پنجشنبه 9 بهمن 1404
[Archive]
دوره 23، شماره 11 - ( 8-1404 )
جلد 23 شماره 11 صفحات 880-867 |
برگشت به فهرست نسخه ها
Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
Malverdi N, Kazemi S, Tavakoli N, Deemeh M R, Abedinzadeh M, Vahidi S et al . A special perspective on human fertilization: The role of sperm capacitation proteins and channels: A narrative review. IJRM 2025; 23 (11) :867-880
URL: http://ijrm.ir/article-1-3646-fa.html
URL: http://ijrm.ir/article-1-3646-fa.html
دیدگاهی ویژه در مورد باروری انسان: نقش پروتئینها و کانالهای فرایند ظرفیتیابی اسپرم: یک مطالعه مروری. International Journal of Reproductive BioMedicine. 1404; 23 (11) :867-880
چکیده: (55 مشاهده)
اسپرم در سیستم تولیدمثلی زنان، آخرین مرحله بلوغ خود را که به عنوان ظرفیتیابی شناخته میشود، طی میکند و خود را برای لقاح با تخمک آماده میسازد. مکانیسمهای ظرفیتیابی شامل: تغییرات در ترکیب غشاء، غلظت الکترولیت، سطح pH، مسیرهای سلولی و مولکولی، آبشارهای سیگنالینگ، فسفوریلاسیون پروتئین اسپرم و فعالیت کانالهای اختصاصی اسپرم است. ظرفیتیابی یک فرآیند کاملاً تنظیم شده است زیرا باید در زمان و مکان مناسب رخ دهد. در این مطالعه برای جستوجو و بازیابی دادهها از Google Scholar, Scopus, web of Science Core Collection, and PubMed/MEDLINE استفاده شد. دو پیامد اصلی ظرفیتیابی، تغییرات در ترکیب غشاء و تغییرات در نوع حرکت اسپرم است. عمدتاً در مایع سیمن عوامل ظرفیتزدایی، قرار دارند که باید از ظرفیتیابی اولیه اسپرم انزالی جلوگیری کنند. با حذف مایع سیمن و ورود اسپرم به سیستم تناسلی زنان فعالیتهای عوامل ظرفیتزدا کاهش مییابد، در حالی که عوامل ظرفیتیابی باعث آمادهسازی اسپرم میشوند. در این مطالعه با تمرکز بر بیان دقیق نقش پروتئینهایی که فرآیند ظرفیتیابی را تحریک یا مانع میشوند، مورد بررسی قرار گرفتند. اگر مطالعات پس از بررسی فرایند ظرفیتیابی در حیوانات مختلف در مسیر انسانی متمرکز شوند، احتمالاً نقش پروتئینهای مناسب برای فناوری کمک باروری انسانی و لقاح آزمایشگاهی بهتر درک خواهد شد.
نوع مطالعه: Review article |
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |
