4 گروه شامل کنترل و 3 گروه درمان ملاتونین و ال-کارنیتین به تنهایی و ترکیبی از ملاتونین و ال-کارنیتین تقسیم شدند. مورفولوژی، میزان بلوغ، آپوپتوز و بیان ژن­های BMP-15 و GDF-9 تخمک­ها با real-time PCR ارزیابی شدند. نتایج: درمان ترکیبی ملاتونین و ال-کارنیتین در مقایسه با گروه کنترل باعث افزایش قطر تخمک­ها گردید (05/0 > p). نتایج آزمون TUNEL نشان داد که میزان آپوپتوز در گروه ملاتونین + ال-کارنیتین کمترین میزان بود. علاوه بر این نشان داده شد که تعداد تخمک­های بالغ شده در تمام گروه­های مورد مطالعه نسبت به گروه کنترل افزایش داشته و بیشترین میزان بلوغ در گروه ملاتونین + ال کارنیتین مشاهده شد. همچنین سطح بیان ژن­های BMP-15 و GDF-9 نیز در گروه­های درمان در مقایسه با گروه کنترل به طور قابل توجهی افزایش داشته است. نتیجه­ گیری: نتایج ما پیشنهاد می­کند که تجویز ترکیبی ملاتونین و ال-کارنیتین به عنوان انتخاب مؤثرتری برای افزایش بلوغ تخمک در شرایط آزمایشگاهی می­باشد.  },
keywords_fa = {بلوغ آمایشگاهی تخمک, ملاتونین, ال-کارنتین.},

doi = {10.18502/ijrm.v22i7.16961},
url = {http://ijrm.ir/article-1-3240-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-3240-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {Amin, Jayesh and Alle, Naga Sandhya and Prajapathi, Bansi and patel, Ami and Makwana, Pareshkumar and Gomedhikam, Jaya Prakash and Kota, Murali krish},  
title = {Significance of FSHR and LHCGR gene polymorphisms on clinical outcomes in gonadotropin-releasing hormone antagonist protocol with freeze-all strategy: A case-control study}, 
abstract ={Background: Follicle-stimulating hormone receptor (FSHR) and luteinizing hormone/choriogonadotropin receptor (LHCGR) are integral to ovarian function, facilitating follicle development and maturation through their respective hormonal interactions. The influence of receptor polymorphisms on the outcomes of freeze-all cycles remains unclear. Objective: This study investigates the impact of FSHR N680S and LHCGR N312S polymorphisms on clinical outcomes in freeze-all cycles. Materials and Methods: Women undergoing controlled ovarian stimulation for assisted reproductive technology participated in this study. They were administered a gonadotropin-releasing hormone antagonist protocol, with recombinant follicle-stimulating hormone (rFSH) dosages adjusted according to age, body mass index, antral follicle count, and individual hormonal responses. Additionally, human menopausal gonadotropin dosages were tailored based on the LHCGR N312S genetic variant. Results: Analysis revealed no significant differences in age, body mass index, antral follicle count, or marital status across the genotypes of FSHR N680S and LHCGR N312S. However, notable differences were observed in the rFSH dosage required daily and in total among the FSHR polymorphism genotypes. Genotypes of the LHCGR polymorphism correlated with fewer stimulation days. A significant interaction was observed between the 2 polymorphisms concerning total rFSH dosage. Conclusion: The presence of serine in the FSHR polymorphism was associated with higher rFSH dosage requirements. Both FSHR N680S and LHCGR N312S polymorphisms significantly influenced clinical pregnancy and live birth outcomes in freeze-all cycles, underscoring the potential of a pharmacogenomic approach to optimize hormone supplementation in controlled ovarian stimulation protocols during assisted reproductive technology treatments.},  
Keywords = {LHCGR, FSHR, Polymorphism.},
volume = {22},
Number = {7}, 
pages = {539-552}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {اهمیت پلی‌مورفیسم‌های ژن FSHR و LHCGR بر پیامدهای بالینی در پروتکل آنتاگونیست هورمون آزادکننده گنادوتروپین با استراتژی فریز کامل: یک مطالعه مورد-شاهدی},
abstract_fa ={مقدمه: گیرنده هورمون محرک فولیکول (FSHR) و گیرنده هورمون لوتئینه­کننده/کوریوگونادوتروپین (LHCGR) جزء جدایی ناپذیر عملکرد تخمدان هستند و از طریق تعاملات هورمونی مربوطه خود، رشد و بلوغ فولیکول را تسهیل می­کنند. تأثیر پلی‌مورفیسم‌های این گیرنده­ها بر نتایج چرخه‌های فریز کامل هنوز نامشخص است. هدف: این مطالعه به بررسی تأثیر پلی‌مورفیسم‌های FSHR N680S و LHCGR N312S بر پیامدهای بالینی در چرخه‌های فریز کامل می‌پردازد. مواد و روش ­ها: زنانی که تحت تأثیر تحریک کنترل ‌شده تخمدان برای فناوری کمک باروری قرار گرفته بودند، در این مطالعه شرکت کردند. به آنها یک پروتکل آنتاگونیست هورمون آزاد­کننده گنادوتروپین، با دوزهای مختلف هورمون محرک فولیکول نوترکیب (rFSH) که بر اساس سن، شاخص توده بدن، تعداد فولیکول­های آنترال و پاسخ­های هورمونی فردی تنظیم شده بود، داده شد. علاوه بر این، دوزهای گنادوتروپین یائسگی انسان بر اساس نوع ژنتیکیLHCGR N312S تنظیم شد. نتایج: آنالیز نتایج، تفاوت معنی‌داری را در سن، شاخص توده بدن، تعداد فولیکول‌های آنترال یا وضعیت تأهل در بین ژنوتیپ‌های FSHR N680S و LHCGR N312S نشان نداد. با این حال، تفاوت­های قابل توجهی در دوز rFSH مورد نیاز روزانه و کلی در بین ژنوتیپ­های پلی­مورفیسم FSHR مشاهده شد. ژنوتیپ­های پلی­مورفیسم LHCGR با روزهای تحریک کمتری همبستگی داشتند. اثر متقابل معنی­داری بین 2 پلی­مورفیسم مربوط به دوز کل rFSH مشاهده شد. نتیجه­ گیری: وجود سرین در پلی‌مورفیسم FSHR با نیاز به دوز بالاتری از rFSH همراه بود. هر دو پلی‌مورفیسم FSHR N680S و LHCGR N312S   به طور قابل‌توجهی بر نتایج بارداری بالینی و تولد زنده در چرخه‌های فریز کامل تأثیر گذاشتند، که نشان­دهنده پتانسیل یک رویکرد فارماکوژنومیک برای بهینه‌سازی مکمل‌های هورمونی در پروتکل‌های تحریک تخمدان کنترل‌شده در طول درمان‌های با فناوری کمک باروری می­باشد.},
keywords_fa = {گیرنده هورمون لوتئینه‌کننده, گیرنده هورمون محرک فولیکول, پلی‌مورفیسم.},

doi = {10.18502/ijrm.v22i7.16962},
url = {http://ijrm.ir/article-1-3288-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-3288-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {Shariatzadeh, Seyed Mohammad Ali and Salmani, Fatemeh and Moghanlo, Hossein and Mahmoodi, Monireh},  
title = {Stereological and biochemical effects of thymoquinone on ovarian tissue toxicity induced by silver nanoparticles in NMRI mice: An experimental study}, 
abstract ={Background: The toxicity of silver nanoparticles (AgNPs) has been proven in the female reproductive system. Thymoquinone (TQ) is a natural antioxidant and bioactive component of Nigella sativa. Objective: We evaluated the efficacy of TQ on ovarian tissue following toxicity induced by AgNPs in female mice. Materials and Methods: 24 female NMRI mice (5-6 wk, an average weight of 33 gr) were randomly divided into 4 groups (n = 6/each): control, AgNPs (500 mg/kg, gavage), TQ (2.5 mg/kg, intraperitoneal injection), and TQ+AgNPs. Mice were treated every day for 35 days. Serum levels of malondialdehyde (MDA), total antioxidant capacity (TAC), luteinizing hormone, and follicle-stimulating hormone were measured. The optical disector and stereological techniques were utilized to estimate the follicular count, their volume at different developmental stages, and the structure of ovarian tissue. Results: In the AgNPs group, the serum concentrations of TAC (p = 0.01), luteinizing hormone (p < 0.001), follicle-stimulating hormone, the volume of corpus luteum (p < 0.001), and the number of follicles decreased significantly compared to the control group. Nevertheless, AgNPs significantly increased the MDA level. In the TQ+AgNPs group compared to the AgNPs group, a significant decrease in MDA level (p < 0.001) and a significant improvement in TAC (p = 0.03), and hormonal levels, the number of primary, preantral, and antral follicles (p = 0.04), and the volume of corpus luteum (p = 0.01) were observed. Conclusion: TQ improved the number of follicles by reducing oxidative stress and lipid peroxidation in AgNPs-damaged ovarian tissue.},  
Keywords = {Nanoparticles, Silver, Thymoquinone, Ovary, Mouse.},
volume = {22},
Number = {7}, 
pages = {553-566}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {اثرات استریولوژیک و بیوشیمیایی تیموکینون بر سمیت القا شده توسط نانوذرات نقره در بافت تخمدان موش‌های NMRI : یک مطالعه تجربی},
abstract_fa ={مقدمه: سمیت نانوذرات نقره (AgNPs) در دستگاه تناسلی زنان به اثبات رسیده است. تیموکینون (TQ) یک آنتی‌اکسیدان طبیعی و جزء فعال زیستی  Nigella sativa است. هدف: ما اثربخشی TQ را بر روی بافت تخمدان موش­های ماده به دنبال سمیت القا شده توسط AgNPs را ارزیابی کردیم. مواد و روش­ ها: 24 موش ماده نژاد NMRI (با سن 6-5 هفته­ای و میانگین ‌وزنی ‌33‌ گرم) به ‌طور تصادفی به 4 گروه (6 موش/در هرگروه) تقسیم شدند: کنترل، AgNPs (500 میلی‌گرم/کیلوگرم، به صورت گاواژ)، TQ (5/2 میلی‌گرم/کیلوگرم به صورت تزریق داخل صفاقی) و TQ+AgNPs. موش‌ها روزانه به مدت 35 روز تیمار شدند. سطوح سرمی مالون‌دی‌آلدئید (MDA)، ظرفیت آنتی‌اکسیدانی‌ کل (TAC)، هورمون لوتئینه‌کننده و هورمون محرک فولیکولی اندازه‌گیری شد. برای تخمین تعداد فولیکول‌ها و حجم آن‌ها در مراحل مختلف رشد و ساختار بافت تخمدان از روش‌های اپتیکال دایسکتور و استریولوژیک استفاده گردید. نتایج: در گروه AgNPs، غلظت سرمی TAC (01/0 = p)، هورمون لوتئینه‌کننده (001/0 > p)، هورمون محرک فولیکولی، حجم جسم زرد (001/0 > p) و تعداد فولیکول‌ها در مقایسه با گروه کنترل به طور معنی‌داری کاهش یافت. با این وجود، AgNPs سطح MDA را به طور معنی‌داری افزایش داد. در گروه TQ+AgNPs نسبت به گروه AgNPs، کاهش معنی‌دار در سطح MDA (001/0 > p) و بهبود قابل ‌توجه در TAC (03/0 = p) و سطح هورمون‌ها، تعداد فولیکول‌های اولیه، پری‌آنترال و آنترال (04/0 = p) و حجم جسم زرد (01/0 = p) مشاهده گردید. نتیجه ­گیری: TQ با کاهش استرس اکسیداتیو و پراکسیداسیون لیپیدی در بافت تخمدان آسیب‌دیده با AgNPs، تعداد فولیکول‌ها را بهبود بخشید.},
keywords_fa = {نانوذرات, نقره, تیموکینون, تخمدان, موش.},

doi = {10.18502/ijrm.v22i7.16964},
url = {http://ijrm.ir/article-1-3301-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-3301-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {Poordast, Tahereh and Alborzi, Saeed and Kiani, Ziba and Omidfar, Navid and Askary, Elham and Chamanara, Kefayat and Shokripour, Mansoureh and KeshtvarzHesamAbadi, Alimohamm},  
title = {The role of progesterone and estrogen receptors in treatment choice after endometriosis surgery: A cross-sectional study}, 
abstract ={Background: The lack of improvement in some endometriotic people’s pain after surgery even while using hormone treatment may suggest an inappropriate response to routine hormonal therapies. Objective: This study aimed to determine a cut-off point for selecting the most appropriate treatment based on the hormone receptors of endometriotic lesions. Materials and Methods: In this cross-sectional study, by reviewing the medical records of participants and testing their archive samples and phone interviews (if needed), 86 symptomatic women after endometriosis surgery who were operated into governmental hospitals, Shahid Faghihi and Hazrate Zeinab Shiraz Iran were enrolled between March 2017 and March 2019. Women were divided into 2 groups: responsiveness (n = 73 for dysmenorrhea, n = 60 for dyspareunia) to medical treatment and surgery, and unresponsiveness (n = 13, n = 7). We examined the pathological slides of 86 women to determine the amount of hormone receptors and the relationship between the type of medical treatment and the level of hormone receptors on pain relief within 1 yr after surgery. Results: Based on the receiver operating characteristic curve, dysmenorrhea in the presence of tissue estrogen receptors > 60% (p = 0.1065), and dyspareunia in the presence of tissue progesterone receptors > 80% (p = 0.0001) responded well to medical treatment after surgery. In the presence of endometrioma-dysmenorrhea showed the best response to oral contraceptive pills (69.4%), while in deep infiltrative endometriosis-dyspareunia showed the best response to progesterone treatment (75%). Conclusion: Prescribing an appropriate hormone therapy based on a specific immunohistochemistry staining pattern can improve the life quality of postoperative endometriosis individuals.},  
Keywords = {Endometriosis, Estrogen receptor, Progesterone receptor, Recurrence.},
volume = {22},
Number = {7}, 
pages = {567-578}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {نقش گیرنده‌های پروژسترون و استروژن در انتخاب درمان مناسب پس از جراحی آندومتریوز: یک مطالعه‌ی مقطعی},
abstract_fa ={مقدمه: عدم بهبود درد در برخی از بیماران آندومتریوز پس از جراحی حتی با استفاده از درمان هورمونی ممکن است نشان­دهنده پاسخ نامناسب به درمان­های هورمونی معمول باشد. هدف: این مطالعه با هدف تعیین نقطه برش برای انتخاب مناسب­ترین درمان بر اساس گیرنده­های هورمونی ضایعات آندومتریوز انجام شد. مواد و روش ­ها: در این مطالعه مقطعی، با بررسی پرونده‌های پزشکی بیماران و آزمایش نمونه‌های آرشیوشده بیماران پس از جراحی و در صورت نیاز مصاحبه تلفنی با آنها، 86 بیمار را پس از جراحی آندومتریوز که در بیمارستان‌های دولتی شیراز (شهید فقیهی و حضرت زینب)، از اسفند 1395 لغایت اسفند 1398 تحت عمل جراحی قرار گرفته بودند، به 2 گروه تقسیم شدند: پاسخ­دهی به درمان پزشکی و جراحی (73 نفر برای دیسمنوره، 60 نفر برای دیسپارونی) و عدم پاسخگویی (13 نفر، 7 نفر). ما اسلایدهای پاتولوژیک 86 زن را برای تعیین میزان گیرنده هورمونی و ارتباط بین نوع درمان دارویی و سطح گیرنده هورمونی بر کاهش درد در یک سال پس از جراحی بررسی کردیم. نتایج: بر اساس منحنی مشخصه عملکرد گیرنده، دیسمنوره در حضور گیرنده­های استروژن بافتی بیشتر از 60% (1065/0 = p)، و دیسپارونی در حضور    گیرنده­های پروژسترون بافتی بیشتر از 80% (0001/0 = p) به درمان پزشکی پاسخ خوبی دادند. بعد از جراحی در حضور آندومتریوما، دیسمنوره بهترین پاسخ را به قرص ­های ضد بارداری خوراکی نشان داد (4/69%) در حالی که در آندومتریوز عمیق ارتشاحی، دیسپارونی بهترین پاسخ را به درمان با پروژسترون نشان داد (%75). نتیجه­ گیری: تجویز هورمون درمانی مناسب بر اساس الگوی رنگ‌آمیزی ایمونوهیستوشیمی خاص می‌تواند کیفیت زندگی زنان مبتلا به آندومتریوز را بعد از عمل بهبود بخشد.},
keywords_fa = {آندومتریوز, گیرنده استروژن, گیرنده پروژسترون, عود.},

doi = {10.18502/ijrm.v22i7.16970},
url = {http://ijrm.ir/article-1-3251-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-3251-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {Norioun, Hamid and Moshtaghian, Seyed Jamal and Alavian, Firoozeh and KhombiShooshtari, Maryam and Alipour, Golnaz and Ghiasvand, Saeedeh},  
title = {Impact of chronic opioid on cognitive function and spermatogenesis in rat: An experimental study}, 
abstract ={Background: Opioid analgesics like morphine and methadone are widely used for managing severe pain; however, concerns over their potential misuse and adverse effects on the brain and reproductive system are significant. Objective: We aimed to investigate their impacts on spermatogenesis and cognitive function in male Norway rats. Materials and Methods: In this experimental study, 36 male Norway rats (250-300 gr, 6 months old) were divided into 6 groups: low-dose morphine, high-dose morphine, low-dose methadone, high-dose methadone, positive control (received normal saline at 5 mg/kg), and negative control (received no treatment). Morphine and methadone were administered intraperitoneally over 30 days at doses of 3 mg/kg and 7 mg/kg, respectively. Behavioral assessments evaluated anxiety, stress, and short- and long-term memory. Sperm parameters (viability, motility, morphology), hormonal analysis (testosterone, luteinizing hormone, follicle-stimulating hormone, estradiol), and gene expressions (Tp53, CatSper1) were assessed. Results: A significant reduction in rat weight was observed in the high-dose morphine group (p = 0.0045), while testicular weights remained unchanged. Sperm abnormalities were observed with high doses of methadone and morphine. High-dose methadone significantly reduced offspring count (p = 0.0004). Levels of follicle-stimulating hormone, luteinizing hormone, testosterone, and estradiol varied significantly across treatment groups. Gene expression was altered in response to treatments (p < 0.05). Conclusion: Prolonged exposure to methadone and morphine resulted in memory dysfunction, chronic stress, hormonal disturbances, altered gene expression, and fertility complications. These effects were more pronounced at higher doses, highlighting the importance of careful dosage management in opioid therapy.},  
Keywords = {Rat, Spermatogenesis, CatSper1, Tp53, Morphine, Methadone, Cognition.},
volume = {22},
Number = {7}, 
pages = {579-592}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {تأثیر مواد افیونی مزمن بر عملکرد شناختی و اسپرم‌زایی در موش صحرایی: یک مطالعه تجربی},
abstract_fa ={مقدمه: مسکن‌های اوپیوئیدی مانند مورفین و متادون معمولاً برای مدیریت درد شدید استفاده می‌شوند. با این حال، پتانسیل سوء مصرف و اثرات نامطلوب آن‌ها بر مغز و سیستم تولید­مثل نگرانی‌هایی را ایجاد کرده است. هدف: این مطالعه به بررسی تأثیر مورفین و متادون بر اسپرماتوژنز و عملکرد ذهنی در موش‌های نر نروژی می‌پردازد. مواد و روش ­ها: در این مطالعه تجربی، ۳۶ موش نر نروژی (250-300 گرم، ۶ ماهه) به ۶ گروه تقسیم شدند. این گروه‌ها شامل: دوز پایین مورفین، دوز بالا مورفین، دوز پایین متادون، دوز بالا متادون، کنترل مثبت (نرمال سالین با دوز ۵ میلی‌گرم بر کیلوگرم دریافت کردند) و کنترل منفی (هیچ درمانی دریافت نکردند) بودند. مورفین و متادون به مدت ۳۰ روز به صورت داخل صفاقی با دوزهای ۳ میلی‌گرم بر کیلوگرم و ۷ میلی‌گرم بر کیلوگرم تجویز شدند. ارزیابی‌های رفتاری شامل بررسی اضطراب، استرس، حافظه کوتاه‌مدت و حافظه بلندمدت بود. پارامترهای اسپرم (زنده‌مانی، تحرک، مورفولوژی)، بررسی‌های هورمونی (تستوسترون، هورمون لوتئینه­کننده، هورمون محرکه فولیکولی، استرادیول و بیان ژن‌ها (Tp53، CatSper1) ارزیابی شدند. نتایج: در گروه دریافت­کننده مورفین با دوز بالا کاهش وزن موش‌ها مشاهده شد (0045/0 = p). وزن بیضه‌ها در گروه­های تیماری تغییر نکرد. ناهنجاری‌های مورفولوژیکی اسپرم در گروه‌های دریافت­کننده دوزهای بالای متادون و مورفین مشاهده شد. متادون با دوز بالا به‌طور قابل‌توجهی تعداد فرزندان را کاهش داد (0004/0 = p). سطوح هورمون محرکه فولیکولی، هورمون لوتئینه­کننده، تستوسترون و استرادیول به‌طور معنی‌داری در بین گروه‌های درمانی متفاوت بود. بیان ژن‌ها در پاسخ به درمان‌ها تغییر کرد (05/0 > p). نتیجه­ گیری: مواجهه طولانی‌مدت با متادون و مورفین منجر به اثرات نامطلوب مشهودی از جمله اختلال حافظه، استرس مزمن، اختلالات هورمونی، تغییرات در بیان ژن و مشکلات باروری شد. این اثرات در دوزهای بالاتر داروها بیشتر مشهود بودند و بر اهمیت مدیریت محتاطانه دوز در درمان با اوپیوئیدها تأکید دارند.  },
keywords_fa = {موش, اسپرماتوژنز, CatSper1, TP53, مورفین, متادون, حافظه.},

doi = {10.18502/ijrm.v22i7.16971},
url = {http://ijrm.ir/article-1-3327-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-3327-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {NajafiChamgordani, Samira and Esmaeil, Nafiseh and Hashemi, Maryam and Amari, Afshin and Seyedtabib, Maryam and Ghafourian, Mehri},  
title = {Evaluation of the natural killer cell subsets and their relationship with serum interferon gamma and vitamin D levels in women with stages III and IV endometriosis: A case-control study}, 
abstract ={Background: Natural killer (NK) cells play a critical role in the pathogenesis of endometriosis. Moreover, a normal vitamin D level is remarkably associated with an optimal immune response. So, there may be a probable relationship between these factors and the endometriotic women. Objective: This study aimed to evaluate the percentage of NK cells and their subsets and their relationship with serum levels of vitamin D and interferon gamma (IFN-γ) in women with endometriosis. Materials and Methods: In this case-control study, 29 women with stage III-IV endometriosis and 30 healthy controls were enrolled. The study was conducted in the Immunology Department of Isfahan University of Medical Sciences, Isfahan, Iran between November 2021 and June 2022. The percentage of NK cells and their subsets, including CD56dim CD16+, CD56bright CD16- and CD56bright CD16bright were measured in the peripheral blood samples using flow cytometry. Serum levels of vitamin D and IFN-γ were also measured using the enzyme-linked immunosorbent assay. Results: The mean percentage of NK cells in women with endometriosis increased significantly compared to the control group (p = 0.03). The percentage of CD56dim CD16+ (p = 0.007) and CD56bright CD16 bright (p = 0.043) increased significantly in women with endometriosis in comparison with the control group, but the percentage of CD56bright CD16- subset was not significantly different. No relationship was observed between NK cells and their subsets with vitamin D and IFN-γ in the studied groups. Conclusion: The study of NK cell subsets and their related factors can be useful in assessing and treating women suffering from endometriosis. However, more comprehensive studies are required to draw definitive conclusions about these observations.},  
Keywords = {Endometriosis, NK cells, IFN-gamma, Vitamin D.},
volume = {22},
Number = {7}, 
pages = {593-604}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {بررسی درصد زیر مجموعه سلول‌های کشنده طبیعی و ارتباط آن‌ها با سطح سرمی ویتامین D در زنان مبتلا به اندومتریوز مرحله III و IV: یک مطالعه مورد شاهدی},
abstract_fa ={مقدمه: سلول­های کشنده طبیعی (NK) نقش مهمی در پاتوژنز اندومتریوز دارند. علاوه بر این، سطح طبیعی ویتامین D به طور قابل توجهی با یک پاسخ ایمنی مطلوب مرتبط است. بنابراین، ممکن است بین این عوامل و زنان اندومتریوز ارتباط احتمالی وجود داشته باشد. هدف: هدف از این مطالعه ارزیابی درصد سلول‌های NK و زیرمجموعه­‌های آن­ها و ارتباط آنها با سطح سرمی ویتامین D و IFN-γ در زنان مبتلا به اندومتریوز می­باشد. مواد و روش­ ها: در این مطالعه مورد-شاهدی، 29 زن مبتلا به اندومتریوز مرحله III-IV و 30 فرد کنترل سالم شرکت کردند. این مطالعه در گروه ایمونولوژی دانشگاه علوم پزشکی اصفهان از آبان 1400 تا خرداد ماه 1401 انجام شد. درصد سلول‌­های NK و زیر مجموعه­‌های آن­ها شامل CD56dim CD16+، CD56bright CD16- و CD56bright CD16bright در نمونه­‌های خون محیطی با استفاده از فلوسیتومتری اندازه‌گیری شد. سطح سرمی ویتامین D و IFN-γ نیز با استفاده از روش الایزا اندازه­گیری شد. نتایج: میانگین درصد سلول‌های NK در زنان مبتلا به اندومتریوز نسبت به گروه کنترل افزایش معنی‌داری داشت (03/0 = p). درصد CD56dim CD16+ (007/0 = p) و CD56bright CD16bright (043/0 = p) در زنان مبتلا به اندومتریوز در مقایسه با گروه کنترل به طور معنی‌داری افزایش یافت، اما درصد زیر مجموعه CD56bright CD16- معنی‌دار نبود. اگرچه سطح سرمی IFN-γ و ویتامین D در زنان مبتلا به اندومتریوز نسبت به گروه کنترل افزایش یافته بود، اما نتایج معنی‌دار نبود. ارتباطی بین سلول­‌های NK و زیرمجموعه­‌های آن­ها با ویتامین D3 و IFN-γ در گروه مورد مطالعه وجود نداشت. نتیجه­ گیری: مطالعه زیرمجموعه­های سلول­های NK و عوامل مرتبط با آنها می­تواند در ارزیابی و درمان زنان مبتلا به اندومتریوز مفید باشد. این حال، مطالعات جامع­تری در آینده برای نتیجه­گیری قطعی در مورد این مشاهدات مورد نیاز است.},
keywords_fa = {اندومتریوز, سلول‌‌های NK, اینترفرون گاما, ویتامین D.},

doi = {10.18502/ijrm.v22i7.16933},
url = {http://ijrm.ir/article-1-2944-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-2944-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {Sanjari, Elaheh and RaeisiShahraki, Hadi},  
title = {Comments on “Negative effect of varicocele on sperm mitochondrial dysfunction: A cross-sectional}, 
abstract ={},  
Keywords = {1.	Elahi M, Hojati V, Hashemitabar M, Afrough M, Kargar HM, Dastoorpoor M. Negative effect of varicocele on sperm mitochondrial dysfunction: A cross-sectional study. Int J Reprod BioMed 2023, 21: 323-332.
2.	Savitz DA, Wellenius GA. Can cross-sectional s},
volume = {22},
Number = {7}, 
pages = {605-608}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {},
abstract_fa ={},
keywords_fa = {},

doi = {10.18502/ijrm.v22i7.16976},
url = {http://ijrm.ir/article-1-3146-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-3146-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {Fatehi, Hanieh and Davar, Robab and Nikfarjam, Elham and Bayati, Fatemeh},  
title = {Fixed versus flexible gonadotropin releasing hormone antagonist protocol in women with polycystic ovary syndrome undergoing in vitro fertilization: An RCT}, 
abstract ={Background: Despite the extensive use of the gonadotropin-releasing hormone (GnRH) antagonist protocol in treating infertile women, particularly those with polycystic ovary syndrome (PCOS), there have not been sufficient evidence to compare the flexible and fixed variants in in vitro fertilization (IVF) cycles. Objective: This study aims to assess the treatment outcomes of flexible and fixed types of GnRH-antagonist protocol for IVF in women with PCOS. Materials and Methods: In this randomized clinical trial, 150 infertile women with PCOS, who were candidates for IVF, and referred to the Yazd Research and Clinical Center for Infertility, Yazd, Iran between October 2023 and February 2024 were included. Participants were divided into 2 groups (n = 75/each) based on the type of antagonist protocol (fixed or flexible). GnRH antagonist administration started on the 5th day of gonadotropin treatment in the fixed group. In the flexible group when there was at least one follicle 12-14 mm, GnRH antagonist was started. Finally, the number of metaphase II oocyte, the quality of embryos, the duration of the stimulation cycle, the dose of gonadotropin, the number of GnRH-antagonist, and the rate of ovarian hyperstimulation syndrome were evaluated. Results: No statistically significant difference was observed in terms of cycle length and the total dose of gonadotropin between groups. Nevertheless, a notable distinction was observed in the total number of oocytes (17.84 vs. 15.5, p = 0.023) and mature oocytes (13.64 vs. 11.83, p = 0.019) in the flexible group compared to the fixed group. Conclusion: In conclusion, the IVF outcomes are more favorable in women with PCOS undergoing the flexible GnRH-antagonist protocol compared to the fixed protocol.},  
Keywords = {Gonadotropin-releasing hormone, Polycystic ovary syndrome, Fertilization in vitro, Oocytes.},
volume = {22},
Number = {8}, 
pages = {617-626}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {مقایسه پروتکل ثابت و متغیر آنتاگونیست هورمون آزادکننده گنادوتروپین در زنان نابارور مبتلا به سندرم تخمدان پلی‌کیستیک تحت لقاح آزمایشگاهی: یک کارآزمایی بالینی},
abstract_fa ={مقدمه: علیرغم استفاده گسترده از پروتکل هورمون آزادکننده گنادوتروپین (GnRH) آنتاگونیست در درمان زنان نابارور، بخصوص موارد مبتلا به سندرم تخمدان پلی­کیستیک (PCOS) در سیکل لقاح خارج رحمی (IVF)، مطالعات کافی در زمینه مقایسه نوع متغیر و ثابت این پروتکل تا بحال صورت نگرفته است. هدف: این مطالعه با هدف مقایسه و بررسی اثر نتایج درمان با نوع متغیر GnRH آنتاگونیست نسبت به نوع ثابت در زنان مبتلا به PCOS در IVF انجام شد. مواد و روش­ ها: در این کارآزمایی بالینی تصادفی شده، 150 زن نابارور مبتلا به PCOS مراجعه­کننده به پژوهشکده علوم تولید مثل یزد و کاندیدای IVF وارد مطالعه شدند. این زنان در بازه زمانی اکتبر 2023 تا فوریه 2024 به این مرکز مراجعه کردند. شرکت­کنندگان بر اساس نوع پروتگل آنتاگونیست (ثابت یا متغیر) به دو گروه 75 نفره تقسیم شدند (75 = n). تجویز آنتاگونیست در گروه ثابت از روز پنجم درمان گنادوتروپین و در گروه متغیر نیز زمانی که حداقل یک فولیکول mm 12-14 وجود داشت شروع شد. در نهایت پیامدهایی شامل تعداد تخمک‌های بالغ (متافاز دوم)، کیفیت جنین‌ها، طول چرخه تحریک، دوز گنادوتروپین، تعداد آنتاگونیست GnRH و شدت سندرم هیپراستیمولاسیون تخمدانی مورد ارزیابی قرار گرفت. نتایج: بر اساس نتایج، طول چرخه و مجموع دوز گنادوتروپین در دو گروه مورد بررسی از نظر آماری دارای تفاوت معنی‌دار نبود با این حال، تفاوت قابل توجه و معنی­داری بین تعداد کل تخمک­ها (84/17 در برابر 5/15 و 023/0 p =) و تعداد تخمک­های بالغ (64/13 در برابر 83/11 و 019/0 p =) در گروه متغیر نسبت به گروه ثابت وجود داشت. نتیجه ­گیری: به نظر می­رسد پیامدهای سیکل IVF در پروتکل متغیر GnRH آنتاگونیست در مقایسه با پروتکل ثابت، در زنان نابارور مبتلا به PCOS بهتر می­باشد.},
keywords_fa = {هورمون آزادکننده گنادوتروپین, سندروم تخمدان پلی‌کیستیک, لقاح آزمایشگاهی, تخمک.},

doi = {10.18502/ijrm.v22i8.17230},
url = {http://ijrm.ir/article-1-3355-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-3355-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {Asadi, Bahareh and Rakhshan, Kamran and Ranjbaran, Mina and Abdi, Arash and Vaziripour, Maryam and Seifi, Behjat},  
title = {Carbon monoxide refines ovarian structure changes and attenuates oxidative stress via modulating of heme oxygenase system in a rat model of polycystic ovary syndrome: An experimental study}, 
abstract ={Background: Carbon monoxide (CO), influences ovarian function, pregnancy, and placental health. Heme oxygenase (HO)-1 and its products, including CO, exhibit protective and anti-inflammatory properties. Objective: This study investigate the protective effects of CO released by the carbon dioxide-releasing molecule (CORM)-2 against oxidative stress, functional and structural changes of the ovaries, and HO-1 expressions in female rats suffering from polycystic ovary syndrome (PCOS). Materials and Methods: In this experimental study, 24 Rattus norvegicus var. Albinus female rats (180-200 gr, 8 wk) were randomly divided into 4 groups (n = 6/each): control, CORM-2 (10 mg/kg), PCOS (induced by 4 mg/kg, intramuscular injection and a single dose of estradiol valerate), PCOS + CORM-2. Ovary histological changes were evaluated by crystal violet staining. Malondialdehyde (MDA) level and superoxide dismutase (SOD) activity of ovarian tissue were assessed using enzyme-linked immunosorbent assay. HO-1 expression was evaluated using Western blot. Results: Corpus luteal formation significantly decreased in the PCOS group and was significantly restored with CORM-2 administration compared to the control group (p < 0.05). The expression of ovarian HO-1 protein was reduced in the PCOS group compared to controls (p < 0.01), and administration of CORM in PCOS rats significantly increased its expression (p < 0.0001). In addition, CORM administration markedly reduced ovarian MDA levels and restored SOD activity (p < 0.0001). Conclusion: CORM-2 administration to PCOS rats created protective effects by reducing oxidative stress (reducing MDA level and restoring SOD activity) and increasing ovarian HO-1 protein.},  
Keywords = {PCOS, Rat, Oxidative stress, Heme oxygenase, CORM.},
volume = {22},
Number = {8}, 
pages = {627-638}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {نقش کربن مونواکساید در اصلاح تغییرات ساختاری تخمدان و کاهش استرس اکسیداتیو از طریق تعدیل سیستم هم-اکسیژناز در مدل موش سندرم تخمدان پلی‌کیستیک: یک مطالعه تجربی},
abstract_fa ={مقدمه: کربن مونواکساید (CO) موجود در تخمدان و رحم بر عملکرد تخمدان، بارداری و سلامت جفت تأثیر می­گذارد. هم اکسیژناز (HO-1) و محصولات آن، از جمله CO، ویژگی­های محافظتی و ضدالتهابی را نشان می­دهند. هدف: این مطالعه اثرات محافظتی CO که توسط مولکول CORM-2 آزاد می­شود را در برابر استرس اکسیداتیو، تغییرات عملکردی و ساختاری تخمدان و همچنین میزان بیان پروتیئنHO-1  در موش­های ماده مبتلا به سندرم تخمدان پلی­کیستیک (PCOS) مورد بررسی قرار داد. مواد و روش ­ها: در این مطالعه تجربی، 24 موش ماده آلبینوس (wk 8، gr 180-200) به طور تصادفی به 4 گروه تقسیم شدند (6 = n): کنترل، CORM-2-PCOS وPCOS+CORM-2 . PCOS با تزریق عضلانی و تک دوز استرادیول والرات 4 (mg/kg 4) القا شد. تزریق CORM-2 با دوز mg/kg 10 به صورت زیرجلدی انجام شد. نمونه­های بافت تخمدان پس از رنگ­آمیزی با کریستال ویولت ارزیابی شدند. سطح مالون‌دی‌آلدهید (MDA) و فعالیت سوپراکساید دیسموتاز (SOD) بافت تخمدان با استفاده از تست الایزا ارزیابی شد. بیان HO-1 با استفاده از Western blot ارزیابی شد. نتایج: تشکیل corpus luteal در گروه PCOS نسبت به گروه کنترل به طور قابل توجهی کاهش یافت. با تزریق CORM-2 به گروه PCOS به میزان قابل توجهی تشکیل جسم زرد افزایش یافت (05/0 < p). میزان بیان پروتئین  HO-1تخمدان در گروه PCOS نسبت به گروه کنترل کاهش یافت         (01/0 p <) و تزریق CORM در موش­های PCOS به طور قابل توجهی سبب افزایش میزان HO-1 شد (0001/0 < p). علاوه بر این، استفاده از CORM به طور قابل توجهی سطح MDA تخمدان را کاهش داد و فعالیت SOD را افزایش داد (0001/0 < p). نتیجه­ گیری: استفاده از CORM-2 در موش­های PCOS با کاهش سطح MDA و استرس اکسیداتیو، فعالیت SOD را زیاد می­کند که سبب افزایش میزان پروتئین HO-1 در تخمدان­ها می­شود.},
keywords_fa = {تخمدان پلی‌کیستیک, رت, استرس اکسیداتیو, هم اکسیژناز, کورم.},

doi = {10.18502/ijrm.v22i8.17231},
url = {http://ijrm.ir/article-1-3229-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-3229-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {Yazdanian, Azam and Lotfi, Marzieh and Montazeri, Fateme and Dashti, Saeideh and Sheikhha, Mohammad Has},  
title = {The possible regulatory role of miR-4463 and its target gene CYP19A1 on the ovarian response in the women with diminished ovarian reserve: A case-control study}, 
abstract ={Background: Diminished ovarian reserve (DOR) is a condition that affects fertility by reducing the reproductive potential of the ovary. The altered expression profile of cumulus cells (CCs) can negatively affect the quality and quantity of oocytes in the ovaries. Recent studies suggest that circulating miRNAs play a significant role in the ovary function, and their serum expression changes can be valuable biomarkers for predicting ovarian function. Objective: Investigating the expression levels of circulating miRNA-4463 and its target cytochrome P450 19A1 gene (CYP19A1) in DOR-CCs in order to find a molecular pathway involved in DOR. Materials and Methods: In this case-control study, a total of 20 DOR-women and 20 women with normal ovarian reservation aged between 20-34 yr referred to Yazd Reproductive Science Institute, Yazd, Iran were included in the study. Serum and CCs were collected, and real time-polymerase chain reaction was performed to investigate the expression level of miR-4463, and its target gene CYP19A1. Results: Our results showed an inverse relationship between miR-4463 and CYP19A1 expression levels. Therefore, the increase in the expression of miR-4463 was significantly evident in DOR-women compared to the control group (p = 0.0019), while the expression of its target gene, CYP19A1, has significantly decreased in these women (p = 0.001). Conclusion: The present study suggests that miR-4463 and CYP19A1 pathways could be regulate ovary function. Therefore, examination of this miRNA could be a promising parameter for predicting ovarian reserve and their response to stimulation protocols.},  
Keywords = {Ovarian response, CYP19A, miR-4463, Diminished ovarian reserve (DOR), Cumulus cells (CCs).},
volume = {22},
Number = {8}, 
pages = {639-650}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {نقش احتمالی تنظیمی miR-4463 و ژن هدف آن CYP19A1 بر پاسخ تخمدانی در بیماران با کاهش ذخیره تخمدانی: یک مطالعه مورد-شاهدی},
abstract_fa ={مقدمه: کاهش ذخیره تخمدان (DOR) وضعیتی است که با کاهش پتانسیل تولید­مثلی تخمدان، باروری را تحت تأثیر قرار می­دهد. این وضعیت ممکن است به دلیل بیماری، آسیب یا افزایش سن رخ دهد. تغییر پروفایل بیان سلول­های کومولوس (CCs) می­تواند بر کیفیت و کمیت تخمک­ها در تخمدان تأثیر منفی بگذارد. بنابراین، ارزیابی ذخیره تخمدان و شخصی­سازی برنامه­های دارویی برای افزایش میزان موفقیت روش­های کمک باروری (ART) ضروری است. مطالعات اخیر نشان می­دهد که miRNA های در گردش نقش مهمی در عملکرد تخمدان دارند و تغییرات بیان سرمی آنها می­تواند نشانگرهای زیستی ارزشمندی برای    پیش­بینی عملکرد تخمدان باشد. هدف: بررسی سطح بیان miRNA-4463 در گردش و ژن هدف آن CYP19A1 در سلول­های کومولوس زنان مبتلا به DOR می­باشد. مواد و روش ­ها: در این مطالعه مورد-شاهدی، 20 زن DOR و 20 زن با پاسخ تخمدان طبیعی 34-20 ساله که به پژوهشکده علوم تولید­مثل یزد مراجعه کرده بودند، مورد بررسی قرار گرفتند. برای تجزیه و تحلیل سطح بیان miR-4463 و CYP19A1 در سلول‌های کومولوس آن‌ها،PCR  کمی انجام شد. نتایج: سطح بیان miRNA-4463 و ژن هدف کاندید آن CYP19A1 بین گروه­ها مقایسه شد. مطالعه ما نشان می­دهد که یک رابطه معکوس بین سطوح بیان miR-4463 و CYP19A1 وجود دارد. بطوریکه افزایش در بیان miR-4463 بطور معنی­داری در زنان مبتلا به کاهش ذخیره تخمدان نسبت به گروه کنترل مشاهده شد (0019/0 = p). در حالیکه بیان ژن هدف آن، کاهش معنی­داری را در این زنان نشان داد (001/0 = p). نتیجه­ گیری: مطالعه حاضر نشان می­دهد که مسیرهای miR-4463 و CYP19A1 می­توانند عملکرد تخمدان را تنظیم کنند. بنابراین، بررسی این miRNA می‌تواند پارامتر امیدوار کننده‌ای برای پیش‌بینی ذخیره تخمدان و پاسخ آن‌ها به پروتکل‌های تحریکی باشد.},
keywords_fa = {پاسخ تخمدانی, miR-4463 ,CYP19A, کاهش ذخیره تخمدان (DOR), سلول‌های کومولوس (CCs).},

doi = {10.18502/ijrm.v22i8.17237},
url = {http://ijrm.ir/article-1-3341-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-3341-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {Gholami, Hamideh and Garrosi, Lida and Tofighi, Shabnam and Ghadimi, Zahr},  
title = {The association among cancer-antigen-125 and pre-eclampsia and estimated fetal weight: A case-control study}, 
abstract ={Background: Although an optimal screening model is still under investigation, pre-eclampsia is a leading cause of perinatal morbidity. The association between cancer-antigen-125 (CA-125) and pre-eclampsia has been discussed in several studies recently. Objective: We aimed to determine the association between CA-125 and preeclampsia and estimated fetal weight. Materials and Methods: This case-control study was performed on 30 pregnant women with pre-eclampsia who were homogenized in terms of age, body mass index, and gestational age with 30 normal pregnant women. Participants were recruited via convenience sampling. The level of CA-125 in blood at the time of termination of pregnancy was measured by Enzyme Linked Immunosorbent Assay. The urine sample was used to check proteinuria. Blood pressure and pregnancy outcomes were assessed and recorded. Results: The mean serum CA-125 level in study group was considerably higher than control group (p < 0.001). Elevating the level of CA-125 has increased the likelihood of pre-eclampsia by 1.5 times. A significant direct correlation was obtained between CA-125 level and the amount of urinary protein (r = 0.605, p < 0.001). Also, significant but negative correlation was obtained between the CA-125 level and the estimated weight of the fetus (r = -0.593, p < 0.001). Conclusion: Increasing the serum level of CA-125 with high sensitivity and specificity is significantly associated with the occurrence of pre-eclampsia and estimated fetal weight.},  
Keywords = {CA-125, Pre-eclampsia, Birth weight.},
volume = {22},
Number = {8}, 
pages = {651-660}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {ارتباط بین آنتی ژن سرطان 125 و پره اکلامپسی و وزن تخمینی جنین: یک مطالعه مورد-شاهدی},
abstract_fa ={مقدمه: اگرچه مدل غربالگری بهینه برای پره‌اکلامپسی هنوز در حال بررسی است، پره‌اکلامپسی همچنان یکی از علل اصلی عوارض پری‌ناتال است. ارتباط آنتی‌ژن سرطان 125 (CA-125) و پره‌اکلامپسی اخیراً در چندین مطالعه مورد بررسی قرار گرفته است. هدف: هدف از انجام مطالعه، بررسی ارتباط بین CA-125 و پره­اکلامپسی با وزن تخمینی جنین بود. مواد و روش­ ها: این مطالعه مورد-شاهدی بر روی 30 زن باردار مبتلا به پره‌اکلامپسی که از نظر سن، شاخص توده بدنی و سن حاملگی با 30 زن باردار طبیعی همگن شده بودند، انجام شد. شرکت‌کنندگان از طریق نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شدند. سطح CA-125 خون در زمان خاتمه بارداری با روش الایزا اندازه‌گیری شد. برای بررسی پروتئینوری از نمونه ادرار استفاده شد. فشار خون و پیامدهای بارداری توسط یک محقق ارزیابی و ثبت شد. نتایج: میانگین سطح سرمی CA-125 در گروه مبتلا به پره­اکلامپسی نسبت به گروه بدون پره­اکلامپسی به‌طور قابل‌ توجهی بیشتر بود (001/0 > p). در این مطالعه افزایش سطح CA-125 احتمال پره­اکلامپسی را 5/1 برابر افزایش داده است. همبستگی مستقیم معنی‌داری بین سطح CA-125 و مقدار پروتئین ادراری به‌دست آمد (001/0 > p، 605/0 = r). همچنین بین سطح CA-125 و وزن تخمینی جنین همبستگی معنی­دار اما منفی به دست آمد (001/0 > p، 593/0- = r). نتیجه­ گیری: به نظر می­رسد افزایش سطح سرمی CA-125 با حساسیت و ویژگی بالا به طور قابل توجهی با بروز پره­اکلامپسی و پیامدهای نامطلوب مرتبط است.},
keywords_fa = {CA-125, پره‌اکلامپسی, وزن تولد.},

doi = {10.18502/ijrm.v22i8.17238},
url = {http://ijrm.ir/article-1-3191-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-3191-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {Almasi, Majid and Shafiei, Golnaz and Nikzad, Hossein and Karimian, Mohammad and Moshkdanian, Ghazaleh},  
title = {The effect of L-carnitine in reactive oxygen species reduction and apoptotic gene expression in mice after cyclophosphamide: An experimental study}, 
abstract ={Background: Cyclophosphamide (CP), a utilized anticancer drug, is known to cause infertility in women. However, L-carnitine (LC), an antioxidant, has been shown to offer protective benefits against infertility. Objective: This study aimed to evaluate the levels of reactive oxygen species (ROS) and apoptotic gene expression in mice treated with CP and LC. Materials and Methods: 24 NMRI female mice (6-8 wk, 30 ± 5 gr) were divided into 4 groups: control group: received normal saline intraperitoneal (IP) injection for 10 days; CP group: received 75 mg/kg of CP as a single IP on the 10th day of the experiment; LC group: received 200 mg/kg of LC IP for 10 days; LC+CP group: received LC for 10 days and CP single IP injection on the 10th day of the experiment. After 10 days, mice were superovulated. The oviducts were then removed, and the oocytes of each group were collected for evaluating apoptotic gene expression B-cell lymphoma 2 (Bcl2), Bcl2-associated X (Bax), and Caspase3 via real-time polymerase chain reaction and intracellular ROS levels by dichloro-dihydro-fluorescein diacetate fluorescence staining. Results: Data revealed that LC in the LC+CP group significantly increased Bcl2 gene expression (p = 0.01), and decreased Bax and Caspase3 gene expression compared to the CP group (p = 0.03, p = 0.04). LC decreased the ROS level in the LC+CP group compared to the CP group (p < 0.001). Conclusion: Findings suggest that LC can scavenge the ROS caused by CP and modulate the apoptotic pathway via downregulating the Bax and Caspase3 genes and upregulating the Bcl2 gene in oocytes of mice exposed to CP.},  
Keywords = {Carnitine, Cyclophosphamide, Apoptosis, Genes, Reactive oxygen species.},
volume = {22},
Number = {8}, 
pages = {661-672}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {تأثیر ال-کارنیتین در کاهش گونه‌های اکسیژن فعال و بیان ژن آپوپتوز در موش پس از سیکلوفسفامید: یک مطالعه تجربی},
abstract_fa ={مقدمه: سیکلوفسفامید (CP)، یک داروی ضد سرطان مورد استفاده، به عنوان عامل ناباروری در زنان شناخته شده است. با این وجود، ال-کارنیتین (LC)، بعنوان یک آنتی­اکسیدان، نشان داده شده است که مزایای محافظتی در برابر ناباروری دارد. هدف: این مطالعه با هدف بررسی سطوح گونه‌های اکسیژن فعال (ROS) و بیان ژن آپوپتوز در موش‌های تحت درمان با CP و LC انجام شد. مواد و روش ­ها: 24 موش ماده نژادNMRI  (6 تا 8 هفته، 5 ± 30 گرم) به 4 گروه تقسیم شدند. گروه کنترل: نرمال سالین بصورت درون صفاقی (IP) به مدت 10 روز دریافت کردند. گروه :CP mg/kg 75 CP را به عنوان یک تزریق IP در روز دهم آزمایش دریافت کردند. گروه :LC mg/kg 200 LC را بصورت IP به مدت 10 روز دریافت کردند. گروه LC+CP: LC را به مدت 10 روز و CP بصورت تک تزریق IP در روز دهم آزمایش دریافت کردند. پس از 10 روز، موش­ها تحریک تخمک­گذاری شدند. سپس، لوله‌های رحمی موش‌ها برداشته شد و تخمک‌های هر گروه به منظور ارزیابی بیان ژن آپوپتیک Bcl2، Caspase3 و Bax با روش Real-time PCR و سطح ROS داخل سلولی با رنگ­آمیزی فلورسانس DCFH-DA جمع­آوری و بررسی شد. نتایج: داده‌ها نشان داد که LC در گروه LC+CP بیان ژن Bcl2 را به‌طور معنی‌داری افزایش داد (01/0 = p)، و بیان ژن‌های Bax و Caspase3 را نسبت به گروه CP کاهش داد (03/0 = p و 04/0 =p ) و LC سطح ROS را در گروه LC+CP نسبت به گروه CP کاهش داد (001/0 ˂p ). نتیجه­ گیری: یافته‌ها نشان می‌دهد که LC می‌تواند ROS ناشی از CP را از بین ببرد و مسیر آپوپتوز را از طریق کاهش بیان ژن‌های Bax و Caspase3 و افزایش بیان ژن Bcl2 در تخمک موش‌های در معرض CP تعدیل کند.},
keywords_fa = {کارنیتین, سیکلوفسفامید, آپوپتوز, ژن‌ها, گونه‌های فعال اکسیژن.},

doi = {10.18502/ijrm.v22i8.17262},
url = {http://ijrm.ir/article-1-3335-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-3335-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {Saharkhiz, Nasrin and Nemati, Mitra and Hajizadeh, Nazanin and Abbasi, Hajar},  
title = {Unexpected early pregnancy during myomectomy followed by successful term delivery: A case report}, 
abstract ={Background: Leiomyoma, also known as uterine fibroid, is a non-malignant tumor originating from the uterus's smooth muscles. It's the most common benign tumor in the female genital tract, exhibiting varying size and form that can distort the uterus's shape. Uterine fibroids affect 2.7-10.7% of pregnant women and can lead to increased risks during pregnancy, such as miscarriage, placental abruption, preterm labor, and fetal malpresentation. Myomectomy is a surgical intervention for uterine fibroids, but it has drawbacks, including hemorrhage, fever, infection, ureter ligation, adhesive disorders, and unplanned hysterectomy. Case Presentation: In this case report, we present a 32-yr-old woman with a large leiomyoma who underwent laparotomy myomectomy due to abdominal pain and heavy menstrual bleeding. 4 wk after the myomectomy, she was referred to the Obstetric Clinic of Ayatollah Taleghani hospital, Tehran, Iran complaining of delayed menstruation. Her beta-human chorionic gonadotropin test was positive. Ultrasound revealed a fetus with an estimated gestational age of 6 wk and 4 days. The pregnancy continued with no complications. At 38 wk of gestation, she underwent a cesarean section and delivered a healthy newborn. Conclusion: This case report supports previous publications that have demonstrated the safety of myomectomy during pregnancy.},  
Keywords = {Leiomyoma, Pregnancy, Uterine myomectomy.},
volume = {22},
Number = {8}, 
pages = {673-678}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {حاملگی زودرس غیرمنتظره در حین میومکتومی که منجر به زایمان به موقع موفقیت‌آمیز شد: یک گزارش مورد},
abstract_fa ={مقدمه: فیبروم­های رحمی یا لیومیوم­ها تومورهای خوش­خیم بوده که از عضلات صاف رحم منشا می‌گیرد. این تومور شایع­ترین تومور خوش­خیم در دستگاه تناسلی زنان با اندازه و اشکال متفاوت می­باشد که می‌تواند شکل رحم را مخدوش کند. فیبروم رحم 7/10-7/2% از زنان باردار را تحت تأثیر قرار داده و می‌تواند منجر به افزایش خطرات در دوران بارداری مانند سقط جنین، جدا شدن جفت، زایمان زودرس و ناهنجاری جنینی شود. میومکتومی یک مداخله جراحی برای فیبروم­های رحمی می‌باشد. این مداخله جراحی دارای معایبی از جمله خونریزی، تب، عفونت، بسته شدن حالب، اختلالات چسبندگی و هیسترکتومی ناخواسته می‌باشد. مورد: در این گزارش موردی، خانمی 32 ساله با لیومیوم بزرگ را معرفی می­کنیم که به دلیل درد شکم و خونریزی شدید قاعدگی تحت عمل جراحی لاپاراتومی میومکتومی قرار گرفت. چهار هفته بعد از میومکتومی با شکایت از تأخیر در قاعدگی به کلینیک مامایی بیمارستان آیت­الله طالقانی، تهران، ایران مراجعه کرد. آزمایش βHCG او مثبت بود. سونوگرافی جنینی را با سن تخمینی حاملگی 6 هفته و 4 روز نشان داد. بارداری بدون عارضه ادامه یافت. در هفته 38 بارداری، او تحت عمل سزارین قرار گرفت و یک نوزاد سالم به دنیا آورد. نتیجه ­گیری: این گزارش موردی از انتشارات قبلی که بی‌خطر بودن میومکتومی در دوران بارداری را نشان داده‌اند، پشتیبانی می‌کند.},
keywords_fa = {لیومیوم, حاملگی, میومکتومی.},

doi = {10.18502/ijrm.v22i8.17242},
url = {http://ijrm.ir/article-1-3185-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-3185-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {Côté, Marie-Laurence and Demuth, Brielle and Ghesquiere, Louise and Bujold, Emmanuel},  
title = {Aspirin before the 11th week of pregnancy to prevent pre-eclampsia}, 
abstract ={letter to the editor},  
Keywords = {},
volume = {22},
Number = {8}, 
pages = {679-680}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {},
abstract_fa ={},
keywords_fa = {},

doi = {10.18502/ijrm.v22i8.17245},
url = {http://ijrm.ir/article-1-3351-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-3351-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {Abbasi, Fariba and Davar, Robab and Shamsi, Farimah and Dashti, Saeideh},  
title = {Erratum:
Correction to “Insulin-like growth factor-1 on cycle day 2 and assisted reproductive techniques outcome: A cross-sectional study” [Int J Reprod BioMed 2023; 21: 139-146]}, 
abstract ={The publisher has been informed of an error that occurred on page 139 (Vol. 21; No. 2) which the ORCID ID of the corresponding author must be changed to “0000-0001-7089-0772”. The publisher wishes to apologize for this error. The online version of the article has been updated on August 31, 2024 and can be found at https://doi.org/10.18502/ijrm.v21i2.12804.},  
Keywords = {},
volume = {22},
Number = {8}, 
pages = {681-681}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {},
abstract_fa ={},
keywords_fa = {},

doi = {10.18502/ijrm.v22i8.17131},
url = {http://ijrm.ir/article-1-3443-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-3443-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {Bagherian, Elham and Jokari, Sahar and BorjianBoroujeni, Parnaz and Haratian, Kaveh and Sabbaghian, Marjan and MohseniMeybodi, Anahit},  
title = {Erratum:
Correction to “Role of genetic variations and protein expression of β-Microsemino protein in intrauterine insemination outcome of unexplained infertile men: A case-control study” [Int J Reprod BioMed 2024; 22: 481-494]}, 
abstract ={The publisher has been informed of an error that occurred on page 481 (Vol. 22; No. 6) which the Elham Bagherian and Sahar Jokari are both co-first authors. The publisher wishes to apologize for this error. The online version of the article has been updated on 31 August 2024 and can be found at https://doi.org/10.18502/ijrm.v22i6.16799.  },  
Keywords = {},
volume = {22},
Number = {8}, 
pages = {682-682}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {},
abstract_fa ={},
keywords_fa = {},

doi = {10.18502/ijrm.v22i8.17185},
url = {http://ijrm.ir/article-1-3444-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-3444-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {Zohrabi, Tayebeh and Nadjarzadeh, Azadeh and Jambarsang, Sara and Sheikhha, Mohammad Hasan and Aflatoonian, Abbas and Mozaffari-Khosravi, Hass},  
title = {Effect of dietary approaches to stop hypertension and curcumin co-administration on glycemic parameters in polycystic ovary syndrome: An RCT}, 
abstract ={Background: Polycystic ovary syndrome (PCOS) is an endocrine disorder that can lead to major reproductive and metabolic complications. Management of glycemic parameters is an important step to improve the symptoms of PCOS. Objective: This study aims to evaluate the effects of the dietary approaches to stop hypertension (DASH) diet and curcumin (Cur) co-administration on glycemic parameters in normal weight and overweight/obese women with PCOS undergoing in vitro fertilization. Materials and Methods: In this double-blind randomized clinical study, 104 infertile women with PCOS were divided into 4 intervention groups considering treatment conditions and body mass index. They received 500 mg twice daily of Cur or placebo (Pls) along with DASH or a standard diet (St) based on macronutrient composition (52% carbohydrate, 18% protein, and 30% fat) for 12 wk, (DASH+Cur, DASH+Pls, St+Cur, St+Pls). The effect of these interventions on fasting blood sugar and insulin levels, insulin resistance (IR), and insulin sensitivity were determined. Results: Participants adhered to the intervention protocol (> 80%). Insulin levels in the supplement intervention (Cur + diet) decreased significantly in the crude model. They remained significant even after adjusting for confounding variables in adjusted models (body mass index classification, energy difference, age, and physical activity levels at the baseline) (ß = -45.3, 95% CI [-73.23, -17.46], p = 0.002). Homeostasis model assessment of IR decreased significantly in the supplement intervention even after controlling for confounding factors in adjusted models. Changes in fasting blood sugar and insulin sensitivity were not significant in either the crude or adjusted models. Conclusion: The study results show that adding Cur to the diet can positively reduce insulin levels, improve IR, and lead to faster recovery of hyperinsulinemia. Cur supplementation with a healthy diet has synergistic beneficial effects on glycemic parameters. Larger clinical trials with longer durations are needed to confirm these results.   This article has been extracted from Ph.D. Thesis. (Tayebeh Zohrabi) Registration ID in IRCT: IRCT20200915048731N1},  
Keywords = {Polycystic ovary syndrome, Dietary approaches to stop hypertension, Curcumin, Insulin resistance, Glycemic control.},
volume = {22},
Number = {9}, 
pages = {689-700}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {تأثیر تجویز همزمان رویکردهای غذایی برای توقف فشار خون و کورکومین بر پارامترهای گلیسمی در سندرم تخمدان پلی‌کیستیک: یک کارآزمایی بالینی},
abstract_fa ={مقدمه: سندرم تخمدان پلی­کیستیک (PCOS) یک اختلال غدد درون­ریز است که می­تواند منجر به عوارض عمده تولید­مثلی و متابولیکی شود. مدیریت پارامترهای گلیسمی گام مهمی برای بهبود علائم PCOS است. هدف: این کارآزمایی بالینی کنترل ‌شده به منظور بررسی اثرات رژیم­های غذایی با رویکردهای غذایی برای توقف فشار خون بالا (DASH) و تجویز همزمان کورکومین بر پارامترهای گلیسمی در زنان دارای وزن طبیعی و اضافه وزن/چاق مبتلا به سندرم تخمدان پلی­کیستیک کاندید لقاح آزمایشگاهی (IVF) انجام شد. مواد و روش ­ها: در این مطالعه فاکتوریل تصادفی دوسوکور، 104 زن نابارور مبتلا به PCOS با در نظر گرفتن شرایط درمان و شاخص توده بدنی (BMI) به چهار گروه مداخله تقسیم شدند. آنها 500 میلی­گرم کورکومین (Cur) یا دارونما (Pls) را دو بار در روز همراه با رژیم غذایی DASH یا استاندارد، بر اساس ترکیب درشت مغذی­ها (52% کربوهیدرات، 18% پروتئین و 30% چربی کل) دریافت کردند. تأثیر این مداخلات (DASH+Cur, DASH+Pls, St+Cur, St+Pls) بر میزان قند خون ناشتا و سطوح انسولین، مقاومت به انسولین (IR) و حساسیت به انسولین، به مدت 12 هفته تعیین شد. نتایج: شرکت‌کنندگان به پروتکل مداخله (%80 <) پایبند بودند. سطوح انسولین در گروه مکمل (کورکومین + رژیم غذایی) در مدل خام به طور قابل توجهی کاهش یافت و حتی پس از تعدیل متغیرهای مخدوش­کننده در مدل­های تعدیل شده (BMI) به صورت طبقه­بندی شده، تفاوت انرژی، سن و سطح فعالیت بدنی در ابتدا معنی­دار باقی ماند (002/0 = p، ]46/17- ،23/73[- CI %95، 3/45 - = β). ارزیابی مدل هموستاتیک برای IR در مداخله مکمل حتی پس از کنترل عوامل مخدوش­کننده در مدل­های تعدیل­شده به طور قابل توجهی کاهش یافت. تغییرات قند خون ناشتا و حساسیت به انسولین در هیچ یک از مدل‌های خام و تعدیل‌شده معنی‌دار نبود. نتیجه­ گیری: نتایج مطالعه نشان می‌دهد که افزودن کورکومین به رژیم غذایی می‌تواند اثرات مثبتی بر کاهش سطح انسولین، IR و بهبود سریع‌تر هیپرانسولینمی داشته باشد. تجویز همزمان مکمل کورکومین با یک رژیم غذایی سالم، اثرات هم افزایی مفید بر پارامترهای گلیسمی دارد. آزمایشات بالینی بزرگتر با مدت زمان طولانی­تر برای تأیید این نتایج مورد نیاز است.},
keywords_fa = {سندرم تخمدان پلی‌کیستیک, رویکردهای غذایی برای توقف فشار خون, کورکومین, مقاومت به انسولین, کنترل قند خون.},

doi = {10.18502/ijrm.v22i9.17473},
url = {http://ijrm.ir/article-1-3281-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-3281-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {Ahmadnia, Zahra and Montazeri, Fateme and Dashti, Saeideh and Sheikhha, Mohammad Hasan and Lotfi, Marzieh},  
title = {Expression of steroidogenesis pathway genes in cumulus cells from women with diminished ovarian reserve after gonadotropin administration: A case-control study}, 
abstract ={Background: Women with diminished ovarian reserve (DOR) respond differently to gonadotropin medications. Objective: This study investigates the relationship between effective gene expression in the steroidogenesis pathway and gonadotropin responsiveness in DOR. Materials and Methods: In this case-control study, cumulus cells were obtained from women with DOR after gonadotropin administration (n = 20) and normal ovarian reserve (n = 20). They were divided into the following groups, oocyte number < 3 and oocyte number > 3. After RNA extraction and cDNA synthesis, quantitative polymerase chain reaction was performed to assess the expression levels of cytochrome P450 aromatase (CYP19A1), protein kinase A (PKA), and glycogen synthase kinase 3 beta (GSK3B) genes. Results: The women with DOR had statistically significant lower expression of CYP19A1 and PKA genes in their cumulus cells compared to control group (p = 0.04, and p < 0.001, respectively). There was also lower expression of the GSK3B gene in DOR compared to control group, but it was not significant. Although the expression of the CYP19A1, PKA, and GSK3B genes was lower in women with < 3 oocytes compared to women with more oocytes, this difference was not statistically significant. Conclusion: In conclusion, DOR may be associated with lower expression of CYP19A1 and PKA genes. Also, considering the decrease in the expression of these genes in people with DOR, the expression of these genes can be used as a tool to predict the treatment.},  
Keywords = {Ovarian, Reserve, Steroidogenesis, CYP19A1, PKA, GSK3B, Gonadotropin.},
volume = {22},
Number = {9}, 
pages = {701-708}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {بیان ژن‌های مسیر استروئیدوژنز در سلول‌های کومولوس زنان مبتلا به کاهش ذخیره تخمدانی پس از تجویز گنادوتروپین: یک مطالعه مورد-شاهدی},
abstract_fa ={مقدمه: افراد با کاهش ذخیره تخمدانی (DOR) به داروهای گنادوتروپین پاسخی متفاوت می­دهند. هدف: این مطالعه با هدف بررسی ارتباط بین بیان ژن­های مؤثر در مسیر استروئیدزایی و پاسخ­دهی به گنادوتروپین در DOR انجام شد. مواد و روش­ ها: در این مطالعه مورد-شاهدی، سلول‌های کومولوس از زنان مبتلا به DOR پس از تجویز گنادوتروپین (20 نفر) و ذخیره طبیعی تخمدان     (20 نفر) تهیه شد. زنان به 2 گروه با تعداد تخمک کمتر از 3 و بیشتر از 3 تقسیم شدند. پس از استخراج RNA و سنتز cDNA، qPCR برای ارزیابی سطوح بیان ژن‌های آروماتاز سیتوکروم P450 (CYP19A1)، پروتئین کیناز A (PKA) و گلیکوژن سنتاز کیناز 3 بتا (GSK3B) انجام شد. نتایج: نتایج نشان داد که زنان مبتلا به DOR بیان آماری معنی‌داری کمتری از ژن‌های CYP19A1 و PKA در سلول‌های کومولوس خود نسبت به گروه کنترل داشتند (به ترتیب 04/0 = p، و 001/0 > p). همچنین بیان ژن GSK3B در DOR در مقایسه با گروه کنترل کمتر بود، اما معنی­دار نبود. اگرچه بیان ژن‌های CYP19A1، PKA و GSK3B در زنان با تخمک کمتر از 3 در مقایسه با زنان با تخمک بیشتر کمتر بود، اما این تفاوت از نظر آماری معنی‌دار نبود. نتیجه ­گیری: DOR ممکن است با بیان کمتر ژن‌های CYP19A1 و PKA مرتبط باشد. همچنین با توجه به کاهش بیان این ژن­ها در افراد مبتلا به DOR می­توان از بیان این ژن­ها به عنوان ابزاری برای پیش­بینی درمان استفاده کرد.},
keywords_fa = {تخمدان, ذخیره, استروئیدوژنز, CYP19A1, PKA, GSK3B, گنادوتروپین.},

doi = {10.18502/ijrm.v22i9.17474},
url = {http://ijrm.ir/article-1-3209-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-3209-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {Kabiri, Fahimeh and Foroutan, Tahereh and Pashaiasl, Maryam},  
title = {Magnetic graphene oxide increases the biocompatibility and nuclear factor erythroid 2-related factor 2 antioxidant of human cumulus cells: A lab-trial study}, 
abstract ={Background: Although assisted reproductive technology has been improved, the success rate is only 30%. Since the interaction between oocytes and cumulus cells (CCs) is necessary for the formation of a fertile oocyte, increasing the survival rate of CCs can improve the function of oocytes in infertile women. Objective: This study aimed to investigate the effects of magnetic graphene oxide (MGO) nanocomposite on the biocompatibility and antioxidant activity of human CCs. Materials and Methods: In this lab-trial study, from July 2021-2023 human CCs were collected from 37 women aged 20-37 yr and cultured in a medium containing Dulbecco’s Modified Eagle’s/F12, fetal bovine serum (10%), and penicillin-streptomycin (1%). Then CCs were treated with increasing concentrations of nano-MGO for 24, 48, and 72 hr (3[4, 5-dimethylthiazole-2-yl]-2, 5-diphenyltetrazolium bromide) assay and flow cytometry technique were used to compare the survival rate and apoptosis of CCs before and after treatment. Western blot test was used for expressing nuclear factor erythroid 2-related factor 2 (Nrf2) antioxidant in 2 groups. Results: The results of the present study showed that treatment with MGO increased the viability of CCs at a concentration of 50 µg/ml after 48 hr (p < 0.01). At higher doses (100 µg/ml) MGO decreased the survival rate of CCs (p < 0.05). Also, treatment with MGO at a concentration of 50 µg/ml increased the expression level of antioxidant protein Nrf2 in human CCs. Conclusion: Our results highlight the use of MGO in a new strategy that improves CCs viability and secretion of antioxidant protein Nrf2, thereby potentially increasing in vitro fertilization outcomes.   This article has been extracted from Ph.D. Thesis. (Fahimeh Kabiri)  },  
Keywords = {Magnetic graphene oxide, Cumulus cells, Fertility, Nrf-2, Western blot.},
volume = {22},
Number = {9}, 
pages = {709-716}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {اکسید گرافن مغناطیسی نرخ بقا و آنتی‌اکسیدان Nrf-2 سلول‌های کومولوس انسانی را افزایش   می‌دهد: یک مطالعه آزمایشگاهی},
abstract_fa ={مقدمه: گرچه فناوری­های کمک­باروری بهبود یافته است، اما میزان موفقیت آن­ها تنها 30% است. از آن­جایی که تعامل بین تخمک و سلول­های کومولوس برای تشکیل یک تخمک بارور ضروری است، افزایش نرخ بقای سلول­های کومولوسی می­تواند عملکرد تخمک­ها را در زنان نابارور بهبود ببخشد. هدف: هدف از مطالعه حاضر بررسی اثرات نانوکامپوزیت اکسید گرافن مغناطیسی بر روی زیست­سازگاری و فعالیت آنتی­اکسیدانی سلول­های کومولوس انسانی است. مواد و روش­ ها: در این مطالعه که به صورت کارآزمایی آزمایشگاهی در فاصله زمانی تیر 1400 تا تیر 1402 انجام شده سلول­های کومولوس انسانی از 37 زن 20-37 ساله جمع‌آوری و در محیط DMEM/F12 حاوی 10% سرم جنین گاوی (FBS)، %1 آنتی‌بیوتیک پنی‌سیلین-استرپتومایسین کشت و سپس با   غلظت­های افزایشی اکسید گرافن مغناطیسی به مدت 24، 48 و 72 ساعت تیمار شدند. از روش MTT و تکنیک فلوسایتومتری برای مقایسه میزان بقا و آپوپتوز سلول‌ها قبل و بعد از تیمار استفاده شد. برای بیان آنتی­اکسیدان Nrf2 (فاکتور شبه هسته­ای 2 مشتق از اریتروئید 2) در دو گروه از تست وسترن بلات استفاده شد. نتایج: مطالعه حاضر نشان داد که تیمار با اکسید گرافن مغناطیسی زنده‌مانی سلول­های کومولوس را در غلظت 50 میکروگرم بر میلی‌لیتر پس از 48 ساعت افزایش می­دهد (01/0 > p). تیمار با این ماده در غلظت های بالاتر (µg/ml 100) زنده­مانی CCs را کاهش داد (05/0 < p). همچنین تیمار با این ماده در غلظت 50 میکروگرم بر میلی‌لیتر، سطح بیان آنتی‌اکسیدانی Nrf2 را در سلول‌های کومولوس انسانی افزایش داد. نتیجه­ گیری: نتایج ما استفاده از ماده زیستی اکسید گرافن مغناطیسی را در یک استراتژی جدید نمایان می‌کند به طوری که زنده‌مانی سلول­های کومولوسی و ترشح پروتئین آنتی‌اکسیدان Nrf2 را بهبود ‌بخشیده و به این ترتیب می‌تواند نتایج لقاح آزمایشگاهی را افزایش دهد.},
keywords_fa = {اکسید گرافن مغناطیسی, سلول‌های کومولوسی, باروری, Nrf2, وسترن بلات.},

doi = {10.18502/ijrm.v22i9.17475},
url = {http://ijrm.ir/article-1-3315-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-3315-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {Mohammadkhani, Shahla and Ghasemi, Nasrin and MokhtariSorkhani, Tayebeh and Bokaie, Mahshi},  
title = {Effect of online problem-solving counseling on the sexual anxiety and intimacy of women with recurrent pregnancy loss: A clinical trial}, 
abstract ={Background: Recurrent pregnancy loss (RPL) creates complex reproductive conditions among women. Problem-solving therapy is one of the sexual health approaches. Objective: This study was designed to investigate the effect of online problem-solving counseling on the sexual anxiety and intimacy of women with RPL. Materials and Methods: A randomized clinical trial was conducted at Abortion Research Center in Yazd, Iran between March and August 2023. A total of 70 women with RPL were assigned into 2 groups, that is, intervention and control using random allocation software (n = 35/each). The intervention group received 8 sessions of sexual counseling on problem solving. The control group received an educational pamphlet. The primary outcome was sexual anxiety, and the secondary outcome was sexual intimacy. The data were collected using questionnaires based on sexual anxiety and intimacy. The questionnaires were completed before, after, and 1 month after the study. Results: A total of 70 participants were included in the final analysis. The mean score of sexual anxiety in the 8th and 12th wk was significantly less in the online group than in control group (p < 0.001). The mean score of sexual intimacy in the 8th and 12th wk was significantly higher in the online group than in control group (p < 0.001). Conclusion: Problem-solving-based sexual health counseling programs may improve sexual anxiety and intimacy in women with RPL. It is recommended to use a sexual health counseling method in RPL centers when considering the effectiveness of this type of training.   This article has been extracted from M.Sc. Thesis. (Shahla Mohammadkhani) Registration ID in IRCT: IRCT20220620055229N1},  
Keywords = {Habitual miscarriage, Counseling, Problem-solving, Sexuality, Anxiety.},
volume = {22},
Number = {9}, 
pages = {717-726}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {بررسی تأثیر مشاوره جنسی مبتنی بر حل مسئله به صورت آنلاین بر اضطراب و صمیمیت جنسی در زنان با سقط مکرر: یک کار آزمایی بالینی},
abstract_fa ={مقدمه: سقط مکرر شرایط پیچیده تولیدمثلی را در زنان ایجاد می­کند. درمان حل مسئله یکی از رویکردهای سلامت جنسی است. هدف: این مطالعه با هدف بررسی تأثیر مشاوره آنلاین حل مسئله بر اضطراب و صمیمیت جنسی در زنان با سقط مکرر انجام شد. مواد و روش­ ها: این مطالعه کارآزمایی بالینی تصادفی بر روی 70 زن با سقط مکرر مراجعه­کننده به کلینیک سقط شهر یزد از اسفند ماه 1401 تا مرداد ماه 1402 انجام شد. زنان به طور تصادفی به 2 گروه (35 نفر/هر گروه) تقسیم شدند. گروه مداخله 8 جلسه مشاوره جنسی دریافت کردند. گروه کنترل یک پمفلت آموزشی را دریافت کردند. پیامد اولیه اضطراب جنسی و پیامد ثانویه صمیمیت جنسی بود. ابزار گردآوری داده‌ها پرسشنامه‌های اضطراب و صمیمیت جنسی بود. پرسشنامه‌ها قبل، بعد و یک ماه بعد از مطالعه تکمیل شدند. نتایج: در مجموع 70 شرکت­کننده در تحلیل نهایی وارد شدند. میانگین نمره اضطراب جنسی در هفته هشتم و دوازدهم در گروه آنلاین به طور معنی­داری کمتر از گروه کنترل بود (001/0 > p). میانگین نمره صمیمیت جنسی در هفته هشتم و دوازدهم در گروه آنلاین به طور معنی­داری بیشتر از گروه کنترل بود     (001/0 > p). نتیجه ­گیری: مشاوره سلامت جنسی مبتنی بر حل مسئله می­تواند باعث بهبود اضطراب و صمیمیت جنسی در زنان با سقط مکرر شود. با توجه به اثربخشی این نوع آموزش توصیه می­شود که از مشاوره سلامت جنسی در مراکز سقط مکرر استفاده شود.},
keywords_fa = {سقط مکرر, مشاوره, حل مسئله, تمایلات جنسی, اضطراب.},

doi = {10.18502/ijrm.v22i9.17476},
url = {http://ijrm.ir/article-1-3333-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-3333-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {Akbarzadeh-Jahromi, Mojgan and Taheri, Tara and SariAslani, Fatemeh and Safaei, Akbar and Pouraminaee, Fatemeh and Zare, Marj},  
title = {Diagnosis of hydatidiform moles using p57 immunohistochemistry and chromogenic insitu hybridization: A retrospective study}, 
abstract ={Background: Chromogenic insitu hybridization (CISH) and immunohistochemistry analysis for p57 are ancillary studies discriminating partial hydatidiform mole (PHM), complete hydatidiform mole (CHM), and non-molar hydropic abortion (HA). Objective: It aimed to study CISH with a probe to chromosome 17 (CISH17) and chromosome 2 (CISH2) discriminating chromosomal ploidy of PHM, CHM, and HA; in addition, their surrogacy value in the evaluation of triploid and diploid in product of conception specimens (POCs) was evaluated. Materials and Methods: 44 statistically significant POCs were selected retrospectively. The Kappa agreement coefficients, sensitivity, specificity, and accuracy with 95% confidence interval (95% CI) were reported. Results: PHM, CHM, and HA were diagnosed to be 23, 17, and 3 cases based on both CISH2 and CISH17 resulting in their complete discrimination between PHM and HA (23 vs. 3). The Kappa agreement coefficient was 95.4% (p < 0.001) when diagnosing the PHM (23), CHM (20), and HA (1). In addition, the accuracy, sensitivity, and specificity were 95.26% (95% CI: 84.25-99.38), 100% (95% CI: 85.18-100), and 95% (95% CI: 76.18-99.88), respectively. The power analysis on CISH2 and CISH17 tests discriminating between triploid and diploid in POCs was estimated to be 100%. Conclusion: Based on the current finding, CISH2 and CISH17 enjoyed perfect agreement in diagnosing chromosomal ploidy; in addition, their absolute power discriminating between triploid and diploid revealed that they could be used as surrogate markers for ploidy. Prospective studies on fresh specimens are suggested comparing the CISH method's accuracy with flow cytometry karyotyping and fluorescence in situ hybridization. This article has been extracted from M.D. Thesis. (Tara Taheri)},  
Keywords = {Hydatidiform mole, CISH protein, Human, Pathology, Clinical.},
volume = {22},
Number = {9}, 
pages = {727-738}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {تشخیص هیداتیفورم مول با استفاده از ایمونوهیستوشیمی p57  و هیبریداسیون در محل کروموژن: یک مطالعه‌ی گذشته‌نگر},
abstract_fa ={مقدمه: هیبریداسیون در محل کروموژن (CISH) و آنالیز ایمونوهیستوشیمی p57، مطالعاتی کمکی در تمایز بین هیداتی فرم مول جزئی (PHM)، هیداتی فرم مول کامل (CHM) و سقط غیر­مول­هیدروپیک (HA) هستند. هدف: هدف بررسی CISH با پروب روی کروموزوم 17 (CISH17) و کروموزوم 2 (CISH2) در تشخیص کروموزومال پلوئیدی PHM، CHM و HA بود. همچنین ارزش جانشینی آنها در ارزیابی تریپلوئید از دیپلوئید در محصول نمونه­های بارداری بررسی شد. مواد و روش­ ها: 44 نمونه بارداری از نظر آماری معنی­دار به صورت گذشته­نگر انتخاب شدند. ضرایب توافق کاپا، حساسیت، ویژگی و دقت با فاصله اطمینان 95% گزارش شدند. نتایج: با استفاده از CISH2 وCISH17 ، 23 موردPHM ، 17 مورد CHM و 3 موردHA  تشخیص داده شدند که منجر به تمایز کامل بین PHM و AH شد (23 در مقابل 3). ضریب توافق کاپا بین CISH2 وCISH17  در تشخیص (23) PHM، (20) CHM و (1) HA، 4/%95 (001/0 > p) بود. علاوه بر این، دقت، حساسیت و ویژگی به ترتیب 26/95% (فاصله اطمینان 95%: 38/99-25/84%)، 100% (فاصله اطمینان 95%: 100-18/85%) و  95% (فاصله اطمینان 95%: 88/99-18/76%) بودند. آنالیز توان روی تست­های CISH2 و CISH17 در تمایز بین تریپلوئید و دیپلوئید در نمونه­های بارداری 100% برآورد شد. نتیجه­ گیری: بر اساس یافته‌های حاضر، CISH2 و CISH17 از توافق کامل در تشخیص کروموزومال پلویدی برخوردارند؛ علاوه بر این، توان کامل آن‌ها در تمایز بین تریپلوئید و دیپلوئید نشان داد که می‌توان از آنها به عنوان نشانگر جایگزین برای پلوئیدی استفاده کرد. انجام مطالعات آینده‌نگر روی نمونه‌های تازه جهت مقایسه دقت روش CISH با کاریوتایپینگ فلوسیتومتری و هیبریداسیون فلورسانس درجا پیشنهاد می‌شود.  },
keywords_fa = {هیداتی فرم مول, پروتئین CISH, انسان, آسیب‌شناسی, بالینی.},

doi = {10.18502/ijrm.v22i9.17478},
url = {http://ijrm.ir/article-1-3282-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-3282-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {Anari, Mobina and Taebi, Mahboube and Tarrahi, Mohammad Javad and Pirhadi, Masoume},  
title = {Relationship between emotional intelligence, quality of life, and infertility stigma in infertile woman: A descriptive-correlational study}, 
abstract ={Background: Infertility is one of the major crises in couples' lives, affecting both mental and physical health. One of the most significant consequences of infertility is stigma; moreover, emotional intelligence and women's coping style with these consequences can affect the quality of this disorder. Objective: This study aimed to investigate emotional intelligence, infertility stigma, quality of life, and the relationship between these variables in infertile women. Materials and Methods: This descriptive-correlational study was conducted from April 2023 to February 2024 on 349 infertile women referred to “Hazrat Maryam Infertility Center in Shahid Beheshti hospital” and “Isfahan Fertility and Infertility Center” in Isfahan, Iran. Sampling was done using a convenience sampling method, and tools included 4 questionnaires, a demographic and midwifery information form, the quality of life questionnaire, the female-infertility-stigma-questionnaire, and the Schutte-Emotional-Intelligence scale.  Results: The results showed that the women’s mean age was 35.08 ± 7.60 yr. The mean score for emotional intelligence was 109.06 ± 6.12, and the infertility stigma’s was 56.1 ± 14.73. The results indicated a positive correlation between emotional intelligence and infertility stigma (r = 0.13, p < 0.001). Only the mean score of social well-being and general health dimensions had a significant relationship with the total score of emotional intelligence (r = 0.037, p < 0.02). Conclusion: Infertile women have a lower quality of life and experience higher stigma. Since the quality of life and overall mental health affect the treatment process, also emotional intelligence plays an important role in human life, educational sessions and counseling should be considered in the treatment programs to improve the quality of life, thereby facilitating the treatment process with greater ease and speed.},  
Keywords = {Infertility, Quality of life, Emotional intelligence.},
volume = {22},
Number = {9}, 
pages = {739-748}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {بررسی ارتباط هوش هیجانی، کیفیت زندگی و استیگمای ناباروری در زنان نابارور: یک مطالعه توصیفی همبستگی},
abstract_fa ={مقدمه: ناباروری یکی از بحران­های بزرگ زندگی زوجین است که سلامت روانی و جسمی آن­ها را تحت تأثیر قرار می­دهد. یکی از مهم­ترین پیامد­های اختلال ناباروری، استیگما است از طرفی، هوش هیجانی و سبک مقابله زنان با این پیامدها می­تواند بر کیفیت این اختلال تأثیر بگذارد. هدف: تعیین ارتباط هوش هیجانی، کیفیت زندگی و استیگمای ناباروری در زنان نابارور. مواد و روش ­ها: این مطالعه توصیفی-همبستگی از فروردین 1402 تا بهمن 1402 بر روی 349 زن نابارور مراجعه­کننده به مرکز ناباروری حضرت مریم بیمارستان شهید بهشتی و مرکز باروری و ناباروری اصفهان در شهر اصفهان انجام شد. نمونه­گیری به روش نمونه­گیری در دسترس بود و ابزار گردآوری داده­ها 4 پرسشنامه شامل فرم اطلاعات دموگرافیک و مامایی، پرسشنامه کیفیت زندگی، پرسشنامه انگ ناباروری زنان و مقیاس هوش هیجانی شوت بود. نتایج: نتایج این مطالعه نشان داد که میانگین سن زنان 60/7 ± 08/35 سال، میانگین نمره هوش هیجانی در نمونه­ها 04/12 ± 06/109 و میانگین نمره استیگمای ناباروری73/14 ± 1/56 بود. نتایج مطالعه نشان داد که بین هوش هیجانی و انگ ناباروری همبستگی مثبت وجود دارد (001/0 > p، 13/0 = r). از بین ابعاد کیفیت زندگی، تنها میانگین نمره بهزیستی اجتماعی و ابعاد سلامت عمومی با نمره کل هوش هیجانی رابطه معناداری داشت (02/0 >p ، 037/0 = r). نتیجه­ گیری: زنان نابارور کیفیت زندگی پایین­تری دارند و انگ بالایی را تجربه می­کنند. با توجه به اینکه کیفیت زندگی و بطور کلی سلامت روان بر روند درمان تأثیر دارد و از طرفی هوش هیجانی نقش مهمی در زندگی انسان دارند، جلسات آموزشی و مشاوره­ای باید در برنامه­های درمانی در نظر گرفته شود تا کیفیت زندگی بهبود یابد و در نتیجه روند درمان با سهولت و سرعت بیشتر تسهیل شود.  },
keywords_fa = {ناباروری, کیفیت زندگی, هوش هیجانی.},

doi = {10.18502/ijrm.v22i9.17479},
url = {http://ijrm.ir/article-1-3381-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-3381-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {Farshchian, Nazanin and BahramiKamangar, Parisa and Ghasempour, Mohammad Rez},  
title = {Carotid artery intima-media thickness in women with polycystic ovary syndrome: A cross-sectional study}, 
abstract ={Background: Obesity in polycystic ovary syndrome (PCOS) may increase the risk of cardiovascular disease. Carotid intima-media thickness (CIMT) is an acceptable marker in assessing the risk of heart disease. Objective: This study aimed to evaluate the CIMT in PCOS women compared to non-PCOS women. Materials and Methods: This cross-sectional study was conducted on 48 women who referred to Imam Reza hospital, Kermanshah, Iran from July 2020-2021. Women were divided into 2 groups of PCOS and non-PCOS women (n = 24/each). The intima-media thickness of participants’ carotid artery was measured on both sides in 3 areas, and its mean was recorded. Results: The mean thickness of the carotid artery intima-media in the case group was within the normal range; but it was significantly higher than the control group (0.71 ± 0.17 vs. 0.57 ± 0.09 mm, p = 0.019). Conclusion: Considering the higher thickness of CIMT in women with PCOS, it can be concluded that PCOS increases the risk of heart diseases in women.    This article has been extracted from M.D. Thesis. (Mohammad Reza Ghasempour)},  
Keywords = {Polycystic ovary disease, Atherosclerosis, Intima media thickness, Carotid artery, Cardiovascular disease.},
volume = {22},
Number = {9}, 
pages = {749-754}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {ضخامت اینتیما مدیا شریان کاروتید در زنان مبتلا به سندرم تخمدان پلی‌کیستیک: یک مطالعه مقطعی},
abstract_fa ={مقدمه: چاقی در سندرم تخمدان پلی­کیستیک (PCOs) ممکن است خطر ابتلا به بیماری­های قلبی عروقی را افزایش دهد. ضخامت اینتیما مدیا کاروتید (CIMT) یک نشانگر قابل قبول در ارزیابی خطر بیماری قلبی است. هدف: این مطالعه با هدف ارزیابی CIMT در زنان مبتلا به PCOS در مقایسه با زنان غیر  PCOSانجام شد. مواد و روش­ ها: این مطالعه مقطعی بر روی 48 زن مراجعه­کننده به بیمارستان امام رضا (ع) کرمانشاه از تیرماه 1399 تا 1400 انجام شد. زنان به 2 گروه از زنان مبتلا به PCOS و غیر) PCOS 24 نفر/ هر گروه) تقسیم شدند. ضخامت اینتیما مدیا شریان کاروتید شرکت­کنندگان در هر دو طرف در 3 ناحیه اندازه­گیری و میانگین آن ثبت شد. نتایج: میانگین ضخامت اینتیما مدیا شریان کاروتید در گروه مورد در محدوده طبیعی بود. اما به طور معنی­داری بیشتر از گروه کنترل بود (17/0 ± 71/0 در مقابل 09/0 ± 57/0 میلی­متر، 019/0 = p). نتیجه ­گیری: با توجه به ضخامت بالاتر CIMT در زنان مبتلا به PCOS، می‌توان نتیجه گرفت که PCOS خطر ابتلا به بیماری‌های قلبی را در زنان افزایش می‌دهد.},
keywords_fa = {بیماری تخمدان پلی‌کیستیک, آترواسکلروزیس, ضخامت اینتیما مدیا, شریان کاروتید, بیماری‌های قلبی عروقی},

doi = {10.18502/ijrm.v22i9.17480},
url = {http://ijrm.ir/article-1-3242-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-3242-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {Anbari, Fatemeh and Khalili, Mohammad Ali and Vatanparast, Mahboubeh and Haghdani, Saeid and Eftekhar, Maryam},  
title = {Corrigendum to “The report of ovarian tissue transplant in Iran: A case report” [Int J Reprod BioMed 2024; 22: 323–328]}, 
abstract ={The publisher has been informed of an error that occurred on page 323 in which the third authors affiliation must be changed to Molecular Medicine Research Center, Research Institute of Basic Medical Sciences, Rafsanjan University of Medical Sciences, Rafsanjan, Iran. On behalf of the author, the publisher wishes to apologize for this error. The online version of the article has been updated on September 30, 2024 and can be found at https://doi.org/10.18502/ijrm.v22i4.16393.},  
Keywords = {.},
volume = {22},
Number = {9}, 
pages = {755-755}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {},
abstract_fa ={},
keywords_fa = {},

doi = {10.18502/ijrm.v22i9.17481},
url = {http://ijrm.ir/article-1-3480-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-3480-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {Arabian, Sahereh and Eftekhar, Maryam and Dashti, Saeideh and Homayoon, Nahid and Nikfarjam, Elham},  
title = {Comparison of pregnancy outcome after adding oral or intramuscular progesterone to vaginal progesterone in frozen embryo transfer: A cross-sectional study}, 
abstract ={Background: Currently, frozen embryo transfers (FET) account for 41% of all embryo transfer cycles. Vaginal progesterone preparations have become the leading choice for luteal phase support due to their convenient application; however, using only vaginal progesterone during FET cycles results in a lower ongoing pregnancy rate. Objective: This study aimed to investigate whether replacing intramuscular (IM) progesterone with oral dydrogesterone in FET cycles affects pregnancy outcomes or not. Materials and Methods: In this cross-sectional study, pregnancy outcomes were analyzed in women who underwent cleavage stage FET during an endometrial preparation cycle using hormone replacement therapy at Yazd Reproductive Sciences Institute, Yazd, Iran, between April 2023 and November 2023. The study examined 2 groups based on a luteal phase support regimen: the dydrogesterone group, which received vaginal progesterone and oral dydrogesterone, and the IM progesterone group, which received vaginal progesterone and IM progesterone. Data were extracted from patient files to compare outcomes between the 2 groups. Results: A total of 960 cycles meeting the inclusion criteria were analyzed, with 292 women in the dydrogesterone group and 668 women in the IM progesterone group, and pregnancy outcomes were compared between the 2 groups. The chemical pregnancy rates (28.4% vs. 29.9%, p = 0.636), clinical pregnancy rates (25.3% vs. 26.9%, p = 0.604), and ongoing pregnancy rates (21.9% vs. 23.8%, p = 0.525) were lower and miscarriage rates (14.7% vs. 11.7%, p = 0.210) were higher in dydrogesterone group compared to IM progesterone group, although this difference was not statistically significant. Conclusion: Based on the ease of use and similar pregnancy outcomes of oral dydrogesterone, it can potentially replace the daily injections of IM progesterone.},  
Keywords = {Assisted reproductive technology, Luteal phase, Progesterone, Embryo transfer.},
volume = {22},
Number = {10}, 
pages = {763-770}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {نتایج بارداری به دنبال اضافه کردن پروژسترون خوراکی یا عضلانی به پروژسترون واژینال در سیکل‌های انتقال جنین فریزشده: یک مطالعه‌ی مقطعی},
abstract_fa ={مقدمه: در حال حاضر، انتقال جنین منجمد 41% از تمام چرخه­های انتقال جنین را تشکیل می­دهد. فرآورده­های پروژسترون واژینال به دلیل کاربرد راحت آن‌ها به انتخاب اصلی در حمایت از فاز لوتئال تبدیل شده‌اند، با این وجود استفاده از پروژسترون واژینال به تنهایی در طول چرخه‌های انتقال جنین منجمد منجر به کاهش نرخ حاملگی مداوم می‌شود. در مرکز ما، ما پروژسترون واژینال را با پروژسترون عضلانی یا دیدروژسترون خوراکی ترکیب می­کنیم. هدف: هدف از انجام این مطالعه، بررسی مقایسه­ای تأثیر اضافه کردن پروژسترون عضلانی یا دیدروژسترون خوراکی به پروژسترون واژینال در سیکل­های انتقال جنین منجمد بود. مواد و روش­ ها: در این مطالعه­ی مقطعی، پیامدهای بارداری در زنانی که انتقال جنین منجمد مرحله­ی کلیواژ در یک سیکل آماده­سازی آندومتر به روش هورمون درمانی داشتند و پروژسترون واژینال به همراه دیدروژسترون خوراکی یا پروژسترون واژینال به همراه عضلانی برای حمایت از فاز لوتئال در پژوهشکده علوم تولید­مثل یزد، یزد، ایران بین آپریل تا نوامبر 2023 دریافت کردند، از طریق استخراج داده از پرونده­های بیماران در دو گروه بررسی شد: گروه دیدروژسترون که پروژسترون واژینال و دیدروژسترون خوراکی برای حمایت فاز لوتئال دریافت کرده بودند. گروه پروژسترون عضلانی (IM) که پروژسترون واژینال و پروژسترون عضلانی برای حمایت از فاز لوتئال دریافت کرده بودند. نتایج: در مجموع 960 سیکل انتقال جنین با معیارهای ورود، با 292 زن در گروه دیدروژسترون و 688 زن در گروه پروژسترون IM، مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت و نتایج بارداری بین دو گروه مقایسه شد. در گروه دیدروژسترون، نرخ حاملگی شیمیایی (4/28% در مقابل 9/29% و 636/0 = p)، حاملگی بالینی (3/25% در مقابل 9/26% و 604/0 = p) و نرخ زنده­زایی (9/21% در مقابل 8/23% و 525/0 = p) پایین­تر و میزان سقط جنین (7/14% در مقابل 7/11% و 210/0 = p) بالاتر از گروه دیگر بود، هرچند این تفاوت از نظر آماری معنی­دار نبود. نتیجه­ گیری: دیدروژسترون خوراکی بدلیل سهولت استفاده و نتایج مشابه بارداری می­تواند به عنوان جایگزین پروژسترون عضلانی در حمایت فاز لوتئال مورد استفاده قرار گیرد.},
keywords_fa = {تکنولوژی کمک باروری, فاز لوتئال, پروژسترون, انتقال جنین.},

doi = {10.18502/ijrm.v22i10.17661},
url = {http://ijrm.ir/article-1-3353-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-3353-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {Sarmadi, Soheila and Mirzaian, Elham and Nili, Fatemeh and Khalafrezaei, Fatemeh},  
title = {Placental pathological findings and their association with maternal and fetal clinical outcomes: A cross-sectional study}, 
abstract ={Background: Placental pathological changes can occur in both normal and high-risk pregnancies, leading to adverse maternal and neonatal outcomes. Objective: This study aimed to investigate the relationship between placental histopathological findings and maternal and fetal clinical outcomes, as well as to determine if there is an association between maternal comorbidities and placental pathologies. Materials and Methods: In this study, 250 placenta samples were evaluated. The slides and paraffin blocks were retrieved from the archive of the pathology department of Shariati and Yas hospitals, Tehran, Iran. The placental histopathological findings were analyzed in relation to maternal and fetal clinical data. Results: The average age of pregnant women was 31.84 yr. The average gestational age at birth was 28 wk. The most prevalent pathological finding was maternal vascular malperfusion, observed in 59.6% of cases. The presence of nucleated red blood cells (NRBC) in umbilical cord blood vessels was observed in 16.4% of cases. Fetal vascular malperfusion was significantly associated with intrauterine fetal demise. Maternal inflammatory response was associated with premature rupture of membranes. Maternal vascular malperfusion and the presence of NRBC in umbilical cord blood vessels was significantly associated with pre-eclampsia and preterm labor. Furthermore, a history of maternal malignancy was associated with placental infarction and the presence of NRBC in umbilical cord blood vessels. Conclusion: The findings of this study underscore the importance of evaluating placental histopathological findings in relation to maternal and fetal clinical outcomes. Therefore, understanding these placental pathological changes will be crucial in predicting and preventing complications in subsequent pregnancies.},  
Keywords = {Placenta, Histopathology, Pregnancy complications, Maternal health, Fetal outcome.},
volume = {22},
Number = {10}, 
pages = {771-780}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {یافته‌های پاتولوژیک جفت و ارتباط آن با پیامدهای بالینی مادر و جنین: یک مطالعه مقطعی},
abstract_fa ={مقدمه: وقوع تغییرات پاتولوژیک جفتی در بسیاری از موارد حاملگی به ویژه در موارد حاملگی‌های پرخطر و یا همراه با موربیدیتی‌های مادری و نوزادی گزارش شده‌اند. هدف: این مطالعه با هدف بررسی ارتباط بین یافته­های هیستوپاتولوژیک جفت و پیامدهای بالینی مادر و جنین و همچنین تعیین ارتباط بین بیماری­های زمینه­ای مادر و ضایعات پاتولوژیک جفت انجام شد. مواد و روش ­ها: در این مطالعه تعداد 250 نمونه جفت مورد بررسی قرار گرفت. اسلایدها و بلوک­های پارافینی از بایگانی بخش پاتولوژی بیمارستان­های شریعتی و یاس خارج شده و یافته­های هیستوپاتولوژیک جفت در ارتباط با یافته­های بالینی مادر و جنین مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. نتایج: میانگین سنی زنان باردار 84/31 سال بود. میانگین سن بارداری در بدو تولد 28 هفته بود. شایعترین تغییرات پاتولوژیک جفت شامل مال‌پرفیوژن عروق مادری جفت در 6/59% موارد بود. وجود NRBC در عروق خونی بندناف در 4/16% موارد دیده شد. وجود مال‌پرفیوژن عروق جنینی با بروز IUFD مرتبط بود. وقوع عفونت‌های جفتی مرتبط با مادر با افزایش بروز PROM در رابطه بود. همچنین، دو عارضه مال‌پرفیوژن عروق مادری جفت (MVM) و همچنین بروز NRBC در عروق خونی بندناف هر دو با بروز پره­اکلامپسی و وضعیت پره‌ترم نوزاد ارتباط داشتند. به علاوه، وجود سابقه‌ی بدخیمی در مادر با دو پاتولوژی جفتی انفارکت جفتی و NRBC در عروق خونی بندناف در ارتباط بود. نتیجه­ گیری: یافته‌های این مطالعه بر اهمیت ارزیابی یافته‌های هیستوپاتولوژیک جفت در ارتباط با پیامدهای بالینی مادر و جنین تأکید می‌کند. بنابراین، شناخت تغییرات پاتولوژیک جفت، در پیش‌بینی و پیشگیری از عوارض در بارداری‌های بعدی بسیار مهم خواهد بود.},
keywords_fa = {جفت, هیستوپاتولوژی, عوارض بارداری, سلامت مادر, پیامد جنینی.},

doi = {10.18502/ijrm.v22i10.17662},
url = {http://ijrm.ir/article-1-3325-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-3325-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {Torkashvand, Hossein and Shabani, Ronak and Artimani, Tayebe and Pilehvari, Shamim and Moghimi, Mahdi and Mehdizadeh, Mehdi},  
title = {Follicular fluid meiosis activating sterol supplementation enhances oocyte maturation and fertilization in a microfluidic system: A lab trial study}, 
abstract ={Background: In vitro maturation (IVM) is a promising technique in assisted reproductive technologies, offering benefits such as reducing the risk of ovarian hyperstimulation syndrome. Objective: This study aimed to evaluate the effects of timed follicular fluid meiosis-activating sterol (FF-MAS) supplementation on the IVM of germinal vesicle oocytes using a dynamic microfluidic system. Materials and Methods: In this lab trial study, 266 germinal vesicle oocytes were collected from the Infertility Center of Fatemieh hospital, Hamedan, Iran between June 2023 and January 2024. The oocytes were allocated into 3 groups for dynamic microfluidic culture. Each group received culture medium at a flow rate of 0.36 µL/min for 24 hr through inlet A and FF-MAS supplementation through inlet B for 1, 2, and 6 hr. The study evaluated maturation and fertilization rates, embryo development, and mitochondrial status, which was assessed using the JC-1 mitochondrial membrane potential assay. Results: Maturation rates were significantly higher in the medium-term FF-MAS exposure (MTG) and long-term FF-MAS exposure groups compared to the short-term FF-MAS group (STG) (p < 0.05). Fertilization rates were also higher in the MTG and long-term FF-MAS group compared to the STG (p < 0.05). Embryo formation rates and the proportion of good-quality embryos were higher in the MTG compared to the STG (100% vs. 75%; p = 0.03) and (83.3% vs. 33.3%; p = 0.01), respectively. Mitochondrial peripheral distribution was significantly higher in the MTG than in the STG (p = 0.04). Conclusion: Optimizing FF-MAS exposure duration enhances IVM efficiency, offering a promising strategy to increase oocyte utilization in in vitro fertilization programs.},  
Keywords = {In vitro maturation, Microfluidic device, Follicular fluid, Sterol.},
volume = {22},
Number = {10}, 
pages = {781-792}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {مکمل استرول فعال‌کننده میوز مایع فولیکولی، بلوغ و لقاح تخمک را در یک سیستم میکروفلوئیدیک افزایش می‌دهد: یک مطالعه آزمایشگاهی},
abstract_fa ={مقدمه: بلوغ تخمک در شرایط آزمایشگاهی (IVM) به دلیل مزایایی مانند کاهش خطر سندرم تحریک بیش از حد تخمدان (OHSS)، یک روش نویدبخش در فناوری‌های کمک باروری (ART) است. هدف: این مطالعه با هدف بررسی تأثیر مکمل استرول فعال‌کننده میوز در مایع فولیکولی (FF-MAS) با زمان‌بندی مشخص بر بلوغ تخمک‌های وزیکول ژرمینال (GV) در شرایط آزمایشگاهی با استفاده از سیستم میکروفلوئیدیک دینامیک انجام شد. مواد و روش­ ها: در این مطالعه آزمایشگاهی، 266 تخمک مرحله وزیکول ژرمینال از مرکز ناباروری بیمارستان فاطمیه، همدان، ایران بین ژوئن 2023 تا ژانویه 2024 جمع‌آوری شد. اووسیت‌ها به سه گروه برای کشت دینامیک میکروفلوئیدیک تقسیم شدند. هر گروه به مدت ۲۴ ساعت، محیط کشت را با نرخ جریان 36/0 میکرولیتر بر دقیقه از ورودی A و مکمل FF-MAS را به مدت ۱، ۲ و ۶ ساعت از ورودی B دریافت کرد. در این مطالعه، میزان بلوغ، لقاح، تکامل جنینی و وضعیت میتوکندری، که با استفاده از سنجش پتانسیل غشای میتوکندری JC-1 ارزیابی شد. نتایج: نرخ بلوغ در گروه‌های مواجهه میان‌مدت (MTG) و بلندمدت با FF-MAS به‌طور معناداری بالاتر از گروه مواجهه کوتاه‌مدت (STG) بود (05/0 < p). همچنین، نرخ لقاح در گروه‌های MTG و بلندمدت با FF-MAS نسبت به STG بالاتر بود (05/0 < p). نرخ تشکیل جنین و درصد جنین‌های با کیفیت بالا در گروه MTG نسبت به STG بیشتر بود، به ترتیب (100% در مقابل 75%؛ 03/0 p =) و (3/83% در مقابل 3/33%؛ 01/0 p =). توزیع محیطی میتوکندری نیز به‌طور معناداری در گروه MTG بالاتر از STG بود (04/0 = p). نتیجه­ گیری: بهینه‌سازی مدت زمان مواجهه با FF-MAS، کارایی بلوغ آزمایشگاهی را افزایش می‌دهد و راهبردی امیدوارکننده برای افزایش استفاده از تخمک ها در برنامه‌های لقاح آزمایشگاهی ارائه می‌دهد.},
keywords_fa = {بلوغ آزمایشگاهی, دستگاه میکروفلوئیدیک, مایع فولیکولی, استرول.},

doi = {10.18502/ijrm.v22i10.17663},
url = {http://ijrm.ir/article-1-3407-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-3407-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {NourollahpourShiadeh, Malihe and Zare, Ommolbanin and Moosazadeh, Mahmood and Kiapour, Azadeh and Elyasi, Sim},  
title = {Maternal and neonatal outcomes in women with COVID-19: A retrospective cohort study}, 
abstract ={Background: Considering the conflicting evidence that exists regarding the effect of the coronavirus disease 2019 (COVID-19) on pregnancy and newborn outcomes, it is necessary to conduct this research during the first year in the north of Iran, a highly visited and trafficked place, which increases the possibility of contracting the virus and severity of the infection. Objective: This study aimed to compare maternal and neonatal outcomes in pregnant women with and without COVID-19. Materials and Methods: In this retrospective cohort study, data from 160 pregnant women referred to 3 hospitals in Mazandaran, Iran from April 2020 to March 2021 were extracted from their medical records using checklists. Participants were divided into 2 groups: group A) 80 pregnant women with COVID-19, group B) 80 noninfected pregnant women. All information related to maternal and neonatal outcomes were extracted and compared from the files of the 2 groups. The results obtained from comparing 2 groups of pregnant women from the result of the reverse-transcription polymerase chain reaction test were analyzed. Results: The most common symptoms in the COVID-19 group were fever and cough. Pregnancy complications such as abortion, pre-eclampsia, and premature birth were not significant between groups (p = 0.4, 0.45, 0.45, respectively). No statistically significant difference was observed between groups regarding maternal and neonatal outcomes. Conclusion: Despite the peak and severity of the COVID-19 disease in the first year of the pandemic, it seems that it had no effect on maternal and neonatal outcomes in each trimester of pregnancy in affected women.},  
Keywords = {Pregnancy, COVID-19, Outcome.},
volume = {22},
Number = {10}, 
pages = {793-800}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {پیامدهای مادری و نوزادی در زنان مبتلا به بیماری کووید-19 : یک مطالعه کوهورت گذشته‌نگر},
abstract_fa ={مقدمه: با توجه به شواهد متناقضی که در مورد تأثیر بیماری کووید- 19 بر پیامدهای بارداری و نوزادی وجود دارد. انجام این تحقیق در سال اول کرونا در شمال ایران که یک مکان پربازدید و شلوغ می­باشد ضروری است چون که احتمال ابتلا به ویروس کرونا و شدت عفونت افزایش می­یابد. هدف: مطالعه حاضر با هدف بررسی و مقایسه پیامدهای بارداری و نوزادی در زنان باردار مبتلا و غیرمبتلا به بیماری کووید-19 در بارداری انجام شد. مواد و روش­ ها: در این مطالعه همگروهی گذشته­نگر، اطلاعات 160 زن باردار مراجعه­کننده به 3 بیمارستان مازندران از فروردین تا اسفند 1399 با استفاده از چک لیست از پرونده پزشکی آنها استخراج شد. شرکت­کنندگان به 2 گروه تقسیم شدند. (گروه الف: 80 زن باردار مبتلا به کووید-19، گروه ب: 80 زن باردار غیرمبتلا). کلیه اطلاعات مربوط به پیامدهای مادری و نوزادی از پرونده دو گروه استخراج و مقایسه شد. نتایج به‌دست‌آمده از مقایسه 2 گروه از زنان باردار از نتیجه آزمون RT-PCR واکنش زنجیره‌ای پلیمراز رونویسی معکوس مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. نتایج: شایع­ترین علامت در گروه کووید-19، تب و سرفه بود. عوارض بارداری مانند سقط (4/0 = p)، پره­اکلامپسی (45/0 = p) و زایمان زودرس (45/0 = p) در 2 گروه معنی­دار نشد. تفاوت آماری معنی­داری بین 2 گروه در مورد پیامدهای بارداری و نوزادی وجود نداشت. نتیجه­ گیری: علیرغم اوج و شدت بیماری کووید-19 در سال اول همه‌گیری، به نظر می‌رسد که آن تأثیری بر پیامدهای مادری و نوزادی در زنان مبتلا نداشت.  },
keywords_fa = {بارداری, کووید-19, پیامد.},

doi = {10.18502/ijrm.v22i10.17667},
url = {http://ijrm.ir/article-1-3172-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-3172-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {Fazaeli, Hoda and Sheikholeslami, Azar and Ebrahimi, Zahra and Kalhor, Naser and Naserpour, Leil},  
title = {Comparing intra-uterine injection of mononuclear cells and platelet-rich plasma on the pregnancy rate of women with recurrent implantation failure: An RCT}, 
abstract ={Background: Recurrent implantation failure (RIF) can be explained mainly by improper crosstalk between the embryo and endometrium. The T-helper1/T-helper2 profile balance influences effective embryo implantation. Endometrial immunomodulation via intrauterine injection of activated peripheral blood mononuclear cells (PBMCs) or autologous platelet-rich plasma (PRP) is a potentially efficient treatment option. Objective: This study aims to examine the biochemical and clinical pregnancies resulting from the intrauterine administering of activated PBMCs and PRP in RIF women. Materials and Methods: This randomized clinical trial study was done in the Rooya Infertility Treatment Center, Qom, Iran from November 2022 to April 2024. 96 women with at least 2 RIFs were randomized into control, PBMC, and PRP groups. Briefly, 3 ml of blood sample was collected and PBMCs were isolated using Ficoll separation solution, and cultured for 72 hr. PRP was separated from 10 ml of peripheral blood through centrifugation. 2 days before embryo transfer PBMCs or PRP were transferred into the endometrial cavity. Results: Except for the duration of infertility, which was higher in the PBMC group, all other baseline characteristics were not statistically different. Moreover, a significantly higher rate of biochemical pregnancy was observed in the PRP (10/32) and PBMC (12/32) groups compared to the control (3/32) (p = 0.027), while the rate of clinical pregnancy was only significantly higher in the PBMC group (10/32) than in the control group (2/32) (p = 0.038). Conclusion: Neither PBMC nor PRP interventions exhibited a substantial advantage over one another regarding biochemical and clinical pregnancy rates. Registration ID in IRCT: IRCT20221010056132N1},  
Keywords = {Peripheral blood mononuclear cells, Platelet-rich plasma, Recurrent implantation failure, Pregnancy.},
volume = {22},
Number = {10}, 
pages = {801-810}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {تأثیر تزریق داخل رحمی سلول‌های تک هسته‌ای خون محیطی و پلاسمای غنی از پلاکت بر پیامدهای بارداری زنان با تجربه شکست مکرر لانه‌گزینی: یک کارآزمایی بالینی},
abstract_fa ={مقدمه: شکست مکرر لانه­گزینی را می­توان عمدتاً با تعامل نامناسب بین جنین و آندومتر توضیح داد. تعادل پروفایل T-helper1/T-helper2 بر لانه­گزینی مؤثر جنین تأثیر می­گذارد. تعدیل ایمنی آندومتر از طریق تزریق داخل رحمی سلول‌های تک­هسته‌ای فعال­شده­ی خون محیطی (PBMCs) یا پلاسمای غنی از پلاکت اتولوگ (PRP) یک گزینه درمانی بالقوه کارآمد است. هدف: هدف اصلی این مطالعه بررسی حاملگی­های بیوشیمیایی و بالینی ناشی از تجویز داخل رحمی PBMCs فعال­شده و PRP در زنان RIF بود. مواد و روش ­ها: این مطالعه کارآزمایی بالینی تصادفی شده دوسوکور در مرکز درمان ناباروری رویا جهاد دانشگاهی استان قم، از نوامبر 2022 تا آپریل 2024 انجام شد. 96 زن با حداقل 2 مورد RIF پس از لقاح آزمایشگاهی بطور تصادفی در گروه­های کنترل، PBMC و PRP قرار گرفتند. به طور خلاصه، 3 میلی‌لیتر نمونه خون جمع‌آوری شد و PBMC ها با استفاده از محلول جداسازی Ficoll جدا شده و به مدت 72 ساعت کشت داده شدند. PRP با استفاده از سانتریفیوژ و از 10 میلی­لیتر خون محیطی جدا شد. دو روز قبل از انتقال جنین، PBMC ها یا PRP به داخل حفره آندومتر منتقل شدند. نتایج: به جز مدت زمان ناباروری که در گروه PBMC بیشتر از گروه کنترل بود، سایر خصوصیات پایه از نظر آماری تفاوتی نداشتند. همچنین میزان حاملگی بیوشیمیایی در گروه PRP (32/10) وPBMC  (32/12) در مقایسه با گروه شاهد (32/3) به طور قابل توجهی بالاتر بود (027/0 = p)، در حالی که میزان حاملگی بالینی فقط در گروهPBMC  (32/10) به طور معنی­داری بالاتر از گروه کنترل (32/2) بود (038/0 = p). نتیجه­ گیری: نه مداخلات PBMC و نه PRP برتری قابل توجهی نسبت به یکدیگر در مورد میزان بارداری بیوشیمیایی و بالینی نشان ندادند.},
keywords_fa = {سلول­های تک­هسته­ای خون محیطی, پلاسمای غنی از پلاکت, شکست مکرر لانه­گزینی, حاملگی.},

doi = {10.18502/ijrm.v22i10.17668},
url = {http://ijrm.ir/article-1-3366-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-3366-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {Haghipour, Ziba and JahanianSadatmahalleh, Shahideh and Razavinia, Fatemeh and Nasiri, Malihe},  
title = {Association between menstrual disorders and anti-Müllerian hormone with COVID-19: A prospective cohort study}, 
abstract ={Background: Coronavirus 2019 (COVID-19) has affected almost all communities throughout the world. It affects different systems in the body, which causes irreparable consequences. Objective: This study aimed to investigate the effect of the COVID-19 virus on menstrual disorders, anti-Mullerian hormone (AMH), thyroid peroxidase (TPO), thyroid stimulating hormone (TSH), and prolactin levels in women with COVID-19 disease. Materials and Methods: This prospective cohort study was conducted on 201 women (101 healthy, and 100 women with COVID-19) in Nomadic hospital, Khorramabad, Iran from February-October 2021. After recovery from COVID-19, participants were interviewed about their menstrual cycle in their 1st and 4th months. Blood samples were collected during 1st and 4th months, and AMH, TSH, TPO, and prolactin levels were assessed. Results: No significant differences were observed in the 1st and 4th months regarding menstrual disorders, TPO, and prolactin levels in the patient group (p > 0.05). The mean level of AMH in the healthy group was higher than the patient group in both times (p < 0.001). A relationship between TSH and COVID-19 was observed in the 1st month (p < 0.001); however, no significant relationship was observed in the 4th month, in this regard. Conclusion: Endocrine dysfunction in the form of low AMH and high TSH were common among COVID-19 patients. Due to the importance of menstrual and hormonal disorders, especially AMH and TSH, and their association with COVID-19, health policymakers should find appropriate solutions to reduce complications.},  
Keywords = {COVID-19, AMH, TSH, TPO, Prolactin, Menstrual disorders.},
volume = {22},
Number = {10}, 
pages = {811-820}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {ارتباط بین اختلالات قاعدگی، آنتی‌مولرین هورمون و کووید-19: یک مطالعه کوهورت آینده‌نگر},
abstract_fa ={مقدمه: کروناویروس 2019 (کووید-19) تقریباً تمام جوامع را در سراسر جهان تحت تأثیر قرار داده است. سیستم­های مختلف بدن را تحت تأثیر قرار می­دهد که عواقب جبران­ناپذیری به همراه دارد. هدف: این مطالعه با هدف بررسی تأثیر ویروس کووید-19 بر اختلالات قاعدگی، آنتی­مولرین هورمون (AMH)، تیروئید پراکسیداز (TPO)، هورمون محرک تیروئید (TSH) و سطح پرولاکتین در زنان مبتلا به بیماری کووید-19 انجام شد. مواد و روش ­ها: این مطالعه کوهورت آینده‌نگر بر روی 201 زن (101 زن سالم و 100 زن مبتلا به کووید-19) در بیمارستان عشایری خرم‌آباد از بهمن 1399 تا مهر 1400 انجام شد. از تمامی شرکت­کنندگان پس از بهبودی از کووید-19 انجام شد. سیکل قاعدگی در ماه اول و چهارم و نمونه خون در ماه اول و چهارم اخذ شد. سطوح AMH، TSH، TPO و پرولاکتین مورد بررسی قرار گرفت. نتایج: در ماه اول و چهارم از نظر اختلالات قاعدگی، سطح TPO و پرولاکتین در گروه بیمار تفاوت معنی‌داری مشاهده نشد (05/0 >p ). میانگین سطح AMH در گروه سالم در هر دو نوبت بیشتر از گروه بیمار بود (001/0 >p ). بین TSH و کووید-19 در ماه اول رابطه وجود داشت (001/0 >p ) اما در ماه چهارم رابطه معنی­داری از این نظر مشاهده نشد. نتیجه­ گیری: اختلال عملکرد غدد درون­ریز به شکل AMH پایین و TSH بالا در بین بیماران کووید-19 شایع است. با توجه به اهمیت اختلالات قاعدگی و هورمونی، به ویژه AMH و TSH و ارتباط آنها با کووید-19، سیاست­گذاران سلامت باید راه حل­های مناسبی برای کاهش عوارض بیابند.  },
keywords_fa = {کووید-19, آنتی­مولرین هورمون, هورمون محرک تیروئید, تیروئید پراکسیداز, پرولاکتین, اختلالات قاعدگی.},

doi = {10.18502/ijrm.v22i10.17669},
url = {http://ijrm.ir/article-1-3223-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-3223-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {Esfehani, Roghayeh and Khadivi, Farnaz and Valipour, Jamal and Shabani, Maryam and Ramesh, Mahya and Javanbakht, Parinaz and Zarini, Davood and Mojaverrostami, Sina and Hoseini, Masih},  
title = {Secretome of human amniotic membrane stem cells promote recovery and testicular functions through modulating SIRT1/NRF2/TNF-α pathway in mice testicular torsion: An experimental study}, 
abstract ={Background: Testicular ischemia/reperfusion injury, a significant result of testicular torsion, can lead to the risk of male infertility. Objective: The current study aimed to evaluate the effect of human amniotic membrane-derived mesenchymal stem cells (hAMSCs) secretome on testicular torsion/detorsion (T/D) in mice. Materials and Methods: All the experiments were performed in the Anatomy Department of Tehran University of Medical Sciences, Tehran, Iran, during the period of March 2023 to December 2023. 40 male NMRI mice (5-7 wk, 25-30 gr) were randomized into: 1) the sham group: mice received sham operations with no other interventions, 2) T/D group, 3) negative control group; torsion detorsion + intratesticular injection of Dulbecco's Modified Eagle Medium/Nutrient Mixture F-12, and 4) the T/D group + hAMSCs secreted factors. Serum testosterone levels, hematoxylin and eosin staining, and sperm quality parameters were used to evaluate the therapeutic effects of hAMSCs secreted factors on the testicular structure and function. Tissue oxidative stress was measured by determining malondialdehyde, superoxide dismutase, catalase, and glutathione peroxidase-1. Nuclear factor erythroid 2-related factor 2, Kelch-like ECH-associated protein 1, NAD-dependent deacetylase sirtuin-1, tumor necrosis factor-alpha and tumor protein P53 mRNA expressions were assessed in testis via real-time polymerase chain reaction. Results: The results showed that hAMSCs secreted factors alleviated testicular T/D injury by attenuating oxidative stress, inflammatory response, and apoptosis via modulating the sirtuin-1/ nuclear factor erythroid 2-related factor 2/tumor necrosis factor-alpha signaling pathway. Conclusion: hAMSCs secreted factors increased antioxidative, anti-inflammatory, and antiapoptotic properties which consequently increased testosterone levels, spermatogenesis, and sperm quality parameters.},  
Keywords = {Reperfusion injury, Mesenchymal stem cells, Secretome, Oxidative stress.},
volume = {22},
Number = {10}, 
pages = {821-836}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {سکرتوم‌های سلول‌های بنیادی مزانشیمی غشای آمنیوتیک انسان، بهبودی و عملکرد بیضه را از طریق تعدیل مسیر سیگنالینگ SIRT1/NRF2/TNF-α در پیچ خوردگی بیضه موش افزایش می‌دهد: یک مطالعه تجربی},
abstract_fa ={مقدمه: آسیب ایسکمی/رپرفیوژن بیضه (I/R) که متعاقب پیچ­خوردگی بیضه ایجاد می­شود، می­تواند منجر به ناباروری مردان شود. هدف: مطالعه حاضر با هدف بررسی اثر سکرتوم­های سلول­های بنیادی مزانشیمی مشتق از غشای آمنیوتیک انسان (hAMSCs) بر تورشن/دتورشن بیضه در موش سوری انجام شد. مواد و روش­ ها: کل آزمایشات در گروه آناتومی دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران در تاریخ اسفند ماه 1401 تا دی ماه 1402 انجام شد. 40 سر موش نر (5 تا 7 هفته، 25 تا 30 گرم) به طور تصادفی به چهار گروه زیر تقسیم شدند: 1) گروه شم: موش‌ها فقط جراحی ساختگی داشتند و مداخله­ی دیگری دریافت نکردند. 2) گروه تورشن/دتورشن، 3) گروه کنترل منفی: تورشن/دتورشن + تزریق داخل بیضه DMEM/F-12 و 4) گروه تورشن/دتورشن + تزریق داخل بیضه فاکتورهای ترشح­کننده .hAMSCs سطوح سرمی تستوسترون، رنگ­آمیزی H&E و پارامترهای کیفیت اسپرم برای ارزیابی اثرات درمانی فاکتورهای ترشح شده hAMSCs بر ساختار و عملکرد بیضه استفاده شد. استرس اکسیداتیو بافتی با تعیین مالون­دی­آلدئید، سوپراکسید دیسموتاز، کاتالاز و گلوتاتین پراکسیداز 1 اندازه‌گیری شد. بیان mRNA ژن Nrf2، Keap1، Sirt1، TNF-α و P53 در بیضه از طریق واکنش زنجیره­ای پلیمراز ارزیابی شدند. نتایج: نتایج نشان داد که عوامل ترشح­شده از hAMSC با کاهش استرس اکسیداتیو، پاسخ التهابی و آپوپتوز از طریق تعدیل مسیر سیگنالینگ Sirt1/Nrf2/TNF-α، آسیب تورشن-دتورشن بیضه را کاهش می‌دهند. نتیجه­ گیری: فاکتورهای ترشح شده از hAMSCs باعث افزایش توان آنتی­اکسیدانی، ضد التهابی و ضد آپوپتوز شد که در نتیجه باعث افزایش سطح تستوسترون، اسپرم­زایی و پارامترهای کیفیت اسپرم گردید.  },
keywords_fa = {آسیب خونرسانی مجدد, سلول‌های بنیادی مزانشیمی, سکرتوم, استرس اکسیداتیو.},

doi = {10.18502/ijrm.v22i10.17670},
url = {http://ijrm.ir/article-1-3292-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-3292-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {Norioun, Hamid and Moshtaghian, Seyed Jamal and Alavian, Firoozeh and KhombiShooshtari, Maryam and Alipour, Golnaz and Ghiasvand, Saeedeh},  
title = {Corrigendum to “Impact of chronic opioid on cognitive function and spermatogenesis in rat: An experimental study” [Int J Reprod BioMed 2024; 22: 579-592]}, 
abstract ={The publisher has been informed of an error that occurred on page 579 in which the last authors affiliation must be changed to Department of Biology, Faculty of Sciences, Malayer University, Malayer, Iran. On behalf of the author, the publisher wishes to apologize for this error. The online version of the article has been updated on October 31, 2024 and can be found at https://doi.org/10.18502/ijrm.v22i7.16971.},  
Keywords = {.},
volume = {22},
Number = {10}, 
pages = {837-837}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {},
abstract_fa ={},
keywords_fa = {},

doi = {10.18502/ijrm.v22i10.17671},
url = {http://ijrm.ir/article-1-3509-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-3509-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {Tabatabaei, Razieh Sadat and Mirjalili, Seyed Reza and Ashrafi, Atefeh and Shamsi, Farimah},  
title = {The relationship between maternal vitamin D levels and osteopenia development in preterm infants: A cross-sectional study}, 
abstract ={Background: Osteopenia of prematurity (OP) is characterized by reduced bone mineral content, and vitamin D deficiency may worsen OP by affecting bone metabolism.  Objective: This study aimed to investigate the correlation between maternal vitamin D levels and biochemical markers related to OP. Materials and Methods: This analytical cross-sectional study, conducted at Shahid Sadoughi hospital, Yazd, Iran, from June 2022 to September 2023, included 49 pregnant women and their preterm infants. Based on the serum alkaline phosphatase and phosphorus levels of the infants at birth and 4 wk after birth, they were divided into osteopenic and non-osteopenic groups. Maternal and neonatal vitamin D and calcium levels were then compared between these groups. Results: The mean maternal vitamin D level was 24.9 ± 15.09 ng/ml, with 36% showing deficiency. 11 neonates at 4 wk exhibited osteopenia based on phosphorus and serum alkaline phosphatase levels. Those with osteopenia had significantly lower vitamin D (p = 0.032) and calcium levels compared to non-osteopenic neonates (p = 0.043), although maternal vitamin D mean was not a significant risk factor for OP (p = 0.313).  Conclusion: The results suggest that maternal vitamin D levels do not have a significant association with the incidence of osteopenia in neonates, as the mean maternal vitamin D concentration was not identified as a risk factor for this condition. Therefore, it is recommended that future research should investigate alternative factors that may contribute to the development of osteopenia in preterm infants.},  
Keywords = {Vitamin D, Osteopenia, Prematurity, Alkaline phosphatase.},
volume = {22},
Number = {11}, 
pages = {845-856}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {رابطه بین سطوح ویتامین D مادر و استئوپنی در نوزادان نارس: یک مطالعه مقطعی},
abstract_fa ={مقدمه: استئوپنی نارس (OP) با کاهش محتوای مواد معدنی استخوان مشخص می­شود و کمبود ویتامین D ممکن است با تأثیر بر متابولیسم استخوان، OP را تشدید کند. هدف: این مطالعه با هدف بررسی ارتباط بین سطوح ویتامین D مادر و نشانگرهای بیوشیمیایی مرتبط با OP انجام شد. مواد و روش­ ها: این مطالعه مقطعی-تحلیلی که از خرداد 1401 تا شهریور 1402 در بیمارستان شهید صدوقی یزد انجام شد، 49 زن باردار و نوزاد نارس آنها مورد بررسی قرار گرفتند. بر اساس سطح سرمی آلکالین فسفاتاز (ALP) و فسفر نوزادان در بدو تولد و 4 هفته پس از تولد، آنها به دو گروه استئوپنیک و غیراستئوپنیک تقسیم شدند. سپس سطح ویتامین D و کلسیم مادر و نوزاد بین این گروه­ها مقایسه شد. نتایج: میانگین سطح ویتامین D مادران ng/ml 09/15 ± 9/24 بود که 36% آنها کمبود داشتند. 11 نوزاد در هفته چهارم بر اساس سطوح فسفر و ALP استئوپنیک بودند. افراد مبتلا به استئوپنی به طور قابل توجهی سطوح ویتامین D و کلسیم کمتری نسبت به نوزادان غیراستئوپنیک داشتند (032/0 = p) و (043/0 = p)، اگرچه میانگین ویتامین D مادر عامل خطر قابل توجهی برای OP نبود (313/0 = p). نتیجه ­گیری: نتایج نشان می­دهد که سطح ویتامین D مادر ارتباط معنی­داری با بروز استئوپنی در نوزادان ندارد، زیرا میانگین غلظت ویتامین D مادر به عنوان یک عامل خطر برای این وضعیت شناسایی نشده است. بنابراین، توصیه می­شود که تحقیقات آینده باید عوامل جایگزینی را که ممکن است در ایجاد استئوپنی در نوزادان نارس نقش داشته باشند، بررسی کنند.},
keywords_fa = {ویتامین D, استئوپنی, نارس, آلکالین فسفاتاز.},

doi = {10.18502/ijrm.v22i11.17818},
url = {http://ijrm.ir/article-1-3338-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-3338-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {Pirooznia, Parisa and Mashayekhi, Mehri and Ghaffari, Firouzeh and Jahangiri, Nadia and Zolfaghari, Zahra and Ahmadi, Firoozeh and Hasani, Fateme and Narimani, Nim},  
title = {Improving reproductive outcomes in frozen embryo transfer over fresh embryo transfer in women with endometrioma: A historical cohort study}, 
abstract ={Background: Endometrioma, a common manifestation of endometriosis, often indicates the severity of the disease. In vitro fertilization and embryo transfer (ET) are key therapeutic strategies for infertility associated with endometriosis. However, the optimal type of ET (frozen or fresh) and its impact on pregnancy success rates remain debated, with limited studies available. Objective: This historical cohort study aimed to compare fertility and neonatal outcomes, focusing on live birth rate (LBR), clinical pregnancy, and implantation rates in women with endometrioma-associated infertility, between fresh and frozen embryo transfer (FET). Materials and Methods: In this historical cohort study, the medical records (files) of 289 women diagnosed with endometrioma-related infertility, who underwent in vitro fertilization/intracytoplasmic sperm injection treatment at Royan Institute, Tehran, Iran between March 2016-2021 were reviewed. Ultimately, 200 files that met the established criteria were selected for review. The extracted data was then compared between groups: FET (n = 121) and fresh ET (n = 79). Results: No significant differences were observed between the groups in terms of demographic characteristics and endometrioma size. The only significant difference in fertility outcomes was the LBR, which was 36.4% for the FET group compared to 22.8% for the fresh ET group (p = 0.04). No significant differences were observed in neonatal outcomes between the groups. Overall, our study suggests that FET may lead to higher LBRs in women diagnosed with endometrioma. Conclusion: Our study suggests that FET may lead to higher LBRs in women diagnosed with endometrioma.},  
Keywords = {Endometrioma, Embryo transfer, Assisted reproductive technique, Treatment outcome, Pregnancy outcome.},
volume = {22},
Number = {11}, 
pages = {857-870}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {بهبود نتایج تولیدمثلی در انتقال جنین منجمد نسبت به انتقال جنین تازه در زنان مبتلا به اندومتریوما: یک مطالعه کوهورت تاریخی},
abstract_fa ={مقدمه: اندومتریوما، یکی از تظاهرات شایع اندومتریوز و اغلب نشان‌دهنده شدت بیماری است. لقاح آزمایشگاهی و انتقال جنین (ET) از استراتژی‌های کلیدی درمان ناباروری مرتبط با اندومتریوز هستند. با این حال، نوع بهینه ET (منجمد یا تازه) و تأثیر آن بر میزان موفقیت بارداری همچنان مورد بحث است و مطالعات محدودی در این زمینه وجود دارد. هدف: این مطالعه کوهورت تاریخی با هدف مقایسه پیامدهای باروری و نوزادی بین انتقال جنین تازه (ET) و انتقال جنین منجمد (FET)، با تمرکز بر نرخ تولد زنده (LBR)، بارداری بالینی و میزان لانه‎­گزینی در زنان نابارور مبتلا با اندومتریوما، انجام شد. مواد و روش­ ها: در این مطالعه گذشته­نگر، پرونده‌های پزشکی 289 زن نابارور مبتلا به اندومتریوما که بین سال­های 1395 تا 1400 در پژوهشگاه رویان تهران، تحت درمان لقاح آزمایشگاهی/تزریق داخل سیتوپلاسمی اسپرم قرار گرفته بودند، بررسی شد. در نهایت 200 پرونده که معیارهای تعیین‌شده را دارا بودند، برای بررسی انتخاب شدند.  داده‌های استخراج‌شده بین دو گروه FET (121 نفر) و ET تازه (79 نفر) مقایسه شد. نتایج: تفاوت معناداری بین گروه‌ها از نظر ویژگی‌های دموگرافیک و اندازه اندومتریوما مشاهده نشد. تنها تفاوت معنادار در نتایج باروری، LBR بود که برای گروه FET برابر 4/36% در مقایسه با 8/22% برای گروه ET تازه بود (04/0 = p). تفاوت معناداری در نتایج نوزادی بین گروه‌ها مشاهده نشد. به طور کلی، مطالعه ما نشان می‌دهد که FET ممکن است به LBR بالاتری در زنان مبتلا به اندومتریوما منجر شود. نتیجه­ گیری: مطالعه ما نشان می‌دهد که FET ممکن است به LBR بالاتری در زنان مبتلا به اندومتریوما منجر شود.},
keywords_fa = {اندومتریوما, انتقال جنین, تکنیک‌های کمک باروری, پیامد درمان, پیامد باروری.},

doi = {10.18502/ijrm.v22i11.17819},
url = {http://ijrm.ir/article-1-3339-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-3339-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {Aliabadi, Elham and Nateghian, Zohre and Nasr-Esfahani, Mohammad Hossein and Tavalaee, Marziyeh and Talaei-Khozani, Tahereh},  
title = {Effects of L-carnitine and pentoxifylline on long-term preservation of the human sperms: An experimental study}, 
abstract ={Background: In infertility clinics, long-time preserving high-quality spermatozoa is a challenging problem. Objective: The present study aimed to prolong preserving of the human spermatozoa by adding pentoxifylline (PT) and L-carnitine (LC) without using high-cost freezing techniques. Materials and Methods: In this experimental study, semen samples of 26 normozoospermia men aged between 28-34 yr, were firstly prepared using the swim-up technique, and each sample was divided into the following 3 aliquots: untreated control group, the LC, and PT-treated groups. The samples were stored for up to 12 days at 4-6°C, and sperm motility was assessed. The percentages of the sperms with double-stranded DNA, apoptotic, and acrosomal interacted sperms were evaluated by sperm chromatin structure assay, AnnexinV-PI staining, and peanut agglutinin, respectively. Results: On day 7, 26.83% ± 4.26 of sperms were motile in the PT group which was significantly more than LC (6.67% ± 0.61) and control (0.83 ± 0.17) groups (p < 0.001). At day 12, while all sperms lost their motility in LC and control groups, adding PT led to 3.17% ± 0.47 sperms remaining motile (p < 0.001). Moreover, on day 12, the percent of apoptotic sperms in the PT-treated group (8% ± 0.20) was significantly lower than in LC-treated group (5.9% ± 0.28, p = 0.03). None of the additives positively affected the number of sperms with double-stranded DNA (p > 0.05). LC could also maintain acrosomal integrity over a storage time of up to 12 days. Conclusion: Despite PT's improved sperm motility, LC was more efficient in preventing apoptosis and acrosomal reactions. However, DNA was resistant to denaturation regardless of the treatments.},  
Keywords = {Apoptosis, Sperm motility, L-carnitine, Pentoxifylline, Semen preservation.},
volume = {22},
Number = {11}, 
pages = {871-882}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {تأثیر ال-کارنیتین و پنتوکسی‌فیلین بر نگهداری طولانی مدت اسپرم انسان در شرایط بدون انجماد: یک مطالعه تجربی},
abstract_fa ={مقدمه: در مراکز ناباروری، نگهداری دراز مدت اسپرم با کیفیت بالا یک مسئله چالش برانگیز است. هدف: هدف از انجام مطالعه حاضر، نگهداری دراز مدت اسپرماتوزای انسان با افزودن ال-کارنیتین و پنتوکسی­فیلین بدون استفاده از روش­های گرانقیمت انجماد است. مواد و روش ­ها: در این مطالعه تجربی، 26 نمونه مایع منی نورموزواسپرمی با سن 34-28 سال به روش شناور­سازی آماده و به سه قسمت تقسیم شد: گروه کنترل بدون تیمار، گروه ال-کارنیتین و گروه پنتوکسی­فیلین. نمونه­ها در دمای oC 6-4 تا 12 ساعت نگهداری و تحرک اسپرم ارزیابی شد. درصد اسپرم‌های دارای DNA دو رشته‌ای، اسپرم­های آپوپتوتوز شده و اسپرم‌هایی با آکروزومی یکپارچه به ترتیب با ارزیابی ساختار کروماتین اسپرم، رنگ­آمیزی AnnexinV-PI و لکتین peanut agglutinin مورد بررسی قرار گرفتند. نتایج: در روز هفتم، 26/4 ± 83/26% از اسپرم­ها در گروه پنتوکسی­فیلین متحرک بودند که بطور معنی­داری بیش از گروه ال-کارنیتین (61/0 ± 67/6%) و کنترل (17/0 ± 83/0%) بود (001/0 < p). در روز 12، در حالیکه همه اسپرم­ها در گروه ال-کارنیتین و کنترل تحرک خود را از دست داده بودند، افزودن پنتوکسی­فیلین منجر به این شد که 47/0 ± 17/3% از اسپرم­ها تحرک خود را نگه دارند (001/0 < p). از آن گذشته، در روز 12، درصد اسپرم­های دچار اپوپتوز در گروه درمان شده با پنتوکسی­فیلین (20/0 ± 8%) بطور معنی­داری کمتر از گروه درمان شده با ال-کارنیتین (28/0 ± 9/5%) بود (03/0 = p). هیچکدام از    افزودنی­ها دارای اثر بر روی تعداد اسپرم با DNA دو رشته­ای نبودند (05/0 > p). تا روز 12، ال-کارنیتین توانست یکپارچگی اکروزم را نگه دارد. نتیجه­ گیری: با وجود اینکه پنتوکسی­فیلین تحرک اسپرم را بهبود بخشید، ال-کارنیتین در پیشگیری از آپوپتوز و واکنش آکروزومی کاراتر بود. گرچه بدون توجه به نوع درمان، DNA در برابر دناتوره شدن مقاوم بود.},
keywords_fa = {آپوپتوز, حرکت اسپرم, ال-کارنیتین, پنتوکسی فیلین, نگهداری منی.},

doi = {10.18502/ijrm.v22i11.17820},
url = {http://ijrm.ir/article-1-3156-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-3156-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {Karimian, Mohammad and Ghadiri, Mozhdeh and Poormoosavi, Seyedeh Mahsa and Najafzadehvarzi, Hossei},  
title = {Protective effects of resveratrol on the expression of catalase, glutathione peroxidase, and superoxide dismutase genes in the ovary and their activity in the serum of rats exposed to lead acetate: An experimental study}, 
abstract ={Background: Lead (Pb) could be toxic to the female reproductive system, and resveratrol (Res) may overcome this toxicity. Objective: To investigate the Res impact on the catalase (Cat), glutathione peroxidase (Gpx), and superoxide dismutase (Sod) gene expression in the ovary and on the Cat and Gpx enzyme activity in the serum of rats exposed to lead acetate. Materials and Methods: In this experimental study, 33 female Wistar rats (8-10 wk, 180-200 gr) were divided into 6 groups: a control group (normal saline), a Res group (40 mg/kg), and a Pb group (lead acetate 30 mg/kg). 3 additional groups received lead acetate (30 mg/kg) with Res at 20, 40, and 80 mg/kg for 21 days. Gene expression of Cat, Gpx, and Sod was measured via qPCR, and serum Cat and Gpx activity was assessed using standard methods. Bioinformatics tools were used to evaluate Res effects on gene and protein function. Results: Lead acetate significantly downregulates Cat, Gpx, and Sod gene expression, but Res significantly upregulates gene expression, especially at doses of 40 mg/kg for Cat, 20 mg/kg and 40 mg/kg for Gpx, and 80 mg/kg for Sod. Cat and Gpx enzyme activity increased and decreased in the lead acetate group, respectively. However, Res in all doses decreased only the Cat enzyme activity. Bioinformatics analysis indicates that Res can interact with the promoter regions and cavities of all 3 enzymes. Conclusion: Pb can dysregulate the expression and activity of the studied enzymes. However, the impact of Res is influenced by the dose, with 40 mg/kg frequently being the most effective.},  
Keywords = {Resveratrol, Lead acetate, Oxidative stress, Ovary, In silico, Rat.},
volume = {22},
Number = {11}, 
pages = {883-894}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {اثر محافظتی رسوراترول بر بیان ژن‌های کاتالاز، گلوتاتیون پراکسیداز و سوپراکسید دیسموتاز در تخمدان و فعالیت آن‌ها در سرم رت‌های در معرض استات سرب: یک مطالعه تجربی},
abstract_fa ={مقدمه: سرب (Pb) می‌تواند برای سیستم تولیدمثل زنانه سمی باشد و رسوراترول (Res) ممکن است این سمیت را کاهش دهد. هدف: هدف از انجام مطالعه، بررسی تأثیر Res بر بیان ژن‌های کاتالاز (Cat)، گلوتاتیون پراکسیداز (Gpx)، و سوپراکسید دیسموتاز (Sod) در تخمدان و فعالیت آنزیم‌های Cat  و Gpx در سرم رت‌های در معرض استات سرب بود. مواد و روش‌ها: در این مطالعه تجربی، 33 رت ماده ویستار (8-10 هفته، 200-180 گرم) به 6 گروه تقسیم شدند: یک گروه کنترل (محلول نمکی معمولی)، یک گروه Res (رسوراترول 40 میلی‌گرم/کیلوگرم)، یک سرب (استات سرب 30 میلی‌گرم/کیلوگرم) و 3 گروه اضافی استات سرب (30 میلی‌گرم/کیلوگرم) به همراه Res در دوزهای 20، 40 و 80 میلی‌گرم/کیلوگرم که به مدت 21 روز دریافت کردند. بیان ژن‌های Cat،Gpx  و Sod از طریق qPCR اندازه‌گیری شد و فعالیت آنزیم‌های Cat و Gpx در سرم با استفاده از روش‌های استاندارد ارزیابی شد. ابزارهای بیوانفورماتیکی برای ارزیابی اثرات رسوراترول بر عملکرد ژن و پروتئین استفاده شدند. نتایج: استات سرب به‌طور معناداری بیان ژن‌های Cat،Gpx  و Sod را کاهش می‌دهد، اما رسوراترول به‌طور معناداری بیان ژن‌ها را افزایش می‌دهد، به‌ویژه در دوزهای 40 میلی‌گرم/کیلوگرم برای Cat، 20 میلی‌گرم/کیلوگرم و 40 میلی‌گرم/کیلوگرم برای Gpx و 80 میلی‌گرم/کیلوگرم برای Sod. فعالیت آنزیم‌های Cat و Gpx به‌ترتیب در گروه استات سرب افزایش و کاهش یافت. با این حال، رسوراترول در تمام دوزها تنها فعالیت آنزیم Cat را کاهش داد. تحلیل بیوانفورماتیکی نشان می‌دهد که Res می‌تواند با نواحی پروموتور و حفره‌های تمامی 3 آنزیم تعامل داشته باشد. نتیجه‌گیری: سرب می‌تواند بیان و فعالیت آنزیم‌های مطالعه‌شده را مختل کند. با این حال، تأثیر Res تحت تأثیر دوز قرار می‌گیرد، به‌طوری که 40 میلی‌گرم/کیلوگرم معمولاً مؤثرترین دوز است.},
keywords_fa = {رسوراترول, استات سرب, استرس اکسیداتیو, تخمدان, درون رایانه‌ای, موش صحرایی.},

doi = {/10.18502/ijrm.v22i11.17821},
url = {http://ijrm.ir/article-1-3302-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-3302-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {Akaberi-Nasrabadi, Soheila and Sabbaghi, Azam and M.Toosi, Behzad and Ghorbanifaraz, Parsa and Mahmoudiasl, Gholam-Reza and Aliaghaei, Abbas and FaghihiHosseinabadi, Hajarsadat and Paktinat, Shahrokh and Abdollahifar, Mohammad-Ami},  
title = {Vimentin as a contributing factor in SARS-CoV-2-induced orchitis on postmortem testicular autopsy of COVID-19 cases: A case-control study}, 
abstract ={Background: Coronavirus disease 2019 (COVID-19) was identified in China in late December 2019 and led to a pandemic that resulted in millions of confirmed cases and deaths. The causative agent, severe acute respiratory syndrome coronavirus 2 (SARS-CoV-2), uses distinct receptors and co-receptors to enter host cells. Vimentin has emerged as a potential co-receptor for SARS-CoV-2 due to the high level of vimentin expression in testis tissue. Objective: The present study investigated the link between vimentin expression level and SARS-CoV-2-induced orchitis. Materials and Methods: In this case-control study, testis autopsy samples were collected immediately after the death of both COVID-19 cases and a control group that included individuals who died due to accidental causes. Gene expression and immunohistochemical assays were conducted to evaluate the level of vimentin expression, cell proliferation, and leukocyte infiltration. Results: A significant expression of vimentin and infiltration of immune cells (CD68+, CD38+, and CD138+) in the testicular tissue of COVID-19 cases, along with extensive immunoglobulin G precipitation and reduced inhibin expression (p = 0.001) were observed. Additionally, gene expression analysis revealed increased expression of vimentin and decreased expression of the proliferation markers Ki67 and proliferating cell nuclear antigen, suggesting that SARS-CoV-2 may disrupt spermatogenesis through immune responses and the arrest of cell proliferation. Conclusion: There may be a strong link between vimentin expression and COVID-19-induced orchitis. Further studies are needed to confirm these findings. Considering some limitations, vimentin can be used as a biomarker option for testicular damage following COVID-19-induced orchitis.},  
Keywords = {Autopsy, COVID-19, Orchitis, SARS-CoV-2, Vimentin.},
volume = {22},
Number = {11}, 
pages = {895-906}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {ویمنتین به عنوان یک عامل مشارکت‌کننده در ارکیت ناشی از ویروس کرونا بر روی کالبد‌شکافی بیضه پس از مرگ بیماران COVID-19: یک مطالعه مورد-شاهدی},
abstract_fa ={مقدمه: بیماری کروناویروس (COVID-19) در اواخر دسامبر ۲۰۱۹ در چین شناسایی شد که منجر به میلیون­ها مورد تأیید شده و مرگ، شده است. عامل بیماری حاد تنفسی شدید سندرم کروناویروس (SARS-CoV-2)، از گیرنده­های متمایز برای ورود به سلول­های میزبان استفاده می­کند. ویمنتین به عنوان یک گیرنده بالقوه برای ویروس کرونا ظهور کرده است. به دلیل سطح بالای بیان ویمنتین در بافت بیضه به عنوان یک گیرنده مشترک بالقوه برای SARS-CoV-2 مشخص شده است. هدف: مطالعه حاضر به منظور بررسی ارتباط بین سطح بیان ویمنتین و ارکیت ناشی از SARS-CoV-2 انجام شد. مواد و روش ­ها: در این مطالعه مورد-شاهدی، نمونه‌های کالبد شکافی بیضه بلافاصله پس از مرگ بیماران گروه COVID-19 و گروه کنترل که شامل افرادی بود که به دلایل تصادفی فوت کرده بودند، جمع‌آوری شد. بیان ژن و مطالعات ایمونوهیستوشیمی به ترتیب برای ارزیابی سطح بیان ویمنتین، تکثیر سلولی و انفیلتراسیون لکوسیتی انجام شد. نتایج: بیان معنی‌دار ویمنتین و انفیلتراسیون سلول‌های ایمنی (+138CD ،+38CD، +68CD) در بافت بیضه بیماران COVID-19، همراه با نفود گسترده IgG و کاهش بیان اینهیبین (001/0 = p) مشاهده شد. علاوه بر این، تجزیه و تحلیل بیان ژن افزایش بیان ویمنتین و کاهش بیان نشانگرهای تکثیر Ki67 و PCNA را نشان داد، که نشان می‌دهد SARS-CoV-2 ممکن است اسپرم‌زایی را از طریق پاسخ‌های ایمنی و توقف تکثیر سلولی مختل کند. نتیجه­ گیری: روی هم رفته، این داده‌ها نشان می‌دهند که ممکن است ارتباط قوی بین بیان ویمنتین و ارکیت ناشی از COVID-19 وجود داشته باشد. برای تأیید این یافته­ها به مطالعات بیشتری نیاز است. با در نظر گرفتن برخی محدودیت­ها، ویمنتین می­تواند به عنوان یک نشانگر زیستی برای آسیب بیضه به دنبال ارکیت ناشی از COVID-19 باشد.},
keywords_fa = {اتوپسی, COVID-19, اورکیت, SARS-CoV-2, ویمنتین.},

doi = {10.18502/ijrm.v22i11.17822},
url = {http://ijrm.ir/article-1-3398-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-3398-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {Khajehoseini, Fattaneh and Noormohammadi, Zahra and Eftekhari-Yazdi, Poopak and Gourabi, Hamid and Pazhoomand, Reza and Hosseinishenatal, Shirzad and Bazrgar, Masoo},  
title = {Evaluation of utilization of amplified blastocoel fluid DNA gel electrophoresis band intensity as an additional minimally invasive approach in embryo selection: A cross-sectional study}, 
abstract ={Background: Embryo selection for transfer is critical in assisted reproduction. The presence of DNA in the blastocoel cavity of human blastocysts is assumed to be a consequence of common preimplantation chromosomal abnormalities. Objective: This study examined the relationship between the amount of blastocoel fluid (BF) DNA and the band intensity of amplified BF-DNA in gel electrophoresis, considering the influence of ploidy status. Materials and Methods: This cross-sectional study categorizes blastocysts into 2 groups based on the array comparative genomic hybridization results by trophectoderm biopsy -the euploid and aneuploid group. After morphological scoring, a biopsy of BF was performed for whole genome amplification, followed by an assessment of band intensity and BF-DNA quantification. The relationship between BF-DNA levels, band intensity, and ploidy status were analyzed. Results: The level of BF-DNA was higher in the aneuploid group compared to the euploid group, but the difference was not statistically significant (p = 0.2). We observed that the band intensity was affected by the ploidy status of the embryos, although this difference was not statistically significant (p = 0.059). Notably, electrophoresis band of all embryos with chromosomal loss was strong. No correlation was observed between embryo morphology and chromosomal ploidy (p = 0.8). Conclusion: Our findings indicate that BF-DNA band intensity on agarose gel is not currently applicable for preimplantation embryo selection. It seems that embryos with chromosomal loss are more prone to DNA release to BF. The disrelation between embryo morphology and ploidy status represents the necessity of minimally invasive embryo screening methods based on ploidy status. },  
Keywords = {Aneuploidy, Blastocyst, Blastocoel fluid, Human embryo, Preimplantation genetic testing.},
volume = {22},
Number = {11}, 
pages = {907-918}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {ارزیابی کاربرد شدت نوار ژل الکتروفورز DNA مایع بلاستوسل تکثیرشده به عنوان یک رویکرد کم تهاجمی اضافی در انتخاب جنین: یک مطالعه مقطعی},
abstract_fa ={مقدمه: انتخاب جنین برای انتقال در درمان‌های کمک‌باروری اهمیت حیاتی دارد. وجود DNA در حفره بلاستوسل در بلاستوسیست­های انسانی به عنوان نتیجه‌ای از ناهنجاری‌های کروموزومی رایج پیش از لانه‌گزینی در نظر گرفته می‌شود. هدف: این مطالعه به بررسی رابطه بین مقدار DNA مایع بلاستوسل (BF-DNA) و شدت نوار ژل الکروفورز BF-DNA تکثیرشده، با در نظر گرفتن اثر وضعیت پلوئیدی بر آن می‌پردازد. مواد و روش­ها: در این مطالعه مقطعی، جنین‌های بلاستوسیست بر اساس نتایج هیبریداسیون ژنومی مقایسه‌ای (aCGH) از طریق نمونه­برداری تروفواکتودرم به دو گروه یوپلوئید و آنوپلوئید تقسیم‌بندی شدند. پس از امتیازدهی مورفولوژیک، نمونه­برداری از مایع بلاستوسل برای تکثیر کل ژنوم انجام شد و سپس شدت نوار و میزان BF-DNA ارزیابی گردید. رابطه­ی بین مقدار BF-DNA، شدت نوار، وضعیت پلوئیدی مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. نتایج: مقدار BF-DNA در گروه آنوپلوئید نسبت به گروه یوپلوئید بالاتر بود، اما رابطه معنی­داری بین آنها وجود نداشت (2/0 = p). ما مشاهده کردیم که شدت نوار تحت تأثیر وضعیت پلوئیدی جنین‌ها قرار می‌گیرد، اگرچه این تفاوت از نظر آماری معنی‌دار نبود (059/0 = p). تمام بلاستوسیست‌های آنوپلوئیدی که دچار از دست دادن کروموزوم بودند، نوارهای قوی‌ روی ژل نشان دادند. بین مورفولوژی جنین و پلوئیدی کروموزوم ارتباطی وجود نداشت (8/0 = p). نتیجه­ گیری: یافته‌های ما نشان می‌دهد که شدت نوار BF-DNA تکثیرشده در حال حاضر به‌عنوان یک روش برای ارزیابی کیفیت جنین قبل از لانه‌گزینی کاربرد ندارد. به نظر می­رسد جنین­های دچار از دست دادان کروموزوم، بیشتر مستعد رهاکردن DNA به BF هستند. عدم ارتباط مورفولوژی جنین با پلوئیدی نیاز به توسعه روش­های کم­تهاجمی غربالگری مبتنی بر وضعیت کروموزومی را نشان می­دهد.},
keywords_fa = {: آنوپلوئیدی, بلاستوسیست, مایع بلاستوسل, جنین انسانی, آزمایش ژنتیکی پیش از لانه‌گزینی.},

doi = {10.18502/ijrm.v22i11.17823},
url = {http://ijrm.ir/article-1-3343-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-3343-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {Aryavand, Maryam and Nurzadeh, Maryam and Ghaemi, Marjan and EskandariDelfan, Sina and Marsoosi, Vajiheh},  
title = {The association between the amount of fetal fraction in cell-free DNA testing and adverse pregnancy outcomes: A cohort study}, 
abstract ={Background: Noninvasive perinatal testing is a new method of screening for aneuploidy called cell-free DNA (cfDNA). Fetal fraction (FF) plays a crucial role in assessing the reliability of aneuploidy detection through noninvasive perinatal testing. Objective: We aimed to investigate the association between the amount of FF in cfDNA testing and adverse pregnancy outcomes. Materials and Methods: This cohort study was conducted on 619 singleton pregnant women who were candidates for cfDNA testing and were referred to the perinatology clinics of Shariati hospital and Arash Women’s hospital, both affiliated with Tehran University of Medical Sciences, Tehran, Iran from March 2019 to June 2020. The FF was extracted from the cfDNA test results, and the participants were followed until delivery. Results: A total of 619 singleton pregnant women with a mean ± SD age and FF of 34.4 ± 4.85 and 8.39 ± 3.95, respectively, participated in the study. A significant association between maternal age and FF was not found (p = 0.12). A lower FF was associated with a rise in the incidence of gestational diabetes mellitus (p = 0.02) and a higher FF was associated with a rise in the incidence of fetal growth restriction (p < 0.001). However, high or low FF was not associated with pre-eclampsia, premature rupture of membranes, birth weight, or delivery time. No significant association was found between FF and multiple of the median of pregnancy-associated plasma protein-A and free β-human chorionic gonadotropin. Conclusion: The amount of FF may be considered a predictor of certain adverse pregnancy outcomes. Therefore, maternity care should be performed more carefully for women with high or low FF.},  
Keywords = {Noninvasive prenatal testing, Cell-free DNA, Pre-eclampsia.},
volume = {22},
Number = {11}, 
pages = {919-926}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {ارتباط بین مقدار کسر جنین در آزمایش DNA بدون سلول و پیامدهای نامطلوب بارداری: یک مطالعه کوهورت},
abstract_fa ={مقدمه: آزمایش غیرتهاجمی پری­ناتال روشی جدید برای غربالگری آنوپلوئیدی به نام DNA بدون سلول (cfDNA) است. کسر جنینی (FF) نقش مهمی در ارزیابی قابلیت اطمینان تشخیص آنوپلوئیدی از طریق آزمایش غیرتهاجمی پری­ناتال دارد. هدف: هدف ما بررسی ارتباط بین میزان FF در آزمایش cfDNA و پیامدهای نامطلوب بارداری بود. مواد و روش­ ها: این مطالعه کوهورت بر روی 619 زن باردار تک­قلو کاندید آزمایش cfDNA و مراجعه­کننده به کلینیک­های پریناتولوژی بیمارستان شریعتی و بیمارستان زنان آرش که هر دو وابسته به دانشگاه علوم پزشکی تهران و واقع در تهران هستند، از اسفند 1397 تا تیرماه 1399 انجام شد. FF از نتایج آزمایش cfDNA استخراج شد و شرکت­کنندگان تا زمان زایمان پیگیری شدند. نتایج: مجموعاً 619 مادر با میانگین ± انحراف معیار 85/4 ± 4/34 سال برای سن و 59/3 ± 39/8 برای کسر جنینی در مطالعه حاضر شرکت کردند. ارتباط معنی­داری بین سن مادر و FF یافت نشد (12/0 = p)FF . پایین با افزایش بروز دیابت بارداری (02/0 = p) و FF بالا با افزایش بروز محدودیت رشد جنین (001/0 > p) همراه بود. با این حال FFبالا یا پایین، با پره­اکلامپسی، پارگی زودرس غشاها، وزن هنگام تولد، یا زمان زایمان ارتباطی نداشت. هیچ ارتباط   معنی­داری بین FF و MOM پروتئین پلاسما مرتبط با بارداری و گنادوتروپین جفتی آزاد β-انسانی یافت نشد. نتیجه­ گیری: مقدار FF ممکن است پیش­بینی­کننده برخی از پیامدهای نامطلوب بارداری در نظر گرفته شود. بنابراین مراقبت­های زایمان باید با دقت بیشتری برای زنان با FF بالا یا پایین انجام شود.},
keywords_fa = {آزمایش غیرتهاجمی پره‌ناتال, DNA بدون سلول, پره‌اکلامپسی.},

doi = {10.18502/ijrm.v22i11.17824},
url = {http://ijrm.ir/article-1-3328-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-3328-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {Heidar, Zahra and Esfidani, Tayebeh and Moridi, Atefeh and Anvari, Mahtab},  
title = {Outcomes of antibiotic therapy and transvaginal ultrasound-guided efficacy of transvaginal ultrasound-guided drainage in treating tubo-ovarian abscesses: Three case reports}, 
abstract ={Background: To introduce minimally invasive methods for the successful treatment of tubo-ovarian abscesses (TOAs), an antibiotic regimen was considered the first line of treatment. However, in some cases, this approach fails, and another intervention (laparotomy or minimally guidance drainage) is required. Case Presentations: 3 women with a history of long-time infertility, all of them were candidates for in vitro fertilization referred to the obstetrics and gynecology department with similar manifestations. For these 3 cases (30-40 yr) the first approach was a broad-spectrum antibiotic therapy. In 2 cases the last step in treatment was transvaginal ultrasound guidance drainage, and in one case laparotomy was done after antibiotic regimen failure; however, in all of 3 cases the best results were seen in transvaginal ultrasound guidance drainage. Conclusion: Patients who have ovarian endometrioma and undergo an assisted reproductive technology cycle, as well as ovum pick up, increase the possibility of TOA occurrence in them. The use of transvaginal ultrasound guidance drainage approach for the treatment of TOA in selective cases, in addition to broad-spectrum antibiotics in patients might reduce their need for invasive treatment with laparotomy.},  
Keywords = {Abscess, Ovarian, Drainage, Ultrasonography, Endometrioma.},
volume = {22},
Number = {11}, 
pages = {927-934}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {پیامد درمان آنتی‌بیوتیکی و اثربخشی درناژ ترانس واژینال تحت هدایت اولتراسوند در درمان  آبسه‌های لوله‌ای تخمدان: سه گزارش مورد},
abstract_fa ={مقدمه: برای معرفی روش­های کم­تهاجمی برای درمان موفقیت­آمیز آبسه­های لوله تخمدانی (TOAs)، استفاده از رژیم آنتی­بیوتیکی به عنوان اولین خط درمان در نظر گرفته شد. با این حال، در برخی موارد این روش با شکست مواجه می­شود و مداخله دیگری (لاپاراتومی یا درناژ) مورد نیاز است. مورد: سه زن با سابقه ناباروری طولانی مدت، همگی کاندید لقاح آزمایشگاهی بودند که با تظاهرات مشابه به بخش زنان و زایمان مراجعه کرده بودند. در  دو مورد آخرین مرحله درمان درناژ هدایت سونوگرافی ترانس واژینال و در یک مورد در ابتدا لاپاراتومی پس از شکست رژیم آنتی­بیوتیکی انجام شد، اما در هر     سه مورد بهترین نتیجه در درناژ هدایت سونوگرافی ترانس واژینال مشاهده شد. نتیجه­ گیری: بیمارانی که اندومتریومای تخمدان دارند و تحت سیکل ART قرار می­گیرند و همچنین OPU احتمال بروز TOA را در آنها افزایش می­دهد، استفاده از روش درناژ هدایت سونوگرافی ترانس واژینال برای درمان TOA در موارد انتخابی، علاوه بر آنتی­بیوتیک­های وسیع الطیف در بیماران ممکن است نیاز آنها به درمان تهاجمی با لاپاراتومی کاهش دهد.},
keywords_fa = {آبسه, تخمدان, درناژ, سونوگرافی, اندومتریوما.},

doi = {10.18502/ijrm.v22i11.17825},
url = {http://ijrm.ir/article-1-3360-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-3360-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {Bahreiny, Seyed Sobhan and Ahangarpour, Akram and Harooni, Elnaz and Amraei, Mahdi and Aghaei, Mojtaba and MohammadpourFard, Rez},  
title = {Closer look at circulating nitric oxide levels and their association with polycystic ovary syndrome: A meta-analytical exploration}, 
abstract ={Background:  Polycystic ovary syndrome (PCOS) casts a wide shadow over the reproductive health of millions of women worldwide, emerging as one of the most complex and multifaceted endocrine disorders. In addition, nitric oxide (NO) stands out as a pivotal signaling molecule, orchestrating a symphony of physiological processes. Objective: This meta-analysis aims to elucidate the association between NO levels and PCOS, investigate the potential of NO as a biomarker for PCOS diagnosis, and evaluate its clinical significance. Materials and Methods: A systematic review was conducted in several electronic databases, including PubMed, Web of Science, Cochrane Library, Scopus, EMBASE, and Google Scholar, to identify relevant studies published up to January 2024. Standardized mean difference and 95% CI were calculated using a random effects model to assess the overall effect size. Meta-regressions and subgroup analysis were performed to investigate sources of heterogeneity. Results: A meta-analysis of 14 studies with 1171 participants showed that NO levels were significantly lower in the PCOS group than in the control group. The pooled analysis yielded a standardized mean difference of -0.482; 95% CI: -0.908 to -0.056; p = 0.027. Subgroup analyses further demonstrated variations in NO levels between different PCOS phenotypes and in relation to metabolic parameters. Conclusion: This meta-analysis provides evidence for an association between PCOS and dysregulated NO levels and suggests a potential role of NO as a biomarker in the diagnosis and pathogenesis of PCOS.   Registration ID in PROSPERO: CRD42024507048},  
Keywords = {Polycystic ovary syndrome, Nitric oxide, Oxidative stress, Meta-analysis.},
volume = {22},
Number = {12}, 
pages = {943-962}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {نگاهی دقیق‌تر به نیتریک‌اکسید در گردش و ارتباط آن با سندرم تخمدان پلی‌کیستیک: یک بررسی متاآنالیز},
abstract_fa ={مقدمه: سندرم تخمدان پلی­کیستیک (PCOS) سایه گسترده­ای بر سلامت باروری میلیون­ها زن، در سراسر جهان می­اندازد و به عنوان یکی از پیچیده­ترین و چندوجهی­ترین اختلالات غدد درون­ریز ظاهر می­شود. علاوه بر این، نیتریک اکسید (NO) به عنوان یک مولکول سیگنال محوری برجسته است که مجموعه­ای از فرآیندهای فیزیولوژیکی را تنظیم می­کند. هدف: این متاآنالیز با هدف روشن کردن ارتباط بین سطوح NO و اختلال PCOS در زنان شکل گرفته است، این مطالعه بررسی پتانسیل NO را به عنوان یک نشانگر زیستی برای تشخیص PCOS و ارزیابی اهمیت بالینی آن نشان می‌دهد. مواد و روش­ ها: جستجوی سیستماتیک در چندین پایگاه داده الکترونیکی از جمله PubMed، Web of Science، Cochrane Library، Scopus، EMBASE و Google Scholar برای شناسایی مطالعات مرتبط منتشر شده تا ژانویه 2024 انجام شد. تفاوت میانگین استاندارد شده (SMD) و CI %95 با استفاده از یک مدل اثرات تصادفی برای ارزیابی اندازه اثر کلی محاسبه شد. متارگرسیون و تجزیه و تحلیل زیر گروهی برای بررسی منابع ناهمگنی انجام شد. نتایج: متاآنالیز 14 مطالعه با 1171 شرکت‌کننده نشان داد که سطوح NO در گروه PCOS به طور معنی‌داری کمتر از گروه کنترل بود. تجزیه و تحلیل ادغام شده یک تفاوت میانگین استاندارد (SMD) از 482/0- را به همراه داشت (027/0 = p، 056/0- تا 908/0- = CI %95). تجزیه و تحلیل­های زیرگروهی تغییرات بیشتری را در سطوح NO بین فنوتیپ­های مختلف PCOS و در رابطه با پارامترهای متابولیک نشان داد. نتیجه­ گیری: این متاآنالیز شواهدی را برای ارتباط بین PCOS و سطوح متفاوتی از NO ارائه می‌کند و نقش بالقوه NO را به عنوان یک نشانگر زیستی در تشخیص و پاتوژنز PCOS نشان می‌دهد.},
keywords_fa = {سندرم تخمدان پلی‌کیستیک, نیتریک اکسید, استرس اکسیداتیو, متاآنالیز.},

doi = {10.18502/ijrm.v22i12.18061},
url = {http://ijrm.ir/article-1-3372-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-3372-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {AfzalDehkordi, Maryam and Farajkhoda, Tahmineh and Khanabadi, Mahdi and Shamsi, Farimah},  
title = {An online intervention relationship enhancement couple therapy program versus systematic desensitization on sexual performance anxiety in women undergoing infertility treatment with timed intercourse: An RCT}, 
abstract ={Background: Sexual performance anxiety is common among infertility treatments. Psychological interventions are options for couples who do not tolerate psychiatric medications or like psychotherapy with pharmacotherapy. Objective: This study aimed to compare the effectiveness of relationship enhancement couple therapy program (RECT) vs. systematic desensitization (SD) on sexual anxiety. Materials and Methods: A parallel randomized clinical trial was conducted on 68 women with infertility in Shahrekord, Iran, in January 2022. They were randomly allocated to 8 weekly online interventions RECT or SD (control). The main outcome variable, sexual performance anxiety, was assessed via Davis's questionnaire at baseline, completion of the intervention (week 8), and follow-up (week 12). The secondary outcome variable spouse's satisfaction was assessed (weeks 8 and 12, via visual analog scale). Data from 29 women were analyzed in each group. Results: Intra-group comparison RECT and SD showed a significant decrease of sexual anxiety baseline compared to week 12 (p = 0.001, 0.001 for RECT and SD, respectively). No significant difference was observed between the 2 groups in baseline compared to week 12 (RECT vs. SD, p = 0.149). Time-group interaction of spouse's satisfaction showed a significant difference between RECT and SD (p = 0.010). Conclusion: Both RECT and SD were almost equally effective in decreasing sexual anxiety. RECT (couple relationship-centered) by empowering 10 interpersonal skills, and SD (personal-oriented) by learning step-by-step how fight-or-flight response is replaced by relaxation response, helping women perform more adaptive behaviors regarding sexual anxiety. RECT increased spouse satisfaction significantly compared to SD, indicating that males need to participate in positive relationship changes. The results may be applied by therapists and health policymakers.   This article has been extracted from M.Sc. Thesis. (Maryam Afzal Dehkordi) Registration ID in IRCT: IRCT20211127053188N1},  
Keywords = {Psychological interventions, Sexual health, Infertility, Women, Randomized clinical trial.},
volume = {22},
Number = {12}, 
pages = {963-974}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {مداخله آنلاین برنامه زوج درمانی بهبود رابطه در مقایسه با حساسیت‌زدایی منظم بر اضطراب عملکرد جنسی در زنان تحت درمان ناباروری با مقاربت زمانبندی شده: یک کارآزمایی بالینی تصادفی شده},
abstract_fa ={مقدمه: اضطراب عملکرد جنسی در درمان­های ناباروری رایج است. مداخلات روانشناختی گزینه‌هایی برای زوج‌های مبتلا به ناباروری هستند که داروهای روان‌پزشکی را تحمل نمی‌کنند یا  تمایل به استفاده از روان­‌درمانی در کنار دارو­درمانی دارند. هدف: این مطالعه با هدف مقایسه اثربخشی زوج درمانی بهبود رابطه (RECT) با حساسیت­زدایی سیستماتیک (SD) بر اضطراب جنسی انجام شد. مواد و روش ­ها: یک کارآزمایی بالینی تصادفی موازی در سال 1400 بر 68 زن مبتلا به ناباروری در شهرکرد انجام شد. آنها به طور تصادفی به 8 جلسه  دریافت­کننده مداخله آنلاین هفتگی RECT یا SD (کنترل) اختصاص یافتند. متغیر پیامد اصلی اضطراب عملکرد جنسی از طریق پرسشنامه دیویس در ابتدا، بعد از مداخله (هفته 8) و در پیگیری (هفته 12) ارزیابی شد. رضایت همسر متغیر پیامد ثانویه (هفته­های 8 و 12، از طریق مقیاس دیداری) ارزیابی شد. داده­های 29 زن در هر گروه آنالیز شد. نتایج: مقایسه درون­گروهی RECT و SD کاهش معنی­داری در خط پایه اضطراب جنسی در مقایسه با هفته 12 نشان داد، (001/0 = p، RECT)،     (001/0 = p، SD). تفاوت معنی­داری بین دو گروه RECT و SD در شروع مطالعه نسبت به هفته 12 مشاهده نشد (149/0 = p). اثر متقابل گروه زمانی رضایت همسر تفاوت معنی­داری را بین RECT و SD نشان داد (010/0 = p). نتیجه ­گیری: هر دو RECT و SD تقریباً به یک اندازه در کاهش اضطراب جنسی مؤثر بودند. RECT (متمرکز بر رابطه زوج) با توانمندسازی در مهارت­های ده­گانه بین فردی و SD (فرد محور)، با یاد دادن گام به گام که چگونه می­توان پاسخ جنگ یا گریز را با پاسخ آرام­سازی جایگزین نمود، به زنان کمک می­کند تا رفتارهای سازگارانه­تری را در اضطراب جنسی انجام دهند. RECT رضایت همسر را به طور قابل توجهی در مقایسه با SD افزایش داد که نشان می­دهد مردان نیاز به مشارکت در ایجاد تغییرات مثبت در رابطه دارند. نتایج می­تواند توسط درمانگران و سیاست­گذاران سلامت مورد استفاده قرار گیرد.},
keywords_fa = {مداخله روانشناسی, سلامت جنسی, ناباروری, زنان, کارآزمایی بالینی تصادفی.},

doi = {10.18502/ijrm.v22i12.18062},
url = {http://ijrm.ir/article-1-3389-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-3389-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {Gholizadeh, Narges and Koopaie, Maryam and Aleyasin, Ashraf and MortazaviMilani, Atousa and Aghahosseini, Marziyeh and Kharrazifard, Mohammad Javad and Bahmaee, Mohadeseh},  
title = {The role of salivary antioxidant level in polycystic ovary syndrome women under assisted reproductive technology treatment: A case-control study}, 
abstract ={Background: Infertility is defined as the inability to conceive after 12 months of regular unprotected intercourse. Approximately 85% of infertile couples have an identifiable cause, one of the most common causes of infertility is polycystic ovary syndrome (PCOS). The reduction of antioxidant levels in serum and follicular fluid in infertile women compared to healthy women shows the importance of further studying these markers. Objective: To study salivary and serum antioxidant levels in PCOS participants under assisted reproductive technology. Materials and Methods: This case-control study was conducted on 80 women in 2 groups including normal participants as control and PCOS groups (n = 40/each). Serum and salivary antioxidant levels such as saliva superoxide dismutase (SOD), saliva anti-Müllerian hormone (AMH), serum SOD, serum total oxidant status, and serum AMH were measured. Results: The average age of participants was 31.6 ± 5.4 yr. In both the saliva and serum, antioxidant levels differed significantly between the PCOS and control groups. Key findings showed that the PCOS group had different antioxidant levels and higher serum AMH levels compared to the control group, with all differences being statistically significant (p < 0.05). Conclusion: Our finding underscored that saliva antioxidant levels, especially SOD, are a good marker for PCOS diagnosis. It is noninvasive, can easily be performed by the participants, and can be collected in various settings without specialized equipment. This article has been extracted from the D.D.S. Thesis. (Mohadeseh Bahmaee)},  
Keywords = {Infertility, Saliva, Antioxidant, Polycystic ovary syndrome, Diagnosis.},
volume = {22},
Number = {12}, 
pages = {975-984}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {نقش سطح آنتی‌اکسیدان بزاقی در زنان با سندرم تخمدان پلی‌کیستیک تحت درمان با تکنولوژی-های کمک‌باروری: یک مطالعه مورد-شاهدی},
abstract_fa ={مقدمه: ناباروری به عنوان ناتوانی در باردار شدن پس از 12 ماه رابطه جنسی منظم و محافظت نشده تعریف می­شود. تقریباً 85% از زوج­های نابارور علت قابل شناسایی دارند، یکی از شایع­ترین علل ناباروری در بانوان، سندرم تخمدان پلی­کیستیک (PCOS) است. کاهش سطح آنتی­اکسیدان در سرم و مایع فولیکولی در زنان نابارور نسبت به زنان سالم اهمیت مطالعه بیشتر این نشانگرها را نشان می­دهد. هدف: بررسی سطح آنتی­اکسیدان بزاق و سرم در شرکت­کنندگان مبتلا به PCOS تحت درمان با تکنولوژی­های کمک باروری. مواد و روش ­ها: این مطالعه مورد-شاهدی بر روی 80 شرکت‌کننده در دو گروه شرکت­کنندگان نرمال به عنوان کنترل و زنان با PCOS (هر گروه/40 = n) انجام شد، سطوح سرمی و آنتی‌اکسیدانی بزاق مانند سوپراکسید دیسموتاز بزاق، هورمون آنتی‌مولرین بزاق، سوپراکسید دیسموتاز سرم، وضعیت کل اکسیدان سرم و هورمون آنتی‌مولرین سرم اندازه‌گیری شد. نتایج: میانگین سنی شرکت­کنندگان 4/5 ± 6/31 سال بود. هم در بزاق و هم در سرم، سطوح آنتی­اکسیدان به طور قابل توجهی بین PCOS و گروه کنترل متفاوت بود. یافته‌های کلیدی نشان داد که گروه PCOS دارای سطوح آنتی‌اکسیدانی متفاوت و سطوح آنتی­مولرین سرم بالاتری نسبت به گروه کنترل بود که همه تفاوت‌ها از نظر آماری معنی‌دار بودند (05/0 > p). نتیجه­ گیری: یافته ما تأکید کرد که سطوح آنتی­اکسیدان بزاق، به ویژه سوپراکسید دیسموتاز، نشانگر خوبی برای تشخیص PCOS است. زیرا غیرتهاجمی است، می­تواند به راحتی توسط شرکت­کنندگان انجام شود، و می­تواند در تنظیمات مختلف بدون تجهیزات تخصصی جمع­آوری شود.  },
keywords_fa = {ناباروری, بزاق, آنتی‌اکسیدان, سندرم تخمدان پلی‌کیستیک, تشخیص.},

doi = {10.18502/ijrm.v22i12.18063},
url = {http://ijrm.ir/article-1-3461-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-3461-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {Sahraian, Ali and Janipour, Masoud and Ebrahimi, Atoosa and Zareizadeh, Zohre and Habibi, Pardis and Babaei, Amirhossei},  
title = {Comparing sexual dysfunction in cosmetic rhinoplasty candidates and normal population among married women in Shiraz, Iran: A case-control study}, 
abstract ={Background: Disturbed self-esteem and self-image can be found in body dysmorphic individuals, and sexual dysfunction is also more frequent among these individuals. Body image concerns may also contribute to the tendency to undergo cosmetic procedures, including rhinoplasty. Objective: This study aimed to compare sexual dysfunction in married women who were candidates for cosmetic rhinoplasty to a control group. Materials and Methods: This case-control study was conducted among 342 married women in Shiraz, Iran, from December 2021-2022. The case group included 192 cosmetic rhinoplasty candidates, and the control group comprised 150 women who were not candidates for cosmetic procedures; they were selected from the ear, nose, and throat outpatient department. Data on demographic features, psycho-social history, and quality of marital life were collected by face-to-face interviews. To evaluate their sexual performance, the participants filled out the female sexual function index questionnaire. Results: No significant difference was observed between rhinoplasty subjects and the control group in the female sexual function index (23.63 ± 3.6 vs. 23.19 ± 4.28, p = 0.43). The prevalence of sexual dysfunction among cosmetic rhinoplasty candidates and the control group was 75% and 76%, respectively (p = 0.60). No significant difference was observed in the sexual dysfunction domains between the groups. Conclusion: Our study indicated a significant sexual dysfunction among the studied population, but the difference was not statistically significant between the rhinoplasty and the control group.   This article has been extracted from M.D. Thesis. (Atoosa Ebrahimi)},  
Keywords = {Sexual dysfunction, Psychological, Rhinoplasty, Cosmetic, Female.},
volume = {22},
Number = {12}, 
pages = {985-994}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {مقایسه‌ی اختلال عملکرد جنسی در زنان متأهل متقاضی جراحی زیبایی بینی با گروه شاهد در شیراز، ایران: یک مطالعه‌ی مورد-شاهدی},
abstract_fa ={مقدمه: اختلال در عزت نفس و خودانگاره ممکن است در افراد دارای اختلال بدریخت انگاری بدن دیده شود و اختلال عملکرد جنسی نیز در بین افراد مبتلا به اختلال بدریخت انگاری بدن شایع­تر است. به نظر می­رسد که وجود نگرانی از تصویر بدنی در کاندیدای عمل­های زیبایی، از جمله جراحی بینی، قابل توجه است. هدف: هدف از این مطالعه با هدف بررسی اختلال عملکرد جنسی در زنان متأهل کاندید جراحی زیبایی بینی و مقایسه آن با گروه شاهد بود انجام شده است. مواد و روش­ ها: این مطالعه­ی مقطعی مورد-شاهدی بر روی 342 زن از آذر 1400 تا آذر 1401 در شیراز، ایران انجام شد. شرکت­کنندگان در گروه کیس شامل 192 داوطلب جراحی زیبایی بینی در گروه جراحی بینی شرکت کردند. و در گروه شاهد شامل 150 زن متأهل غیرکاندید جراحی بینی مراجعه­کننده به درمانگاه سرپایی گوش، حلق و بینی بودند. اطلاعات دموگرافیک، سابقه روانی- اجتماعی و کیفیت زندگی زناشویی به روش مصاحبه حضوری جمع‌آوری شد. برای ارزیابی عملکرد جنسی افراد مورد مطالعه، پرسشنامه­ی شاخص عملکرد جنسی زنان توسط شرکت­کنندگان تکمیل شد. نتایج: تفاوت آماری معناداری بین گروه جراحی بینی و گروه شاهد مشاهده نشد (به ترتیب 6/3 ± 63/23 و 28/4 ± 19/23، 43/0 =p ). شیوع اختلال عملکرد جنسی در بین داوطلبان جراحی زیبایی بینی و گروه شاهد به ترتیب 75% و 76% بود (60/0 = p). تفاوت معنا‌داری در حوزه­های اختلال عملکرد جنسی بین دو گروه مشاهده نشد. نتیجه ­گیری: مطالعه ما نشان‌دهنده اختلال عملکرد جنسی قابل توجهی در جمعیت مورد مطالعه بود؛ اما تفاوت میزان اختلال جنسی در بین دو گروه متقاضی جراحی بینی و کنترل از نظر آماری معنی‌دار نبود.},
keywords_fa = {اختلالات جنسی, روانی, جراحی بینی, جراحی زیبایی, زن.},

doi = {10.18502/ijrm.v22i12.18064},
url = {http://ijrm.ir/article-1-3289-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-3289-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {DavariTanha, Fatemeh and Rasti, Azam and Pakniat, Hamideh and SalimiSetudeh, Shohreh},  
title = {The effect of dienogest and gonadotropin-releasing hormone agonist on pelvic pain after laparoscopic surgery for endometriosis: An RCT}, 
abstract ={Background: Endometriosis is a chronic inflammatory condition associated with debilitating chronic pelvic pain that affects women's quality of life. Several drugs have been used to reduce pain and psychological distress associated with this disease. Currently, gonadotropin-releasing hormone (GnRH) agonists and dienogest are the most widely used medical therapies for endometriosis. Objective: This study aimed to investigate the efficacy of dienogest and GnRH agonists in improving pelvic pain after laparoscopic surgery for endometriosis. Materials and Methods: In this randomized clinical trial study, 104 women with endometriosis who were referred to the Department of Reproductive Medicine of Yas hospital, Tehran, Iran, between April 2022 and March 2023 were studied. After laparoscopic surgery, individuals were randomly assigned into 2 groups (n = 52/each): the dienogest-administered group and the GnRH agonist-administered group. Participants were followed up at 3 months and pelvic pain was measured using the visual analog scale. Pelvic pain and adverse effects of drugs were compared between the groups. Results: Pelvic pain significantly improved in both treatment groups (p < 0.0001). No significant difference was observed in hot flashes and joint pain between the dienogest and GnRH agonist groups. However, a significant difference was found in vaginal dryness (p = 0.03) and decreased libido (p = 0.02). GnRH agonists and dienogest reduced irregular vaginal bleeding. Conclusion: Our results suggested that the effect of GnRH agonists and dienogest in improving pelvic pain for endometriosis is the same after a 3-month treatment period. However, these 2 drugs caused different adverse effects.   Registration ID in IRCT: IRCT20091012002576N25},  
Keywords = {Endometriosis, Gonadotropin-releasing hormone, Dienogest, Pelvic pain.},
volume = {22},
Number = {12}, 
pages = {995-1002}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {بررسی اثربخشی داینوژست وآگونیست هورمون آزادکننده گنادوتروپین بر درد لگن پس از جراحی لاپاراسکوپی در اندومتریوز: یک مطالعه کارآزمایی بالینی تصادفی},
abstract_fa ={مقدمه: اندومتریوز یک بیماری التهابی مزمن است که به دلیل درد شدید و ناتوان­کننده، زندگی بیماران را تحت تأثیر قرار می­دهد. داروهای متعددی برای کاهش درد و ناراحتی مرتبط با این بیماری معرفی شده است. آگونیست­های هورمون آزادکننده گنادوتروپین و داینوژست از داروهای مهم در این زمینه هستند. هدف: مطالعه حاضر به بررسی اثربخشی آگونیست هورمون آزادکننده گنادوتروپین و داینوژست بر کاهش درد لگنی و همچنین عوارض ناخواسته آنها پس از جراحی لاپاراسکوپی در اندومتریوز می­پردازد. مواد و روش ­ها: این مطالعه کارآزمایی بالینی تصادفی شده شامل 104 زن مبتلا به اندومتریوز مراجعه­کننده به بخش تولید­مثل بیمارستان یاس، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، بین آوریل 2022 تا مارچ 2023 می­باشد. پس از جراحی لاپاراسکوپی، شرکت­کنندگان به طور تصادفی به دو گروه (تعداد = 52/هر گروه) تقسیم شدند: گروهی که برای آنها داینوژست تجویز می‌شد و گروهی که آگونیست هورمون آزادکننده گنادوتروپین (GnRH) دریافت می‌کردند. شرکت­کنندگان به مدت سه ماه پیگیری شدند و درد لگن با استفاده از visual analog scale اندازه­گیری شد. درد لگن و عوارض جانبی بین دو گروه مقایسه شد. نتایج: درد لگن در هر دو گروه درمانی به طور قابل توجهی بهبود یافت (0001/0 ˂ p). تفاوت معنی­داری بین گروه­های آگونیست GnRH و داینوژست در گرگرفتگی و میزان درد مفاصل مشاهده نشد. با این حال، تفاوت معنی­داری در خشکی واژن (03/0 = p) و کاهش میزان میل جنسی (02/0 = p) بین دو گروه مشاهده شد. استفاده از آگونیست­های GnRH و داینوژست باعث کاهش خونریزی نامنظم واژینال شد. نتیجه­ گیری: نتایج نشان می‌دهد که اثربخشی آگونیست‌های GnRH و داینوژست در بهبود درد لگنی بیماران آندومتریوز پس از یک دوره درمانی سه ماهه یکسان است. با این حال، این دو دارو عوارض جانبی متفاوتی ایجاد کردند.},
keywords_fa = {آندومتریوز, آگونیست هورمون آزادکننده گنادوتروپین, داینوژست, درد لگن.},

doi = {10.18502/ijrm.v22i12.18065},
url = {http://ijrm.ir/article-1-3280-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-3280-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {NazariHagh, Yasaman and Ahmadifard, Mohamadreza and Esmaelzadeh, Sedigheh and abbaszadeh, Soheila and Shokrzadeh, Naser},  
title = {Decreased expression of miRNA-200a and miRNA-223-3p in endometriosis cases during the secretory phase of the menstrual cycle: insights from a comprehensive case-control study with analysis of molecular biomarkers and their potential role in disease-induced infertility.}, 
abstract ={Background: Endometriosis (EM) is a condition that causes infertility with decreasing uterine receptivity. It is reported that it affects about 20-25% of all infertile women. Some genetic markers play a crucial role in pathogenesis and infertility. Objective: This study investigates the role of miR-200a and miR-223-3p in embryo implantation and their association with EM-related infertility. Materials and Methods: In this case-control study, 36 women who referred to the Center for Research on Reproductive Health and Infertility of Babol University of Medical Sciences and Fatemeh Al-Zahra Infertility Specialized Treatment Center in Babol, Iran between June 2022 and July 2023 were evaluated. Participants were divided into 2 EM and control groups (n = 18/each). Endometrial samples were collected from participants between 17th and 24th days of their menstrual cycle. Histopathological examination (hematoxylin and eosin and periodic acid schiff) was performed to confirm the secretory stage, and miR-200a and miR-223-3p expressions were analyzed by quantitative reverse transcriptase-polymerase chain reaction. Results: Histological analysis confirmed that both groups were in the secretory stage. Additionally, miRNA expression results showed a significant decrease in the miR-200a and miR-223-3p expression levels in EM group compared to control group. The expression level of miR-223-3p and miR-200a in the eutopic endometrial tissue of women with EM was notably lower than those in the control group. Conclusion: Our results suggest that miR-200a and miR-223-3p are involved in the EM pathogenesis, while other genes and signaling pathways are probably involved in the implantation failure.   This article has been extracted from M.Sc. Thesis. (Yasaman Nazari Hagh)},  
Keywords = {Endometriosis, miRNA, Implantation, Signaling pathways, Biomarkers, Infertility, Menstrual cycle.},
volume = {22},
Number = {12}, 
pages = {1003-1014}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {کاهش بیان miRNA-200a و miRNA-223-3p در اندومتریوز در طول مرحله ترشحی چرخه قاعدگی: بینش از یک مطالعه مورد-شاهدی در مورد نشانگرهای زیستی مولکولی و ناباروری مرتبط با بیماری},
abstract_fa ={مقدمه: اندومتریوز وضعیتی است که با کاهش پذیرش رحم، منجر به ناباروری می‌شود. گزارش شده است که این بیماری حدود 20 تا 25 درصد از زنان نابارور را تحت تأثیر قرار می­دهد که برخی از نشانگرهای ژنتیکی نقش مهمی در پاتوژنز و ناباروری دارند. هدف: هدف از این مطالعه بررسی نقش miR200a و miR223-3p در لانه­گزینی جنین و ارتباط آنها با ناباروری مرتبط با بیماری اندومتریوز است. مواد و روش­ ها: در این مطالعه مورد-شاهدی، 36 زن مراجعه­کننده به مرکز تحقیقات بهداشت باروری و ناباروری دانشگاه علوم پزشکی بابل و مرکز درمان تخصصی ناباروری فاطمه الزهرا (س) بابل در فاصله خرداد 1391 تا تیرماه 1392 مورد بررسی قرار گرفتند. آنها به دو گروه آندومتریوز و کنترل (18 = n) تقسیم شدند. نمونه­های آندومتر از شرکت‌کنندگان بین روزهای 17 تا 24 سیکل قاعدگی جمع­آوری شد. بررسی هیستوپاتولوژیک برای تأیید مرحله ترشحی نمونه­ها صورت گرفت و میزان بیان miR200a و miR223-3P با واکنش زنجیره­ای پلیمراز رونوشت معکوس کمی مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. نتایج: تجزیه و تحلیل نتایج بافت­شناسی تأیید کرد که هر دو گروه در مرحله ترشح هستند. علاوه بر این، نتایج بیان miRNA کاهش قابل توجهی در سطح بیان miR200a و miR223-3p در گروه اندومتریوز نسبت به گروه کنترل نشان داد. سطح بیان miR223-3p و miR200a در بافت آندومتر اوتوپیک زنان مبتلا به اندومتریوز به طور قابل توجهی کمتر از گروه کنترل بود. نتیجه ­گیری: نتایج ما نشان می‌دهد که miR200a و miR223-3p در پاتوژنز بیماری آندومتریوز نقش ایفا می­کنند، در حالی که سایر ژن‌ها و مسیرهای سیگنالینگ احتمالاً در شکست کاشت لانه­گزینی ناشی از این بیماری نقش دارند.},
keywords_fa = {اندومتریوزیس, miRNA, لانه‌گزینی, مسیرهای سیگنالینگ, بیومارکرها, ناباروری, سیکل قاعدگی.},

doi = {10.18502/ijrm.v22i12.18066},
url = {http://ijrm.ir/article-1-3306-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-3306-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {Zamani-Badi, Tayyebeh and Karimian, Mohammad and AminiMahabadi, Javad and Rafatmanesh, Atieh and Nikzad, Hossei},  
title = {IL-6-174 G/C transversion might decrease male infertility risk: A case-control study}, 
abstract ={Background: Genetic predispositions have been identified as important factors in male infertility. Among the many genes related to male reproductive function, interleukin 6 (IL-6) has emerged as a key player. Despite the growing recognition of genetic factors in male infertility, the specific association between the IL-6-174 G/C genetic polymorphism and male infertility remains an area that needs further investigation. Objective: This investigation explores the correlation between the IL-6-174 G/C transversion and male infertility. Materials and Methods: In a case-control study, a total of 314 men who referred to the Kashan Infertility Centre, Shahid Beheshti hospital, Kashan, Iran, were enrolled for IL-6-174 G/C polymorphism analysis. The study comprised 163 infertile participants as the case group and 151 fertile men as the control group. Following the screening, 2 ml of whole blood was collected from each participant. Cases were categorized into 3 subgroups based on World Health Organization criteria: (i) nonobstructive azoospermia (n = 42), (ii) oligozoospermia (n = 61), and (iii) asthenozoospermia (n = 60). After DNA extraction, genotypes of the samples at the -174 G/C (rs1800795) locus were determined using the polymerase chain reaction-restriction fragment length polymorphism method. Results: Our genetic investigation demonstrated a significant association between the GC genotype and male infertility. Furthermore, a correlation was observed between the heterozygous GC genotype and reduced risk of oligozoospermia and asthenospermia. Additionally, the C allele was correlated with a decreased risk of infertility and specific subgroups such as oligozoospermia and asthenospermia. Conclusion: Our findings suggest that the IL-6-174 G/C transversion could potentially serve as a protective genetic factor against male infertility.},  
Keywords = {Polymorphism, Genetic, Interleukin-6, Spermatogenesis, Male infertility.},
volume = {22},
Number = {12}, 
pages = {1015-1024}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {ترانسورژن IL-6 -174 G/C ممکن است خطر ناباروری مردان را کاهش دهد: یک مطالعه مورد شاهدی},
abstract_fa ={مقدمه: استعدادهای ژنتیکی به‌عنوان عوامل مهم در ناباروری مردان شناسایی شده‌اند. در میان بسیاری از ژن‌های مرتبط با عملکرد تولید­مثل مردان،    اینترلوکین 6 (IL-6) به‌عنوان یک عامل کلیدی مطرح شده است. با وجود شناخت فزاینده عوامل ژنتیکی در ناباروری مردان، ارتباط خاص بین پلی‌مورفیسم ژنتیکی IL-6-174 G/C و ناباروری مردان همچنان حوزه‌ای است که نیاز به تحقیقات بیشتر دارد. هدف: این تحقیق به بررسی همبستگی بین ترانسورژن IL-6-174 G/C و ناباروری مردان می‌پردازد. مواد و روش ­ها: در یک مطالعه مورد-شاهدی، تعداد 314 مرد که به مرکز ناباروری کاشان (بیمارستان شهید بهشتی کاشان، ایران) مراجعه کرده بودند، برای تحلیل پلی‌مورفیسم IL-6-174 G/C وارد مطالعه شدند. مطالعه شامل 163 شرکت‌کننده نابارور به‌عنوان گروه مورد و 151 مرد بارور به ‌عنوان گروه شاهد بود. پس از غربالگری، 2 میلی‌لیتر خون کامل از هر شرکت‌کننده جمع‌آوری شد. افراد نابارور به 3 زیرگروه بر اساس معیارهای سازمان جهانی بهداشت تقسیم شدند: 1- آزواسپرمی غیرانسدادی (42 = n)، 2- اولیگوزواسپرمی (61 = n)، و 3- آستنوزواسپرمی (60 = n). پس از استخراج DNA، ژنوتیپ‌های نمونه‌ها در    لوکوس -174 G/C (rs1800795) با استفاده از واکنش زنجیره‌ای پلیمراز-پلی‌مورفیسم طول قطعات محدودکننده تعیین شدند. نتایج: بررسی ژنتیکی ما ارتباط معنی­داری بین ژنوتیپ GC و ناباروری مردان را نشان داد. علاوه بر این، بین ژنوتیپ هتروزیگوت GC و کاهش خطر الیگوزواسپرمی و آستنوسپرمی همبستگی مشاهده شد. علاوه بر این، آلل C با کاهش خطر ناباروری و زیرگروه­های خاص مانند اولیگوزواسپرمی و آستنواسپرمی مرتبط بود. نتیجه­ گیری: یافته­های ما نشان می­دهد که ترانسورژن IL-6 -174 G/C می­تواند به طور بالقوه به عنوان یک عامل ژنتیکی محافظتی در برابر ناباروری مردان عمل کند.},
keywords_fa = {پلی‌مورفیسم, ژنتیک, اینترلوکین 6, اسپرماتوژنزیز, ناباروری مردان.},

doi = {10.18502/ijrm.v22i12.18067},
url = {http://ijrm.ir/article-1-3217-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-3217-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2024}  
}

@article{ 
author = {Roubaraki, Seyedeh Narjes and Ramezani, Maryam and Saifi, Bita and Salimi, Mostafa and Issapour, Massoo},  
title = {Assessing psychological health and reproductive function: Depression, anxiety, and stress in infertile men compared to controls: A case-control study}, 
abstract ={Background: With the increasing prevalence of infertility and its links to depression, anxiety, and stress, it is essential to compare these mental health levels between infertile men and a control group. Objective: This study aimed to compare depression, anxiety, and stress among infertile and fertile men. Also, assessing demographic factors affecting these challenges among both groups. Materials and Methods: This case-control study was conducted on 120 men at Milad Infertility Research Center, Mashhad, Iran from January 2023 to February 2023. Participants were divided into 2 groups: 60 infertile men and 60 healthy men who did not have fertility problems. Demographic information such as age, education, occupation, duration of the marriage, and duration of infertility was collected from their medical records, and they also completed the depression, anxiety, and stress scale 21 questionnaire through a telephonic interview. Finally, the findings were statistically analyzed. Results: Severe and very severe depression, anxiety, and stress were observed in 65%, 60%, and 43.4% of infertile men and 16.7%, 23.3%, and 11.7% of fertile men, respectively. Which was significantly more than the fertile group, and there was a significant relationship between depression (p ≤ 0.001), anxiety (p = 0.001), stress (p ≤ 0.001), and infertility. Also, a significant relationship was observed between the duration of infertility and depression (p = 0.031). Conclusion: Our study found infertile men had higher stress, anxiety, and depression than the control group. Limitations included phone-based data collection and the depression, anxiety, and stress scale 21 questionnaire's screening nature. Future studies should involve larger populations and consider economic status as a variable related to mental health. This article has been extracted from M.D. Thesis. (Maryam Ramezani)},  
Keywords = {Male infertility, Stress, Anxiety, Depression.},
volume = {22},
Number = {12}, 
pages = {1025-1034}, 
publisher = {Shahid Sadoughi University of Medical Sciences, Yazd, Iran},
title_fa = {مقایسه استرس، اضطراب و افسردگی در بین مردان نابارور: یک مطالعه‌ی مورد-شاهدی},
abstract_fa ={مقدمه: به دلیل افزایش شیوع ناباروری و همچنین استرس و اضطراب و افسردگی، بررسی ارتباط بین آنها و شناخت فاکتور­های دموگرافیک مؤثر بر استرس، اضطراب و افسردگی در این افراد حائز اهمیت خواهد بود. هدف: هدف از انجام مطالعه مقایسه استرس، اضطراب و افسردگی در بین مردان نابارور و گروه کنترل بود. مواد و روش ­ها: این مطالعه از دی تا بهمن 1401 در مرکز تحقیقات ناباروری میلاد مشهد انجام شد. در این مطالعه مورد شاهدی، تعداد60 نفر از مردان نابارور و 60 نفر مرد بارور از بستگان ایشان وارد مطالعه شدند و اطلاعات دموگرافیک شامل سن، تحصیلات، شغل، مدت زمان ازدواج و مدت زمان ناباروری از ایشان گردآوری شد و به پرسش­نامه -21DASS نیز پاسخ دادند و در انتها یافته­ها مورد تحلیل آماری قرار گرفتند. نتایج: افسردگی، اضطراب و استرس شدید و بسیار شدید به ترتیب 65%، 60% و 4/43% در مردان نابارور و 7/16%، 3/23% و 7/11% در مردان بارور مشاهده شد که به طور قابل توجهی بیشتر از گروه بارور بوده و بین افسردگی (001/0 ≥ p)، اضطراب (001/0 = p)، استرس (001/0 ≥ p) و ناباروری رابطه معنی­داری وجود داشت. همچنین بین طول مدت ناباروری و افسردگی رابطه معناداری مشاهده شد (031/0 = p). نتیجه­ گیری: مطالعه ما نشان داد که مردان نابارور نسبت به گروه کنترل استرس، اضطراب و افسردگی بیشتری داشتند. محدودیت­های ما شامل جمع­آوری  داده­ها بصورت تلفنی و ماهیت غربالگری پرسشنامه DASS-21 بود. همچنین مطالعات آتی بهتر است شامل جمعیت­های بزرگ­تری باشد و وضعیت اقتصادی را به عنوان متغیر مرتبط با سلامت روان در نظر بگیرد.},
keywords_fa = {ناباروری مردان, استرس, اضطراب, افسردگی.},

doi = {10.18502/ijrm.v22i12.18068},
url = {http://ijrm.ir/article-1-3414-en.html},  
eprint = {http://ijrm.ir/article-1-3414-en.pdf},  
journal = {International Journal of Reproductive BioMedicine},  
issn = {2476-4108}, 
eissn = {2476-3772}, 
year = {2024}  
}